II SA/Bk 258/23

II SA/Bk 258/23 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2023-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Barbara Romanczuk
Elżbieta Lemańska
Grzegorz Dudar /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1225
§ 13
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dudar (spr.), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lipca 2023 r. sprawy ze skargi D.P. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 9 lutego 2023 r. nr AB-II.7840.4.14.2022.ED w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z 13 czerwca 2022 r. J. P. (dalej powoływany jako inwestor) wystąpił do Prezydenta Miasta Białegostoku o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr [...] przy ul. [...] w B. Do wniosku inwestor dołączył m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i oświadczenie o braku możliwości przyłączenia planowanego budynku mieszkalnego do istniejącej sieci ciepłowniczej, trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego.
Zawiadomieniem z 23 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta Białegostoku poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr [...] w B. Z aktami sprawy zapoznał się D. P. (dalej powoływany jako skarżący), właściciel działki o nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną.
Postanowieniem z 14 lipca 2022 r. organ pierwszej instancji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, dalej jako u.p.b.) zobowiązał inwestora do m.in. wskazania funkcji jaką pełnią przeszklenia zaprojektowane w ścianie zlokalizowanej w odległości 3,10 m od granicy sąsiedniej działki o nr [...] oraz w ścianie zlokalizowanej bezpośrednio przy granicy z działką o nr [...], a także wyjaśnienia czy szczytowe okno na poddaszu budynku sąsiedniego na działce [...] jest oknem pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi. Ponadto Prezydent Miasta Białegostoku zobowiązał inwestora do wykazania sposobu odprowadzenia wód opadowych z projektowanego budynku oraz przedłożenia analizy przesłaniania i zacieniania sporządzonej dla istniejącej i hipotetycznej zabudowy na działkach sąsiednich.
W dniu 17 sierpnia 2022 r. inwestor przedłożył uzupełnione projekty zagospodarowania terenu i projekty architektoniczno-budowlane.
Decyzją z 15 września 2022 r., znak: DUA-XIII.6740.201.2022 Prezydent Miasta Białegostoku zatwierdził projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Białymstoku (rejon ul. [...] i ul. [...]) zatwierdzonym uchwałą nr XXVII/435/16 Rady Miasta Białystok z 28 listopada 2016 r. oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Prezydent Miasta Białegostoku stwierdził ponadto, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje działkę inwestycyjną o nr [...] oraz działki sąsiednie o nr [...] i [...], a inwestor i właściciele ww. działek sąsiednich zostali uznani za strony postępowania. Organ wskazał, że z przedłożonego projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek będzie usytuowany bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], co spełnia wymóg § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), zezwalającym na budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowalnej.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący. Wskazał, że nie zgadza się na realizację planowanej inwestycji. Jego zdaniem planowany budynek nie spełnia wymogów przeciwpożarowych, a budynek mieszkalny będący jego własnością, który zlokalizowany jest przy granicy z działką inwestycyjną o nr [...], ocieplony jest styropianem o grubości 15 cm, który jest materiałem palnym. Skarżący nie zgadza się także na ogrzewanie projektowanego budynku kotłem na paliwo stałe twierdząc, że tzw. "kopciuch" może być opalany materiałami wytwarzającymi substancje trujące szkodliwe dla zdrowia. Dodatkowo skarżący wskazał, że roboty budowlane prowadzone za pomocą ciężkiego sprzętu w bliskiej odległości od budynku mieszkalnego, którego jest właścicielem, mogą spowodować uszkodzenia tego budynku.
Postanowieniem z 18 listopada 2022 r. Wojewoda Podlaski, w oparciu o art. 136 k.p.a. zobowiązał inwestora do doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego do zgodności z § 271 i 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie wykazania czy ściana projektowanego budynku mieszkalnego zlokalizowana w odległości od 3,10 m do 4 m od budynku istniejącego na działce o nr [...] (zlokalizowanego przy granicy z działką inwestycyjną) spełnienia wymagania przeciwpożarowe. Ponadto organ drugiej instancji zobowiązał inwestora do uzupełnienia analizy przesłaniania o rysunki, z których będzie jednoznacznie wynikało, że między ramionami kąta 60° nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, bowiem odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń.
W dniu 12 grudnia 2022 r. inwestor przedłożył uzupełnione projekty zagospodarowania terenu i projekty architektoniczno-budowlane zgodnie z ww. postanowieniem. Wykazał, że ściana zewnętrzna planowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowana w odległości 3,10 m od granicy z działką o nr [...] zaprojektowana została w klasie odporności ogniowej REI 60 jako ściana przeciwpożarowa, z pasami z materiału niepalnego o szerokości 2 m zaprojektowanymi na ścianach prostopadłych do tej ściany. Projektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego ocieplona będzie wełną mineralną. Inwestor uzupełnił także projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany o rysunki, z których wynika, że między ramionami kata 60° nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Dodatkowo inwestor wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że budynek należący do skarżącego od strony działki inwestycyjnej nie posiada pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, którym należy zapewnić naturalne oświetlenie, nie nastąpi przesłanianie ww. pomieszczeń i spełnione zostaną warunki wynikające z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Decyzją z 9 lutego 2023 r. nr AB-II.7840.4.14.2022.ED Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że odnośnie spełnienia wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 1a u.p.b., planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Białymstoku (rejon ul. [...] i ul. [...]) - etap I uchwalonego uchwałą nr XXVII/435/16 Rady Miasta Białystok z 28 listopada 2016 r. Obszar, na którym położona jest działka inwestycyjna przeznaczony jest w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną i oznaczony symbolem 1MN,U (§ 36 ust. 1 planu miejscowego). W myśl § 36 ust. 4 pkt 1 lit. a) i b) planu miejscowego na ww. obszarze wskaźnik powierzchni zabudowy mieszkaniowej ustalono na poziomie max. 30%, a wskaźnik powierzchni biologicznie-czynnej ustalono na poziomie min. 40 %. Dodatkowo zgodnie z ww. § 36 ust 4 pkt 1 lit. c) planu miejscowego wysokość projektowanych budynków ustalono do wysokości 11 m. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że powierzchnia projektowanej zabudowy stanowi 30% powierzchni działki inwestycyjnej, natomiast projektowana powierzchnia biologicznie-czynna stanowi 47,4% powierzchni działki inwestycyjnej. Jak wynika z rysunku przedstawiającego przekrój przez projektowany budynek wysokość budynku będącego przedmiotem planowanej inwestycji wynosi 7,33 m. Mając na względzie powyższe organ drugiej instancji wskazał, że planowana inwestycja spełnia wymagania zawarte w § 36 ust. 4 pkt 1 planu miejscowego.
Organ odwoławczy zaznaczył także, że przedmiotowa inwestycja spełnia także wymogi z art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany został przy granicy z częścią niezabudowanej działki o nr [...] ścianą zaprojektowaną jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60 (ściana z otworem o wymiarach 150cm x 150cm wypełnionym luksferami o klasie odporności ogniowej E30). Od pozostałej części niezabudowanej działki o nr [...] przedmiotowy budynek zaprojektowany został w odległości 4,4 m. Natomiast od granicy z działką skarżącego o nr [...] projektowany budynek mieszkalny zlokalizowany został w odległości wynoszącej od 3,10 m do 4 m ścianą zaprojektowaną jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60 (ściana z dwoma otworami o wymiarach 100cm x 150 cm i 120cm x 120cm wypełnionymi luksferami o klasie odporności ogniowej E30) oraz w odległości 7,69 m od granicy z działką drogową o nr [...] (ul. [...]). Otwory znajdujące się w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego nie będą otwierane i nie będą pełniły funkcji wentylacji. - zostaną wykonanego z luksferów o odporności E30. Ściana projektowanego budynku zlokalizowana przy granicy z działką o nr [...] i ściana budynku zlokalizowana w odległości 3,10 m od granicy działki o nr [...] nie posiadają okien, a jedynie wykonane zostały z dwóch różnych materiałów (bloczek gazobetonowy i luksfery).
Biorąc pod uwagę powyższe organ drugiej instancji wskazał, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy lub w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny także z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Projektowany budynek zlokalizowany został w odległości ok. 6,40 m od ściany szczytowej poddasza nieużytkowego (z oknem o wymiarach 80 cm x 80 cm) znajdującego się w budynku mieszkalnym istniejącym na działce skarżącego. Zatem budynek nie będzie przesłaniał okien do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejącym budynku należącym do skarżącego, bowiem ów budynek (od strony działki inwestycyjnej) nie posiada pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z analizy zacieniania znajdującej się w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym wynika, że planowana inwestycja nie ograniczy naturalnego oświetlenia budynkowi mieszkalnemu znajdującemu się na działce skarżącego, gdyż istniejący budynek mieszkalny (w tym powierzchnia całej działki skarżącego), będzie miał zapewnione naturalne oświetlenie przez 5 godzin, w godz. 12.00 – 17.00.
Z uwagi na zlokalizowanie przedmiotowego budynku w odległości mniejszej niż 8 m od budynku mieszkalnego istniejącego na działce skarżącego, ściana zewnętrzna projektowanego budynku od strony działki o nr [...] zaprojektowana została zgodnie z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego (z ociepleniem z wełny mineralnej) i wbrew twierdzeniu skarżącego, spełnia wymagania zawarte w § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Na ścianach prostopadłych do ww. ściany zaprojektowano pasy z materiału niepalnego o szerokości 2 m (z ociepleniem z wełny mineralnej). Jak wynika z przekroju pokrycie dachu przedmiotowego budynku zaprojektowano z blachodachówki, która jest materiałem nierozprzestrzeniającym ognia. Ponadto od strony działki o nr [...] i [...] na dachu zastosowano pasy z materiału niepalnego o szerokości 1 m. Otwory zaprojektowane w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego w projektowanym budynku wypełnione będą luksferami, a powierzchnia tych otworów wynosi 6,94 % (dla ściany od strony działki skarżącego) i 3,82 % (dla ściany zlokalizowanej przy granicy działki o nr [...]). Organ stwierdził zatem, że budynek jest zgodny z § 232 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i spełnia warunki ochrony przeciwpożarowej.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego sposobu ogrzewania przedmiotowego budynku, organ wskazał, że sposób zaopatrzenia projektowanego budynku w energię cieplną (za pomocą kotła na paliwo stałe ekologiczne) zgodny jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podnoszona przez skarżącego kwestia prawdopodobieństwa ogrzewania projektowanego budynku materiałami niedozwolonymi, nie należy do kompetencji organu, bowiem dotyczy sfery przypuszczeń związanych z fazą użytkowania obiektu po wybudowaniu.
Odnosząc się do zarzutu prowadzenia robót budowlanych w sąsiedztwie budynku mieszkalnego należącego do skarżącego, organ zaznaczył, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji podczas jej realizacji i uciążliwości spowodowane użyciem ciężkiego sprzętu nie są przedmiotem tego postępowania. Przewidziana obsługa budynku odbywająca się z przyległej do działki inwestycyjnej drogi publicznej (ul. [...]) jest zgodna z § 36 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego.
Podsumowując organ wskazał, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany są kompletne.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący wskazał, że nie zgadza się z powyższą decyzją. Stwierdził, że organ drugiej instancji w swojej decyzji określił poddasze budynku należącego do skarżącego jako nieużytkowe, stwierdzając, że projektowany budynek nie będzie przesłaniał okien do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Skarżący poinformował, że w niedalekiej przyszłości planuje przekształcić poddasze na użytkowe, a zgodnie z planami budynku mogą być tam większe okna. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja narusza jego dobre interesy mieszkaniowe, ogranicza możliwość przekształcenia poddasza, a budynek powstający na działce nr [...] będzie ograniczał dostęp do światła dziennego. Ponadto skarżący wskazał, że planowana budowa naraża jego dom na poważne uszkodzenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że projektowany budynek nie będzie przesłaniał okien do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku należącym do skarżącego, bowiem ów budynek nie posiada takich pomieszczeń od strony działki inwestycyjnej. Jedyne okno w budynku należącym do skarżącego znajdujące się na tej stronie doświetla poddasze nieużytkowe. Odnosząc się do zamiaru zmiany sposobu użytkowania poddasza przez skarżącego organ wskazał, że nie przedstawił on żadnych planów dotyczących tego zamierzenia, a jak wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej organy administracji architektoniczno-budowalne nie mogą uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Wojewody Podlaskiego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Istota zarzutów w sprawie sprowadzała się do kwestionowania przez skarżącego zasadności wydania decyzji w kontekście planowanego przez skarżącego przekształcenia poddasza nieużytkowego w poddasze użytkowe, a w związku z tym jego zmianę w pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi.
Na wstępie należy podkreślić, że zakres badania projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, podlegających zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, jest ściśle określony w przepisach u.p.b.
W myśl art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Zatem w przypadku ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ocenie organu administracji architektoniczno–budowlanej poddawane są elementy, o których mowa w zacytowanym wyżej art. 35 ust. 1 u.p.b., w zależności od charakteru i wielkości inwestycji w mniejszym lub większym zakresie wymienionych kryteriów oceny. Jak wynika z art. 35 ust. 4 u.p.b., decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. W przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet dokumentów, o jakich mowa w art. 32 ust. 4 i art. 34 u.p.b., które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane pod kątem kryteriów ocennych przewidzianych w zacytowanym art. 35 u.p.b., organ administracji architektoniczno–budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.
Nadmienić również należy, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym i ograniczone jest zakresem wniosku inwestora. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa, natomiast nie posiada kompetencji do korygowania zamierzeń inwestycyjnych, bowiem takie uprawnienie posiada wyłącznie inwestor.
W okolicznościach niniejszej sprawy planowana inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr [...] przy ul. [...]. Przedmiotowa działka objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. (rejon ul. [...] i ul. [...]) zatwierdzonym uchwałą nr XXVII/435/16 Rady Miasta Białystok z 28 listopada 2016 r.
Organy w niniejszej sprawie dokonały sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania oraz z przepisami. Obszar, na którym położona jest przedmiotowa działka przeznaczony jest w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną i oznaczony symbolem 1MN,U (§ 36 ust. 1 planu miejscowego).
Przechodząc do zarzutów skargi wskazać należy, że problematykę naturalnego doświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i wynikającej z tego kwestii odległości budynku od innych obiektów reguluje § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z ust. 1 tegoż przepisu, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:
1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:
a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,
b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m.
Z informacji znajdujących się w projekcie zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek mieszkalny został zlokalizowany ok. 6,40 m od ściany szczytowej poddasza nieużytkowego, z oknem o wymiarach 80 cm x 80 cm, znajdującego się w budynku mieszkalnym istniejącym na działce skarżącego. Jednak przedmiotowy budynek nie będzie przesłaniał okien do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejącym budynku należącym do skarżącego, bowiem budynek ten, od strony działki inwestycyjnej, nie posiada pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W ścianie budynku od strony działki inwestycyjnej znajduje się jedynie okno doświetlające poddasze, które nie jest użytkowane. Dokładne umiejscowienie okna widać na znajdującym się w projekcie zagospodarowania zdjęciu (k. 21B projektu).
Nie można zgodzić się z zarzutami skarżącego dotyczącymi planów przekształcenia poddasza na użytkowe. Inwestor w projekcie zagospodarowania terenu zawarł analizy, z których wynika, że nie występuje hipotetyczne przesłanianie i brak jest utrudnień w zapewnieniu naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (k. 20, 20A, 21, 21A projektu). Organ nie miał obowiązku przeprowadzania analizy hipotetycznego przesłaniania okna poddasza, które obecnie jest nieużytkowe. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 maja 2014 r. o sygn. II OSK 3105/12 (CBOSA) przepis § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych może mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można zatem wyznaczyć odległości projektowanego budynku od "innego budynku". Nie do pogodzenia z prawem byłaby bowiem sytuacja, w której prawo inwestora jest ograniczane z uwagi na konieczność uwzględniania interesu właściciela działki sąsiedniej, którego plany inwestycyjne nie są jeszcze skonkretyzowane.
Sąd zauważa, że twierdzenia skarżącego o planach związanych z przekształceniem poddasza nieużytkowego w poddasze użytkowe nie są poparte jakimikolwiek dowodami, a skarżący nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów, które mogłyby uwiarygodnić jego twierdzenia. Sąd nie może uchylać wydanych decyzji w oparciu o hipotetyczne plany skarżącego, które mogą nigdy nie zostać zrealizowane.
Skarżący w zarzutach skargi wskazał także, że planowana budowa naraża jego dom na poważne uszkodzenia. Zarzut ten nie został przez niego sprecyzowany, jednak biorąc pod uwagę wątpliwości sformułowane przez niego w toku postępowania administracyjnego można domniemywać, że skarżący nadal ma wątpliwości, co do spełniania przez planowany budynek wymogów przeciwpożarowych oraz możliwość uszkodzenia jego budynku przez roboty budowalne prowadzone przy użyciu ciężkiego sprzętu, związane z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia. Należy wyjaśnić, że po przedstawieniu przez skarżącego wątpliwości odnośnie zagrożenia pożarowego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy w postanowieniu z 18 listopada 2022 r. wezwał inwestora do uzupełniania projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego w zakresie wykazania czy ściana projektowanego budynku mieszkalnego zlokalizowana w odległości od 3,10 m do 4 m od budynku istniejącego na działce o nr [...] spełnienia wymagania przeciwpożarowe. Inwestor uzupełnił te informacje i 12 grudnia 2022 r. wykazał, że ściana zewnętrzna planowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowana w odległości 3,10 m od granicy z działką o nr [...] zaprojektowana została w klasie odporności ogniowej REI 60 jako ściana przeciwpożarowa, z pasami z materiału niepalnego o szerokości 2 m zaprojektowanymi na ścianach prostopadłych do tej ściany oraz zaznaczył, że projektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego ocieplona będzie wełną mineralną. Należy uznać zatem, że kwestia ta została uzupełniona w postępowaniu prowadzonym przez organ drugiej instancji, co nie budzi wątpliwości sądu.
Natomiast w zakresie możliwego uszkodzenia budynku skarżącego w takcie prac związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji, wskazać należy, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji podczas jej realizacji i uciążliwości spowodowane użyciem ciężkiego sprzętu nie są przedmiotem postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowalnej. Organ wskazały jednak, że obsługa budynku mieszkalnego jednorodzinnego odbywająca się z przyległej do działki inwestycyjnej drogi publicznej (ul. [...]) jest zgodna z § 36 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego, który ustala obsługę terenu inwestycji od dróg przyległych.
Mając na uwadze powyższe, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi. Organ szczegółowo przedstawił podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia oraz przytoczył przepisy, które w sprawie miały zastosowanie. Organy obu instancji doszły do słusznego przekonania, że wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 u.p.b. zostały spełnione, nie było zatem podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorowi pozwolenia na budowę nie narusza prawa.
Z uwagi na powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.