II SA/BK 222/24

II SA/Bk 222/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-08-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk /sprawozdawca/
Elżbieta Trykoszko
Małgorzata Roleder /przewodniczący/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 217  par. 1 i 2, art. 105 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 sierpnia 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 29 lutego 2024 r. nr E.0151.15.2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Sokółce z dnia 6 lutego 2024 r. numer 1/2024; 2. umarza postępowanie administracyjne w sprawie; 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku na rzecz skarżącego J. B. kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 29 lutego 2024 r. nr E.0151.15.2021 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia zostało wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu 24 listopada 2023r. w Komendzie Powiatowej Policji w Sokółce (dalej w skrócie: "KPP") przeprowadzone zostały czynności procesowe z udziałem J. B. (dalej powoływanego jako: "Skarżący"), w ramach których sporządzono Protokół przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu polegającym na oszustwie handlowym oraz Protokół przesłuchania świadka. Po wykonaniu ww. czynności służbowych Skarżący złożył ustny wniosek o wydanie fotokopii sporządzonej dokumentacji bądź wykonania ksero protokołów. W odpowiedzi został poinformowany o obowiązku złożenia pisemnego wniosku o udostępnienie materiałów czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie (k. 13 akt admin.).
W dniu 28 grudnia 2023 r. Skarżący złożył do Komendy Powiatowej Policji w Sokółce pisemny wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt ustnej odmowy wyrażenia zgody na sporządzenie odpisu protokołu z czynności, jakie odbyły się z jego udziałem w dniu 24 listopada 2023r. W podstawie złożonego wniosku Skarżący powołał przepis art. 157 § 3 k.p.k. w zw. z art. 38 § 1 k.p.w. i wskazał, że zaświadczenie jest mu potrzebne w celu określonym w art. 6 Kodeksu cywilnego (dalej w skrócie: "Kc").
Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2023r. KPP w Sokółce, działając na podstawie art. 32 § 3, art. 38 § 1 k.p.w. w zw. z art. 156 k.p.k., uwzględnił wniosek Skarżącego z dnia 28 grudnia 2024r. i wyraził zgodę na wydanie kopii odpisów wskazanych we wniosku – dokumentów (k.32 akt. adm.).
W dniu 11 stycznia 2024 r. do Komendy Powiatowej Policji w Sokółce wpłynęło pismo Skarżącego zatytułowane "Ponaglenie" na bezczynność w załatwieniu sprawy o wydanie zaświadczenia, adresowane do Komendy Wojewódzkiej Policji w Białymstoku. W piśmie tym Skarżący wniósł o uznanie ponaglenia za zasadne, wskazując, że w sprawie doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz wyznaczenie KPP w Sokółce dodatkowego terminu siedmiu dni do załatwienia sprawy.
W reakcji na powyższe ponaglenie KPP pismem z dnia 16 stycznia 2024 r. poinformował Skarżącego, że jego wniosek o wydanie zaświadczenia dotyczy potwierdzenia czynności procesowych z jego udziałem przeprowadzonych w sprawie o wykroczenie na podstawie przepisów ustawy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, a nie regulacjom ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zaś jego ponaglenie potraktowano jako bezprzedmiotowe.
Jednocześnie KPP przesłał ponaglenie Skarżącego wraz z całością materiałów do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku (dalej w skrócie: "KWP") jako do organu odwoławczego wyższego stopnia, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 16 stycznia 2024r.
W reakcji na powyższe ponaglenie Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku postanowieniem z dnia 26 stycznia 2024r. nr 204 stwierdził, że KPP w Sokółce dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku Skarżącego z dnia 28 grudnia 2023r. w przedmiocie wydania zaświadczenia, przy czym niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa i nakazał załatwienie sprawy w terminie siedmiu dni od daty wpłynięcia postanowienia do KPP w Sokółce.
W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji w Sokółce w dniu 6 lutego 2024 r. wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącego z powodu braku interesu prawnego. Rozpatrując wniosek merytorycznie organ wyjaśnił, że problematykę wydawania zaświadczeń reguluje dział VII Kodeksu postępowania administracyjnego, a dokładnie art. 217 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie zaś do treści art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jak wynika z powyższych regulacji w sytuacji przewidzianej w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. organ ma obowiązek wydać zaświadczenie bez wnikania w interes prawny osoby ubiegającej się o nie, przy czym musi istnieć przepis prawa, z którego wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. W ocenie KPP w rozpatrywanym przypadku taka sytuacja nie ma miejsca, gdyż wskazany przez Skarżącego art. 6 Kc nie jest tego rodzaju przepisem. Z kolei w sytuacji opisanej w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o ile osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenie wykaże swój interes prawny w jego otrzymaniu. Takiego interesu, zdaniem KPP, nie wykazał Skarżący w swoim wniosku z dnia 28 grudnia 2023 r., dlatego też po stronie organu zaistniał obowiązek wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie do KWP w Białymstoku wniósł Skarżący zarzucając mu: (-) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający wpływ na treść postanowienia, a mianowicie art. 217 §2 pkt 2 k.p.a. przez niezasadne uznanie, że wnioskodawca nie wykazał skutecznie interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu faktu odmowy wyrażenia zgody na "pozyskanie" kopii protokołu przesłuchania, gdy wskazane zostały konkretne przepisy prawa z których ten interes wynikał; (-) obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 6 Kc przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że zaświadczenie nie jest jako dokument środkiem dowodowym w procesach cywilnych przeciwko sprawcy wykroczenia oraz prowadzącej postępowanie o wykroczenie (szczegóły w uzasadnieniu). Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie zaświadczenia o określonej treści lub dobrowolne naprawienie szkody przez KPP w Sokółce w sposób wynikły z treści dołączonego dokumentu (w sytuacji dobrowolnego naprawienia szkody: postanowienie należy uchylić, a postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe), oraz dopuszczenie dowodu z dołączonego dokumentu na okoliczność zasadności zażalenia.
Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku nie podzielił argumentacji zażalenia i postanowieniem z dnia 29 lutego 2024r. nr E.0151.15.2024 utrzymał w mocy postanowienie KPP w Sokółce.
W ocenie KWP organ I instancji podjął właściwą decyzję, co do sposobu załatwienia złożonego wniosku albowiem Skarżący nie wykazał interesu prawnego do otrzymania wnioskowanego zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Ponadto, jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ II instancji, KPP w Sokółce zakończył prowadzone czynności wyjaśniające w sprawie o wykroczenie nr RSoW 859.23 wydając decyzję o odstąpieniu od kierowania wniosku o ukaranie do sądu wobec braku znamion wykroczenia. O powyższym poinformowano Skarżącego jako pokrzywdzonego, pouczając go jednocześnie o uprawnieniach wynikających z art. 27 § 2 k.p.w. oraz art. 54 § 2 k.p.w. Przesyłając do pokrzywdzonego Informację o niewniesieniu wniosku o ukaranie do sądu, do korespondencji dołączono też kserokopię Protokołu przesłuchania świadka z dnia 24 listopada 2023r., o którą Skarżący wnioskował. Uwzględniając powyższe okoliczności, wniosek Skarżącego pozostaje bezprzedmiotowy, albowiem otrzymał on żądaną wcześniej dokumentację. KWP wyjaśnił jednocześnie, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Skargę na to postanowienie KWP do tut. Sądu Administracyjnego wniósł J. B. zarzucając mu:
1) obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art.138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez błędne jego zastosowanie, albowiem w stanie faktycznym zaistniałym na datę wydania zaskarżonego postanowienia, a opisanym w uzasadnieniu postanowienia, należało zastosować art.138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art.144 k.p.a. przez uchylenie zaskarżonego postanowienia KPP w Sokółce i umorzenie postępowania, albowiem wydanie zaświadczenia stało się zbędne, gdyż wnioskodawca otrzymał inny dokument potwierdzający fakt z którego wnioskodawca wywodzi skutki prawne w rozumieniu art.6 Kc;
2) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. przez niezasadne uznanie, że przepis prawa w postaci art.6 Kc w zw. z art. 246 K.p.c. nie uprawniał Skarżącego do ubiegania się o wydanie zaświadczenia oraz, ze brak odnotowania w protokołach w dniu 24 listopada 2023r. faktu żądania wydania odpisu (lub kserokopii) protokołów nie stanowił interesu prawnego w żądaniu zaświadczenia potwierdzającego ten fakt prawotwórczy w rozumieniu art. 6 Kc. Jednym słowem wnioskodawca nie miałby interesu prawnego w potwierdzeniu faktu zgłoszenia ustnego żądania wydania odpisu protokołu w trybie art.157 §3 k.p.k. w zw. z art.38 1 k.p.w., gdyby fakt ten odnotowano w aktach sprawy; domniemaniem faktycznym bowiem było, że wszelkie niezaprotokołowane oświadczenia i żądania przesłuchiwanego nie miały miejsca.
Powołując się na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o: (1) skierowanie sprawy na rozprawę; (2) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego w całości i tym samym przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przez wydanie w ramach tego rozpoznania: postanowienia o umorzeniu postępowania ponieważ z chwilą nadesłania bezpłatnych kserokopii protokołów żądanie wydania zaświadczenia stało się bezprzedmiotowe; (3) zasądzenie od KWP w Białymstoku na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz obciążenie KWP w Białymstoku kosztami sądowymi, co do których Skarżący zostanie ewentualnie zwolniony.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe, co potwierdza wydanie wnioskodawcy bez opłat kserokopii protokołu przesłuchania świadka z 24 listopada 2023 r. Fakt spełnienia żądania spowodował, że postępowanie o wydanie zaświadczenia stało się zbędne i należało je umorzyć.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik KWP wniósł o jej odrzucenie ewentualnie z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Wskazał, że Skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a., opisującego zachowanie policjanta, który uniemożliwił mu wydanie odpisu protokołu z czynności jakie odbyły się z jego udziałem. Tym samym Skarżący domagał się wydania zaświadczenia w sprawie, która nie jest indywidualną sprawą rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej, a zaświadczenie, którego domagał się Skarżący nie jest zaświadczeniem określonym w art. 217 k.p.a., w związku z czym organ nie wykonywał obowiązków z zakresu administracji publicznej. Organy Policji odmawiające wydania zaświadczenia nie działały jako organy administracji publicznej ale jako organy ścigania, powołane do wykrywania wykroczeń o ścigania sprawców wykroczeń. W tych okolicznościach, uznać należy, że sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, a skarga jako niedopuszczalna powinna podlegać odrzuceniu.
Pismem z dnia 22 sierpnia 2024r. Skarżący wniósł o zmianę trybu rozpoznawania sprawy z uproszczonego na posiedzeniu niejawnym na normlany na posiedzeniu (poza salą rozpraw) lub na rozprawie jawnej. W piśmie tym Skarżący zakwestionował jednocześnie treść notatki urzędowej z dnia 24 listopada 2024r. jako niezgodnej z prawdą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie choć z nieco innych powodów niż w niej wskazane.
Tytułem wstępu należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skarg na ww. postanowienia w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony, ale równocześnie, skierowanie sprawy na rozprawę także nie może być automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też mimo, że Skarżący w skardze i piśmie procesowym z 22 sierpnia 2024r. wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie lub na posiedzeniu jawnym, to uwzględniając treść art. 122 p.p.s.a. powyższy wniosek nie wiązał Sądu, co oznacza, że możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie uproszczonym, rozpoznawanej zgodnie z przepisem art. 120 p.p.s.a. w składzie trzech sędziów (por. B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego., Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015 r. str. 527). Sąd wobec powyższego rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym mając na uwadze, że przyspieszyło to rozpatrzenie sprawy. Przy tym wyjaśnić należy, że wbrew obawom Skarżącego, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia wyrażanej argumentacji, bowiem podnoszone przez Skarżącego argumenty, zostały wnikliwie rozważone przez Sąd w oparciu o akta sprawy, złożoną skargę oraz dołączone do akt sądowych - pismo procesowe.
Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).
Dodatkowego podkreślenia wymaga, że zaświadczenie nie jest aktem administracyjnym, ponieważ nie jest oświadczeniem woli, lecz oświadczeniem wiedzy. Zaświadczenie potwierdza urzędowo istnienie określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy (v. Z. Kmieciak: "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści", Państwo i Prawo 2004/10/58). Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Jako stanowi zaś art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
W niniejszej sprawie sądowej kontroli poddane zostało postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 29 lutego 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Sokółce z 6 lutego 2024 r. o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącego z powodu braku interesu prawnego. KWP wydając zaskarżone rozstrzygnięcie stwierdziło, że Skarżący nie wykazał interesu prawnego do otrzymania wnioskowanego zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., a ponadto wraz z orzeczeniem KPP w Sokółce o odstąpieniu od kierowania do sądu wniosku o ukaranie w sprawie o wykroczenie, otrzymał on kserokopię Protokołu przesłuchania świadka z dnia 24 listopada 2023 r., o którą wnioskował.
W ocenie sądu argumentacja KWP wyrażona w zaskarżonym postanowieniu nie jest trafna, albowiem pomija kluczową w niniejszej sprawie – kwestię, na co zwrócił uwagę pełnomocnik organu już na etapie odpowiedzi na skargę domagając się odrzucenia złożonej skargi jako niedopuszczalnej.
Otóż w nie ulega wątpliwości, że Skarżący zwrócił się do KPP o wydanie zaświadczenia w sprawie, która była przedmiotem postępowania o wykroczenie. W podstawie prawnej swojego żądania Skarżący wskazał wprost na art. 157 § 3 ustawy Kodeks postępowania karnego w zw. z art. 38 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia domagając się potwierdzenia - zaświadczeniem ustnej odmowy wydania mu odpisu Protokołu z czynności procesowych z jego udziałem przeprowadzonych w dniu 24 listopada 2023r. w toku postępowania w sprawie o wykroczenie.
W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że sprawa, w ramach której został złożony wniosek o wydania zaświadczenia nie jest sprawą administracyjną, a Komendant Powiatowy Policji w Sokółce odmawiając wydania zaświadczenia nie działał jako organ administracji publicznej ale jako organ ścigania powołany do prowadzenia postępowań w sprawach o wykroczenia. Dochodzone zaś przez Skarżącego uprawnienie wynikające z przepisu art. 157 § 3 k.p.k. w zw. z art. 38 § 1 Kodeksu w sprawach o wykroczenia, jest uprawnieniem procesowym uczestnika postępowania karnego (w niniejszej sprawie w sprawie o wykroczenie). Zgodnie z tym przepisem nie można odmówić stronie zezwolenia na sporządzenie odpisu protokołu czynności, w której strona uczestniczyła lub miała prawo uczestniczyć, jak również dokumentu pochodzącego od niej lub sporządzonego z jej udziałem. W zakresie tego uprawnienia właściwym do rozpatrzenia wniosku jest organ prowadzący postępowanie w sprawie. Przy czym, jak stanowi art. 159 k.p.k., na odmowę udostępnienia akt sprawy, stronom przysługuje zażalenie. Nie ulega zatem wątpliwości, iż czynności w tym zakresie nie są podejmowane przez organy administracji publicznej, lecz przez "organy ścigania" działające w oparciu o przepisy ustawy Kodeks w sprawach o wykroczenia i Kodeks postępowania karnego, w sprawach nie mających charakteru administracyjnego.
Powołane regulacje w sposób kompleksowy regulują kwestie związane z udostępnieniem odpisów protokołów z czynności, w których strona uczestniczyła lub miała prawo uczestniczyć, jak również dokumentów pochodzących od niej lub sporządzonych z jej udziałem. Dlatego też Komendant Powiatowy Policji w zakresie wniosku Skarżącego działał jako organ ścigania, a nie jako organ administracji publicznej. W sytuacji zaś, gdy organ do którego wpływa wniosek o wydanie zaświadczenia nie działa jako organ administracji publicznej, nie realizuje norm prawa administracyjnego, ale działa jako organ ścigania, a dostęp do materii, której ma dotyczyć zaświadczenie regulują normy postępowania karnego lub postępowania w sprawach o wykroczenie, to tak zainicjowane postępowanie o wydanie zaświadczenia powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe.
Konkludując skoro Skarżący domagał się wydania zaświadczenia w sprawie, w której nie miały zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące wydawania zaświadczeń, w tym przepisy mówiące o obowiązku wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (art. 219 k.p.a.) i prawie do zażalenia na takie postanowienie, to wydane w tym zakresie rozstrzygnięcia należało wyeliminować z obrotu prawnego, a wszczęte w tym zakresie postępowanie - umorzyć. W okolicznościach niniejszej sprawy umorzenie postępowania było tym bardziej uzasadnione, skoro Skarżący – jak sam przyznał - otrzymał odpis protokołu z czynności procesowych z jego udziałem przeprowadzonych w dniu 24 listopada 2023r.
Z podanych względów, Sąd zobligowany był uchylić zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie KPP w Sokółce, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku). W punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 105 §1 k.p.a., sąd umorzył postępowanie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt ustnej odmowy wyrażenia zgody na sporządzenie odpisu protokołu z czynności wyjaśniających, jakie odbyły się z udziałem Skarżącego w dniu 24 listopada 2023r., jako bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się uiszczony przez Skarżącego wpis od skargi.