II SA/Bk 223/22

II SA/Bk 223/22 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2022-05-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Lemańska
Małgorzata Roleder
Marek Leszczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2136/22 - Wyrok NSA z 2024-01-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 3 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w poziomie parteru wraz z budową i przebudową infrastruktury technicznej (w tym zewnętrznej instalacji gazowej) i komunikacyjnej po uprzedniej rozbiórce istniejących obiektów oraz budową ściany pożarowej na granicy z działką nr[...] , na nieruchomości położonej przy ul. Świętojańskiej w Siemiatyczach, oznaczonej nr geod. [...].
Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
Pismem z dnia 15 lipca 2021 r. S. H,. wniósł do Burmistrza S. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Po przeprowadzeniu postępowania Burmistrz S. decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...], ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż przedmiotowa nieruchomość: posiada odpowiednie sąsiedztwo (m.in. zabudowa wielorodzinna, usługowa, jednorodzinna) na podstawie którego możliwe jest ustalenie funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy; działka ma dostęp do drogi publicznej i możliwe jest zapewnienie odpowiedniej infrastruktury technicznej.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. N. , w którym zarzucił, że doszło do wydania decyzji mimo niepoprawnego wyznaczenia: obszaru oddziaływania, wysokości budynku, ilości kondygnacji, lokalizacji większości okien i balkonów (od strony posesji skarżącego) oraz gabarytów. Skarżący zarzucił organowi, iż nie rozpatrzył problemu zacieniania jego działki i naruszania prywatności na jego posesji. Stwierdził ponadto, iż organ I instancji zapoznawał go z niewłaściwymi dokumentami.
Po rozpoznaniu odwołania SKO w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza S. z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. W jego ocenie analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zarówno przeprowadzone przed organem I instancji postępowanie, jak również wydana w nim decyzja czynią zadość wymogom obowiązujących przepisów. Widać bowiem, że w aktach sprawy odnajdujemy analizę graficzną, sporządzoną na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, wykonaną w czytelnej technice graficznej, zapewniającej możliwość wykonywania jej kopii. Załącznik ten spełnia wszystkie przewidziane wyżej warunki. Jednocześnie tut. Kolegium zauważa, iż mapa ta została podpisana przez upoważnioną do tego osobę.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w I instancji prawidłowo, w oparciu o czytelnie sporządzoną część opisową analizy funkcji i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem cech zabudowy sąsiedniej ustalono, iż na terenie analizowanym znajduje się zabudowa zróżnicowana - usługowa, mieszkaniowa wielorodzinna, jednorodzinna i gospodarcza. W stanie faktycznym sprawy (tj. gdy w obszarze analizowanym istnieje - nie tylko na jednej, ale na wielu działkach - zabudowa wielorodzinna z usługami), nie było podstaw prawnych do odmowy ustalenia wskazanych w ustawie planistycznej warunków zabudowy. W związku z tym, organ I instancji ustalił, a Kolegium te ustalenia potwierdza (opierając się właśnie na gabarytach zabudowy w obszarze analizowanym), że parametry planowanej inwestycji zapewniają kontynuację funkcji, parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności/korzystania terenu (co czyni niezasadnymi zarzuty dotyczące wysokości i innych gabarytów planowanej inwestycji jako z punktu widzenia prawa nieuzasadnione).
W ocenie organu zauważyć należy, że: (-) wskaźnik powierzchni zabudowy na 59% został ustalony zgodnie z przepisami Rozporządzenia, albowiem w obszarze analizowanym wynosi on od 6,5% i w tym 100%, w tym zdecydowanie większy wskaźnik jest na okolicznych nieruchomościach zabudowanych budynkami wielorodzinnymi, niż dla okolicznej zabudowy jednorodzinnej; (-) szerokość elewacji przyjęto jako 28 m, co pozwoli na realizację inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora (na obszarze analizy mamy właśnie do czynienia z szerokością od 7 m do 48 m); (-) prawidłowo wyznaczono linię zabudowy na 5 m od krawędzi jezdni (w strefie konserwatorskiej dla ul. Ś.); (-) nie sposób uznać aby błędnie ustalono wysokość elewacji frontowej na 13,9 m (jako średnia wysokość okolicznej zabudowy wielorodzinnej), a głównej kalenicy na 13,6 m (jako średnia wysokość okolicznej zabudowy wielorodzinnej); (-) prawidłowo określono geometrię dachu (zgodnie z wnioskiem), albowiem w obszarze analizowanym mamy do czynienia z dachami zarówno nachylonymi, jak i płaskimi.
Organ odwoławczy odniósł się też do pozostałych zarzutów z odwołania i stwierdził, że są one niezasadne. Nie znajduje uzasadnienia zarzut, iż organ I instancji bezprawnie nie uwzględnił uwag skarżącego co do ilości kondygnacji, lokalizacji większości okien i balkonów (od strony posesji skarżącego), zacieniania jego działki i naruszania prywatności na jego posesji. Wynika to z okoliczności, że w sprawach dotyczących warunków zabudowy nie mogą być rozpatrywane inne kwestie niż wymienione w § 1 ww. Rozporządzenia, które wyraźnie określa wymagania dotyczące nowej zabudowy, zaliczając do nich jedynie: linię zabudowy; wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Oznacza to, że prawodawca nie przewidział możliwości (ani tym bardziej obowiązku) ustalania w decyzji o warunkach zabudowy innych elementów, nie związanych z planowaną zabudową (np. ruchu samochodowego, widoczności, zacienienia, nasłonecznienia, prywatności, konkretnego projektu budynku, w tym ilości kondygnacji, itp.) i dlatego też takie "elementy" nie zostały w skarżonej decyzji uwzględnione. Argumentacja dotycząca kondygnacji, okien, nasłonecznienia, itd. może stanowić przedmiot rozważań organu wydającego pozwolenie na budowę i to dopiero na tym etapie procesu inwestycyjnego skarżący mógłby je podnosić.
Dalej organ odwoławczy podkreślił, że żaden właściciel nieruchomości, planując jej wykorzystanie, określoną zabudowę, inwestycję, rodzaj działalności gospodarczej, nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia.
Organ nie uwzględnił też zarzutu dotyczącego zapoznawania skarżącego z "niewłaściwymi dokumentami". Z akt sprawy wynika, że skarżący został powiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w sprawie. Nie ma przy tym dowodów na to, aby do zapoznania się z aktami wyłożono inne dokumenty niż znajdujące się w tych aktach.
Na koniec Kolegium dodało, że organy administracji publicznej, przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw obywateli, są obowiązane do działania jedynie w granicach prawa i na podstawie jego przepisów, co przy ich zastosowaniu w niniejszej sprawie czyni skarżoną decyzję niewadliwą.
Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł A. N. , w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) poprzez wyznaczenie obszaru analizowanego bez uzasadnienia jego wielkości w treści zaskarżonej decyzji,
2) § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: rozporządzenie) poprzez nieprecyzyjne określenie wielkości powierzchni zabudowy planowanej do 59 % w sytuacji, gdy wskazanie parametrów technicznych planowanej inwestycji musi być konkretne,
3) § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni planowanej zabudowy i odstąpienia od zasady wyznaczenia wskaźnika o wartości średniej bez dokonania wnikliwej analizy,
4) § 6 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprecyzyjne określenie szerokości elewacji frontowej do 28 m w sytuacji, gdy wskazanie parametrów technicznych planowanej inwestycji musi być konkretne,
5) § 7 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprecyzyjne określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, attyki do 13,9 m, w sytuacji, gdy wskazanie parametrów technicznych planowanej inwestycji musi być konkretne,
6) § 7 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprzyjęcie do porównania całej istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich,
7) § 8 rozporządzenia poprzez ustalenie wymagań dotyczących dachu w sposób sprzeczny ze wskazanym przepisem,
8) § 9 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia poprzez niewskazanie cech, parametrów oraz funkcji istniejącej zabudowy na każdej z działek znajdujących się w obszarze analizowanym, wokół działki inwestycyjnej,
9) § 9 ust. 1 i ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia poprzez nieuwzględnienie w części graficznej analizy parametrów istniejącej zabudowy.
Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił również naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 2 k.p.a. w związku z § 9 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy została doręczona stronie bez załącznika do decyzji, tj. wyników analizy urbanistycznej w postaci tekstowej i graficznej oraz załącznika graficznego.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie obu zaskarżonych decyzji.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty. Przede wszystkim organy naruszyły przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez wyznaczenie obszaru analizowanego bez uzasadnienia jego wielkości. W zaskarżonej decyzji, decyzji o warunkach zabudowy oraz załącznikach do niej brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia co do wielkości obszaru analizowanego.
W ocenie skarżącego organ II instancji naruszył również przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprecyzyjne określenie wielkości powierzchni zabudowy planowanej, bowiem wskaźnik zabudowy nie został ustalony przez organ w sposób konkretny, a określono go w wysokości "do 59%". Z treści tego przepisu wynika, że wskaźnik powierzchni zabudowy powinien zostać ustalony w sposób precyzyjny. Określenie wskaźnika powierzchni zabudowy poprzez wskazanie przedziału tej wielkości "do 59%" może spowodować sytuację, w której nowa zabudowa będzie odbiegać od średniej wartości na obszarze analizowanym, a w konsekwencji zaburzy ład urbanistyczny. Celem prawodawcy było ustalenie wskaźników, o których mowa w art. 61 ust. 7 pkt 1-5 u.p.z.p. w taki sposób, aby planowana zabudowa nawiązywała do zabudowy "zastanej" w obszarze analizowanym. Tymczasem organ ustalił ten wskaźnik w wysokości do 59 % i odstąpił od zasady wyznaczenia wskaźnika o wartości średniej bez dokonania wnikliwej analizy. W szczególności organ nie wskazał powołując się na numery, które budynki zostały przyjęte do obliczenia wskaźnika oraz jaki jest wskaźnik poszczególnych budynków przyjętych do ww. obliczenia.
Dalej skarżący zarzucił, że organ II instancji naruszył przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprecyzyjne określenie szerokości elewacji frontowej do 28 m. Ustalenie szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku powinno być wyznaczone w sposób konkretny, a nie w sposób niedookreślony. Określenie tylko górnych granic parametrów nowej zabudowy stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia i w rzeczywistości pozwala inwestorowi na zlokalizowanie zabudowy znacznie odbiegającej od tej, która znajduje się w obszarze analizowanym.
Podobną argumentację, zdaniem skarżącego, należy również odnieść do zarzutu naruszenia przez organ przepisu § 7 ust. 1 poprzez nieprecyzyjne określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, attyki do 13,9 m. Określenie wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, attyki poprzez wskazanie przedziału tej wielkości "do 13,9 m" może spowodować sytuację, w której nowa zabudowa będzie odbiegać od średniej wartości na obszarze analizowanym, a w konsekwencji zaburzy ład urbanistyczny.
W ocenie skarżącego organ II instancji naruszył również przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprzyjęcie do porównania całej istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji wymagania dotyczące planowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego zostały ustalone w odniesieniu do budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz najbardziej do nich zbliżonych budynków administracyjnych. Natomiast z treści naruszonego przepisu wynika, iż warunki dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, attyki powinny zostać wyznaczone odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jak wynika z wyników analizy urbanistycznej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, attyki została ustalona z pominięciem wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej, attyki budynku nr 21.
Dalej skarżący stwierdził, że organ naruszył również przepis § 8 rozporządzenia poprzez ustalenie wymagań dotyczących dachu w sposób sprzeczny ze wskazanym przepisem. Organ wskazał jedynie, iż prawidłowo określono geometrię dachu (zgodnie z wnioskiem), albowiem w obszarze analizowanym mamy do czynienia z dachami zarówno nachylonymi jak i płaskimi. Zgodnie z treścią § 8 rozporządzenia geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Podkreślić należy, iż organ nie wskazał jakie są istniejące formy dachów w obszarze analizowanym oraz, czy na danym obszarze dany kształt dachu jest dominujący.
Ponadto, zdaniem skarżącego, naruszono przepis § 9 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia. Z treści decyzji nie wynika, na podstawie jakich danych wyjściowych dokonano analizy. Dane dotyczące cech, parametrów oraz funkcji istniejącej zabudowy nie zostały ujęte w decyzji organu II instancji, decyzji organu I instancji oraz załącznikach do decyzji o warunkach zabudowy. Z analizy urbanistycznej nie wynikają dane dotyczące wielkości powierzchni zabudowy budynków, szerokości elewacji frontowej budynków, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, attyki, wysokości do kalenicy budynków oraz dachu. Część tekstowa analizy urbanistycznej, na której oparł się organ nie zawiera owych danych, ani tabelarycznego zestawienia danych dotyczących zabudowy na obszarze analizowanym.
Organ w zaskarżonej decyzji naruszył ponadto § 9 ust. 1 i ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia poprzez nieuwzględnienie parametrów istniejącej zabudowy w części graficznej analizy. Wyniki analizy obszaru - część graficzna decyzji została sporządzona z naruszeniem § 9 ust. 1 i ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia bowiem nie zawiera oznaczeń procentowych wielkości zabudowy analizowanych nieruchomości, szerokości ich elewacji frontowych, jak i wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych. Wskazać trzeba, iż na mapie, stanowiącej integralną część decyzji o warunkach zabudowy zaznaczyć należy na każdej z działek znajdującej się na terenie analizowanym procent wielkości zabudowy w stosunku do wielkości tej działki, co następnie posłuży do wyznaczenia średniego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki objętej wnioskiem. Na mapie zaznaczyć należy także przy każdej z działek objętej analizą, szerokości elewacji frontowej, znajdującej się od frontu działki, co pozwoli wyznaczyć średnią szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy z tolerancją do 20%, a w konsekwencji wyznaczyć szerokość elewacji dla nowej zabudowy. W ten sam sposób zaznaczyć należy na mapie istniejące wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, gzymsów lub attyk oraz geometrie dachów znajdujących się w obszarze analizowanym. Tak opisana część graficzna analizy cech i funkcji istniejącej zabudowy może dopiero stanowić podstawę do wskazanych danych w części tabelarycznej, która stanowi potwierdzenie parametrów rzeczywiście istniejącej zabudowy, pozwoli na uśrednienie tych danych i wyznaczenie parametrów nowej zabudowy. Następnie, dopiero gdy to wynika z analizy, zwłaszcza z jej części graficznej, można przejść do wyznaczania parametrów dla nowej zabudowy w sposób odbiegający od średnich wskaźników ustalonych dla istniejącej zabudowy
Skarżący podniósł też, że organ naruszył art. 107 § 2 k.p.a. w związku z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy została doręczona stronie bez załącznika do decyzji, tj. wyników analizy urbanistycznej w postaci tekstowej i graficznej oraz załącznika graficznego. Skarżący otrzymał załączniki w postaci wyników analizy oraz załącznika graficznego dopiero w dniu 1 marca 2022 roku. Tymczasem zgodnie z treścią § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 61 ust. 5a ustawy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zatem załączniki w postaci załącznika graficznego oraz wyników analizy urbanistycznej stanowią integralną część decyzji o warunkach zabudowy. Wyniki analizy stanowią części składowe decyzji o warunkach zabudowy i powinny być doręczone stronie postępowania. Ponadto wbrew regulacji § 9 ust. 2 rozporządzenia nie zostały dołączone do decyzji jako załączniki wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną. Mapa stanowi część graficzną decyzji, nie jest natomiast częścią graficzną wyników analizy, (które w myśl § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia powinny stanowić załącznik do decyzji), ponieważ nie zawiera danych wynikających z § 3 ust. 2 rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja SKO w B. z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...[, która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w poziomie parteru wraz z budową i przebudową infrastruktury technicznej (w tym zewnętrznej instalacji gazowej) i komunikacyjnej po uprzedniej rozbiórce istniejących obiektów oraz budową ściany pożarowej na granicy z działką nr [...], na nieruchomości położonej przy ul. Ś. w S. , oznaczonej nr geod. [...].
Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588; dalej: "rozporządzenie").
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został natomiast określony, w wydanym z upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 u.p.z.p., wskazanym powyżej rozporządzeniu. Zapis § 3 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 ustawy, przy czym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w sposób opisany w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Z dalszych przepisów rozporządzenia wynika, iż wszelkie odstępstwa od wskazanego w rozporządzeniu sposobu wyznaczania obowiązującej linii nowej zabudowy, określania wskaźnika wielkości nowej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, określania szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy, określania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nowej zabudowy, są dopuszczalne wyłącznie wtedy, jeżeli wynika to z analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół (terenu sąsiedzkiego). Część tekstowa i graficzna analizy stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i jako stanowiący jedność załącznik nie powinna wykazywać rozbieżności mogących sugerować nierzetelność bądź opisu, bądź rysunku.
W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy powinnością organu lokalizacyjnego jest zatem ustalenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki materialne, od których ustawa uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W efekcie spełnienia przez wnioskodawcę wymaganych warunków i poczynionych w tej mierze przez właściwy organ ustaleń, wydawana jest decyzja, która zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 u.p.z.p. określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Organ jest natomiast uprawniony do wydania decyzji odmownej wtedy, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Kierując się powyższymi regułami Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.
W ramach postępowania organ I instancji, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia (w wersji obowiązującej do 3 stycznia 2022 r.) wyznaczył wokół działki inwestycyjnej obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznaczył zgodnie z ust. 2 tego przepisu, tj. na kopii mapy właściwej (o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy), w odległości trzykrotnej szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Zatem zarzut skargi (pkt 1), iż organ nie uzasadnił wielkości obszaru analizowanego jest nietrafny. Wielkość tego obszaru odpowiada bowiem wprost wymogom z obowiązującego wtedy przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia. Zresztą od dnia 3 stycznia 2022 r. obowiązuje art. 61 ust. 5a u.p.z.p., z którego wynika, że wyznacza się obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, a zatem w dacie orzekania przez organ odwoławczy ustalony w analizie obszar analizowany nadal odpowiadał prawu.
Niezasadne są także zarzuty z pkt 8 i 9 skargi dotyczące naruszenia przepisów § 9 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia. Wskazane przepisy wskazują, że: decyzja o warunkach zabudowy zawiera część tekstową i graficzną; że wyniki analizy zawierają część tekstową i graficzną i stanowią one załącznik do decyzji o warunkach zabudowy; że część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy sporządza się na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dodatkowo z ust. 4 § 9 cyt. rozporządzenia wynika, że część graficzną analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy zarówno część graficzną analizy jak również część graficzną decyzji o warunkach zabudowy sporządzono na prawidłowej mapie zasadniczej uzyskanej od Starosty S.. Autor analizy w części graficznej analizy (k. 70 akt adm.), zgodnie z § 3 ust. 1 – 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589), zastosował nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji oraz zapewniające możliwość wykonania jej kopii. Każdy z budynków znajdujących się w obszarze analizowanym jest oznaczony numerem. Znajdują się na niej także objaśnienia wszystkich użytych w niej oznaczeń. Dodatkowo zauważenia wymaga, że w sprawie niniejszej analiza przeprowadzana była dwukrotnie ze względu na zmianę parametrów inwestycji planowanej przez inwestora. W jej pierwszej wersji dotyczącej części graficznej z k 27 akt adm., również prawidłowo dokonano wszelkich oznaczeń, w tym ponumerowano wszystkie budynki. Ponadto do tej pierwszej wersji dołączono taki sam rysunek ze wszystkimi oznaczeniami jak w pozostałych przypadkach, z zaznaczonymi numerami budynków oraz ich wysokością wyrażoną w metrach i szerokością elewacji frontowych także wyrażoną w metrach (k. 24 akt adm.). Na uwagę zasługuje także fakt, że na k. 26 akt adm. autor analizy sporządził tabelkę, w której dla każdego budynku oznaczonego stosownym numerem wskazał numer geodezyjny nieruchomości, na której się on znajduje, powierzchnię tej nieruchomości, powierzchnię zabudowy i wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni nieruchomości. W kolejnej zaś tabelce z k. 25 akt adm. autor analizy dla każdego budynku oznaczonego numerem wskazał szerokość elewacji, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość głównej kalenicy oraz układ połaci dachowych, kierunek głównej kalenicy, kąt nachylenia połaci. Jak więc z powyższego widać, każdy z budynków znajdujących się w obszarze analizowanym jak również każda z nieruchomości, na której znajdują się te budynki, zostały szczegółowo opisane zarówno w części graficznej analizy jak również w dołączonych do niej tabelkach. Strona skarżąca oprócz podniesienia zarzutu z pkt 9 skargi nie wskazuje, których parametrów przyjętych do analizy nie da się ustalić lub że które z nich są nieprawidłowe. W ocenie Sądu nie ma zatem najmniejszej wątpliwości, że parametry te zostały określone prawidłowo.
Niezasadne są także zarzuty z punktów 2, 4 i 5 skargi a dotyczące tego, że niedopuszczalne było określenie parametrów wielkości powierzchni planowanej zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i attyki odpowiednio: do 59%, do 28 m i do 13,9 m zamiast odpowiednio: na 59%, na 28 m i na 13,9 m. Jak bowiem trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 2419/15, określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów nowej zabudowy przez użycie sformułowań takich jak: "maksymalnie"; "do"; "od-do"; "około" jest dopuszczalne, ponieważ decyzja ustalająca warunki zabudowy odpowiada jedynie na pytanie, czy planowane przedsięwzięcie jest możliwe do realizacji na danym terenie. Wobec tego, że § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszczają odstępstwa, określenie analizowanych parametrów przez użycie sformułowania "do" nie stanowi samoistnej podstawy do uznania wadliwości decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu (por. wyroki NSA z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2262/13 i z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II OSK 813/12). Skorzystanie z możliwości odstępstwa od zasady określenia tych parametrów konkretną wielkością powinno jednak zostać skrupulatnie uzasadnione przez organy wydające decyzję o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 72/13).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy zostały sporządzone dwie analizy w wersji tekstowej i graficznej. W obu przypadkach jako uzasadnienie przyjęcia przedmiotowych parametrów "do" zamiast "na" wskazano zróżnicowanie zabudowy na obszarze analizowanym. Ustalono bowiem, że w obszarze analizowanym znajduje się różna zabudowa, w tym mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna. Z racji na planowaną inwestycję, która stanowić ma budynek mieszkaniowy wielorodzinny 4-piętrowy, planowana inwestycja winna mieć parametry zbliżone do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej a nie jednorodzinnej czy też uśrednionej, o której mowa w § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia. Stąd zastosowano jako podstawę ustalania tych parametrów § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia, a to z kolei, jak wskazano w przywołanym wyroku NSA II OSK 2419/15, dawało podstawę do określenia analizowanych parametrów przez użycie sformułowania "do".
W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy organy były uprawnione do takiego ukształtowania tych parametrów. Niezasadne zatem są zarzuty nr 3 i 6 skargi. Zauważenia bowiem wymaga, że podstawową zasadą planowania nowej zabudowy jest dbanie o zachowanie ładu przestrzennego. Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. ład przestrzenny to takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Autor analizy wskazał, że znajdujące się w bliskim sąsiedztwie budynki nr: 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25 26, 31 i 32 są budynkami mieszkaniowymi wielorodzinnymi – blokami (patrz k. 70, 27 i 24 akt adm. Bloki te sąsiadują z terenem inwestycyjnym od trzech stron, właściwie opasując ten teren. Także bezpośrednio z terenem inwestycyjnym (od strony zachodniej) sąsiaduje działka zabudowana budynkiem usługowym, którego szerokość elewacji frontowej wynosi 28 m, a zatem bliżej temu obiektowi do bloku niż do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Patrząc z kierunku północ – południe, teren inwestycyjny znajduje się pomiędzy działkami zabudowanymi blokami. Również naprzeciwko działki skarżącego, po drugiej stronie stosunkowo wąskiej ulicy, stoją bloki mieszkalne. Jak z tego zatem widać, ład przestrzenny najbliższej terenowi inwestycyjnemu okolicy to zabudowa blokowa. Więcej, jak wynika z mapy – k. 24, 27 i 70, również poza obszarem analizowanym występuje od strony południowej i zachodniej tylko zwarta zabudowa blokowa.
Zdaniem Sądu nie można także tracić z pola widzenia, że zaskarżona decyzja obejmuje również rozbiórkę obiektów znajdujących się na terenie inwestycyjnym. Z opisu w analizie i z decyzji organu I instancji, a także ze zdjęcia z k. 87 akt adm. wynika, że na działce inwestycyjnej znajdują się obiekty po byłej masarni zbudowanej w 1932 r. w złym stanie technicznym (mają zostać rozebrane). Jeden z budynków ma pow. 144 m2 a drugi 240 m2 – razem stanowią 33 % zabudowy powierzchni działki (patrz k. 26 akt adm.). Jeden z budynków ma wysokość 8 m a drugi 11,2 m i są one wyższe od budynku skarżącego (7,8 m). Drugi z tych budynków jest obecnie usytuowany bliżej granicy z działką skarżącego niż planuje inwestor względem nowego budynku. Ponadto na działce inwestycyjnej znajduje się także komin ceglany o wysokości 18 m. Jak z tego zatem widać, rozbiórka tych obiektów i wybudowanie w ich miejsce nowego budynku o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, attyki do 13,9 m oraz o wskaźniku powierzchni zabudowy do 59 % tylko poprawi zastany ład przestrzenny. Nowy budynek, jak już wyżej wskazano, nie będzie zasadniczo wyższy od jednego z rozbieranych budynków (a dużo niższy niż rozbierany komin), ponadto ma być on w zamierzeniu inwestora usytuowany dalej od granicy z działką skarżącego. Również powierzchnia zabudowy planowanego budynku ma wynosić 544 m2, co nie stanowi rażącego odstępstwa od już istniejącej zabudowy na tej działce, tj. 384 m2. Istniejący na sąsiedniej, względem terenu inwestycyjnego, działce budynek ma dla porównania powierzchnię zabudowy wynoszącą 583 m2.
Powyższe w ocenie Sądu oznacza, że planowana inwestycja w pełni wpisuje się w zastany ład przestrzenny. Dotyczy to również kwestii ustalenia parametru wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki w wysokości do 59 %. Skoro dominującą zabudową w obszarze zabudowanym jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, to zasadnie w analizie przyjęto, że powyższy wskaźnik nie powinien wynosić 34,4 % jako średnia dla wszystkich nieruchomości w obszarze analizowanym, tylko winien on być wyliczony jako średnia dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Tak też uczyniono. Ponadto zauważenia wymaga, że wskaźnik ten nawet dla sąsiedniej nieruchomości (która nie jest blokiem) znaczonej nr 1, graniczącej z terenem inwestycyjnym, wynosi 52,2 %, a zatem jest zbliżony. Okoliczność ta potwierdza tylko, że planowany parametr wpisuje się w istniejący w obszarze analizowanym ład przestrzenny.
Zdaniem Sądu niezasadny jest także zarzut nr 7 skargi dotyczący naruszenia § 8 rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Organy przyjęły, że planowany budynek ma mieć dach płaski z attyką, a jako uzasadnienie przyjętego rozwiąznia wskazały, że dach taki wpisuje się w geometrię dachów występujących w obszarze analizowanym.
Zdaniem Sądu organy mają rację. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 761/16, geometria dachu planowanej zabudowy powinna nawiązywać do form istniejących, występujących na obiektach o różnym przeznaczeniu (mieszkalnym, usługowym, handlowym), tworząc z nimi harmonijną całość w myśl zasad wynikających z u.p.z.p. Żaden przepis prawa nie uzależnia przyjęcia konkretnego rozwiązania w kwestii dachu od tego, czy na badanym obszarze dany kształt dachu jest dominujący i równocześnie nie nakazuje, by pod uwagę brać tylko budynki o tym samym przeznaczeniu.
Jak wynika z analizy, w przypadku bloków znajdujących się w obszarze analizowanym (nr 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24), budynki te mają dachy płaskie. Ponadto w obszarze analizowanym znajdują się jeszcze inne budynki posiadające stropodach lub stropodach z attyką (5 budynków). Stropodach zaś, to strop nad ostatnią kondygnacją budynku, który spełnia jednocześnie rolę dachu i jest to dach płaski. Dach taki posiada m.in. budynek nr 1 bezpośrednio sąsiadujący z terenem inwestycyjnym od strony zachodniej. Dach zaś płaski posiada budynek skarżącego (nr 2) graniczący z terenem inwestycyjnym od strony wschodniej a także przylegający do niego budynek w zabudowie bliźniaczej (nr 3). Jak więc z powyższego widać, nawet w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycyjnego stoją budynki posiadające dachy płaskie. To samo dotyczy budynków znajdujących się naprzeciwko terenu inwestycyjnego oraz działki skarżącego (bloki). Brak jest zatem argumentów, aby w zaistniałym stanie faktycznym przyjąć, że dach planowanej inwestycji nie będzie się wpisywać w istniejący ład przestrzenny.
Niezasadny jest w ocenie Sądu także ostatni z zarzutów skargi, a mianowicie, że naruszono art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w stopniu dającym podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji. Jego zdaniem do doręczonej mu decyzji nie dołączono załączników w postaci załącznika graficznego do decyzji oraz wyników analizy urbanistycznej w postaci tekstowej i graficznej.
Zdaniem Sądu niewątpliwie decyzja o warunkach zabudowy składa się z części tekstowej i graficznej (§ 9 ust. 1 rozporządzenia) zaś wyniki analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie więc z art. 109 § 1 k.p.a. załączniki te powinny być doręczone skarżącemu wraz z decyzją.
Z akt sprawy wynika, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia 22 listopada 2021 r. zawiera zarówno część tekstową jak i graficzną oraz dołączono do niej jako załączniki wyniki analizy urbanistycznej – k. 78 verte akt adm. Powyższą decyzję odebrał osobiście skarżący w dniu 14 grudnia 2021 r. – k. 85 akt adm. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2021 r. skarżący nie podniósł zarzutu, że załączników tych mu nie doręczono. Wskazał tylko, że zapoznawano go z niewłaściwymi dokumentami, tj. "przekazano mu do analizy nieaktualne podkłady mapowe z nieprawidłowo oznaczonymi strefami oddziaływania".
Z notatki służbowej sporządzonej w dniu 3 stycznia 2022 r. przez pracownika organu wynika w jaki sposób i o co skarżący zwracał się do organu oraz jakie skany dokumentów otrzymał na etapie postępowania administracyjnego. Skarżącemu chodziło o skany koncepcji elewacji i zagospodarowania terenu działki inwestycyjnej – otrzymał je w drodze elektronicznej w dniu 11 października 2021 r. – k . 89 akt adm., oraz o uwagi Komendy Straży Pożarnej i korektę wniosku inwestora (z k. 69 akt adm.) – otrzymał je w drodze elektronicznej w dniu 15 listopada 2021 r. – k. 93 akt adm. Dodatkowo zauważenia wymaga, że skarżący był poinformowany w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami i wniesienia stosownych zastrzeżeń i dowodów, a ponadto jak wynika z notatki z dnia 3 stycznia 2022 r., przyznał on, że z aktami zapoznawała się jego siostra A. N.– współwłaścicielka działki nr [...] i udzieliła mu stosownych wyjasnień. Ponadto w skardze skarżący przyznaje, że otrzymał załączniki w postaci wyników analizy oraz załącznika graficznego dopiero w dniu 1 marca 2022 r.
Jak z powyższego zatem widać, brak jest w sprawie przekonujących dowodów na okoliczność, że skarżącemu nie doręczono wraz z decyzją o warunkach zabudowy w części tekstowej także części graficznej oraz jako załącznika wyników analizy w części tekstowej i graficznej. Zarzut taki nie pojawił się w odwołaniu a dopiero w skardze. W odwołaniu skarżący skupiał się na zarzutach dotyczących oddziaływania planowanego budynku na jego nieruchomość i organ odwoławczy w decyzji ustosunkował się do tych zarzutów twierdząc, że kwestie te będą przedmiotem badania w postępowaniu o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei w skardze oprócz podniesienia przedmiotowego zarzutu skarżący nie wykazuje, w czym został ograniczony lub pozbawiony jakich praw w związku z powoływaniem się na okoliczność niedoręczenia mu tych załączników.
Na marginesie należy tylko wskazać, że nawet gdyby skarżącemu nie doręczono wraz z decyzją załączników w postaci analizy w części tekstowej i graficznej, to i tak w stanie faktycznym sprawy nie stanowiłoby to podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Jak bowiem zasadnie podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1041/21, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 1272/20, wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2576/17), gdy strona biorąca udział w postępowaniu administracyjnym ma swobodny dostęp do akt sprawy, została powiadomiona o prawie końcowego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym a w trakcie postępowania składała wnioski i uwagi do sprawy, to brak dołączenia do decyzji doręczonej skarżącemu załączników decyzji ustalającej warunki zabudowy, tj. wyników analizy urbanistycznej w części tekstowej i graficznej, stanowiących integralną część decyzji, co prawda stanowi naruszenie art.109 § 1 k.p.a., jednakże nie jest naruszeniem istotnym, które skutkowałoby wyeliminowaniem takiej decyzji z obrotu prawnego. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Skarżący, jak wykazano już wyżej, brał czynny udział w postępowaniu, składał wnioski, wnosił o doręczanie mu skanów dokumentów i je otrzymywał, a z racji na zamieszkiwanie w G. akta administracyjne w jego imieniu (oraz własnym) przeglądała jego siostra z którą się kontaktował. Skonstruował on też wyczerpująco zarzuty zarówno w odwołaniu jak i w skardze, z oceny których wynika, że zna on szczegółowo wyniki analizy urbanistycznej.
Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.