II SA/Bk 195/07

II SA/Bk 195/07 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2007-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk /przewodniczący/
Elżbieta Trykoszko
Małgorzata Roleder /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, 77 par.1, art. 138 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 33, 34 i 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. K. – P. P. H. U. w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz J. K. – P.P. H. U. w B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Starosty A. z dnia [...] października 2006r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę Centrum Handlowo Usługowego wraz z parkingami i towarzyszącą infrastrukturą na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...],[...] położonych przy ul. M. w A.
U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.
W dniu 27 grudnia 2004r. J. K.– P. P. H. U. w B. wystąpił z wnioskiem do Starosty A. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę Centrum Handlowo - Usługowego o powierzchni sprzedaży do 1990 m² wraz z parkingami i towarzyszącą infrastrukturą na działkach nr [...] obręb l oraz[...], [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. M. w A.
Starosta A. stwierdzając liczne braki w przedłożonej dokumentacji działając w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane, postanowieniem z dnia [...] maja 2006r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie do dnia 22 maja 2006r., a następnie w dniu 24 maja 2006r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem oraz złożenia wniosków i zastrzeżeń. W dniu 22 maja 2006r. (data wpływu do Starosty 24.05.2006) inwestor złożył wyjaśnienie dotyczące uzupełnienia projektu oraz wniósł o zawieszenie postępowania ze względu na niemożliwość usunięcia niektórych braków w wyznaczonym terminie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006r. organ pierwszej instancji odmówił zawieszenia postępowania na wniosek strony. Inwestor na to postanowienie złożył zażalenie do Wojewody P. Starosta A. nie czekając na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę opisanej inwestycji z uwagi na nie wywiązanie się z nałożonego postanowieniem obowiązku uzupełnienia dokumentów złożonych przy wniosku o pozwolenie na budowę. Wojewoda P. rozpatrując zażalenie, uchylił postanowienie Starosty odmawiające zawieszenia postanowienia przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Po otrzymaniu decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę inwestor złożył od niej odwołanie do Wojewody P., który rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] uchylił decyzję l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda P. wskazał, iż w związku ze złożonym przez inwestora zażaleniem na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania, organ pierwszej instancji nie mógł bez ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy z wniosku formalnego zakończyć postępowania zaskarżoną decyzją.
Starosta A. zgodnie z dyspozycją zawartą w decyzji Wojewody P., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006r. na wniosek inwestora zawiesił postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, umożliwiając inwestorowi uzupełnienie projektu budowlanego zgodnie z postanowieniem z dnia [...] maja 2006r.
W dniu 5 września 2006r. inwestor – J. K. reprezentowany przez pełnomocnika – W. B., wystąpił z wnioskiem do Starosty A. o podjecie zawieszonego postępowania i wydanie pozwolenia na budowę, uznając iż złożone wcześniej dokumenty spełniają wszelkie wymogi określone przepisami prawa.
W tym stanie rzeczy Starosta A. w dniu [...] września 2006r. podjął zawieszone postępowanie, a następnie po ponownym przeanalizowaniu złożonego wniosku, decyzją z dnia [...] października 2006r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż przedłożona dokumentacja nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa budowlanego i przepisów towarzyszących.
Od tej decyzji J. K. złożył odwołanie do Wojewody P., w którym zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 35 ustawy - Prawo Budowlane, a także art. 107 § 3 kpa, art. 7, art. 8 kpa, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W wyniku rozpoznania powyższego odwołania Wojewoda P. decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętej decyzji wskazano, iż przedłożona przez inwestora dokumentacja nie spełnia wymogów określonych w art. 35 ust.1, art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b, art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm).
Stosownie do art. 35 ust.1 pkt 1 powołanej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska.
Tymczasem zdaniem organu przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie spełnia wymogów określonych tym przepisem, ponieważ decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] jednoznacznie wskazuje na możliwość realizacji centrum handlowo-usługowego o powierzchni sprzedażowej 1900 m², natomiast z projektu budowlanego inwestora wynika, iż warunek ten nie został spełniony. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 19 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) określającym definicję powierzchni sprzedaży - należy przez nią rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno użytkową, przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.). A zatem jak wynika z tego przepisu nie może być mowy o odliczeniu od powierzchni sprzedaży powierzchni kas, przy których reguluje się należność za nabyty towar oraz powierzchni komunikacyjnej między regałami. Organ odwoławczy podał, iż w związku z licznymi zapytaniami dotyczącymi określenia powierzchni handlowej wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po wyjaśnieniu uzyskanym od Ministra Transportu i Budownictwa jednoznacznie zinterpretował obowiązujący w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym zapis - powierzchni sprzedaży. Z tego wyjaśnienia wynika, że w przypadku sklepów samoobsługowych, sprzedaż następuje poprzez pobranie towaru z ekspozycji i uiszczenie należności w kasach, a więc odbywa się na całej powierzchni danego pomieszczenia. Żadne przepisy nie wskazują natomiast na możliwość dzielenia powierzchni takiego pomieszczenia przeznaczonego na handel detaliczny, na strefy sprzedaży i komunikacji ( powierzchnię pod regałami i między nimi). Tak, więc w ocenie organu, nie budzi wątpliwości fakt niezgodności objętego wnioskiem zamierzenia z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, określającej wielkość powierzchni sprzedaży na 1990 m². Z przedłożonych dokumentów wynika, że powierzchnia ta po doliczeniu strefy kas i komunikacji wynosi 2094,44 m². Jednocześnie organ podkreślił, iż przywołane wyżej stanowisko GINB nie stanowi podstawy prawnej do oceny dokonanej przez organ odwoławczy, a jedynie potwierdza słuszność tej oceny przez organ centralny.
Nadto podniesiono, iż obowiązująca w sprawie decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ustaliła zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. Zasady te wskazują, iż podłączenie do energii elektrycznej - przyłącze z istniejącej stacji "trafo" należy uzgodnić z Rejonem Energetycznym w A.; odprowadzenie wód opadowych winno być oparte o istniejące na działce przyłącze do kolektora deszczowego; zaś zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków o istniejące przyłącze na działce w uzgodnieniu z WKiM w A.
Tymczasem jak wynika z pisma Burmistrza Miasta A. z dnia [...] października 2004r. Nr [...] nie jest możliwe odprowadzenie wód opadowych z działek stanowiących planowany parking ze względu na fakt, że istniejąca sieć kanalizacji deszczowej na terenie działki nr [...] oraz kolektor deszczowy, którym odprowadzane są wody opadowe jest w złym stanie technicznym, dlatego też odprowadzenie wód opadowych z tego terenu należy wykonać poprzez wybudowanie kolektora deszczowego w ulicy N. W ocenie organu w tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości fakt, że przedłożone w projekcie zagospodarowania terenu rozwiązania w zakresie infrastruktury technicznej - niezależnie od stwierdzeń zawartych w tym piśmie - są niezgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, która wiąże organy administracji architektoniczno-budowlanej.
Nadto zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit b prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać między innymi oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych. Przedłożony natomiast przez inwestora projekt zagospodarowania nie spełnia wymogów określonych przez zarządców dróg w zakresie wjazdów i wyjazdów z terenu centrum handlowo – usługowego. Powiatowy Zarząd Dróg pismem z dnia [...] maja 2005r. nr [...] odmówił uzgodnienia wjazdu na działkę nr [...] z ulicy W. P. uwarunkowując swą zgodę przeprojektowaniem wjazdu z uwzględnieniem pasów wyłączenia i włączenia się do ruchu z jednoczesnym zakazem lewoskrętu przy wyjeździe ze względu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Pomimo, iż w swojej korespondencji inwestor twierdzi, że wnioskowana inwestycja nie obejmuje żadnych zmian istniejącego wjazdu z działki nr [...] na ul. W. P., to przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu zawiera rysunek przebudowy zjazdu od ul. W. P. Również Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] uzgodnił zmianę lokalizacji zjazdu z ul. M. na działkę [...], poprzez jego przesunięcie w bezpośrednie sąsiedztwo z działką [...] jeśli włączenie ruchu drogowego spowodowane przedmiotowymi inwestycjami będzie dokonywane na określonych przez niego warunkach. Biorąc powyższe pod uwagę zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę centrum usługowo handlowego wraz parkingami i infrastrukturą w zakresie i parametrach określonych przez inwestora, który pomija stanowiska zarządców dróg, doprowadziłoby do realizacji obiektu bez dojazdów.
Organ odwoławczy podkreślił ponadto, iż w myśl art. 33 ust. 1 prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej, niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt. 1 dla całego zamierzenia budowlanego. Zatwierdzenie takiego projektu wymaga jednak posiadania wszystkich niezbędnych uzgodnień w odniesieniu do wszystkich elementów inwestycji objętych projektem oraz prawa do dysponowania terenem w granicach projektu zagospodarowania terenem. Stanowisko inwestora, że poszczególne etapy realizacji inwestycji zostaną objęte odrębnym postępowaniem, nie odpowiada wymogom obowiązujących przepisów prawa. Przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu winien swym zakresem obejmować całe zamierzenie inwestycyjne. W tych uwarunkowaniach organ odwoławczy stwierdził, iż przedłożona przez inwestora dokumentacja nie spełnia wymogów określonych przepisami ustawy prawo budowlane.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem J. K.– P. P. H. U. w B. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając zakwestionowanej decyzji naruszenie prawa materialnego, w szczególności: art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie polegającą na przyjęciu, że powierzchnia komunikacji oraz strefa kas nie stanowi powierzchni pomocniczej i wchodzi w skład powierzchni sprzedaży obiektu; art. 35 ust 4 ustawy prawo budowlane, polegające na wydaniu decyzji odmownej pomimo braku, co do tego przesłanek; art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b, art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 1 przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań zmierzających do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Podnosząc powyższe zarzuty i rozbudowując w uzasadnieniu skargi argumentację, skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał stanowisko zawarte w skarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie ze wszystkich powodów w niej podniesionych.
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i inne akty z zakresu administracji publicznej, a także skarg na bezczynność i polega na badaniu zgodności tych czynności i aktów z przepisami prawa materialnego oraz prawa procesowego.
Stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 wyżej opisanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (vide wyroki WSA w Warszawie z dnia 06.05.2004r. w sprawie sygn. akt I SA 2027/02, Lex 146756 i z dnia 29.06.2004r. w sprawie sygn. akt I SA 2819/02, Lex 146750). Oznacza to możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego także z przyczyn nie podniesionych w skardze, a z powodu naruszenia przepisów prawa dostrzeżonych przez Sąd z urzędu.
W przedmiotowej sprawie na pierwszy plan wysuwają się kwestie proceduralne, co w zasadzie czyni bezprzedmiotową merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Ta, bowiem narusza przepisy prawa procesowego w sposób, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, iż decyzja ta jest prawidłowa. Inaczej mówiąc, gdy uzna, że rozstrzygnięcie organu II instancji pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. W wyroku z dnia 23 marca 1996r., sygn. akt SA/Wr 1996/95 (ONSA 1997, Nr 1, poz. 35) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż "istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji".
W tym stanie prawnym organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz jak wskazano wyżej, zobligowany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) winien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed I instancją i w zależności od wyników tej oceny dokonać jego ewentualnego uzupełnienia i wydać stosowne orzeczenie.
Tymczasem w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej i zbadania decyzji z punktu widzenia słuszności podjętego rozstrzygnięcia. Wprawdzie organ II instancji dokonywał badania zebranego w sprawie materiału dowodowego w oparciu o przepisy art. 33, 34 i 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), które to przepisy niewątpliwie miały zastosowanie w konkretnym przypadku, to jednak uznać należy, iż wyniki tej oceny nie przesądziły w sposób niebudzący wątpliwości o poprawności podjętego rozstrzygnięcia.
Przede wszystkim zauważyć należy, iż organ odwoławczy powołując się na definicję pojęcia "powierzchni sprzedażowej" zawartej w z art. 2 ust. 19 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 póz.717, ze zm.) stwierdził, iż projekt budowlany nie spełnia wymogów decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji - realizacji centrum handlowo-usługowego o powierzchni sprzedażowej 1900 m². Zdaniem organu odwoławczego przedłożone dokumenty wskazują, iż powierzchnia sprzedażowa po doliczeniu strefy kas i komunikacji wynosi 2094,44 m².
Jednakże z uzasadnienia skażonej decyzji nie wynika w oparciu, o jakie dokumenty formułowany jest powyższy wniosek oraz w jaki sposób i na podstawie, jakich konkretnych danych liczbowych dotyczących powierzchni zaliczonej sfery kas i komunikacji wyliczono przekroczoną powierzchnię na 2094,44 m². Powoływanie się na "przedłożone dokumenty" jako uzasadnienie wyrażonego w tym zakresie stanowiska uznać należy za niewystarczające i zbyt ogólne stwierdzenie. Dopiero podczas rozprawy w dniu 8 maja 2007r. pełnomocnik organu podał, iż powierzchnia sprzedażowa została wyliczona między innymi na podstawie mapy zagospodarowania terenu wskazującej powierzchnię sprzedaży – mapa rzutu parteru z dnia 15 listopada 2004r. – projekt architektoniczno – budowlany. Zdaniem Sądu konkretyzacja przesłanek warunkujących podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie nie może mieć miejsca na rozprawie, albowiem w gruncie rzeczy oceny tych dokumentów, a także wyliczeń dokonywałby Sąd, do czego ponad wszelką wątpliwości nie ma on uprawnień.
Nadto Wojewoda P. rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym przyjął za organem I instancji, iż przedłożona przez inwestora dokumentacja nie tylko niespełnia wymogów określonych przepisami ustawy prawo budowlane, ale również jest niekompletna. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji brak jest natomiast odniesienia do postanowienia z dnia [...] maja 2006r. Starosty A. nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji budowlanej przedłożonej do wniosku z dnia 27 grudnia 2004r. – wyszczególnionych w ponad 20 punktach. Organy obu instancji wyraźnie podają, iż dokumentacja nie została złożona w całości w żądanym zakresie. Nie wskazują jednak, jakie dokumenty nie zostały uzupełnione i dlaczego nie dołączenie ich uznano za nieistotne dla rozpatrywanej sprawy. Również i w tym przypadku wyjaśnienie tej kwestii podczas rozprawy nie można uznać za czyniące zadość prawidłowości decyzji.
Zdaniem Sądu jednoznaczne wyjaśnienie wskazanych wyżej okoliczności miało znaczenie dla sprawy. Podkreślić bowiem należy, iż postępowanie w sprawie udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego toczy się od dnia 27 grudnia 2004r. i od tego czasu następuje gromadzenie materiału dowodowego w sprawie, co więcej dokonywana jest jego zmiana i uzupełnienie. Obecnie akta niniejszej sprawy są na tyle obszerne, że wymagają uporządkowania i konkretyzacji na etapie wydawania decyzji.
Kontrolowane zaś rozstrzygnięcie wskazuje, iż organy obu instancji nie ustaliły jednoznacznie, jakich dokumentów zgodnie z wymogami prawa budowlanego nie przedstawił inwestor. Ocena zaś wybiórcza materiału dowodowego z powołaniem się na niektóre dowody i z pominięciem pozostałych, które to organ uznaje za nieistotne, bez wskazania przyczyn takiego postępowania nie odpowiada podstawowym zasadom prawa administracyjnego. Również odwoływanie się w sposób ogólny do dokumentów złożonych w sprawie, bez ich konkretyzacji nie czyni zadość tym zasadom, albowiem nie pozwala na ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości o jaki dokument chodzi. Pamiętać należy, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy - art. 7 kpa. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych decyzji - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego - art. 77 kpa. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia skodyfikowanej w art. 7 kpa zasady dokonania niezbędnych ustaleń tak, aby w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnić stan faktyczny sprawy i pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa. Powyższa zasada pozostaje w związku z zasada praworządności, albowiem właściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.
W tym stanie rzeczy uznać należy, iż decyzja została wydana z uchybieniem art. 107 § 3 kpa, z którego jednoznacznie wynika, iż uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 kpa), a także objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji (vide: wyrok NSA OZ w Gdańsku z 6 maja 1999r. II SA/Gd 134/97, Lex nr 44166, wyrok z dnia 29.09.1987r. IV SA 220/87). Ustawodawca jako podstawowy elementem decyzji wskazuje bowiem na uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W konkretnym przypadku w ocenie Sądu zabrakło tych elementów. Natomiast uzasadnieniem decyzji ponad wszelką wątpliwość nie może być - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - stanowisko organu wyrażone w tym zakresie podczas rozprawy.
Powyższe uchybienia postępowaniu administracyjnemu uniemożliwiły Sądowi dokonanie merytorycznej oceny zarzutów skargi, albowiem ocena taka byłaby równoznaczna z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, której działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem, o czym już była mowa na wstępie. Na wyłączną kompetencje sądów administracyjnych do dokonywania oceny legalności zaskarżanych decyzji niejednokrotnie wskazywał już Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyroku z dnia 13 lutego 2007r. sygn. akt II OSK 12/06, wyrok z dnia 20 grudnia 2006r. sygn. akt I FSK 259/06.
Wobec stwierdzonego naruszenia wyżej wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy winien mieć na względzie treść wyżej wskazanych przepisów prawa procesowego i prawidłowo je stosować. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego aktu wydano na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. -