II SA/BK 215/23

II SA/Bk 215/23 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2023-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Lemańska
Małgorzata Roleder /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Joanna Czubkowska
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 3 lutego 2023 r. nr WOP.7721.138.2022.ASN w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przydomowego tarasu naziemnego wraz z jego zadaszeniem oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej: "PWINB") z dnia 3 lutego 2023 r. nr WOP.7721.138.2022.ASN, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej: "PINB") z dnia 28 września 2022 r. nr WOP.5160.39.2022.JP umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie przydomowego tarasu naziemnego wraz z jego zadaszeniem, umiejscowionego na działce nr [...], położonej w P., gmina Choroszcz, należącej do A.Ż.
U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.
W dniu 13 lipca 2022 r., na wniosek K.S. (dalej powoływanej jako: "skarżąca bądź "strona")", PINB dokonał kontroli ww. nieruchomości, w wyniku której ustalono, że na działce nr geod. [...] położonej w P. przy ul. [...] znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej, wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty Powiatu Białostockiego z dnia 24 marca 2016 r. nr AR.6740.1.1.30.2016. W okresie wiosennym 2022 roku właściciele ww. nieruchomości wykonali przydomowy naziemny taras z kostki brukowej wraz z obrzeżami o wymiarach około 3,40 m x 3,50 m. W czerwcu 2022 r. właściciele zaczęli wykonywać zadaszenie tego tarasu, które wykonane jest z czterech drewnianych słupów, konstrukcja dachu również drewniana, brak jest wykonanego pokrycia. Cała konstrukcja zadaszenia tarasu przymocowana jest do ściany zewnętrznej budynku. Na etapie kontroli zadaszenie nie posiadało pokrycia. Do protokołu kontroli załączono dokumentację zdjęciową.
W dniu 3 sierpnia 2022 r. skarżąca wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o uznanie, że budowa spornego tarasu stanowi rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz uznanie, że taras jako rozbudowa budynku stanowi samowolę budowlaną, wymagającą przeprowadzenia procedury naprawczej.
Mając na uwadze powyższe, w dniu 17 sierpnia 2022 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ww. tarasu. Następnie, w dniu 10 września 2022 r. PINB zawiadomił strony o zebraniu pełnego materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z nim.
W odpowiedzi na zawiadomienie, skarżąca złożyła wniosek o zweryfikowanie oświadczenia A.Ż. w zakresie daty rozpoczęcia budowy spornego tarasu. Jak wynika z pisma strony, podważany jest termin realizacji niniejszego tarasu naziemnego. Według oświadczenia, zawartego w piśmie z dnia 13 września 2022 r. roboty rozpoczęły się wiosną 2020 r.
Następnie, w dniu 21 września 2022 r. skarżąca złożyła kolejny wniosek o przeprowadzenie oględzin budynku mieszkalnego na działce nr [...] w zakresie uszkodzeń powstałych w wyniku prowadzonych przy tarasie i zadaszeniu robót budowlanych.
W dniu 27 września 2022 r. PINB dokonał kontroli ww. uszkodzeń budynku i stwierdził, że na ścianie konstrukcyjnej, w narożniku, znajduje się rysa o kształcie schodkowym na długości około 13 cm oraz druga rysa znajdująca się przy glefie okiennym o długości około 10 cm.
Z uwagi na powzięte wątpliwości, odnośnie daty realizacji tarasu, organ dokonał sprawdzenia powyższej kwestii we własnym zakresie, korzystając z serwisu "geoportal krajowy", wykorzystując porównanie na osi czasu przedstawiającej zdjęcia satelitarne (ortofotomapa archiwalna) od roku 2019 do roku 2022, w wyniku którego ustalono, że taras naziemny powstał w połowie 2020 r.
Następnie PINB, decyzją z 28 września 2022 r., umorzył postępowanie w sprawie ww. tarasu naziemnego, działając na mocy art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: "k.p.a.").
W uzasadnieniu organ I instancji powołał przepisy art. 28 ust. 1, art. 3 pkt. 6 p.b. oraz art. 29 ust. 2 pkt 31 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej jako: "p.b."). Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z ustawą p.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 p.b. budowa przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy do 35 m2. Następnie organ wyjaśnił pojęcie "przydomowy" wskazując, że należy je rozumieć jako znajdujący się w pobliżu indywidualnego domu (miejsca) przeznaczonego do stałego zamieszkiwania osób, natomiast "naziemny" w omawianym przypadku oznacza taras na gruncie, czyli całą powierzchnią spoczywający na gruncie. Powyższe doprowadziło PINB do konkluzji, że tarasy naziemne nie wymagają budowy konstrukcji, która podtrzymywałaby płytę tarasu, wobec czego będący przedmiotem niniejszego postępowania naziemny, zadaszony taras o powierzchni około 12 m2 zwolniony jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia, bez względu na datę jego realizacji.
W odniesieniu do wniosku z dnia 20 września 2022 r. o przeprowadzenie oględzin uszkodzeń budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej usytuowanego na działce nr [...] "wskutek prowadzenia robót budowlanych w zakresie tarasu naziemnego wraz z zadaszeniem", organ I instancji wyjaśnił, że z uwagi na to, że oba budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej stanowiące konstrukcyjnie samodzielną całość, posiadają dylatację oraz ustalony stan faktyczny, nie można, w ocenie PINB, bezsprzecznie i jednoznacznie ustalić, co było przyczyną powstania wskazanych rys, ani ewentualnego ich wpływu na użytkowanie obiektu. Jednocześnie PINB przypomniał, że obowiązkiem właściciela obiektu budowlanego jest utrzymywanie i użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem oraz zapewnienie bezpiecznego użytkowania obiektu. Ponadto, zgodnie z art. 62 p.b., obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela kontroli okresowej, co najmniej raz na 5 lat, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu oraz jego otoczenia; kontrolą tą powinno być objęte również badanie instalacji elektrycznej oraz piorunochronnej w zakresie tanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów.
Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną decyzją z 3 lutego 2023 r., PWINB utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie wskazując, że konstrukcja zadaszenia tarasu, pomimo przytwierdzenia do ściany budynku, nie jest z nim połączona konstrukcyjnie. Organ odwoławczy uznał, że PINB prawidłowo zastosował przepis art. 28 ust. 1 p.b., stosując wskazane w nim zastrzeżenie art. 29-31 p.b. oraz prawidłowo nie zastosował art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b., gdyż wykonany taras wraz z zadaszeniem, usytuowany w zbliżeniu do budynku mieszkalnego, nie stanowi rozbudowy budynku i nie wpływa na jego kubaturę. Z uwagi zaś na przepis art. 28 ust. 1 oraz art. 29 ust. 2 pkt 31 p.b. nie stanowi również samowoli budowlanej.
Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniosła K.S., zarzucając jej:
I. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:
1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną ocenę tych dowodów, z pominięciem ustalenia zgodności zrealizowanego obiektu budowlanego, tj. zadaszenia tarasu naziemnego (wiaty) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz w granicach administracyjnych obejmujących wyodrębnione obszary funkcjonalne – zatwierdzonego uchwałą nr XXVII/244/01 Rady Miejskiej w Choroszczy z dnia 27 grudnia 2002 r.;
2) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie przydomowego tarasu naziemnego wraz z jego zadaszeniem, pomimo że brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia nie zwalnia organu nadzoru budowlanego od przeprowadzenia z urzędu postępowania wyjaśniającego, co do zgodności robót budowlanych z przepisami prawa, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 29 ust. 2 pkt 31 p.b. poprzez błędną wykładnię w wyniku której organ II instancji uznał, że przepis ten nie dzieli tarasów na kategorie: zadaszony bądź niezadaszony i obejmuje wszystkie rodzaje tarasów; błędna wykładnia ww. przepisu skutkowała uznaniem, że budowa tarasu zadaszonego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia;
2) art. 3 pkt 1 p.b. poprzez jego niezastosowanie względem robót polegających na budowie zadaszenia tarasu naziemnego, w wyniku których doszło do powstania obiektu - tj. wiaty (niezależnego od tarasu naziemnego), którego realizacja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz w granicach administracyjnych, obejmujących wyodrębnione obszary funkcjonalne - zatwierdzonego uchwałą nr XXVII/244/01 Rady Miejskiej w Choroszczy z dnia 27 grudnia 2002 r.;
3) § 3 ust. 1 pkt 1.6 w zw. z ust. 2 pkt 2.13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz w granicach administracyjnych obejmujących wyodrębnione obszary funkcjonalne - zatwierdzonego uchwałą nr XXVII/244/01 Rady Miejskiej w Choroszczy z dnia 27 grudnia 2002 r. poprzez jego niezastosowanie, względem inwestycji, polegającej na budowie zadaszenia/wiaty, wskutek którego na działce nr [...] położonej w P. przy ul. [...] gm. Choroszcz, powstał obiekt zakłócający architekturę budynku względem nieruchomości sąsiednich oraz którego budowa jest niedopuszczalna na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania;
4) art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. poprzez jego niezastosowanie i tym samym brak wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, tj. wiaty zrealizowanej niezgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wyklucza jej legalizację.
W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji PWINB i poprzedzającej ją decyzji PINB. W uzasadnieniu skargi zawarto szczegółową argumentację dotyczącą poszczególnych zarzutów.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść należy, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia 21 czerwca 2022 r. (data wpływu do organu I instancji - 8 lipca 2022 r.) o przeprowadzenie działań związanych z dwoma budynkami jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej położonych na działkach [...] i [...], w następstwie którego organ nadzoru budowlanego przeprowadził w dniu 13 lipca 2022 r. kontrolę na działce nr [...] oraz wnioskiem skarżącej z dnia 1 sierpnia 2022 r. (data wpływu do organu I instancji – 3 sierpnia 2022 r.) zawiadamiającym, że na działce o nr [...] w P., gm. Choroszcz należącej do A.Ż. doszło do samowoli budowlanej polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej.
Tak sformułowane żądanie zakreśliło przedmiot sprawy i granice jej rozpoznania w postępowaniu administracyjnym do kwestii zbadania legalności, tj. zgodności realizacji kwestionowanych robót budowlanych z przepisami Prawa Budowlanego. Dopiero bowiem stwierdzenie w sposób nie budzący wątpliwości naruszeń powyższych przepisów umożliwia organom nadzoru budowlanego wydanie decyzji nakazujących doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Prowadzone w powyższym kierunku postępowanie wyjaśniające, nie pozwoliło jednakże na stwierdzenie, że wskazywane przez skarżącą roboty budowlane zostały zrealizowane z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, tj. bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę czy też z naruszeniem przepisów techniczno – budowlanych i w konsekwencji prawidłowo zdaniem Sądu skutkowało uznaniem, że niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe, i zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. podlega umorzeniu.
W tym miejscu zauważyć należy, że celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty. Ten cel nie zawsze może być jednak osiągnięty z przyczyn różnego charakteru. Powodem takiej sytuacji może być bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego,
z którą w rozumieniu ww. przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy organ
w sposób oczywisty stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Umorzenie postępowania administracyjnego może bowiem nastąpić zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza zatem sytuację, w której nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi tu
o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, że wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem (tak: wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2015 r. II OSK 929/14). Opisana wyżej przyczyna niewątpliwie stanowiła o podjętym przez organy obu instancji rozstrzygnięciu
w przedmiotowej sprawie i zdaniem Sądu odpowiada prawu.
Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania. W przypadku postępowania o legalność (zgodność z prawem) obiektu budowlanego, w tym o legalność prowadzenia budowy tego obiektu, brak jest podstaw do wydania decyzji merytorycznej, gdy w toku postępowania dojdzie do ustalenia, że prace budowlane prowadzone są bez naruszenia przepisów prawa, a w konsekwencji brak jest podstaw prawnych do ingerencji organów nadzoru budowlanego. Innymi słowy, organy nadzoru budowlanego podejmują interwencję wyłącznie wówczas, gdy roboty budowlane prowadzone są z naruszeniem prawa, a więc są robotami samowolnymi (prowadzonymi bez pozwolenia na budowę czy bez zgłoszenia – art. 48, art. 49b P.b.), gdy wprawdzie inwestor uzyskał pozwolenie na budowę lub dokonał zgłoszenia, jednakże nie dostosował się do wymagań, w tym terminu, zakresu lub charakteru robót określonego w pozwoleniu lub zgłoszeniu (art. 50 – 51 P.b.).
Z samowolą budowlaną w rozumieniu art. 48 P.b. mamy do czynienia również
w przypadku kontynuowania robót budowlanych mimo wygaśnięcia pozwolenia na budowę (vide A. Ostrowska, komentarz do art. 37 P.b., System Informacji Prawnej LexOmega, teza 9).
Tymczasem z żadną z opisanych wyżej sytuacji nie mamy do czynienia
w sprawie niniejszej.
Jak wynika z ustaleń organów obu instancji znajdujących odzwierciedlanie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej, znajdujący się na działce nr [...], został wybudowany na podstawie decyzji Starosty Powiatu Białostockiego o pozwoleniu na budowę z dnia 24 marca 2016 r. Z tyłu tego budynku, od strony ogrodu, wiosną 2020 r. jego właściciele wykonali przydomowy naziemny taras z kostki brukowej wraz z obrzeżem o wymiarach 3,40 m x 3,50 m, zaś w czerwcu 2022 r. zaczęli wykonywać zadaszenie tego tarasu. Z ustaleń organów wynika, że zadaszenie wykonano z czterech drewnianych słupów, konstrukcja dachu również jest drewniana. Cała konstrukcja zadaszenia tarasu przymocowana jest do ściany zewnętrznej budynku, jednak nie jest z nim połączona konstrukcyjnie.
Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w aktach sprawy, w szczególności protokołach: kontroli z dnia 13 lipca 2022 r. oraz oględzin z dnia 4 stycznia 2023 r., a także dołączonej do nich dokumentacji fotograficznej i jako takie nie budzą wątpliwości Sądu, co do zasadny nie są też kwestionowane przez stronę skarżącą.
Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 -31. Jak wynika zaś z art. 3 pkt 6 p.b. przez budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei roboty budowlane to budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Odnosząc się do kwestii budowy tarasu zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 31 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 p.b. - budowa przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy do 35 m2. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w sprawie niniejszej zastosowanie znajdują przepisy p.b. w wersji uwzględniającej zmiany wprowadzone ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471), której przepisy w zasadniczej części weszły w życie w dniu 19 września 2020 r. Ustawa nowelizująca wprowadziła szereg zmian do obowiązującej regulacji, w tym między innymi przewidziała w art. 29 ust. 2 pkt 31 możliwość budowy przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy do 35 m2 bez pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia.
W niniejszej sprawie - zdaniem Sądu, organy obu instancji mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne oraz obowiązujące w czasie orzekania przepisy prawa, dokonały prawidłowej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, przyjmując, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z "budową przydomowego tarasu naziemnego o powierzchni zabudowy do 35 m2", a następnie powyższą kwalifikację prawną prawidłowo oceniły z punku widzenia konieczności uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Sąd ocenę tę w pełni podziela.
Niewątpliwie obiekt wzniesiony przez uczestniczkę postepowania był tarasem. Jest bowiem funkcjonalnie powiązany z budynkiem mieszkalnym, służy przebywaniu ludzi, umożliwiając realizację funkcji wypoczynkowej oraz stanowiąc jednocześnie łącznik z pozostałą częścią posesji, w tym ogrodem, co odpowiada potocznemu znaczeniu tego pojęcia, które ma zastosowanie dla jego odkodowania na gruncie ustawy Prawo budowlane, wobec braku definicji legalnej. Jak podkreśla się w orzecznictwie taras stanowi całość funkcjonalno-użytkową z budynkiem mieszkalnym, zapewniając jego obsługę. Jego istnienie rzutuje na podniesienie walorów użytkowych samego budynku, który zyskuje element mogący stanowić miejsce wypoczynku oraz dodatkową możliwość bezpośredniej komunikacji z ogrodem (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1220/15). Z wyżej podniesionych powodów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skrzącej o możliwości zakwalifikowania przedmiotu postępowania jako wiaty. Takiemu twierdzeniu przeczy materiał dowodowy zebrany w sprawie, w szczególności protokoły kontroli oraz oględzin spornego obiektu oraz dołączona do nich dokumentacja fotograficzna, z których jednoznacznie wynika, że przedmiotem tego postępowania jest przydomowy taras naziemny o powierzchni zabudowy wynoszącej około 12 m2. Jak już to wyżej wskazano, ustawa Prawo budowlane nie definiuje żadnego z omawianych pojęć, pomocne w tym zakresie pozostaje zatem orzecznictwo, które wyraźnie akcentuje oprócz elementów konstrukcyjnych i rozmiarów tych obiektów, także odmienne funkcje każdego z nich. W przypadku wiaty podkreśla się jej funkcje ochrony przed deszczem, wiatrem, a także wskazuje jako miejsce służące do przechowywania różnych przedmiotów, np. narzędzi czy drewna opałowego. Nie sposób zatem spornego obiektu z powodu li tylko uzupełnienia go zadaszeniem traktować jako wiaty, gdyż funkcja tego obiektu w żaden sposób się nie zmieniła. Zdjęcia wykonane w czasie oględzin w dniu 4 stycznia 2023 r. jednoznacznie wskazują, że sporny obiekt, nawet po wykonaniu zadaszenia, nie realizuje żadnej z powyższych funkcji wiaty (por. wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 kwietnia 2022 r. II SA/Go 630/21).
Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że ustawodawca nie dzieli tarasów na kategorię "zadaszony" bądź "nie zadaszony", a zatem rację należy przyznać organom, że powyższym zwolnieniem objęto wszystkie rodzaje tarasów, o których mowa w tym przepisie, tj. przydomowe tarasy naziemne o powierzchni zabudowy do 35 m2. Zadaszenie wykonane nad tarasem, nie ma wpływu na ww. przepis. Marginalnie zauważyć należy, że nawet w przypadku indywidulanego rozpatrywania legalności poszczególnych elementów wskazanego tarasu, wykonane nad tarasem zadaszenie, jako wiata, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 2 p.b., również nie wymagało uzyskania ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.
Jednocześnie wobec braku konstrukcyjnego połączenia z budynkiem, za całkowicie nie trafne należało uznać twierdzenie skarżącej, że w sprawie mamy do czynienia z rozbudową budynku. Wykonany taras wraz z zadaszeniem, usytuowany w zbliżeniu do budynku mieszkalnego, nie stanowi rozbudowy budynku i nie wpływa na jego kubaturę. Termin "kubatura" należy wiązać z konstrukcją posiadającą przegrody budowlane (podłogę, ściany i sufit), które wydzielają go z przestrzeni (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., II OSK 2020/120).
Organy obu instancji prawidłowo zatem zinterpretowały przepisy art. 28 ust. 1 z zastrzeżeniem art. 29-31 w zw. z art. 48 ust. 1 p.b. Stanowisko organów, że w obowiązującym obecnie stanie prawnym przydomowy taras naziemny zwolniony jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia, bez względu na datę jego realizacji nie budzi zastrzeżeń. Jak słusznie bowiem wskazał organ II instancji zgodnie z ogólna regułą ugruntowaną w wyrokach sądowych, organy administracji związane są do stosowania przepisów obowiązujących w chwili wydawania rozstrzygnięcia, a nie przepisów obowiązujących w chwili wykonywania robót budowlanych.
W realiach niniejszej sprawy brak jest również podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 50-51 p.b, albowiem przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. W sprawie nie zachodził bowiem przypadek inny, niż określony w art. 48 ust. 1 lub 49b ust. 1 p.b., a tylko taka sytuacja powoduje konieczność wdrożenia postępowania naprawczego, o których mowa w tych przepisach.
Rozstrzygając niniejszą sprawę organy nie naruszyły również obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Choroszczy nr XXVI1/244/01 z dnia 27 grudnia 2002 r. Działka nr [...] znajduje się na terenie objętym ustaleniami ww. planu i oznaczona jest symbolem MN, Ul - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, usługi inne. Z treści planu, w tym podnoszonego przez skarżącą § 3 ust. 2 pkt 2.13 planu, nie wynika zakaz budowy zadaszonych tarasów, zatem nie ma podstaw do stwierdzenia, że objęty postępowaniem obiekt w jakikolwiek sposób narusza ustalenia prawa miejscowego. Jednocześnie wskazać tu należy, iż stwierdzenie skarżącej że taras "zakłóca architekturę budynku względem nieruchomości sąsiednich" jest stwierdzeniem dość subiektywnym albowiem Sąd podziela ocenę organu wyrażoną w tym względzie w odpowiedzi na skargę, że wizualnie sporny obiekt nie odbiega od typowej architektury o funkcji rekreacyjnej charakterystycznej dla zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej znajdującej się na terenie inwestycji.
Skoro zatem postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie legalności spornego tarasu nie dało podstaw do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka określona w art. 28 w zw. z art. 48 p.b., uzasadniająca ingerencję organów nadzoru budowlanego i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia określonego w tych przepisach, należało uznać, że postępowanie to stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., co też prawidłowo uczyniły organy obu instancji. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można bowiem uznać, że sporne roboty budowlane zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej.
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, ze wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a, organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.
Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił ocenę prawna dokonaną przez organy obu instancji i skargę oddalił jako bezzasadną (art. 151 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U.
z 2023 r. poz. 259 ze zm.).