II SA/Bk 187/25

II SA/Bk 187/25 - Postanowienie WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Małgorzata Roleder /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2025 r. skargi K. B. na decyzję Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 18 listopada 2024 r. nr 65/D-II/HP/2024 w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę ,
Uzasadnienie
K.B. wniosła do sądu administracyjnego skargę na decyzję Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 18 listopada 2024 r. nr 65/D-II/HP/2024 w przedmiocie choroby zawodowej.
W wykonaniu wezwania Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2025 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") przez: podpisanie skargi, złożenie brakującego jednego odpisu skargi oraz podanie nr PESEL strony wnoszącej skargę. Wezwanie zawierające stosowne pouczenie doręczono skarżącej dnia 23 stycznia 2025 r. (k. 11-12 i 17), jednakże pozostało ono bez reakcji strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wedle zaś art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto, pismo strony będące pierwszym pismem w sprawie, (którym to pismem jest skarga), powinno zawierać nr PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku – o czym stanowi art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Odpisami w rozumieniu ww. przepisu mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (vide: art. 47 § 2 p.p.s.a.).
Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (vide: art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Przedmiotowe wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi przez: podpisanie skargi, złożenie brakującego jednego odpisu skargi oraz podanie nr PESEL strony wnoszącej skargę, doręczono skarżącej dnia 23 stycznia 2025 r. Termin usunięcia ww. braków formalnych upływał zatem dnia 30 stycznia 2025 r., jednakże skarżąca, mimo prawidłowego pouczenia o skutkach prawnych ich nieusunięcia, nie usunęła ww. braków formalnych skargi. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zauważyć należy, że ustawodawca nie przewidział żadnych prawnych możliwości uzupełnienia ww. braków formalnych przez sąd, a powołane wyżej przepisy prawa mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie zawierają wyjątków. Tym samym, skoro strona skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz pouczona o skutkach nieusunięcia tych braków w terminie, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.
Sąd zauważa przy tym, że problematyka braku formalnego w postaci braku wskazania w skardze numeru PESEL, była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r. sygn. II GPS 3/22, w której stwierdzono, że niezachowanie wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL - określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd.
W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały NSA wskazał, że ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków od obowiązku strony określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. W szczególności nie zastrzegł, że podanie numeru PESEL w pierwszym piśmie jest wymagane, tylko wówczas, gdy tego numeru nie można ustalić na podstawie akt administracyjnych. W związku z tym nie jest akceptowalne stanowisko, że obowiązek wskazania numeru PESEL aktualizuje się dopiero wtedy, gdy w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd, numer ten nie został utrwalony. Nie można również oczekiwać, że sąd będzie podejmował czynności należące do strony postępowania. Poszukiwanie przez sąd numeru PESEL strony w aktach administracyjnych nie ma normatywnej podstawy i nie jest obowiązkiem sądu. Jego podanie należy do strony inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne. Normatywnie określony wymóg formalny pierwszego pisma w sprawie - wskazanie numeru PESEL, nie jest ani trudny do spełnienia, ani skomplikowany. Strona może z łatwością dochować tego warunku. Posługiwanie się numerem PESEL jest powszechnie stosowane w wielu dziedzinach życia (np. przy korzystaniu ze świadczeń opieki zdrowotnej, czy wykonywaniu zobowiązań podatkowych). Nie ma zatem żadnych powodów by w przypadku pisma wnoszonego do sądu przyjmować, że spełnienie wymogu wskazania numeru PESEL jest dla strony nadmiernym obciążeniem. Jeżeli natomiast strona nie skorzysta z możliwości uzupełnienia braku formalnego skargi, to z jej zaniechania nie można wyprowadzać wniosku o naruszeniu prawa strony do sądu. Konstytucyjna zasada równości wobec prawa nie zwalnia wnoszących skargę od respektowania reguł procesowych ujętych w przepisach powszechnie obowiązujących, które odnoszą się do wszystkich skarżących.
Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.