II SA/Bk 222/21

II SA/Bk 222/21 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2021-07-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Barbara Romanczuk
Małgorzata Roleder /przewodniczący/
Marek Leszczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2898/21 - Wyrok NSA z 2023-02-22
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie nakazania likwidacji otworów okiennych oddala skargę
Uzasadnienie
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB w B.) decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego Miasta S. (dalej: PINB Miasta S.) z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], nakazującej J. S. i W. S., w terminie do dnia [...] kwietnia 2021 r., likwidację - poprzez wypełnienie materiałem niepalnym (np. pustaki szklane typu luxfery) - dwóch otworów okiennych w ścianie szczytowej północnej budynku mieszkalnego na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w S., przylegającej do granicy sąsiedniej posesji, tj. działki o nr geod. [...] przy ul. [...] w S..
Decyzja PWINB w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
Urząd Miejski w S. Wydział Architektury i Gospodarki pismami z dnia [...] czerwca 2020 r. i z dnia [...] czerwca 2020 r. zwrócił się do PINB Miasta S. o kontrolę stanu technicznego budynku znajdującego się na działce nr [...] przy ul. M. [...] w S.. PINB Miasta S. dokonał w dniu [...] czerwca 2020 r. kontroli i ustalił, że na w/w nieruchomości, stanowiącej współwłasność J. S. i W. S., istnieje m. in. Użytkowany drewniany budynek mieszkalny. Przedmiotowy obiekt został zlokalizowany ścianą drewnianą - szczytową od strony północnej - na granicy z działką o nr ewid. [...]. W ścianie tej znajdują się dwa otwory okienne: jeden otwór okienny, o wymiarach ok. 100 x 65cm - na poziomie parteru, w pomieszczeniu kuchni, zaś drugi otwór okienny, o wymiarach ok. 100 x 70cm - na poziomie poddasza, w korytarzu.
W wyniku przeprowadzonej kontroli organ I instancji stwierdził, iż przedmiotowy budynek mieszkalny jest w słabym stanie technicznym, jednak w dniu kontroli nie powodował bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Obecny w trakcie kontroli J. S. oświadczył, iż nieruchomość kupił jego dziadek ok. 1936 r. i w momencie zakupu przedmiotowy budynek mieszkalny już istniał na działce. Stwierdził też, że mieszka w tym budynku od urodzenia, tj. 1960 r. i opisane w protokole okna "istniały od zawsze". Ponadto oświadczył, iż w latach 80-90-tych XX w. widział projekt, który rodzice przechowywali na poddaszu budynku i pamięta, że w projekcie były dwa okna, w obecnej lokalizacji.
Dalej organ wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2020 r. do jego siedziby przybył T. S., ojciec J. S., który w budynku mieszkalnym na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w S., mieszkał jeszcze w latach 40-tych XX w. T. S. oświadczył, że budynek mieszkalny na w/w nieruchomości został kupiony przez jego ojca po wojnie, ok. 1945 r. Budynek ten powstał w okresie 1928-1929 r. i okna obecnie istniejące w ścianie po granicy działki, na parterze i na poddaszu, istniały w momencie zakupu. Ponadto wyjaśnił on, że nie widział projektu budowlanego ani pozwolenia na budowę. Natomiast pamięta, że interweniował w 1980r., gdy właściciel działki sąsiedniej (o nr [...]) chciał wybudować budynek przy granicy, przy ścianie budynku. Wtedy budowa na nieruchomości sąsiedniej została odsunięta ok. 1,5m od jego budynku. Stwierdził również, że widział w urzędzie plany i pamięta, że "były w ścianie naszego budynku 2 okna. Urząd wówczas wiedział o tych oknach i je zaakceptował wydając decyzję o pozwoleniu na budowę p. G. Były to lata 80-te XX wieku."
Zdaniem organu powyższe oświadczenie potwierdza znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie P. G. z dnia [...] czerwca 2020 r., który stwierdził, że przed rozpoczęciem budowy budynku na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w S., Urząd Miejski w S. Wydział Architektury nakazał mu odsunąć się w planowaną budową na 1,5m od budynku mieszkalnego, istniejącego na działce o nr ewid. [...], ze względu na okna w tym obiekcie, istniejące na parterze i piętrze.
Dalej organ wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2020 r. otrzymał pismo od Urzędu Miejskiego w S. Wydział Architektury i Gospodarki Przestrzennej, z którego wynika, iż budynek mieszkalny na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w S. powstał w latach 30-tych XXw., zaś granica między działkami o obecnych numerach [...] i [...] funkcjonowała w niezmienionym stanie od okresu zaborów.
Na podstawie dokonanych ustaleń PINB Miasta S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w S.. W toku postępowania organ I instancji uzyskał dowody, w tym przesłuchał świadków, które potwierdzają wcześniejsze ustalenia.
Po przeprowadzeniu postępowania, PINB Miasta S. decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., [...], wydaną na podstawie 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał J. S. i W. S., w terminie do dnia [...] kwietnia 2021 r., likwidację - poprzez wypełnienie materiałem niepalnym (np. pustaki szklane typu luxfery) - dwóch otworów okiennych w ścianie szczytowej północnej budynku mieszkalnego na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w S., przylegającej do granicy sąsiedniej posesji, tj. działki o nr geod. [...] przy ul. [...] w S.. W uzasadnieniu w/w decyzji organ I instancji stwierdził, iż nie kwestionuje legalności wybudowania przedmiotowego budynku mieszkalnego, nie jest również okolicznością sporną istnienie, od momentu wybudowania obiektu, okien w ścianie usytuowanej na granicy nieruchomości. Natomiast stwierdzony stan jest niezgodny z prawem. W ocenie organu I instancji stanu tego nie legalizowało pozwolenie na budowę, udzielone P. G. na budowę budynku na działce o nr ewid. [...].
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. S.
Po rozpoznaniu odwołania PWINB w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB Miasta S. z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...]
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. W jego ocenie przepisy obowiązujące w dacie budowy, tj. zawarte w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. nr 23, poz. 202 z późn. zm.), przewidywały w art. 196 i art. 277, iż budynki sytuowane w odległości mniejszej niż 3 m od granicy sąsiadów powinny być zaopatrzone od strony tej granicy w mur ogniochronny bez otworów i próżni. Podobnie stanowiły późniejsze przepisy, obowiązujące w trakcie istnienia przedmiotowego budynku. Z przepisu § 78 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. nr 38, poz. 196) wynika, iż ściana zewnętrzna, położona w odległości mniejszej niż 3 m od granicy nieruchomości (§ 20 ust. 1 i ust. 2 w/w aktu prawnego), winna być ścianą przeciwpożarową. Analogiczną sytuację prawną dopuszczały przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. nr 26, poz. 157). Ponadto przedmiotowy budynek jest usytuowany w sposób naruszający § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. nr 17, poz. 62 z późn. zm.). Niedopuszczalne jest zlokalizowanie w odległości mniejszej niż 3m od granicy działki ściany budynku z otworami okiennymi. Regulacja ta znajduje się także w § 12 obecnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm.).
Zdaniem więc organu odwoławczego, przez cały czas istnienia przedmiotowego budynku mieszkalnego nie było dopuszczalne sytuowanie ściany z otworami okiennymi na granicy działki. Istnienie dwóch okien w ścianie tego budynku stanowi naruszenie przepisów prawa wskazane w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. przepisów techniczno-budowlanych w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Uzasadnia to podjęcie w niniejszej sprawie działań ustawowych przez organy nadzoru budowlanego, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, w celu wyeliminowania stwierdzonego naruszenia.
Organ odwoławczy wyjaśnił też, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zostały zmienione z dniem 19 września 2020 r. mocą ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020 r.. poz. 471), jednakże z uwagi na fakt, iż niniejsza sprawa została wszczęta i niezakończona przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, zgodnie z art. 25 tejże ustawy, stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym, tj. obowiązującym do dnia 18 września 2020 r.
Organ odwoławczy odniósł się też do wszystkich zarzutów z odwołania i wyjaśnił, że są one niezasadne. Zamierzenie inwestycyjne na nieruchomości sąsiedniej oraz pisma Urzędu Miejskiego w S. skutkowały wszczęciem przez PINB Miasta S. z urzędu postępowania administracyjnego na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Stwierdzony stan na nieruchomości skarżącego nie jest zgodny z prawem, zatem interwencja organów nadzoru budowlanego jest uzasadniona. Z tego też powodu niniejsze postępowanie nie jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 k.p.a. i nie może być umorzone. Wskazywane zaś przez J. S. przepisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz kwestie związane z planowaną inwestycją na nieruchomości sąsiedniej pozostają bez wpływu na niniejsze postępowanie administracyjne.
Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł J. S., w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1) art. 6 i 7 k.p.a. poprzez brak konkretnego ustalenia, kiedy został wzniesiony budynek mieszkalny na działce o numerze geodezyjnym [...] przy ul. [...] w S., a tym samym - jakie przepisy techniczno-budowlane w zakresie ochrony przeciwpożarowej miały zastosowanie do tej budowy, co doprowadziło do istotnego naruszenia zasady praworządności i prawdy obiektywnej,
2) art. 51 ust. 1 pkt 2 zw. z art. 51 ust. 7 i art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia ww. budynku do stanu zgodnego z prawem, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego nie została ustalona niezgodność z konkretnym przepisem prawa, mającym zastosowanie do tego budynku, obowiązujących na dzień jego wzniesienia (a nawet nie zostało ustalone, w oparciu o jakie konkretnie przepisy należy ową zgodność badać).
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał przesłankę z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, która odnosi się do robót wykonanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach. Organ administracji nie ustalił jednak, kiedy konkretnie został wzniesiony
budynek mieszkalny na działce o numerze geodezyjnym [...] przy ul. [...] w S.. Tym samym nie ustalił, jakie przepisy prawa miały zastosowanie do budowy tego budynku. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli z dnia 16 lutego 1928 r. (Dz.U. Nr 23, poz. 202 z poźn. zm.) weszło w życie w dniu 5 marca 1928 r. Nie można więc automatycznie założyć, ze dotyczyło także budynku mieszkalnego na działce o numerze geodezyjnym [...] przy ul. [...] w S..
Zdaniem skarżącego budzi także uzasadnione wątpliwości powołanie się przez organ na kolejne akty prawne dotyczące warunków technicznych budynków. Organ administracji nie ustalił, czy będą one miały zastosowanie do konkretnego budynku będącego przedmiotem sprawy. Jedynie jako przykład wskazać bowiem należy, że zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2. Oznacza to, że dotyczy ono obiektów już istniejących, które są przebudowywane lub co do których zmienia się sposób użytkowania. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Powołanie takiego aktu prawnego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy więc uznać za całkowicie nieuzasadnione. Także powołanie przez organ administracji licznych aktów prawnych, z których "nowsze" zastępowały "starsze" wydaje się świadczyć o tym, że tak naprawdę nie ustalono, który akt prawny będzie miał zastosowanie. W takiej sytuacji zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie mogą się ostać w obrocie prawnym.
Na koniec skarżący wyjaśnił, że w jego ocenie zaskarżona decyzja wydaje się być skutkiem tego, że na sąsiedniej działce, oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], ma być prowadzona budowa budynku przylegającego do budynku, którego dotyczy niniejsza sprawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja PWINB w B. z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję PINB Miasta S. z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], nakazującej J. S. i W. S., w terminie do dnia [...] kwietnia 2021 r., likwidację - poprzez wypełnienie materiałem niepalnym (np. pustaki szklane typu luxfery) - dwóch otworów okiennych w ścianie szczytowej północnej budynku mieszkalnego na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w S., przylegającej do granicy sąsiedniej posesji, tj. działki o nr geod. [...] przy ul. [...] w S..
Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333; dalej: P.b.).
Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Z kolei z ust. 7 wskazanego przepisu wynika, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Zauważenia też wymaga, że jak trafnie podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w przypadku, gdy roboty budowlane, o których jest mowa w art. 50 ust. 1 P.b. zostały już wykonane, zgodnie z art. 51 ust. 7 P.b. przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 3 P.b. mają odpowiednie zastosowanie bez wstrzymania robót budowlanych przewidzianego w art. 50 P.b. (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 501/19).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy poza sporem pozostaje, iż budynek mieszkalny na działce nr [...] przy ul. [...] w S. zlokalizowany jest po granicy z działką nr [...] położoną przy ul. [...] w S., a także że w ścianie szczytowej tego budynku istnieją dwa otwory okienne. Spór w sprawie, jak wynika ze skargi i stanowiska skarżącego zaprezentowanego na rozprawie, dotyczy kwestii daty budowy przedmiotowego budynku oraz które przepisy prawa winny być w sprawie zastosowane.
W ocenie Sądu zarzuty są niezasadne. Jak trafnie wskazano m.in. w wyroku NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 706/14, zgodność samowoli budowlanej z prawem należy oceniać na czas jej legalizacji, skoro celem regulacji jest właśnie doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem (a więc w czasie teraźniejszym), nie zaś do stanu prawnego, który utracił już moc. Reguła ta, w ocenie niniejszego składu orzekającego, ma również zastosowanie do postępowań wszczętych na podstawie przepisów art. art. 50 ust. 1 P.b. i art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1135/17). Zasadnie zatem organy zastosowały przepisy ustawy Prawo budowlane obowiązujące w dacie wydawania prze nie decyzji, t.j. z dnia 7 lipca 1994 r., poz. 1333.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zastosował tryb z art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. Z tego ostatniego przepisu wynika, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach. Organ odwoławczy dopatrzył się niezgodności usytuowania otworów okiennych w budynku posadowionym po granicy działki z przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm.) oraz z przepisami innych aktów prawnych (wymieniając je) począwszy od rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. Nr 23, poz. 202 z późn. zm.).
W ocenie Sądu organ ten ma rację. Ani bowiem z przepisów obowiązujących na datę orzekania przez organy, ani też na podstawie innych przepisów obowiązujących w okresie od budowy tego budynku, nie było dopuszczalne, aby w ścianie budynku posadowionego po granicy działki można było sytuować otwory okienne. A zatem zarzut skargi dotyczący niewskazania przepisów, na podstawie których organy przyjęły, że taki zakaz istniał, jest nieuzasadniony. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji precyzyjnie przepisy te wymienił.
Jako niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia przepisów art. 6 i 7 k.p.a. w zakresie nieustalenia daty budowy przedmiotowego budynku i w związku z tym niezastosowania przez organy przepisów właściwych.
W tej mierze zauważenia wymaga, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym wzniesionym w okresie na tyle odległym, że nie żyją już jego inwestorzy jak również nie zachowały się z tego okresu dokumenty w postaci czy to pozwolenia na budowę, pozwolenia na użytkowanie czy też projektu budowlanego. Organy bazowały więc na wszelkich dostępnych dowodach, w tym same poszukiwały dokumentacji w archiwach – pismo z Archiwum Państwowego w S. z dnia [...] czerwca 2020 r. wraz z dołączoną do niego dokumentacją. Z ich ustaleń wynika, że budynek powstał w okresie obowiązywania rozporządzenia z dnia 16 lutego 1928 r. Z Wydziału Architektury i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego w S. organy otrzymały bowiem informację, że budynek powstał w latach 30 – tych dwudziestego wieku – k. 5 akt adm., zaś T. S. wyjaśnił, że jego ojciec J. S. zakupił ten budynek w 1945 r. i że był on zbudowany w latach 1928-1929 – k. 7 akt adm. Zeznający zaś w sprawie świadkowie P. G., P. P., J. S. nie byli w stanie wskazać daty budowy tego budynku. Także R. S., W. S. i B. K. osoby, które złożyły oświadczenia na piśmie, nie były w stanie wskazać daty budowy przedmiotowego budynku. Ponadto organy bazowały jeszcze na kopii dokumentów ubezpieczeniowych z 1933 r., kopii Planu Miasta S. i z 1870 r. i z kopii mapy z 1955 r. Ze wszystkich tych dokumentów również nie wynikała data budowy przedmiotowego budynku.
W ocenie Sądu organy trafnie zatem przyjęły, że mimo, iż brak jest decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku, to nie można zarzucić, iż został on wybudowany bez pozwolenia na budowę. Z tych samych przyczyn zasadnie przyjęły, że dwa okna w ścianie tego budynku znajdującej się po granicy działki także powstały w dacie budowy budynku (informacja o braku zmian przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] od okresu zaborów – k. 9 akt adm.).
Sąd nie podziela zarzutu skargi, że organy w niniejszej sprawie mogły jeszcze pozyskać z jakiegokolwiek innego źródła informacje na temat daty budowy przedmiotowego budynku a przez to i budowy owych dwóch okien. Osobami, które najwięcej w tym przedmiocie mogły wiedzieć są niewątpliwie dzieci J. S., czyli osoby kupującej przedmiotową nieruchomość. Spośród nich zaś tylko T. S. wskazał datę budowy budynku na lata 1928-1929. Powyższe oznacza więc, że wbrew zarzutom skargi, skoro nawet sam skarżący T. S. nie przywoływał wcześniejszej daty budowy tego budynku i brak jest jakichkolwiek innych dowodów aby budynek ten powstał przed tą datą, to organy nie mogły wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu przyjąć, aby powstał on wcześniej i tym samym aby przyjmować w sprawie przepisy obowiązujące przed wejściem w życie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. Zresztą strona skarżąca nie wskazuje, jakie dowody zostały przez organy pominięte, lub których dowodów organy nie przeprowadziły chociaż były one dostępne. Sama też na takie dowody się nie powołuje. Stwierdzenie zaś na rozprawie, iż organ mógłby odnaleźć decyzję o pozwoleniu na budowę tego budynku w archiwach, przy braku wskazania tych archiwów, jawi się jako gołosłowne.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje także kwestia prowadzenia inwestycji na działce sąsiedniej oznaczonej numerem geodezyjnym [...]. Jak wynika bowiem z zawiadomienia z dnia [...] sierpnia 2020 r., postepowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu.
Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.