II SA/Bk 248/21

II SA/Bk 248/21 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2021-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Barbara Romanczuk /sprawozdawca/
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący/
Marek Leszczyński
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2287/21 - Wyrok NSA z 2022-12-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] stycznia 2021 r., znak: [...] Wojewoda P. po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Starosty S. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu M. B. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - kurnika o obsadzie 120 DJP o powierzchni zabudowy 2192,00m2, powierzchni użytkowej 2086,98m2, kubaturze 11741,00m2, kat. obiektu budowlanego - II wraz z infrastrukturą towarzyszącą: szczelnym zbiornikiem na ścieki sanitarne o pojemności 10m3, kategoria obiektu budowlanego –VIII; trzema szczelnymi zbiornikami na popłuczyny o pojemności 10m3 każdy, kategoria obiektu budowlanego – VIII; baterią silosów paszowych z płytą fundamentową, która składa się z dwóch silosów paszowych o ładowności 22 ton każdy, kategoria obiektu budowlanego –VIII; baterią nadziemnych zbiorników na gaz z płytą fundamentową, która składa się z dwóch zbiorników na gaz o pojemności 6,7 m3 każdy, kategoria obiektu budowlanego – VIII; utwardzonych nawierzchni (dojść, dojazdów, miejsc postojowych i placów gospodarczych) w zabudowie zagrodowej na działce o nr geod. [...], obręb K., gmina K., powiat s., uchylił zaskarżoną decyzję w części całego punktu III (str. 2 decyzji) w zakresie ustanowienia inspektora nadzoru inwentarskiego i orzekł w tym zakresie o ustanowieniu nadzoru inwestorskiego, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
W dniu [...] października 2019 r. M.B. wystąpił do Starosty S. z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego- kurnika o obsadzie 120 DJP, wraz infrastrukturą towarzyszącą w zabudowie zagrodowej na działce o nr geod. [...], obręb K., gmina K. Do wniosku inwestor załączył 4 egzemplarze projektu budowlanego, zaświadczenia projektantów o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapę do celów projektowych, decyzję o warunkach zabudowy oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.
Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. B. pozwolenia na budowę zgodnie z przedłożonym wnioskiem.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w terminie M. R.
Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] Wojewoda P. uchylił decyzję Starosty S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że Starosta S. zatwierdził projekt budowlany budynku inwentarskiego, bez zapewnienia podłączenia projektowanego obiektu do niezbędnej infrastruktury (instalacja wodociągowa, kanalizacja sanitarna) warunkującej możliwości jego użytkowania oraz pomimo braku projektanta sprawdzającego z zakresu architektury.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Inwestor i wniósł sprzeciw od decyzji Wojewody P. z dnia [...] lutego 2020 r. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2020 r. sygn. akt. II SA/Bk 225/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił sprzeciw.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...] Starosta S. nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Wojewody P. z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...]. W dniu [...] maja 2020 r. Inwestor dokonał uzupełnienia dokumentacji projektowej.
Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. znak: [...] Starosta S. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wniosków i zastrzeżeń w terminie 7 dni od daty otrzymania ww. zawiadomienia. Z powyższej możliwości skorzystał M. R. i po zapoznaniu się z dokumentacją projektową stwierdził, iż określone obciążenie ogniowe budynku zostało błędnie przyjęte, w związku z czym przyjęta odporność ogniowa poszczególnych elementów nie będzie wystarczająca, a wydajność sieci wodociągowej (do której podłączone będą hydranty) nie spełni wymogu określonego w dokumentacji.
Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] znak: [...] Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Panu M. B. pozwolenia na budowę zgodnie ze złożonym wnioskiem.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w terminie M. R.
Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Wojewoda P. nałożył na Inwestora - Pana M. B. obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie: uzupełnienia projektu budowlanego o sprawdzających w zakresie branży sanitarnej i elektrycznej, wyjaśnienia kwestii przyjęcia do obliczeń konstrukcyjnych I kategorii geotechnicznej gruntu oraz wskazania, na jakiej podstawie zaliczono projektowany budynek do I kategorii geotechnicznej. Ponadto wezwano do oznaczenie na projekcie zagospodarowania terenu kierunku odprowadzenia wód opadowych z terenów utwardzonych, określenie wskaźnika EP określającego roczne obliczeniowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną bądź przedłożenie charakterystyki energetycznej projektowanego budynku, ustosunkowanie się do zarzutu podniesionego przez odwołującego dot. błędnie określonego obciążenia ogniowego budynku tj. Q<500MJ/m2 oraz oprawienie sporządzonego projektu budowlanego w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu.
W dniu [...] listopada 2020 r. wpłynęła odpowiedź Inwestora na postanowienie Wojewody P.
Mając powyższe na uwadze Wojewoda P. zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty S. z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. B. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego – kurnika o obsadzie 120 DJP wraz z infrastrukturą techniczną, uchylając jedynie rozstrzygnięcie w zakresie ustanowienia inspektora nadzoru inwentarskiego, zmieniając na ustanowieniu nadzoru inwestorskiego (podkreślając, że chodziło o omyłkę pisarską, którą należało skorygować).
Cytując przepisy art. 35 ustawy Prawo budowlane podniósł, że Starosta S. podjął prawidłowe rozstrzygniecie z wyłączeniem części uzupełnionej na etapie postępowania odwoławczego. Stwierdził, że organ I instancji pomimo, że prawidłowo ocenił przesłanki warunkujące wydanie pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji i przeprowadził postępowanie zapewniając stronom czynny udział w tym postępowaniu, to jednak nie zebrał pełnego materiału dowodowego, który został dostrzeżony przez tut. organ i uzupełniony na etapie odwoławczym, na co zezwalał mu przepis art. 136 k.p.a.
Przed organem II instancji Inwestor, zgodnie z postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] uzupełnił projekt budowlany o podpisy projektantów sprawdzających z zakresu branży sanitarnej i elektrycznej. Do załączników dodano zaświadczenia projektantów o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, zaświadczenia projektantów aktualne na dzień sporządzenia projektu budowlanego i zaświadczenia sprawdzających z zakresu branży sanitarnej i elektrycznej aktualne na dzień naniesienia w nim poprawek. Określono II kategorię geotechniczną gruntu oraz załączono opracowanie geotechniczne. Wskazano również, że obliczenia konstrukcyjne uwzględniają wymagania II kategorii gruntu. Na zagospodarowaniu terenu (rys. Z/l) dorysowano kierunki spływu wód opadowych. Wyjaśniono, że w wyniku projektowanego ukształtowania terenu wykonane zostaną nachylenia w głąb działki inwestycyjnej, tak aby uniemożliwić spływ wód opadowych na grunty sąsiednie. Opis projektu budowlanego został uzupełniony o podanie wskaźnika EP, który wynosi 48,5 kWh/(m2rok), co stanowi mniej niż 50 kWh/(m2rok), w związku z czym, przedłożenie charakterystyki energetycznej projektowanego budynku nie jest wymagane. Dodatkowo Inwestor ustosunkował się do zarzutu Odwołującego dot. błędnie określonego obciążenia ogniowego budynku i wykazał, że otrzymana wartość obciążenia ogniowego tj. Q=112,5 MJ/m2 jest dużo niższa od dopuszczalnej (Q=500 MJ/m2). Przyjęta odporność ogniowa poszczególnych elementów będzie wystarczająca, a wydajność sieci wodociągowej wynosząca 15 dm3/s spełni wymagania przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę. Dodatkowo, wszystkie egzemplarze projektu zostały oprawione w sposób uniemożliwiający ich dekompletację.
Analiza akt sprawy przekazanych wraz z odwołaniem przez organ I instancji, wykazała, że planowana inwestycja polegająca na budowie budynku inwentarskiego- kurnika o obsadzie 120 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zgodna jest z decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...] o warunkach zabudowy na potrzeby realizacji budowy budynku inwentarskiego- kurnika dla obsady 120 DJP, wraz z infrastrukturą techniczną (...), przewidzianej do realizacji w ramach zabudowy zagrodowej na ww. działce. Analiza przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego wykazała, że projektowany budynek kurnika jest zgodny z warunkami i wymaganiami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określonymi w ww. decyzji o warunkach zabudowy, bowiem ma powierzchnię zabudowy wynoszącą 2192,00 m2 przy określonym maksimum wynoszącym 2200,00 m2. Projektowany obiekt zgodnie z warunkami określonymi w w/w decyzji Wójta Gminy K. o warunkach zabudowy, winien być budynkiem parterowym, o wysokości od terenu do okapu dachu w granicach 3,00-3,50 m, a w kalenicy dachu do 7,5 m. W analizowanej sprawie przedmiotowy obiekt zaprojektowano jako budynek parterowy o wysokości od terenu do okapu dachu wynoszącej 3,49 m, natomiast w kalenicy dachu 7,01 m (str. 10 proj. bud.), co spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z warunkami zabudowy obiekt powinien mieć dwuspadowy dach o kącie nachylenia w granicach 20°-25° z kalenicą o układzie równoległym w stosunku do granicy z działką nr 38. Zaprojektowany obiekt charakteryzuje dwuspadowy dach o kącie nachylenia 20° z kalenicą o układzie równoległym do granicy z działką nr 38, co jest zgodne z ww. warunkami. Dodatkowo, szerokość elewacji frontowej zaprojektowanego obiektu wynosi 20 m, przy określonej maksymalnej szerokości 18,00 m z dopuszczeniem 20% tolerancji (tj. maksymalnie 21,8 m).
W punkcie 2, decyzji Wójta Gminy K. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zostały określone warunki dotyczące ochrony środowiska, przyrody krajobrazu i zdrowia ludzi oraz ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Wskazane zostało m.in. że wytwarzane odchody kurze- tj. "pomiot kurzy", po zakończeniu każdego cyklu hodowlanego, należy bezpośrednio wywozić na własne grunty rolne jako nawóz naturalny lub bezpośrednio je zbywać innym rolnikom dysponującym wystarczającym areałem gruntów rolnych do przyjęcia tego nawozu. Odnośnie odpadów stałych, zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, na stronie 5 analizowanego projektu budowlanego wskazane zostało, że będą one gromadzone na terenie przedmiotowej działki w zamkniętych pojemnikach służących do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem ich segregacji, a ich odbiór odbędzie się przez specjalistyczną firmę.
W punkcie 3 decyzji o warunkach zabudowy wskazane zostały warunki dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej. Określone zostało m.in., że obsługa komunikacyjna odbywać się będzie istniejącym zjazdem z drogi gminnej, energia elektryczna powinna zostać dostarczona za pomocą projektowanego przyłączą z istniejącej sieci energetycznej na warunkach określonych przez PGE Dystrybucja S.A., zaopatrzenie w wodę z projektowanej studni głębinowej, odprowadzenie ścieków komunalnych na popłuczyny do projektowanych szczelnych i bezodpływowych zbiorników na ścieki komunalne, a sanitarnych do projektowanego szczelnego zbiornika na ścieki sanitarne. Wody deszczowe winny zostać odprowadzone powierzchniowo na nieutwardzony teren własnej działki, natomiast cały obiekt powinien być ogrzewany paliwem nie powodującym nadmiernych zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego (np. gazowe). Zgodnie z informacjami zawartymi na str. 4-5 projektu budowlanego zjazd na teren działki odbywać się będzie przez istniejący zjazd z drogi gminnej o nr geod. 323 o nawierzchni nieutwardzonej. W projekcie budowlanym (str. 4) wskazane również zostało, że zasilanie w energię elektryczną odbywać się będzie za pomocą projektowanej instalacji elektrycznej od złącza kablowego do budynku, zasilanie w wodę projektowaną instalacją wodociągową zasilaną ze studni głębinowej o gł. do 30 m. Odnośnie ogrzewania budynku, jak wynika z analizowanego projektu budowlanego, zaprojektowano lokalne źródła ciepła zasilane instalacją doziemną gazu z projektowanych baterii nadziemnych zbiorników na gaz. Zgodnie z informacjami zawartymi w projekcie budowlanym, ścieki sanitarne odprowadzane będą instalacją doziemną do szczelnego zbiornika na ścieki sanitarne o poj. 10 m3, a ścieki komunalne na popłuczyny do trzech szczelnych zbiorników na popłuczyny o poj. 10 m3 każdy. Zbiorniki zostaną opróżniane okresowo specjalistycznym sprzętem, przez wyspecjalizowane służby. Zgodnie z zapisami zawartymi na stronie 4 analizowanego projektu budowlanego, odprowadzenie wód opadowych z dachu i nawierzchni utwardzonych odbywać się będzie na własny teren nieutwardzony, gdzie powierzchnia biologicznie czynna działki inwestycyjnej wynosi 5382,05m2.
Powyższe w ocenie organu II instancji dowodzi, że zarówno forma architektoniczna projektowanego obiektu jak i rozwiązania dotyczące ochrony środowiska i infrastruktury technicznej spełniają wymagania decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...] o warunkach zabudowy na potrzeby realizacji przedmiotowego obiektu oraz decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika drobiu. Analiza przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego wykazała, że Inwestor w oparciu o wymogi ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zastosował rozwiązania świadczące zminimalizowaniu oddziaływania inwestycji na środowisko.
Analiza materiału dowodowego wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu, znajdujący się w projekcie budowlanym, jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zarówno usytuowanie planowanego budynku inwentarskiego (kurnika) jak i układ komunikacyjny spełniają przepisy warunków technicznych. Planowany budynek zlokalizowany został w odległości 22,07 m od granicy z działką o nr ewid. gr. [...], stanowiącą własność odwołującego oraz ponad 26 m od granicy z działką o nr ewid. gr. [...] i 23 m od działki drogowej o nr ewid. gr. [...]. Zatem zaprojektowany został w przepisowych odległościach wynikających z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) zwanego dalej warunkami technicznymi.
Planowany budynek inwentarski (kurnik) odpowiada także warunkom ochrony
przeciwpożarowej wynikającym z § 271-273 warunków technicznych. Najbliżej położone zabudowania znajdują się ponad 200 m od granic działki inwestycyjnej, zatem stwierdzić trzeba, że odległość ta wynosi więcej niż wymagana przepisem § 273 warunków technicznych odległość 8 m.
Reasumując organ odwoławczy podniósł, że z analizy przedłożonej dokumentacji wynika, że projektowany budynek nie będzie w sposób ponadnormatywny oddziaływał na tereny sąsiednie i nie ograniczy w żaden sposób możliwości korzystania z nich. Uznał, że planowana inwestycja spełnia warunki ochrony przeciwpożarowej i jest zgodna z § 273 ust. 1 oraz § 284 pkt 1 warunków technicznych. Dodatkowo na potrzeby planowanej inwestycji zapewniono także wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru. Projekt budowlany przewiduje bowiem realizację dwóch hydrantów przeciwpożarowych o (j) 80 mm z projektowanej sieci wodociągowej. Powyższe rozwiązanie spełnia zatem wymagania § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenie w wodę i dróg pożarowych (Dz. U, nr 124 poz. 1030) w zakresie zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru.
Ponadto analiza części graficznej projektu zagospodarowania działki inwestycyjnej wykazała, że do wszystkich wejść planowanego budynku inwentarskiego (kurnika) i urządzeń z nim związanych t.j. zbiorników szczelnych i silosów zaprojektowane zostały utwardzone dojścia i dojazdy o szerokości większej niż 3 m. Powyższe spełnia wymagania § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. 2014 poz. 81). W myśl w/w przepisu do budowli rolniczych i urządzeń z nimi związanych należy bowiem zapewnić dojścia i dojazdy o szerokości min. 3 m, posiadające nawierzchnię utwardzoną i zapewniającą odpływ wód opadowych.
Mając na względzie powyższe wyjaśnienia Wojewoda P. uznał, że projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zatem spełnia wymagania art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Przechodząc do zarzutów odwołania Pana M. R. dot. obciążenia ogniowego budynku, braku projektantów sprawdzających branży sanitarnej i elektrycznej, braku załączonych badań gruntu czy braku oznaczenia kierunku spływu wód gruntowych, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] wyjaśnił niejasności dotyczące obliczeń dotyczących obciążenia ogniowego budynku oraz uzupełnił projekt budowlany.
Przechodząc do pozostałych zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że
ze względu na kontynuację produkcji rolnej przez Inwestora, nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz brak jest wymogu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej. Zarzut dot. braku zaprojektowania instalacji odgromowej należy uznać za chybiony, bowiem na stronie 23 projektu budowlanego wskazano, że wykonanie instalacji odgromowej i połączenie jej z uziomem nastąpi wg oddzielnego opracowania. Odnośnie braku uzgodnienia z zarządcą drogi dot. obsługi komunikacyjnej działki inwestycyjnej wskazać należy, że teren opracowania od strony wschodniej graniczy bezpośrednio z drogą dojazdową, gminną o nieutwardzonej nawierzchni żwirowej, z której jest istniejący zjazd. Odnośnie braku wymiarów "niektórych elementów zagospodarowania terenu do granic z działkami sąsiednimi" wskazał, że najważniejsze elementy objęte niniejszym opracowaniem zostały zwymiarowane w stosunku do działek sąsiednich, a tut. organowi trudno odnieść się do zwymiarowania elementów, których bezpośrednio Odwołujący nie wskazuje. Odnośnie zarzutu braku obliczeń charakterystyki energetycznej obiektu oraz braku analizy racjonalnego wykorzystania odnawialnych źródeł energii wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 2016 r. o charakterystyce energetycznej budynków, sporządzenie świadectwa charakterystyki energetycznej nie dotyczy budynku gospodarstw rolnych o wskaźniku EP określającym roczne obliczeniowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną nie wyższym niż 50 kWh/(m2rok), a w niniejszej sprawie wskaźnik ten wynosi 48,5 kWh/(m2rok), w związku z czym, przedłożenie charakterystyki energetycznej budynku nie jest wymagane. Odnośnie zarzutu iż okładziny budynku nie spełniają wymogów NRO wskazać należy, że systemy oparte na styropianie są sklasyfikowane jako nierozprzestrzeniające ognia (NRO), zatem zarzut ten należy uznać za chybiony. Odwołujący zarzucał również brak placu manewrowego dla samochodów straży pożarnej, a także braku wymiarów dróg pożarowych na terenach inwestycji. Powyższy zarzut organ uznał za nietrafiony uznać za nietrafiony, bowiem zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, przed budynkiem od strony południowo wschodniej zaprojektowano plac z nawierzchni utwardzonej o szer. ponad 17 m i dł., ponad 45 m, zatem jest wystarczający dla swobodnego manewrowania wszelkich służb i dodatkowo utwardzony w sposób wskazany w projekcie zagospodarowania terenu. Do pozostałych zarzutów odwołania organ podniósł, iż wykraczają poza obszar sprawdzenia projektu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Podkreślono jednocześnie, iż zagospodarowania terenu jak i w części opisowej projektu wskazano, że zgodnie z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zaprojektowano nasadzenia zieleni zimozielonej wysokiej naprzemiennie w dwóch rzędach wzdłuż granic nieruchomości inwestora od strony południowo-wschodniej. Dodatkowo pas ten został zaprojektowany również od strony południowo-zachodniej. W zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko organ powołał się na to, że było to przedmiotem badań w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w której wykazano, że eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia norm dotyczących zarówno hałasu jak i stężeń zanieczyszczeń gazowych.
Mając na względzie powyższe wyjaśnienia organ odwoławczy uznał, że decyzja została wydana w sposób prawidłowy i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, z wyłączeniem części
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. R.
zarzucając jej naruszenie:
1. art. 136 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że organ odwoławczy, tj. Wojewoda P. w ramach wydanego postanowienia z dn. [...] października 2020 r. znak [...] mógł nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego z zakresie: uzupełnienia projektu budowlanego o sprawdzających w zakresie branży sanitarnej i elektrycznej, wyjaśnienia kwestii przyjęcia do obliczeń konstrukcyjnych i kategorii geotechnicznej gruntu oraz wskazania, na jakiej podstawi zaliczono projektowany budynek do I kategorii geotechnicznej. Ponadto wezwano o oznaczenie na projekcie zagospodarowania terenu kierunku odprowadzenia wód opadowych z terenów utwardzonych, określenie wskaźnika EP określającego roczne obliczeniowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną bądź przedłożenie charakterystyki energetycznej projektowanego budynku, ustosunkowanie się do zarzutu podniesionego przez odwołującego dot. błędnie określonego obciążenia ogniowego budynku, uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie nie mającym istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, natomiast w przypadku uznania że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie organ odwoławczy powinien wydać decyzję kasatoryjną po myśli art. 138 § 2 k.p.a. Działaniem takim organ naruszył także zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a.
2. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. prawo budowlanego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) przejawiające się w sprzecznym z własnym działaniem uznaniem, że organ niższego rzędu nie naruszył przy orzekaniu przepisów prawa procesowego ani materialnego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie (s. 6 uzasadnienia decyzji) - podczas gdy sam Wojewoda P. postanowieniem z dn. [...] października 2020 r. znak [...] zobowiązał inwestora do uzupełnienia materiału dowodnego w sposób konieczny dla (zdaniem Wojewody) prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący podnosi istotną sprzeczność w logice rozumowania organu odwoławczego, gdyż z jednej strony uznaje się, że Starosta S. nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, z drugiej strony jednak poprzez działania własne, de facto koryguje się zaniechania organu niższego rzędu.
3. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dn. 07 lipca 1994 r. prawo budowlane (w skrócie również p.b.) w zw. z art. 34 ust. 6 p.b. oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo:
a. braku dokumentacji wyłączającej grunt z produkcji rolnej podejmowane obecnie przez inwestora nie mają charakteru stricte rolniczego, a przemysłowy, tym samym nie ma racji organ odwoławczy wskazując na kontynuację produkcji rolnej,
b. braku zaprojektowanej instalacji odgromowej,
c. braku uzgodnienia z zarządcą drogi, dotyczącego obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego, spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, zgodnie z art. 35 ust.3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020r., poz. 470 j.t.)
d. braku wymiarów niektórych elementów zagospodarowania terenu do granic z działkami sąsiednimi.
e. z części opisowej projektu, wynika iż budynek powinien być wykonany w klasie NRO, natomiast z dalszej części dokumentacji, wynika iż okładziny budynku nie spełniają wymogów NRO, działania
f. braku zaświadczenia zarządcy sieci o wystarczającej wydajności hydrantów p.poż.,
g. brak wymiarów dróg pożarowych, na terenie inwestycji (zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie),
h. braku projektu utwardzenia terenu,
i. w części socjalnej proj. budynku, w WC, nie zaprojektowano przedsionka, a wysokość pomieszczenia jest niezgodna z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury "W sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" - kuriozalne jest przy tym tłumaczenie Wojewody P., że ocena spełnienia tego warunku technicznego nie leży w gestii organu administracji architektoniczno-budowlanej,
j. braku charakterystycznej rzędnej posadowienia parteru budynku,
k. braku obliczeń statycznych w części konstrukcyjnej, dotyczących posadowienia silosów paszowych,
l. braku wymiarów na rysunku przekroju (rys. A4),
4. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez brak dostatecznego sprawdzenia planowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z załączoną decyzją o Warunkach Zabudowy, przejawiający się w uznaniu, że planowana inwestycja jest zgodna z zaplanowaną przestrzenią pomimo:
a. budynek zlokalizowany jest niezgodnie z Decyzją o Warunkach Zabudowy, dot. kierunku głównej kalenicy. Zgodnie z decyzją, winna ona być usytuowana równolegle do granicy z działką nr geod. [...],
b. braku Decyzji o Warunkach Zabudowy, na kontener na padłe sztuki, dodatkowo w/w kontener zlokalizowany jest poza nieprzekraczalną linią zabudowy. Co do nieprzekraczalnej linii zabudowy to Wojewoda P. nie odniósł się do tej kwestii w żadnej mierze, natomiast wskazywanie że kontener na padłe sztuki został opisany w decyzji środowiskowej, a nie lokalizacyjnej stanowi naruszenie art. 6 k.p.,
c. projekt budowlany zakłada, że pomiot kurzy jednak będzie mógł być składowany na terenie działki poza budynkiem inwentarskim - podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy zabrania pozostawiania pomiotu kurzego na terenie działki poza budynkiem inwentarskim, w zamkniętych pojemnikach (kontenerach na padłe sztuki).
5. całkowity brak odniesienia się do argumentu naruszenia art. 20 ust. 1 c p.b. w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. Zgodnie z częścią opisową projektu zagospodarowania terenu, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, mieści się w granicach działki inwestora, natomiast z rysunku zagospodarowania terenu, wynika iż obszar oddziaływania wykracza poza granice działki. Dodatkowo w informacji o obszarze oddziaływania terenu nie określono jednoznacznie jaki jest zasięg oddziaływania inwestycji na środowisko.
Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podniesiono również, że zarzuty skargi stanowiły w znacznej mierze powielenie zarzutów odwołania, do których organ odniósł się w treści zaskarżonej decyzji
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).
Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody P. z [...] stycznia 2021 r., znak: [...]), którą organ po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Starosty S. z dnia [...] lipca 2020 r. nr 228/20 znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. B. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - kurnika o obsadzie 120 DJP o powierzchni zabudowy 2192,00m2, powierzchni użytkowej 2086,98m2, kubaturze 11741,00m2, kat. obiektu budowlanego - II wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w zabudowie zagrodowej na działce o nr geod. [...], obręb K., gmina K., powiat s., w zasadzie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, bowiem uchylenie w części całego punktu III (str. 2 decyzji) w zakresie ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego (wpisano inwentarskiego, dotyczyło jedynie omyłki pisarskiej, która została skorygowana).
Na wstępie zasadnie organ odwoławczy wyjaśnił, że niniejsza sprawa rozpatrywana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. dalej p.b.), obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Zgodnie bowiem z art. 25 w/w ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Rozpatrywana sprawa została wszczęta przed dniem wejścia w życie w/w ustawy, tj. przed dniem 19 września 2020 r., a zatem konieczne jest zastosowanie przepisów obowiązujących przed wskazaną zmianą Prawa budowlanego.
Mając na uwadze zaskarżoną decyzję już na wstępie należy wskazać, iż jest ona obszerna oraz uwzględniająca całość zgromadzonego materiału dowodowego, a przy tym organ odwoławczy ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w tym też zakresie przeprowadził wyjaśniające uzupełniające postępowania. Kontrolowana decyzja odpowiada prawu, a skarga jest niezasadna z przyczyn wskazanych poniżej.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie przepisów art. 136 § 1 i 2 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Wojewoda P. nałożył na Inwestora M. B. obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie: uzupełnienia projektu budowlanego o sprawdzających w zakresie branży sanitarnej i elektrycznej, wyjaśnienia kwestii przyjęcia do obliczeń konstrukcyjnych I kategorii geotechnicznej gruntu oraz wskazania, na jakiej podstawie zaliczono projektowany budynek do I kategorii geotechnicznej. Ponadto wezwano do oznaczenie na projekcie zagospodarowania terenu kierunku odprowadzenia wód opadowych z terenów utwardzonych, określenie wskaźnika EP określającego roczne obliczeniowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną bądź przedłożenie charakterystyki energetycznej projektowanego budynku, ustosunkowanie się do zarzutu podniesionego przez odwołującego dot. błędnie określonego obciążenia ogniowego budynku tj. Q<500MJ/m2 oraz oprawienie sporządzonego projektu budowlanego w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Organ II instancji stwierdzając obowiązek uzupełnienia postępowania dowodowego uznał, że Starosta S. podjął prawidłowe rozstrzygnięcie, które jednak wymagało jeszcze pewnych ustaleń.
W dniu [...] listopada 2020 r. wpłynęła odpowiedź Inwestora, który min. uzupełnił projekt budowlany o podpisy projektantów sprawdzających z zakresu branży sanitarnej i elektrycznej. Do załączników dodano zaświadczenia projektantów o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, zaświadczenia projektantów aktualne na dzień sporządzenia projektu budowlanego i zaświadczenia sprawdzających z zakresu branży sanitarnej i elektrycznej aktualne na dzień naniesienia w nim poprawek. Na zagospodarowaniu terenu (rys. Z/l) dorysowano kierunki spływu wód opadowych. Wyjaśniono, że w wyniku projektowanego ukształtowania terenu wykonane zostaną nachylenia w głąb działki inwestycyjnej, tak aby uniemożliwić spływ wód opadowych na grunty sąsiednie. Opis projektu budowlanego został uzupełniony o podanie wskaźnika EP, który wynosi 48,5 kWh/(m2rok), co stanowi mniej niż 50 kWh/(m2rok), w związku z czym, przedłożenie charakterystyki energetycznej projektowanego budynku nie jest wymagane. Dodatkowo Inwestor ustosunkował się do zarzutu odwołującego dotyczącego określonego obciążenia ogniowego budynku i wykazał, że otrzymana wartość obciążenia ogniowego tj. Q=112,5 MJ/m2 jest niższa od dopuszczalnej (Q=500 MJ/m2). Przyjęta odporność ogniowa poszczególnych elementów będzie wystarczająca, a wydajność sieci wodociągowej wynosząca 15 dm3/s spełni wymagania przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę. Dodatkowo, wszystkie egzemplarze projektu zostały oprawione w sposób uniemożliwiający ich dekompletację. W ocenie Sądu poprawki te miały jedynie charakter porządkujący czy też noszące cechy pewnych niedociągnięć projektu, ale które ostatecznie nie miały wpływu na wynika sprawy. Trafnie przy tym zostały dostrzeżone przez organ II instancji nieprawidłowości w zakresie określenia kategorii geotechnicznej gruntu, jako wymagające skorygowana tj. określono II kategorię geotechniczną gruntu oraz załączono opracowanie geotechniczne. Wskazano również, że obliczenia konstrukcyjne uwzględniają wymagania II kategorii gruntu (str. 141 projektu).
Zarzuty skargi zatem w tych okolicznościach nie mogły prowadzić do uchylenia decyzji, przy czy podkreślić należy, że w zakresie zmian dokonanych przez organ II instancji nie doszło również do naruszenia przez ten organ zasady dwuinstancyjności. Stanowisko organu odwoławczego, co do utrzymania w swym zasadniczym zakresie rozstrzygnięcia zawartego w osnowie decyzji organu I instancji, z pewnymi niezbędnymi w ocenie organu odwoławczego modyfikacjami (korektami) wynikającymi z rozpatrzenia całokształtu sprawy i merytorycznego orzekania w II instancji, jest trafne i znajduje pełne umocowanie w przepisach art. 15 i art 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Godzi się zatem zauważyć, że Wojewoda rozpoznając odwołanie spełnił swój ustawowy obowiązek rozpatrzenia sprawy administracyjnej w jej całokształcie, co wynika z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zmianami, zwaną dalej "Konstytucją RP") oraz z art. 15 k.p.a. "Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym" (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3400/19, CBOSA). Należy zatem uznać, że Wojewoda rozpoznając sprawę administracyjną jako organ odwoławczy dokonał modyfikacji, które w jego ocenie wymagały przepisy ustawy. Biorąc pod uwagę, jak rozległe jest spektrum unormowań, jakie niesie ze sobą inwestycja budowlana i na gruncie jak wielu obszarów organ administracji publicznej musi jednym aktem prawnym rozstrzygnąć, tym bardziej należy prawidłowo ocenić rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który dostrzegł i poprawił niedoskonałości poczynione przez organ I instancji. Wynika to pośrednio z zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a., aby nie uchylać decyzji przez wzgląd na nieczytelność, albo rozstrzygać o całości sprawy, podczas, gdy jego poszczególnych elementów nie cechuje jakakolwiek wada. Wojewoda w wyniku kompleksowego rozpoznania sprawy rozstrzygnął ją nie wprowadzając kolizji z zasadą dwuinstancyjności. Godzi się przypomnieć, że w przypadkach postępowań, których przedmiotem są wszelkiego rodzaju inwestycje budowlane, organ odwoławczy ma prawo do ingerowania w zatwierdzony np. projekt budowlany dopóki w wyniku zmian wprowadzonych przez niego, nie dochodzi do powstania innej inwestycji albo w wyniku tych zmian, można było mówić o zupełnie nowej inwestycji (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 183/18, wyrok NSA z dnia 20 września 2019 r., sygn. akt II OSK 203/18, podobnie: wyrok NSA z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 203/17, CBOSA). Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, ta okoliczność nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem uzupełnienie materiału dowodowego nie dotyczyło zmiany zakresu inwestycji, a przy tym dotyczyło niewielkich nieścisłości, co skłoniło organ II instancji do wezwania Inwestora do uzupełnienia projektu. Nie doszło zatem w tym zakresie również do naruszenia art. 35 ust. 3 p.b. w zw. z art. 7 § 1 k.p.a., gdyż organ wezwał do usunięcia nieprawidłowości, a inwestor w zakreślonym terminie wywiązał się z tego obowiązku.
Przechodząc do oceny pozostałych przesłanek wydania zaskarżonej decyzji wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane:
1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie Sądu przeprowadzone zgodnie z prawem postępowanie administracyjne pozwoliło kontrolowanym organom na ustalenia stanu faktycznego odpowiadające wymogom prawdy materialnej i w konsekwencji na prawidłowe zastosowanie prawa przez wydanie kontrolowanej obecnie decyzji administracyjnej.
W kontrolowanej sprawie w sposób jednoznaczny ustalono, że planowana inwestycja polegająca na budowie budynku inwentarskiego- kurnika o obsadzie 120 DJP o powierzchni zabudowy 2192,00m2, powierzchni użytkowej 2086,98m2, kubaturze 11741,00m3, kat. obiektu budowlanego - II wraz z infrastrukturą towarzyszącą (...) w zabudowie zagrodowej na działce o nr geod. [...], obręb K., gmina K., powiat s., zgodna jest z decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...] o warunkach zabudowy na potrzeby realizacji budowy budynku inwentarskiego - kurnika dla obsady 120 DJP, wraz z infrastrukturą techniczną (...) przewidzianej do realizacji w ramach zabudowy zagrodowej na ww. działce. Na potrzeby planowanej inwestycji Inwestor uzyskał także decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika drobiu składającego się z budynku kurnika do chowu w systemie ściółkowych do 30 000 sztuk kur- brojlerów (120 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu, znajdujący się w projekcie budowlanym, jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zarówno usytuowanie planowanego budynku inwentarskiego (kurnika) jak i układ komunikacyjny spełniają przepisy warunków technicznych. Planowany budynek zlokalizowany został w odległości 22,07 m od granicy z działką o nr ewid. gr. [...], stanowiącą własność skarżącego, oraz ponad 26 m od granicy z działką o nr ewid. gr. [...] i 23 m od działki drogowej o nr ewid. gr. [...]. Zatem zaprojektowany został w przepisowych odległościach wynikających z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) zwanego dalej warunkami technicznymi. Pozostałe uregulowania związane w tym rozporządzenia również zostały zachowane. Ponadto organ przeanalizował także wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. 2014 poz. 81). Podkreślić przy tym należy, że organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do kwestii, które wymagały sprawdzeniu przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.
Mając na uwadze liczne zarzuty skargi (w zasadzie w większości pokrywające się z zarzutami odwołania) należy odnieść się do poszczególnych kwestii, które zostały podniesione w skardze (poza zarzutami 1 i 2, które już został omówiony powyżej).
Skarżący w skardze w dalszej kolejności zarzucił naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. w zw. z art. 34 ust. 6 p.b. oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu mimo jego nieprawidłowości – które w ocenie skarżącego istnieją.
Wskazać należy, że art. 34 ust. 6 p.b. wskazuje, że Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia: 1.szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego, uwzględniając zawartość projektu budowlanego w celu zapewnienia czytelności danych; 2. szczegółowe zasady ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, uwzględniając przydatność gruntu na potrzeby projektowanego obiektu i jego charakteru oraz zakwalifikowania go do odpowiedniej kategorii geotechnicznej. Natomiast § 11 ust. 2 w/w rozporządzenia wskazuje, że część rysunkową projektu odbudowy, rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy obiektu budowlanego należy sporządzić w sposób:1) wyróżniający graficznie stan istniejący, 2) uwzględniający elementy projektowane oraz te elementy istniejące, które mają wpływ na przyjęte rozwiązania projektowe lub na które przyjęte rozwiązania oddziałują.
Zdaniem Sądu wymogi te zostały zachowane projekt budowlany jest kompletny, wszelkie nieścisłości zostały wyeliminowane, zaś w zakresie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektu, w trakcie uzupełnienia materiału dowodowego została sporządzona opinia geotechniczna.
Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463 ze zm.), kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, charakteryzujących możliwości przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu budowlanego i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko. Stosownie do treści kolejnych ustępów i paragrafów tego rozporządzenia, kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych (§ 4 ust. 4); w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną (§ 7 ust. 1); opinia geotechniczna powinna ustalać przydatność gruntów na potrzeby budownictwa oraz wskazywać kategorię geotechniczną obiektu budowlanego (§ 8). W ocenie sądu, z powyższych przepisów wynika, że opinia geotechniczna nie jest dokumentem, dla którego prawodawca ustanawia szczególne wymagania formalne. Ma ona wskazywać przydatność gruntów pod budownictwo (czyli pod obiekt budowlany w danej konkretnej sprawie) oraz jego kategorię geotechniczną. Dokumentacja badań podłoża gruntowego i opinia geotechniczna znajdująca się w projekcie budowlanym wymagania te spełnia (k. 141 projektu). Wskazano w niej jako kategorię geotechniczną projektowanej inwestycji jako pierwszą/drugą (przy czym ostateczną decyzję pozostawia się projektantowi zadania, k. 147 projektu) Projektant natomiast – mają również na uwadze wytyczne organu II instancji - wskazał jednoznacznie, że inwestycja posiada drugą kategorię geotechniczną (k.10 projektu). Podkreślić przy tym należy, że to projektant bierze odpowiedzialność za wskazanie przydatności i kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego, co potwierdza stosownym oświadczeniem wymaganym przez art. 20 ust. 4 P.b. Znajduje się ono w projekcie budowlanym. Po wtóre, skarżący podważa prawidłowość ustalenia kategorii geotechnicznej czy jej uzupełnienia, ale nie wskazuje na czym opiera twierdzenie o nieprawidłowości ustalenia kategorii (tzn. jakiej innej kategorii jest to obiekt) oraz nie wyjaśnia, w jaki sposób może mieć to wpływ na jego interes prawny.
Odnośnie braku dokumentacji wyłączającej grunt (działkę inwestycyjną) z produkcji rolnej wskazać należy, że na str.6 decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...] o warunkach zabudowy dot. przedmiotowej inwestycji, zgodnie z wymogami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ze względu na kontynuację produkcji rolnej przez Inwestora, nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz brak jest wymogu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej. W decyzji tej na stronie 129 projektu w sposób szczegółowy odniesiono się do zabudowy zagrodowej oraz orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie, przeanalizowano, powierzchnię gospodarstwa rolnego inwestora. Podkreślić przy tym należy, iż decyzja ta jest ostateczna i nie może być podważana na tym etapie postępowania. Podkreślono w niej, że planowany obiekt (kurnik) będzie ściśle funkcjonalnie powiązany z prowadzonym dotychczas gospodarstwem rolnym i stanowić będzie uzupełnienie dotychczasowego profilu prowadzonej produkcji rolnej. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że działalność ta będzie miała charakter przemysłowy.
Nietrafny jest również kolejny zarzut dotyczy braku zaprojektowanej instalacji odgromowej, w sytuacji kiedy na stronie 23 projektu budowlanego wskazano, że wykonanie instalacji odgromowej i połączenie jej z uziomem nastąpi wg oddzielnego opracowania. Wskazano także, że instalacja odgromowa powinna być dobrana zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy PN-IEC 61024-1-1 marzec 2001 Ochrona odgromowa obiektów budowlanych. Podobnie wygląda sytuacja z zapisem projektu, że budynek powinien być wykonany w klasie NRO, a w ocenie skarżącego okładziny budynku nie spełniają tego wymogu. Z projektu budowlanego na str. 24 wskazano, że całość wykończenia budynku inwentarskiego jest wykonana z materiałów NRO (nierozprzestrzeniających ognia), zaś elementy drewniane zabezpieczyć należy do stopnia trudno zapalności NRO. Ponadto na stronie 14 projektu wskazano, że ściany zewnętrzne pokryte będą styropianem -15 cm. Klasa odporności pożarowej dla elementów budynku została dodatkowo określona na str. 23 projektu i jest zgodna z § 216 ust. 1 warunków technicznych.
Odnoszą się do kolejnego zarzutu tj. braku uzgodnienia z zarządcą drogi dot. obsługi komunikacyjnej działki inwestycyjnej wskazać należy, że słusznie wskazał organ II instancji, że teren opracowania od strony wschodniej graniczy bezpośrednio z drogą dojazdową, gminną o nieutwardzonej nawierzchni żwirowej, z której jest istniejący zjazd. W punkcie 3 decyzji o warunkach zabudowy (k. 126 projektu) wskazane zostały warunki dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej. Określone zostało m.in., że obsługa komunikacyjna odbywać się będzie istniejącym zjazdem z drogi gminnej (działka nr [...]).
Podkreślić zatem należy, że znaczną część zarzutów skarżącego dotyczą kwestie, które zostały przesądzone albo w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy, albo też w postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej i na tym etapie postępowania nie mogą być kwestionowane. Ponadto zarzut braku wymiarów niektórych elementów zagospodarowania terenu do granic z działkami sąsiednimi trudno ocenić, w sytuacji kiedy nie wiadomo o które elementy konkretnie chodzi. Zarówno usytuowanie planowanego budynku inwentarskiego (kurnika) jak i układ komunikacyjny spełniają przepisy warunków technicznych. Planowany budynek zlokalizowany został w odległości 22,07 m od granicy z działką o nr ewid. gr. [...], stanowiącą własność skarżącego oraz ponad 26 m od granicy z działką o nr ewid. gr. [...] i 23 m od działki drogowej o nr ewid. gr. [...]. Zatem zaprojektowany został w przepisowych odległościach wynikających z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych.
Przechodząc do kwestii podniesionych zarzutów dotyczących ochrony przeciwpożarowej tj. wydajności hydrantów, braku wymiarów dróg pożarowych czy też braku projektu utwardzenia terenu podnieść należy, iż zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, "do budowli rolniczych i urządzeń budowlanych z nimi związanych należy zapewnić dojścia i dojazdy przystosowane do sposobu ich użytkowania, oraz drogi pożarowe, jeżeli gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej przekracza 500 MJ/m2 zachodzi co najmniej jeden z warunków:
1) powierzchnia strefy pożarowej przekracza 1000 m2,
2) występują strefy zagrożenia wybuchem wewnątrz budowli,
3) Szerokość dojazdów, o których mowa w ust. 1, do budowli rolniczych powinna wynosić co najmniej 3 m."
W przedmiotowej sprawie jak wynika ze szczegółowych wyliczeń zawartych w uzupełnieniu do postanowienia organu II instancji z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] (pismo inwestora z dnia [...] listopada 2020 r., akt organu II instancji) otrzymana wartość obciążenia ogniowego tj. Q=112,5 MJ/m2 jest dużo niższa od dopuszczalnej (Q=500 MJ/m2). Przyjęta odporność ogniowa poszczególnych elementów będzie wystarczająca, a wydajność sieci wodociągowej wynosząca 15 dm3/s spełni wymagania przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę i ma być zapewniona z projektowanej sieci wodociągowej (k. 24 projektu). W tych okolicznościach nie było podstaw do stosowania tych wymogów, które były uzależnione do przekroczenia wartości obciążeniowej (Q=500 MJ/m2).
Odwołujący zarzuca również brak placu manewrowego dla samochodów straży pożarnej, a także braku wymiarów dróg pożarowych na terenach inwestycji. Powyższy zarzut należy uznać za nietrafiony, bowiem zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, przed budynkiem od strony południowo wschodniej zaprojektowano plac z nawierzchni utwardzonej o szer. ponad 17 m i dł. ponad 45 m, zatem jest wystarczający dla swobodnego manewrowania wszelkich służb. Ponadto wskazano, że dojazd pożarowy nie jest wymagany, ale jest zapewniony z drogi gminnej o nawierzchni nieutwardzonej o nr geod. [...] ze zjazdu istniejącego (k. 24 projektu). Dodatkowo, zaprojektowano wyjścia ewakuacyjne z hali hodowlanej poprzez wrota o szer. 4 m zlokalizowane w ścianie szczytowej od strony wschodniej i zachodniej oraz od północnej, otwierane na zewnątrz. Odnosząc się do zarzutu braku projektu utwardzenia terenu wskazać należy, że zakres utwardzenia działki inwestycyjnej został określony na projekcie zagospodarowania terenu (k. 8 projektu).
Nie można również podzielić poglądów w zakresie niezgodności z warunkami technicznym WC (jego wysokości czy braku przedsionka) w sytuacji gdy rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w § 85 ust. 1 i 2 mówi o warunkach ustępów ogólnodostępnych w budynkach zamieszkiwania zbiorowego czy użyteczności publicznej, a przedmiotowa inwestycja nie stanowi takiego budynku. Tym samym wymogi w zakresie przedsionków czy pomieszczeń WC nie mają w niniejszej sprawie zastosowania i pozostają poza kompetencją organów nadzoru.
Należy również podzielić poglądy organu II instancji w zakresie wskazywanych przez skarżącego pozostałych naruszeń tj. braku rzędnych posadowienia parteru budynku czy wymiarów na rysunku przekroju, że zarzuty te są chybione, bowiem znajdują się w projekcie. Skarżący ponadto zarzuca, że budynek nie został zaprojektowany zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie usytuowania głównej kalenicy. Zarzut ten należy uznać za nietrafiony, gdyż główna kalenica projektowanego budynku została zaprojektowana równolegle do działki nr (...), co czyni zadość warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący zarzuca również brak odizolowania terenu inwestycji od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio i wysokopiennej. Powyższy zarzut jest nietrafiony, bowiem zarówno na projekcie zagospodarowania terenu (k.8) jak i w części opisowej projektu wskazano, że zgodnie z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zaprojektowano nasadzenia zieleni zimozielonej wysokiej naprzemiennie w dwóch rzędach wzdłuż granic nieruchomości inwestora od strony południowo-wschodniej. Dodatkowo pas ten został zaprojektowany również od strony południowo-zachodniej. Skarżący zarzuca również, że brak jest jakichkolwiek analiz, czy obliczeń dotyczących oddziaływania emisji akustycznych oraz emisji zanieczyszczeń gazowych, w tym zapachów pyłowych i płynnych, co było przedmiotem postępowania w zakresie oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na środowisko, czyli było przedmiotem badań w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w której wykazano, że eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia norm dotyczących zarówno hałasu jak i stężeń zanieczyszczeń gazowych.
Nie doszło również do naruszenia przepisów dotyczących posadowienia silosów i było to zgodnie z § 8a ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Przepisy te nie wymagają obliczeń statystycznych w części konstrukcyjnej tych urządzeń.
Przechodząc do omawiana dwóch ostatnich zarzutów należy wskazać, że skarżący także naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez brak dostatecznego sprawdzenia projektowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Skarżący wskazał, iż brak jest w decyzji o warunkach zabudowy odniesienia do kontenera na padłe sztuki zwierząt. Podkreślić należy, że w projekcie budowlanym wskazano, iż odpady w postaci padłych sztuk ptaków składowane będą w zamykanych pojemnikach, następnie przekazywane będą do utylizacji wyspecjalizowanej firmie. Powyższe jest zgodnie z warunkami określonymi w decyzji środowiskowej (pkt 7 strona 2), tym samym nie było podstaw do umieszczania tych kwestii w decyzji o warunkach zabudowy. Zarzut usytuowania ww. pojemnika na padłe sztuki zwierząt poza nieprzekraczalną linią zabudowy również należy uznać za nietrafny, bowiem nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza linię poza którą nie może znaleźć się żadna zabudowa. Zgodnie z informacją zawartą w projekcie budowlanym, padłe sztuki zwierząt będą przechowywane w szczelnym plastikowym zbiorniku, nietrwale związanym z gruntem. Nieprzekraczalna linia zabudowy ma zapewnić minimalną odległość obiektu budowlanego od innych obiektów. Poza nieprzekraczalną linią zabudowy nie jest dozwolone stawianie żadnych obiektów, nie dotyczy to jednak urządzeń takich jak pojemnik na padłe sztuki zwierząt, które zostały wskazane w decyzji środowiskowej.
Mając na uwadze argumentu skarżącego o naruszeniu art. 20 ust. 1 c w związku z art. 3 pkt 20 p.b., poprzez stwierdzenie w części opisowej projektu budowlanego, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji mieści się w granicach działki inwestora, podczas gdy z rysunku zagospodarowania terenu wynika, że obszar oddziaływania wykracza poza granice działki trafnie wskazał organ, że prawidłowe ustalenie stron postępowania wymaga ostatecznego określenia obszaru oddziaływania projektowanego obiektu przez organy orzekające, które nie mogą powoływać się w tym względzie jedynie na fakt ustalenia obszaru oddziaływania w projekcie budowlanym i we własnym zakresie zobowiązane są do jego zweryfikowania.
Oceny przy tym interesu prawnego skarżącego do udziału w opisanym wyżej postępowaniu organ zobowiązany był dokonać w kontekście przepisów prawa materialnego definiujących pojęcie strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, co w sprawie zostało uczynione. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 2 p.b. stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są; inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przy czym ustawa Prawo budowlane pod pojęciem "obszaru oddziaływania obiektu", w brzmieniu ustawy obowiązującym w dacie wydawania decyzji, rozumiała "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu" (vide: definicja z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333). Dodać należy, że nowelizacją ustawy Prawo budowlane dokonaną ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) definicja "obszaru oddziaływania obiektu" z mocą obowiązywania od 19 września 2020 r. uległa zawężeniu albowiem pominięte zostały ograniczenia w zagospodarowaniu terenu jako wyznacznik granic "obszaru oddziaływania obiektu" a pozostawiono jedynie ograniczenia w zabudowie terenu jako kryterium wyznaczania granic "obszaru oddziaływania obiektu". W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywane jest, że dla uznania właściciela (użytkowania wieczystego, zarządcy) nieruchomości za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę należy ustalić, czy jego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego i czy przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Brak bezpośredniego sąsiedztwa pomiędzy nieruchomościami nie musi automatycznie oznaczać braku przymiotu strony, gdyż obszar oddziaływania obiektu może obejmować także tereny dalej położone ale pozostające w zasięgu wpływów planowanej inwestycji. Zasięg wpływów planowanej inwestycji na otoczenie musi uwzględniać charakter tej inwestycji oraz sposób zagospodarowania terenu wywołany inwestycją (vide, między innymi: wyrok NSA sygn. II OSK 282/17i II OSK 1591/14). Zatem indywidualne cechy projektowanego obiektu budowlanego i jego charakter mają wpływ na ocenę zasięgu oddziaływania obiektu i wyznaczenie granic jego oddziaływania. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2016 r. II OSK 2759/14, wyznacznikiem jedynym i ostatecznym obszaru oddziaływania obiektu, nie może być wyłącznie dokumentacja projektowa i założenia przyjęte w niej przez inwestora i projektanta. Materiały te powinny podlegać szczegółowej analizie i krytycznej weryfikacji organu administracji architektoniczno-budowlanej, do którego należy wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, a w konsekwencji ustalenie kręgu stron postępowania. Wobec powyższego podkreślić trzeba, że określenie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji przez projektanta nie są jednak dla organu wiążące, gdyż obowiązkiem organów administracji publicznej jest przestrzeganie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w tym obligujących organ administracji architektoniczno-budowlanej w myśl art. 81 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego do nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego w zakresie m.in. prawidłowego wykonania przez projektanta obowiązków, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 c i art. 34 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Odnośnie braku jednoznacznego określenia zasięgu oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko wyjaśnić trzeba, że jak wskazano w zaskarżonej decyzji, oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na środowisko było przedmiotem badań w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w której wykazano, że eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia norm dotyczących zarówno hałasu jak i stężeń zanieczyszczeń gazowych. W związku z powyższymi wyjaśnieniami zarzut naruszenia art. 20 ust. 1c prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego należy uznać za chybiony. Zaakcentować jedynie należy, iż w decyzji organu I instancji z dnia 3 lipca 2020 r. nr 228/20 (k. 220 akt organu I instancji) wprost wskazano, że jakie działki obejmuje obszar oddziaływania, w tym działkę skarżącego.
Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia przez kontrolowane organy art. 77 k.p.a., a to przez nierozważenie całości materiału dowodowego i niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy. Jak to zostało wykazane powyżej kontrolowana decyzja jest zgodna z przepisami proceduralnymi a także materialnymi. Zdaniem Sądu w przypadku kiedy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę spełnia przesłanki o jakich stanowi ustawa, inwestor posiada publiczne prawo podmiotowe do uzyskania decyzji korzystnej dla niego. A zatem bezsprzeczne spełnienie przesłanek jakie prawo określa wobec wniosku o pozwolenie na budowę powoduje, że organ miał obowiązek wydania pozwolenia na budowę. W przypadku wydawania tak zwanych decyzji związanych to ustawodawca wyważa interes publiczny i indywidualny w treści normy materialnej a organ przede wszystkim bada, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki, których stanowi prawo materialne.
Mając na uwadze powyższe ustalenia w ocenie Sądu kontrolowana decyzja organu II instancji nie narusza art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w zasadniczej osnowie, gdyż jak to zostało powyżej wykazane nie zaistniały przesłanki do jej uchylenia. W związku z powyższym, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.
Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.