II SA/Bk 257/06

II SA/Bk 257/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Grażyna Gryglaszewska /przewodniczący/
Małgorzata Roleder /sprawozdawca/
Stanisław Prutis
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Umorzenie postępowania
Sygn. powiązane
II OSK 1941/06 - Wyrok NSA z 2008-01-25
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 105 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Tezy
Organ administracji publicznej wszczynając postępowanie administracyjne, zainicjowane wnioskiem strony, związany jest tym żądaniem, a jego treść wyznacza równiecześnie stosowaną normę prawa materialnego oraz normę prawa procesowego, które mają znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. i M. W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie likwidacji studzienki kanalizacyjnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie likwidacji studzienki kanalizacyjnej zlokalizowanej na działce nr ewidencyjny [...], położonej przy ul. N. N. w A., stanowiącą własność R. i E. Ł. oraz studzienki rewizyjnej zlokalizowanej w ulicy N. N. w A. (działka nr [...], będąca w zarządzie Powiatowego Zarządu Dróg w A.).
U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:
W dniu [...] marca 2004r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego
w A., w trakcie toczącego się już postępowania administracyjnego w sprawie prawidłowości odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego, wpłynęło pismo M. i M. W. (pismo z dnia [...].2004r) zatytułowane "Wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego (...) w przedmiocie legalności - zgodności z prawem budowlanym likwidacji - zniszczenia obiektów budowlanych - urządzeń ziemnych w postaci:
1. studzienki kanalizacyjnej na działce w A. przy ul. N. N. [...], nr ewid. [...], przez zasypanie ziemią,
2. studzienki rewizyjnej w ulicy N. N., przez zabetonowanie.
M. i M. W. kilkakrotnie w trybie skargowym wnosili
do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w A. do zbadania sprawy i rozpatrzenia ich wniosku przez wydanie decyzji administracyjnej. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego skargę małżonków W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w A. zakwalifikował jako nieuzasadnioną. W następstwie powyższego w dniu [...]07.2004r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wpłynęła skarga na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego. Podczas rozprawy w dniu [...]10.2004r. skarżąca M. W. oświadczyła, iż złożona skarga dotyczy bezczynności organów obu instancji. Po rozpatrzeniu sprawy ze skargi na bezczynność wyżej wskazanych organów w przedmiocie likwidacji dwóch budowli ziemnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 24.02.2005r. sygn. akt II SAB/Bk 14/04 odrzucił skargę na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego, zobowiązując Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w A. do wydania w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi akt sprawy, aktu administracyjnego kończącego postępowanie wszczęte na wniosek strony w przedmiocie objętym żądaniem z dnia [...]03.2004r.
Uwzględniając powyższy wyrok, organ nadzoru budowlanego po otrzymaniu
w dniu [...]06.2005r. akt sprawy wszczął postępowanie administracyjne w sprawie likwidacji studzienki kanalizacyjnej zlokalizowanej na działce nr eiwd. [...], położonej przy ul. N. N. w A., stanowiącej własność małżonków Ł. oraz studzienki rewizyjnej zlokalizowanej w ulicy N. N. w A. (nr ewid. [...] będącej w zarządzie Powiatowego Zarządu Dróg w A).
Następnie decyzją z dnia [...]07.2005r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne w sprawie likwidacji studzienki kanalizacyjnej zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] oraz studzienki rewizyjnej zlokalizowanej w ulicy N. N. w A. (działka nr [...]).
Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem M. i M. W., odwołali się do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazali, iż organ I instancji niezbyt starannie zebrał materiał dowodowy w sprawie, w szczególności nie uwzględniał ich żądań i stanowiska zgłaszanego w trakcie postępowania.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując powyższe odwołanie nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i decyzją z dnia [...]02.2006r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji wydanej w I instancji.
Organ odwoławczy powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24.02.2005r. sygn. akt II SAB/Bk 14/04 wskazał, iż wniosek odwołujących z dnia [...]03.2004r. inicjował indywidualne postępowanie administracyjne w organie nadzoru budowanego, w sprawie zarzucanej samowoli budowlanej popełnionej przez sąsiada. Zgodnie zaś
ze stanowiskiem Sądu "w przypadku, gdy cel postępowania administracyjnego (załatwienie sprawy przez wydanie decyzji, rozstrzygającej ją, co do istoty) nie może być osiągnięty - postępowanie w przypadku przyczyn o charakterze trwałym, spowodowanych w szczególności bezprzedmiotowością postępowania - należy
umorzyć."
Podkreślono, iż zarówno we wniosku z dnia [...]03.2004r. jak i odwołaniu
z dnia [...]07.2005r. od decyzji organu powiatowego małżonkowie W., podnosili, iż likwidacja studzienki kanalizacyjnej zlokalizowanej na działce nr eiwd. [...] przez właściciela nieruchomości oraz zabetonowanie jednego wlotu do studzienki rewizyjnej zlokalizowanej w ulicy N. N. w A. (nr ewid. [...]) przez Urząd Miasta jest samowolą budowlaną i podlega regulacji przepisów Prawa budowanego.
Tymczasem analiza stanu faktycznego dokonana przez organ odwoławczy wskazała, iż żądanie odwołujących polegające na zakwalifikowaniu likwidacji przedmiotowych studzienek do samowoli budowlanej jest niezgodne z przepisami. Stosownie bowiem do treści art. 31 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z 1994r. - Prawo budowlane, pozwolenia na rozbiórkę nie wymagają obiekty i urządzenia budowlane, na których budowę nie jest wymagane pozwolenie na budowę, chyba że podlegają ochronie jako dobra kultury.
Na budowę przyłącza kanalizacji deszczowej, w dacie zainicjowania postępowania, w sprawie likwidacji - zniszczenia obiektów budowlanych - urządzeń ziemnych, studzienki kanalizacyjnej i studzienki rewizyjnej, to jest w dniu [...]03.2004r. nie było wymagane pozwolenie na budowę. Z treści zaś przywołanego powyżej artykułu wynikało, iż rozbiórka przyłącza kanalizacji deszczowej jako urządzenia budowlanego, również nie wymagała wcześniejszego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej.
W tym stanie faktycznym i prawnym likwidacja opisanych wyżej obiektów, poprzez ich zasypanie i zabetonowanie, nie wymaga pozwolenie właściwego organu, ani wcześniejszego zgłoszenia zamiaru jej dokonania.
Zdaniem organu powyższe działania nie mieszczą się w regulacji przepisów ustawy z 1994r.- Prawo budowlane. Z tego też względu organy nadzoru budowanego nie miały podstaw prawnych do zajmowania się przedmiotową sprawą, gdyż jest to zagadnienie o charakterze cywilnoprawnym, związane z władztwem nad rzeczą
i realizacją prawa własności nieruchomości. Ochrony prawa własności i praw z nim związanych można domagać się natomiast przed sądami powszechnymi.
Końcowo wskazano, iż stosownie do treści art. 104 § 2 kpa decyzje albo merytorycznie rozstrzygają sprawę, co do jej istoty, lub kończą sprawę w organie prowadzącym w sposób formalny. W niniejszej sprawie organ I instancji wydał rozstrzygnięcie w trybie art. 105 § 1 kpa, ponieważ w sposób oczywisty stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
Brak podstawy materialnoprawnej do ingerencji organu nadzoru budowlanego i podejmowania merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy nie wyłączył natomiast decyzyjnej formy jej rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa pozwoliła organowi I instancji umorzyć wszczęte postępowanie.
Od powyższej decyzji M. i M. W. wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o stwierdzenie jej nieważności lub ewentualnie jej uchylenie. Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucili:
- rażące naruszenie przepisu w art. 105 § 1 kpa przez uznanie postępowania administracyjnego w sprawie za bezprzedmiotowe z powodu braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organy nadzoru budowlanego w okolicznościach istnienia przesłanek formalnych
i materialnych zobowiązujących organy do załatwienia sprawy, co do meritum,
- rażące naruszenie przepisów w art. 31 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) poprzez błędną ich interpretację i niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym, dające podstawy do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, także poprzez przyjęcie, iż na budowę tego rodzaju obiektów nie jest wymagane pozwolenie, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2, nie ustalenie w sprawie parametrów wysokości budowli – studzienki i ich odległości od granicy działki,
- rażące naruszenie generalnej reguły działania administracji publicznej na podstawie przepisów prawa art. 6 kpa i pogłębiania zaufania do tych organów art. 8 kpa poprzez niestosowanie przepisów prawa materialnego budowlanego w zakresie regulacji zawartych w normach art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 2, art. 31 ust. 2. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1 i 4, statuujące obowiązek uzyskania pozwolenia budowlanego na rozbiórkę (likwidacją) budowli ziemnej albo obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi tego rodzaju robót budowlanych oraz niestosowanie w sprawie przez organy nadzoru budowlanego przepisów stanowiących o obowiązku właścicieli (zarządców) obiektów, utrzymania ich w należytym stanie technicznym, wyrażonych w art. 61, w zw. z art. 5 ust. 2, art. 66 § 1 pkt 1 w zw. z art. 63, art. 64 i art. 65 ustawy - prawo budowlane
- rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa, to jest podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli przez uchylenie się organów od pierwszorzędnej dla wyników sprawy czynności oględzin studzienki kanalizacyjnej na gruncie działki przy ul. N. N. [...], nr [...] (art. 85 kpa) dla ustalenia jej stanu technicznego i parametrów technicznych niezbędnych dla prawidłowego zastosowania przepisów budowlanych, odstąpienie od wykonania dowodów osobowych przez przesłuchanie osób i funkcjonariuszy urzędów publicznych wymienionych w zgromadzonych dokumentach oraz dowodów
z dokumentów (art. 75 § 1 kpa) dotyczących kwestii istotnych dla celu prowadzonego postępowania, jak ustalenie właściciela (albo zarządcy) systemu studzienek zlikwidowanych bez zezwolenia budowlanego, czasu wybudowania, sposobu, celu
i osób je użytkujących, ustalenie czasu, osób i instytucji likwidujących bez zezwolenia budowlanego system wiadomych studzienek odprowadzających wody opadowe
i regulujące drenażami stan wód na działkach wzajemnie sąsiadujących, charakteru
i zakresu naruszenia interesów osób trzecich legalnie użytkujących system studzienek na działkach nr [...] i [...] przez likwidację i doprowadzenie budowli ziemnych do niewłaściwego ich stanu technicznego bez zezwolenia budowlanego,
a więc nie ustalenie w sprawie jakiegokolwiek stanu faktycznego wiążącego się
z wiadomym systemem budowli ziemnych i rozstrzygnięcie sprawy wbrew regułom ustalonym w art. 77 § 1 kpa, wyczerpującego zgromadzania dowodów i rozpatrzenia sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy,
- naruszenie zasady przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez strony postępowania, wyrażonej w art. 78 kpa, poprzez niepodjęcie w I ani II instancji żadnego z wniesionych przez skarżących wniosków dowodowych, ważnych z punktu widzenia prawidłowego załatwienia sprawy,
- naruszenie reguły dwuinstancyjności postępowania, wpisanej w art. 15 kpa przez ukształtowanie w skarżonej decyzji nowych okoliczności nieznanych skarżącym
w postępowaniu w I instancji i niepodanych w uzasadnieniu decyzji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jak istnienie w sprawie przyczyn o charakterze trwałym oraz powołanie zupełnie nowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia kasacyjnego w art. 31 ust. 1 pkt 2 ust. 2 ustawy prawo budowlane z 1994r., co do braku wymogu zezwolenia budowlanego na rozbiórkę - likwidacją wiadomych budowli ziemnych, które nie istniały i nie były brane pod uwagę w postępowaniu
i decyzji organu I instancji,
- naruszenie zasady prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego skarżonej decyzji, tj. takiego, który odpowiada obligatoryjnym elementom wpisanym
w art. 107 § 3 kpa przez nie wyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanów faktycznych i prawnych powołanych w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podtrzymał stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarzuty skargi nie są zasadne.
Stosownie do art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznając sprawę nie może, zatem zmienić zaskarżonej decyzji a jedynie, uwzględniając skargę, może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga podlega oddaleniu.
Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego.
W szczególności Sąd nie znalazł podstaw, aby stwierdzić, że kwestionowana decyzja obarczona jest wadą kwalifikowaną, o której mowa art. 156 § 1 pkt 2 kpa,
a mianowicie, aby wypełniała przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zgodnie
z reprezentowanym i utrwalonym już w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem - cechą rażącego naruszenia prawa jest sytuacja, w której treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przy czym nie chodzi tu, o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny
i niedwuznaczny (wyrok NSA z dn. 9.03.1999r. V S.A. 1970/98, Lex nr 50195, wyrok NSA z dn. 26.09.2000r. VSA 2998/99, Lex nr 51249).
W ocenie Sądu przedstawiona wyżej sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca.
Organy obu instancji podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustaliły i zastosowały stan prawny obowiązujący w chwili wydawania przedmiotowych decyzji (art. 6 kpa). Zaskarżona, a także poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a wobec czego niezasadnym pozostaje również zarzut, co do braku podstawy prawnej do ich wydania.
Na wstępie podkreślić należy, iż celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją, co do istoty. Ten cel nie zawsze może być jednak osiągnięty z przyczyn różnego charakteru. Powodem takiej sytuacji może być bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, z którą
w rozumieniu art. 105 § 1 kpa mamy doczynienia wówczas, gdy organ w sposób oczywisty stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
Opisana wyżej przyczyna stanowiła o podjętym przez organy obu instancji rozstrzygnięciu w przedmiotowej sprawie i zdaniem Sądu odpowiada prawu.
Zgodnie ze złożonym w dniu [...] marca 2004r. wnioskiem, skarżący domagali się wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zgodności z prawem likwidacji studzienki kanalizacyjnej położonej na działce będącej własnością E. i R. Ł. – [...] oraz zabetonowania studzienki na działce [...] będącej w zarządzie Powiatowego Zarządu Dróg w A., to jest zakwalifikowania likwidacji wyżej opisanych obiektów do samowoli budowlanej.
W tym stanie rzeczy organ administracji publicznej wszczynając postępowanie administracyjne, zainicjowane powyższym wnioskiem związany był żądaniem strony, a treść tego żądania wyznaczała równocześnie stosowaną normę prawa materialnego oraz normę prawa procesowego, które miały znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania.
Zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz. U. z 2003r.
Nr 207, poz. 2016 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, rozbiórka obiektu budowlanego jest jednym z rodzajów robót budowlanych i w związku z tym, stosownie do art. 28 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, co do zasady można ją podjąć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę.
Stosownie do treści art. 31 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 cyt. ustawy, obiekty i urządzenia budowlane, na których budowę nie jest wymagane pozwolenie na budowę, jeżeli nie podlegają ochronie jako zabytki, nie wymagają pozwolenia na rozbiórkę. Rozbiórka tych obiektów nie wymaga również uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu pozwala wywieść, iż art. 31 ust. 1 ustawy pełni w stosunku do art. 28 ust. 1 podobną funkcję jak art. 29, a zatem zawiera wyjątki od zasady generalnej (obok wymienionych w art. 29 i 30).
Zakwalifikowanie studzienki kanalizacji deszczowej do kategorii "urządzeń
i obiektów budowlanych", o których mowa w art. 31 ust 1 pkt 2 w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości.
Z brzmienia zaś tego przepisu jednoznacznie wynika, iż na dzień wydawania kwestionowanych decyzji rozbiórka tych urządzeń nie wymagała pozwolenia, jak również wcześniejszego zgłoszenia organom architektoniczno – budowlanym.
Zdaniem Sądu organ trafnie przyjął, iż skoro do likwidacji tych obiektów nie jest wymagane dokonanie opisanych wyżej czynności, to nie może być mowy
o uznaniu tych działań za niezgodne z prawem i w konsekwencji przyjęcie,
iż w niniejszej sprawie miała miejsce samowola budowlana. A zatem zaistniała sytuacja ponad wszelka wątpliwość nie podlegała reglamentacji przepisów ustawy - prawo budowlane.
W tym stanie rzeczy ustalenie, iż zachowanie polegające na likwidacji studzienek poprzez ich zasypanie i zabetonowanie nie tylko nie narusza ustawy prawo budowlane jak również nie daje podstaw do dalszego działania organów należy ocenić jako zgodne z prawem.
W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy art. 7 i 77, 78 oraz 75 i 85 kpa. Wbrew twierdzeniom skarżących wydanie kwestionowanych decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. W tym miejscu godzi się zauważyć, iż przedmiotem dowodu mogą być jedynie okoliczności mające znaczenie dla sprawy, a więc dotyczące jej przedmiotu i mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. O tym zaś przesądza norma prawa materialnego. Nadto skarżącym umożliwiono czynny udział w sprawie, zaś organy obu instancji prawidłowo pouczały
o przysługujących im uprawnieniach, jak i skutkach uchybienia nakładanych na nich obowiązków. Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji
z przytoczeniem przepisów prawa.
Końcowo zauważyć należy, iż istota postępowania administracyjnego odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, nie zaś jedynie kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. W orzecznictwie podkreśla się, iż "do uznania, iż zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, iż w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje postępowania umożliwiającego osiągnięcia celów, dla których postępowanie to jest prowadzone" (vide: wyrok NSA z dn. 22.03.1996r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, NR 1, poz. 35 oraz wyrok NSA z dn. 12.11.1992r., V SA 721/92, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95).
Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.