II SA/Bk 201/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozpoznał skargę Gminy Białystok na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego, które stwierdziło nieważność uchwały Rady Miasta w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Dojlidy Górne. Wojewoda zarzucił istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) poprzez brak wydzielenia planistycznego istniejących dróg wewnętrznych w obrębie terenu 3.12MN, co miało skutkować brakiem zapewnienia obsługi komunikacyjnej. Dodatkowo, Wojewoda wskazał na błędne oznaczenie terenów 16KDW i 17KDW jako dróg publicznych, podczas gdy stanowiły one drogi wewnętrzne. Gmina Białystok w skardze argumentowała, że przepisy nie nakładają obowiązku wydzielania wszystkich dróg wewnętrznych, a dostęp do drogi publicznej może być zapewniony pośrednio, np. przez służebność drogową. Podkreślała również, że istniejące dojazdy spełniają wymogi techniczne i stanowią drogi wewnętrzne w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a ich wydzielenie w planie byłoby nadmierną ingerencją we własność prywatną. Gmina wyjaśniła również, że błędne oznaczenie dróg w § 26 ust. 1 pkt 1 uchwały było omyłką, która nie wpływała na interpretację planu, gdyż inne zapisy i rysunek planu jednoznacznie wskazywały na przeznaczenie tych terenów jako drogi wewnętrzne. Sąd administracyjny, analizując sprawę, podzielił częściowo stanowisko Wojewody. Uznano, że doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w zakresie § 26 ust. 1 pkt 1 uchwały (w części dotyczącej słów "16 KDW, 17 KDW (ul. [...])") oraz ustaleń planu dla terenu 3.12MN, ze względu na brak wydzielenia planistycznego istniejących dróg wewnętrznych i zapewnienia obsługi komunikacyjnej. Sąd uznał, że brak ten stanowi istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 i 10 u.p.z.p. oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p., ponieważ plan miejscowy musi zapewnić pewny i wystarczający dostęp do drogi publicznej dla terenów przeznaczonych pod zabudowę. Sąd nie zgodził się jednak z Wojewodą co do konieczności stwierdzenia nieważności całej uchwały, uznając, że wadliwe zapisy dotyczą tylko części planu i nie wpływają na jego spójność w pozostałym zakresie. W związku z tym, Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w części, w jakiej stwierdzało ono nieważność uchwały Rady Miasta, za wyjątkiem części dotyczącej § 26 ust. 1 pkt 1 planu w zakresie słów "16 KDW, 17 KDW (ul. [...])" oraz ustaleń planu odnoszących się do terenu oznaczonego symbolem 3.12MN, w którym to zakresie skargę oddalił.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający