II SA/Bk 181/25

II SA/Bk 181/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Małgorzata Roleder /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 4 listopada 2024 r. nr SKO.412/23/2024 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę ,
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 4 listopada 2024 r., nr SKO.412/[...]/2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży (dalej: "SKO", "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Grabowo (dalej: "Wójt") z 20 września 2024 r., nr OŚ.6220.1.2024, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa i przebudowa budynku inwentarskiego - obory wraz z infrastrukturą pomocniczą o łącznej obsadzie 150 DJP", planowanego do realizacji na działce nr [...], położonej w obrębie miejscowości K., gm. Grabowo, powiat kolneński, woj. podlaskie.
Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z 8 lutego 2024 r. C. Z. (dalej: "Inwestor") wystąpił do Wójta o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację ww. przedsięwzięcia. Do wniosku dołączono stosowne dokumenty, w tym Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia (dalej: "KIP").
Pismami z 26 lutego 2024 r. Wójt zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kolnie, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Białymstoku (dalej również: "RDOŚ") i Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku Zarząd Zlewni w Giżycku o wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Organy opiniujące wydały stosowne opinie (odpowiednio 6 marca, 25 marca i 2 lipca 2024 r.), nie stwierdzając takiej potrzeby. RDOŚ wydał opinię po uprzednim wezwaniu Inwestora do uzupełnienia KIP w dniu 7 marca 2024 r. Dokumentacja została uzupełniona w dniu 18 marca 2024 r. W swoim stanowisku RDOŚ postawił warunek, aby maksymalna obsada bydła w gospodarstwie nie przekroczyła wartości 150 DJP. Również PGW Wody Polskie w dniach 27 marca 2024 r. oraz 28 maja 2024 r. wezwały do uzupełnienia KIP, co Inwestor uczynił odpowiednio w dniach 18 kwietnia oraz 14 czerwca 2024 r. Podobnie Wójt wezwał do przedstawienia wyjaśnień i uzupełnienia KIP w dniu [...] lipca 2024 r., czemu Inwestor uczynił zadość w dniu 8 sierpnia 2024 r.
A. Z. (dalej: "Skarżący") w dniach 4 i 11 marca 2024 r. wniósł swoje uwagi oraz wnioski.
W dniu 20 września 2024 r. Wójt wydał opisaną na wstępie decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednocześnie Wójt nałożył na Inwestora warunek nie przekroczenia 150 DJP obsady bydła w gospodarstwie.
Z decyzją Wójta nie zgodził się A. Z. i w dniu 15 października 2024 r. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży.
Kolegium uznało, że postępowanie wszczęte wnioskiem Inwestora zostało przeprowadzone zgodnie z procedurą administracyjną i przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r., poz. 1112, dalej: "u.o.o.ś.").
SKO stwierdziło, że Wójt, po otrzymaniu wniosku C. Z. ustalił strony postępowania i pismem z 26 lutego 2024 r., stosownie do przepisu art. [...] § 4 k.p.a., zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia.
Kolegium podkreśliło fakt, że planowane zamierzenie inwestycyjne, stosownie do przepisu § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 z późn. zm.) zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też Wójt pismami z 26 lutego 2024 r. zasadnie zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kolnie, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Białymstoku i Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku Zarząd Zlewni w Giżycku o wyrażenie opinii co do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko spornego przedsięwzięcia na działce nr [...]. SKO podkreśliło, że organy opiniujące stwierdziły, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.
Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO uznało, że decyzja Wójta nr MP.6218-1-3/08/10/11 nie stanowiła dowodu w niniejszej sprawie i pozostawała bez wpływu na wyjaśnienie tej sprawy. Organ podkreślił, że decyzja ta dotyczyła naruszenia stanu wody na gruncie i została wydana na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2005 r., nr [...]9, poz. 2019). Decyzja jest prawomocna na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 czerwca 2012 r. Organ stwierdził, że stronami postępowania zakończonego ww. decyzją byli wyłącznie A. Z. i S. Z. Nadmienił także, że rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji dotyczyło działki nr [...], będącej własnością S. Z. i działki nr [...], będącej własnością A. Z. Działki te nie sąsiadują z działką nr [...], będącą własnością C. Z.
Kolegium uznało także, że ekspertyza biegłego M. D. z listopada 20[...] r. oraz protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 14 lutego 2024 r. również nie stanowiły dowodu w sprawie, gdyż zostały wydane na potrzeby toczącego się przed Wójtem postępowania nr OŚ.6331.2.202324 z wniosku A. Z. z dnia 16 stycznia 20[...] r. w związku z zalewaniem działki nr [...] przez S. Z., właściciela działki nr [...]. Organ podkreślił, że C. Z. jest właścicielem działki nr [...], która nie jest objęta ww. postępowaniem, zatem ustalenia poczynione przez Wójta w postępowaniu nr OŚ.6331.2.202324 o zakłócenie stosunków wodnych pozostawały bez wpływu na rozstrzygniecie sprawy o wydanie decyzji środowiskowej na realizację zamierzenia.
SKO wyjaśniło, że pismem nr OŚ.6220.1.2024 z [...] lipca 2024 r. Wójt wezwał Inwestora do "(...) wskazania właściwej lokalizacji siedliska, ponieważ wskazana działka nr [...], obręb K. nie jest Pana własnością (...)". W punkcie 6 pisma z dnia 8 sierpnia 2024 r. Inwestor wyjaśnił, że "W (...) w pismach przesłanych do organu wkradł się błąd, bowiem wskazując lokalizację siedliska inwestora (który mieszka wraz z rodzicami) pomylono adres z numerem ewidencyjnym działki. Właściwą lokalizacją siedliska jest: adres: K. [...], [...] Grabowo, działka nr ewid. gr. [...](...)". Organ podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostę Kolneńskiego (sporządzony według stanu na dzień 16 stycznia 2024 r.), z którego wynika bezspornie, że Inwestor, zam. K. [...], jest właścicielem działek nr [...] i nr [...], natomiast A. i S. Z., zam. K. [...] (rodzice C. Z.), są właścicielami działek nr [...] i nr [...]. W ocenie organu nie było podstaw do kwestionowania wyjaśnień założonych przez Inwestora w punkcie 6 pisma z 8 sierpnia 2024 r.
Organ odwoławczy uznał również, że nie doszło do naruszenia art. 77 i art. 80 k.p.a. W piśmie z 8 sierpnia 2024 r. Inwestor wyjaśnił wszystkie wątpliwości, które Skarżący przytoczył w odwołaniu, jako argument naruszenia przepisów art. 77 i art. 80 k.p.a.. SKO podkreśliło, że błędne jest twierdzenie Skarżącego, iż "(...) z dołączonego nakazu płatniczego wynika, że posiadane grunty to lasy, grunty pod zabudową. Grunty inwestora graniczą też na znacznym odcinku z rzeką [...] itp. Jak można posługiwać się liczbą hektarów pod nawożenie nie znając przeznaczenia gruntu (...)". Organ stwierdził, że z załączonej do akt decyzji Wójta z 6 marca 2024 r. w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. (którą Skarżący nazywa nakazem płatniczym) nie wynika, że grunty należące do Inwestora to wyłącznie lasy i grunty pod zabudową. W ocenie SKO z decyzji tej wynika, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków (prowadzoną przez Starostę Kolneńskiego) od marca 2024 r. Inwestor jest zobowiązany do uiszczania podatku rolnego od użytków rolnych o pow. 24,5320 ha, w tym 7,9[...]8 ha przeliczeniowych oraz podatku leśnego od lasu o pow. 2,7141 ha. Łącznie z umowami dzierżawy z dnia 19 kwietnia 2016 r. oraz z dnia 7 lutego 2024 r. (obie zawarte na okres 10 lat) Inwestor dysponuje użytkami rolnymi o pow. 88,52[...] ha, zatem – zdaniem SKO – jest w stanie zagospodarować powstające nawozy naturalne bez szkody dla środowiska. W ocenie Kolegium potwierdziła to również RDOŚ w Białymstoku w postanowieniu z dnia 25 marca 2024 r., w którym wyrażono opinię, że dla przedsięwzięcia Inwestora nie istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium stwierdziło również niezasadność zarzutu, że w trakcie postępowania Wójt uniemożliwiał Skarżącemu składanie uwag i wniosków dowodowych. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo Skarżącego z dnia 11 marca 2024 r. zatytułowane "Wnioski i uwagi". Również Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Zarząd Zlewni w Giżycku przekazał Wójtowi (do rozpatrzenia zgodnie z właściwością) sprzeciw Skarżącego z 4 marca 2024 r. wraz z załączonymi do niego dowodami.
Dalej SKO uznało, że argumenty Skarżącego są niezasadne, gdyż przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy procedury administracyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a., tj. wydania decyzji przed upływem siedmiodniowego terminu do zapoznania się przez strony z aktami sprawy i złożenia uwag oraz wniosków (wynikającego z obwieszczenia Wójta zamieszczonego na stronie BIP Urzędu Gminy Grabowo w dniu 6 września 2024 r.), Kolegium stwierdziło, że zarzut ten jest zasadny, jednak nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku A. Z.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że 20 września 2024 r. Wójt wydał decyzję ignorując art. 10 k.p.a. W aktach brak jest uzasadnienia przyczyny odstąpienia od obowiązku umożliwienia stronom wniesienia uwag przed wydaniem orzeczenia. Skarżący podkreślił, że SKO, które powinno stać na straży praworządności stwierdziło, że nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie. Zaznaczył, że od początku postępowania brał czynny udział w postępowaniu, a po jego uwagach kilkukrotnie wzywano Inwestora do uzupełnienia KIP i dokumentacji. Wójt zamieścił obwieszczenie o zebranych dokumentach 6 września 2024 r., a prawnie zagwarantowany termin na składanie uwag i wniosków mijał 27 września 2024 r. Skarżący uznał, że "postanowiono ograbić strony z przysługujących praw i wydać decyzje bez ich udziału". Z akt wynika, że zapoznawał się z aktami sprawy 2 września, przed wydanym obwieszczeniem, co świadczy o zaangażowaniu w sprawie. Nadmienił, że na każdym etapie postępowanie "my obywatele mamy zagwarantowane prawo do wypowiadania się na temat dowodów zgromadzonych w sprawie, a subiektywne odczucia urzędnika nie mają żadnego znaczenia". W wielu przypadkach, tak jak w sprawie niniejszej, to strony pilnują przestrzegania prawa przez urzędników, analizują dokumenty, co nie jest dla nich wygodne.
Skarżący podkreślił również, że organ winien dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, SKO miało dostęp do decyzji nr MP.6218-1-3/08/10/11. Skarżący nie zgadza się z argumentem, że decyzja ta nie może być dowodem, bo dotyczyła naruszenia stanu wody na gruncie, a ponadto decyzja jest prawomocna. Podniósł, że organ przeanalizował decyzję, niebędącą dowodem w sprawie, ale świadomie uczynił to nierzetelnie. Ustalenia decyzji były w 100% zgodne z opinią biegłego powołanego w sprawie. Podkreślił, że opinia dotyczyła wód z kiIkudziesięciohektarowej zlewni, które finalnie trafiają do rzeki [...]. Płyną one m.in. dz. nr [...], [...], drogą gminną o nr [...] i działką nr [...] należącą do S. Z. (która w 2021 r. została podzielona na działki nr [...] i [...]) i spływają do wspomnianej rzeki (działka nr [...] należy do S. Z.). Skarżący stwierdził, że na drogę spływają też wody z wybetonowanych posesji, m.in. z ok. hektara kostki brukowej na dz. nr [...].
Skarżący odwołał się do pkt 2, s. 5 uzasadnienia decyzji, gdzie SKO podkreśliło, że siedlisko Inwestora znajduje się na dz. nr [...]. W jego ocenie, zgodnie z tą logiką, skoro decyzja dotyczy dz. nr [...], dotyczy też Inwestora. Ekspertyza uprawnionego hydrologa z listopada 20[...] r., z której SKO wybrało pasujące fakty, w podsumowaniu na s. 5 zawiera wpis, że sposób zagospodarowania działek nr [...] i [...] nosi znamiona naruszenia art. [...]4 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo Wodne. Zdaniem Skarżącego dotyczy więc działki będącej własnością Inwestora. Argumentację odrzucenia dowodów autor skargi uznał za nietrafioną i niezgodną z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący stwierdził również, że badania geologiczne sporządzone na potrzeby wydania pozwolenia na budowę, stanowiące załącznik nr 10 do projektu budowlanego, mają znaczenie przy realizacji inwestycji, opisując podłoże, warunki geotechniczne itd. W ego ocenie działka nr [...] jest działką zalewową, co ma wynikać z tego dokumentu.
Skarżący podniósł ponadto, że SKO (a wcześniej Wójt) dopuścili jako dowód umowę dzierżawy zawartą pomiędzy Inwestorem a jego rodzicami w dniu 7 lutego 2024 r. Jak wskazał, z zapisów tej umowy wynika, że rodzice są właścicielami gospodarstwa rolnego o pow. 80 h położonych na działkach nr [...] na terenie dwóch gmin. W § 2 oświadczyli, że wydzierżawiają działki o nr [...] położone na terenie dwóch gmin o pow. 55,3738 ha. Jednocześnie zaznaczyli oni, że nie zostawiają sobie żadnej działki. Skarżący wywiódł, że wydzierżawiają inne działki niż te wymienione w pierwszym paragrafie, a zapisy są sprzeczne w ilości hektarów wydzierżawianych. Nie ma informacji o lasach i nieużytkach ani o powierzchni działek, przez co niemożliwe jest ustalenie powierzchni gruntów uprawnych. Zdaniem Skarżącego w świetle art 2b ust. 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego umowa ta jest nieważna. A. i S. Z. nie mogli zgodnie z prawem wydzierżawić gruntów rolnych - działki nr [...]przed upływem 5 lat od dnia nabycia. Zgodnie z danymi zawartymi w księdze wieczystej [...]działka ta została zakupiona 25 września 2019 r. (umowa [...]).
Skarżący sformułował również zarzuty odnośnie oświadczenia inwestora o położeniu siedliska. Autor skargi zaznaczył, że po raz pierwszy Inwestor na wezwanie Wójta (podyktowane wezwaniem RDOŚ z 18 marca 2024 r.) oświadczył w pkt 1 uzupełnienia, że "Siedlisko inwestora tj. C. Z. zlokalizowane jest na działce o nr ewid. gr [...] w obrębie K., gmina Grabowo, powiat kolneński, woj. podlaskie. Adres: K.". Skarżący zaznaczył, że Wójt nie weryfikując tych danych, odesłał odpowiedź do opiniującego organu, który to wydał opinię dla Inwestora posiadającego gospodarstwo na działce o nr ewid. [...]. Przez kolejnych kilka miesięcy Wójt nie zauważył, że oświadczenie Inwestora odnośnie posiadanego siedliska mija się z prawdą. Kolejne uzupełnienie nie zawiera sprostowania, a stwierdzenie, że Inwestor mieszka z rodzicami, pojawiło się dopiero po wezwaniu Wójta, wywołanym uwagami Skarżącego. Podkreślił, że pół roku czekał, by Inwestor "zdradził, gdzie faktycznie ma siedlisko". Jak wskazał, okazało się, że takowego nie posiada, a zameldowany jest u rodziców, jak i kilku innych domowników. W ocenie autora skargi nie ma żadnego tytułu prawnego do władania działką o nr [...], a do akt dołącza się wypis z rejestru gruntów – A. i S. Z., stron postępowania. Skarżący nadmienił, że z zapisów ksiąg wieczystych wynika też, że nigdy prawa do tej działki nie posiadał i nie ma innego siedliska. To jednak nie stało na przeszkodzie, by Wójt w 2021 r. wydał decyzje o warunkach zabudowy dla inwestycji na dz. nr [...] w zabudowie zagrodowej. W jego ocenie powoływanie się w tym stanie na opinię RDOŚ jest niedopuszczalne.
Kontynuując zarzuty Skarżący wskazał, że ustalenie aktualnego stanu formalnoprawnego jest niezbędne przy wyjaśnianiu wszelkich spraw. Podkreślił, że ustalenie ponad wszelką wątpliwość obsady w gospodarstwie Inwestora, skoro na nich opiera się KIP i zawarte w nim wyliczenia dot. poziomu hałasu, kurzu, poziomu emisji spalin maszyn rolniczych, powinno być kluczowe. Tymczasem pomimo tego, że istnieje zinformatyzowany system rejestracji zwierząt, który generuje listę znakowanych indywidualnie zwierząt w gospodarstwie o danym numerze, urzędy zadowoliły się własnoręcznie stworzoną przez rolnika listą, na której są zwierzęta zarejestrowane w systemie, ale na pewno nie wszystkie. Autor skargi wskazał, że 8 lutego 2024 r., gdy inwestor składał wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z KIP jako załącznikiem (obsadą 39 DJP), w obiegu prawnym było postanowienie PINB z listopada 20[...] r. o wstrzymaniu użytkowania budynku na dz. [...] ponad dopuszczone prawem 39 DJP. Postępowanie wszczęto w listopadzie 20[...] r. Skarżący nadmienił, że podczas kilkukrotnych kontroli stwierdzano wyższą obsadę w budynku – ostatnio w dniu 19 stycznia 2024 r., podczas której nałożono mandat na Inwestora. Wobec braku dostosowania się inwestora do zapisów postanowienia 9 lutego 2024 r. PINB wydał postanowienie nakazujące przywrócenie poprzedniego stanu użytkowania budynku, czyli obsady 39 DJP. Inwestor nie dostosował się, złożył odwołanie [...] lutego 2024 i wniosek o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Autor skargi ma wątpliwości, jakie znaczenie mają informacje zawarte w KIP, jeżeli nie opisują stanu faktycznego. Zaznaczył, że dzieje się dokładnie to, co od początku sygnalizował organom różnych szczebli, otóż że "Inwestor dorabia dokumentację do stanu niezgodnego z prawem". Do dnia dzisiejszego trwa postępowanie odwoławcze przed PINB. W ocenie Skarżącego szybko wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, "bo trzeba zalegalizować hodowlę, a nie prowadzić i rozwijać hodowlę zgodnie z prawem". Obecnie działka służy hodowli co najmniej 150 DJP w oborze i ok. 30 cieląt w budkach usytuowanych za budynkiem obory. Wnosił o przeprowadzenie wizji, aby ustalić stan faktyczny (np. liczbę stanowisk i kojców w budynku, rzeczywistą obsadę), jednakże SKO zignorowało wniosek, nie odnosząc się do niego.
Końcowo Skarżący wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu ochronę środowiska w szerokim znaczeniu tego pojęcia. W KIP stwierdzono, że na działce nie ma zwierząt dziko żyjących i ptaków, przy czym brakuje informacji, kto to badał. Jego zdaniem przebieg korytarza ekologicznego, który informuje o ważnych rzeczach dla ochrony środowiska, wybrano nieaktualny, bo ten aktualny naniesiony przez specjalistów przebiega przez oborę, która została wybudowana w 2022 r. dla 150 DJP, bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obora o pow. 16[...] m2 zlokalizowana jest 20 m od domu Skarżącego, a nie zalecono budowy bariery ochronnej, np. zielonej. Skarżący podkreślił także, że zgodnie z oświadczeniem ma być rozbudowana o 50%. SKO twierdzi zaś, że prawa strony są bez znaczenia przy wydawaniu orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W dniu 13 marca 2025 r. pełnomocnik uczestnika postępowania (Inwestora) przedstawił swoje stanowisko w sprawie, odnosząc się do zarzutów skargi. Jednocześnie wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Skarżącego zwrócił uwagę, że teren inwestycji jest terenem zalewowym, co znalazło potwierdzenie w załączniku nr 10 pierwotnego pozwolenia na budowę obory dla obsady 39 DJP. Podniósł, że organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie w sprawie poprzedniego sposobu użytkowania poprzez zmniejszenie obsady zwierząt do 39 DJP i odmówił zawieszenia tego postępowania z uwagi na złożenie wniosku o wydanie decyzji środowiskowej teraz kontrolowanej przez sąd. O zawieszenie postępowania wnioskował Inwestor. Pełnomocnik zarzucił nierzetelność KIP, w tym nieprawidłowość określenia miejsca położenia siedliska Inwestora. Podał, że Inwestor nie ma swojego siedliska, lecz zamieszkuje na siedlisku rodziców na działce nr [...] o nr porządkowym domu [...]. W ocenie pełnomocnika Skarżącego nierzetelność KIP mogła wprowadzić w błąd organy opiniujące potrzebę przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko. Nadal nie jest wiadomo, w którą stronę ma nastąpić powiększenie budynku obory, z drugiej strony teren inwestycji ograniczony jest lasem. Ponownie zarzucono naruszenie art. 10 k.p.a., akcentując fakt wydania decyzji I instancji bez oczekiwania, aż upłynie termin na zapoznanie się przez niego z materiałem dowodowym. Pełnomocnik złożył do akt kopię załącznika nr 10 do pierwotnego pozwolenia na budowę obory.
Pełnomocnik uczestnika postępowania (Inwestora) okazał kopię postanowienia PINB w Kolnie (znak SIO.51[...].1.20[...].HG), zawieszającego postępowanie administracyjne w sprawie legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku obory bez wymaganego zgłoszenia, dokonanej przez Inwestora na działce nr [...] w miejscowości K., do czasu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia w postaci obory dla obsady 39 DJP.
Pełnomocnicy stron zgodnie oświadczyli, że nie są zakończone postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku oraz w sprawie naruszenia stosunków wodnych, wynikające z posadowienia obory na działce nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
Strona skarżąca kwestionuje decyzję administracyjną stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla spornego przedsięwzięcia inwentarskiego i określającą warunki korzystania ze środowiska. Przypomnieć należy, że planowana inwestycja polega na rozbudowie o 7[...] m2 budynku inwentarskiego (obory) na dz. [...] o łącznej powierzchni 1596 m2. Po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia łączna powierzchnia obory będzie wynosić [...]56 m2. Obsada bydła docelowo ma wynieść 149,5 DJP.
Istota sporu koncentruje się więc na ocenie przyczyn, z powodu których organ nie przeprowadził o.o.ś., a które to przyczyny, zdaniem Skarżącego, są nieusprawiedliwione.
Stosownie do treści art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Organ I instancji zasadnie podał, że planowane zamierzenie inwestycyjne należy do kategorii przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: "chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w pkt 103: w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP – jeżeli ta działalność będzie prowadzona:
– w odległości mniejszej niż 210 m od:
– – terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone,
– – zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP,
– na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.
Rodzaj i zakres przedmiotowy przedsięwzięcia określony we wniosku spowodowały, że zostało ono zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony na podstawię art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.
W toku postępowania środowiskowego organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. i wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kolnie, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Białymstoku i Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku Zarząd Zlewni w Giżycku o wyrażenie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby o określenie zakresu raportu. Osobnej decyzji czy też postanowienia w tej materii nie wydaje. Organy opiniujące nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, przy czym RDOŚ w swojej opinii RDOŚ stwierdził, że maksymalna obsada bydła w gospodarstwie nie może przekroczyć wartości 150 DJP.
Wójt był więc uprawniony do orzeczenia w decyzji środowiskowej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji organu w tym zakresie jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa. Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego - po przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie – zasadnie nie stwierdził przesłanek, które w myśl art. 84 u.o.o.ś. uzasadniałyby konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i z uwagi na charakter przedsięwzięcia prawidłowo odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ rozpatrując tę kwestię, brał pod uwagę takie kryteria jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do poszczególnych kryteriów określonych w ustawie (wymienionych w KIP i jej uzupełnieniach). Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca przedłożył wymagane prawem dokumenty, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.o.o.ś. Zdaniem Sądu teren inwestycji został ostatecznie wyjaśniony i nie budzi wątpliwości. Wynika on w sposób jednoznaczny z załączonej do wniosku mapy.
Sąd stwierdza, że przedłożona do akt sprawy KIP wraz z jej uzupełnieniami, zawiera wszystkie dane określone w art. 62a ust. 1 u.o.o.ś. i odpowiada wymaganiom u.o.o.ś.
Na szczególną uwagę w postępowaniu opiniodawczym zasługuje postępowanie prowadzone przez RDOŚ oraz PGW Wody Polskie. Organy te wydały bowiem opinię na skutek wezwań do uzupełnienia KIP. Dokumentacja uwzględniająca wezwanie RDOŚ została uzupełniona w dniu 18 marca 2024 r. Również PGW Wody Polskie w dniach 27 marca 2024 r. oraz 28 maja 2024 r. wezwały do uzupełnienia KIP, co Inwestor uczynił w dniach 18 kwietnia oraz 14 czerwca 2024 r. Także Wójt wezwał do przedstawienia wyjaśnień i uzupełnienia KIP w dniu [...] lipca 2024 r., czemu Inwestor uczynił zadość w dniu 8 sierpnia 2024 r. Ostatecznie, jak już wspomniano, organy nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. RDOŚ jedynie uznał, że maksymalna obsada bydła w gospodarstwie nie może przekroczyć wartości 150 DJP.
Powyższe czynności zostały w niniejszej sprawie przeprowadzone prawidłowo i nie budzą zastrzeżeń Sądu. Trzeba tu podkreślić, że organy te wydają opinie, a zatem organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie jest nimi formalnie związany, jednakże są to organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej (Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Białymstoku, Zarząd Zlewni w Giżycku), w zakresie ochrony środowiska (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku) oraz w zakresie higieny (Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kolnie). Już sama jednolitość oceny tych wyspecjalizowanych organów wskazuje, że w zakresie ich właściwości brak jest szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Z opinii ww. organów wynika, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko oraz ludzi, nie będzie też negatywnie oddziaływać na stosunki gruntowo - wodne.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia została dołączona KIP z lutego 2024 r., sporządzona przez mgr inż. R. M. Co istotne, KIP była również uzupełniania na skutek wezwań organu. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania formalnej poprawności sporządzonej KIP. Skarżący nie zdołał podważyć merytorycznej treści tego dokumentu. Odnosząc się do zarzutów z pkt 6 skargi Sąd podkreśla, że KIP zawiera informacje odnośnie dziko żyjących zwierząt i ptaków oraz przebiegu korytarza ekologicznego (vide s. 32-34 KIP). Autor opracowania przeanalizował bowiem wszystkie obszary podlegające ochronie oraz korytarze ekologiczne znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia. Co najistotniejsze, teren inwestycyjny jest usytuowany poza obszarami chronionymi. Najbliżej położone obszary chronione zlokalizowane są w odległości około 5 km (Rezerwat Uroczysko Dzierzbia) oraz ok. 10 km (obszar Natura 2000 Specjalne Obszary Ochrony Mokradła Kolneńskie i Kurpiowskie PLH200020). KIP zawiera również informację, że analizowany obszar położony jest w obrębie korytarza ekologicznego, zapewniającego zachowanie funkcjonalnej łączności w warunkach powszechnej obecnie fragmentacji środowiska. Autor przedstawił również w formie graficznej przebieg ww. korytarza (s. 34 KIP). W konkluzjach trafnie podkreślono, że analizowany obszar jest już wykorzystywany w celach hodowlanych i zakłada się, że jego rozbudowa nie będzie stanowiła problemu w zakresie istniejącego korytarza ekologicznego.
Skarżący zarzucił, że KIP jest nierzetelny. Podniósł m.in., że przebieg korytarza ekologicznego jest nieaktualny, a wybrano ten korzystny dla Inwestora. Sąd w tym miejscu pragnie podkreślić, że podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia (wraz z jej uzupełnieniami) mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autor karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów, np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (wyrok NSA z 14 lipca 2020 r., II OSK 875/20 – wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne są bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach tej sprawy koniecznym byłoby przedstawienie ekspertyzy, z której wynikałoby przykładowo, że aktualny przebieg korytarza ekologicznego przebiega przez istniejącą oborę. Takiej jednak ekspertyzy strona skarżąca nie przedłożyła.
Podsumowując, w przedmiotowej sprawie KIP spełnia wymagania, o których mowa w art. 62a u.o.o.ś., w szczególności została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i wiedzę specjalistyczną, co potwierdza znajdujący się w tym dokumencie podpis. Ponadto, dokument ten podlegał badaniu przez organy opiniujące, gdyż zgodnie z art. 64 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy jest on przedkładany przez organ zasięgający opinii, zaś w niniejszej sprawie organy opiniujące - po otrzymaniu uzupełnienia KIP - nie stwierdziły uchybień czy nieścisłości, które uniemożliwiłyby wydanie opinii. Aktywność Skarżącego nie może też ograniczyć się tylko do negowania ustaleń organu oraz okoliczności wynikających z przedłożonych przez inwestora dowodów. Każda bowiem strona może składać w trakcie postępowania administracyjnego dowody potwierdzające zasadność jej stanowiska, zwłaszcza gdy zmierza do zakwestionowania treści dokumentu, jakim jest karta informacyjna przedsięwzięcia.
Trzeba również pamiętać, że obecne postępowanie jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, a jego celem jest wyłącznie ustalenie, czy w sprawie istnieje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, nie zaś kompleksowe i szczegółowe ustalenie parametrów inwestycji.
Skarżący podniósł w skardze kwestię błędnego wskazania położenia siedliska. Rzeczywiście, Inwestor pomylił adres z numerem ewidencyjnym działki. Niemniej jednak w piśmie z 8 sierpnia 2024 r. (w pkt. 6) Inwestor dokonał sprostowania wskazując, że prawidłową lokalizacją siedliska jest adres: K.- działka o nr ewid. gr. [...]. Numer działki został więc poprawiony. Omyłka ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Istotne jest bowiem, że organy miały wiedzę odnoście położenia siedliska Inwestora. Zarówno Wójt (s. 3 decyzji), jak i SKO (s. 5 decyzji) prawidłowo wskazali działkę inwestycyjną oraz działkę siedliskową (nr ewid. gr. [...]). Co więcej, jak trafnie zaznaczył organ odwoławczy, w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostę Kolneńskiego, z którego wynika bezspornie, że Inwestor, zam. K. [...], jest właścicielem działek nr [...] i nr [...], natomiast A. i S. Z. (rodzice Inwestora), zam. K. [...], są właścicielami działek nr [...]
Autor skargi stwierdził ponadto, że działka o nr ewid. [...] jest działką zalewową. Niemniej jednak, jak trafnie zauważył uczestnik postępowania, teza Skarżącego nie znajduje potwierdzenia na mapach zagrożenia oraz ryzyka powodziowego powszechnie dostępnych na stronie hydroportalu (https://wody.isok.gov.pl/imap_kzgw), prowadzonego przez PGW Wody Polskie. Należy również podkreślić, że autor KIP nie stwierdził negatywnego oddziaływania na środowisko wodne, co zostało potwierdzone w opinii Dyrektora Zarządu Zlewni. Co jednak najistotniejsze w tej kwestii, ww. wyspecjalizowany organ w opinii z 2 lipca 2024 r. stwierdził, że "przedsięwzięcie będzie realizowane poza miejscem występowania obszarów wodno-błotnych, innych o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedlisk łęgowych oraz ujść rzek". Organ opiniujący dodał, że "zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane będzie poza strefami ochronnymi ujęć wód, obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych, obszarami przylegającymi do jezior oraz poza obszarami górskimi i leśnymi". Przede wszystkim w cyt. opinii podkreślono, że "planowane przedsięwzięcie znajduje się poza obszarami szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 16 pkt 34 ustawy Prawo wodne oraz poza obszarami, podlegającymi ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 20[...] r. poz. 1336 ze zm.). Inwestycja znajduje się w poza granicami Głównych Zbiorników Wód Podziemnych (GZWP)". Powyższej oceny Dyrektora Zarządu Zlewni nie jest w stanie podważyć dołączony na rozprawie załącznik nr 10 do pozwolenia na budowę istniejącej aktualnie obory.
Wbrew zarzutom skargi Sąd podkreśla, że Inwestor posiada areał użytków rolnych niezbędny do zagospodarowania powstałych nawozów. Z akt administracyjnych wynika, że wymagane jest ok. 38,[...] ha, zaś Inwestor dysponuje powierzchnią aż 88.5[...]8 ha, ergo – ponad dwukrotnie większą. Część z tych terenów (24,5320 ha) to grunty własne, co potwierdza m.in. decyzja o ustaleniu zobowiązania podatkowego z 6 marca 2024 r. Pozostałe areały (63,9918 ha) to grunty dzierżawione przez Inwestora w oparciu o obowiązujące umowy dzierżawy z 19 kwietnia 2016 r. oraz z 7 lutego 2024 r. (obydwie umowy zostały zawarte na okres 10 lat). Ponadto, w ocenie Sądu RDOŚ, uznając w postanowieniu z 25 marca 2024 r., że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, stwierdził tym samym, że Inwestor jest w stanie zagospodarować powstające nawozy naturalne bez szkody dla środowiska.
Chybione są zarzuty zmierzające do zakwestionowania zapisów umowy dzierżawy z 7 lutego 2024 r., czy wręcz uznania jej nieważności. Organy środowiskowe nie są bowiem upoważnione do oceny ważności czy też zgodności z prawem zawartej umowy dzierżawy. Również sąd administracyjny nie jest uprawniony do takiej oceny. Wyłączną kompetencję w tym zakresie posiada sąd powszechny (por. wyrok WSA w Białymstoku z 14 stycznia 2025 r. (nieprawomocny); wyrok WSA w Olsztynie z 24 września 2024 r., I SA/Ol 240/24; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 13 kwietnia 2021 r., II SA/Go 184/21; wyrok WSA w Szczecinie z 3 listopada 2011 r., I SA/Sz 701/11). Tymczasem z akt administracyjnych nie wynika, aby na chwilę obecną toczyło się postępowanie przed sądem powszechnym w tym zakresie. Zawarte umowy dzierżawy są zatem ważne i obowiązują. Odnosząc się jedynie do kwestii ważności umowy z 7 lutego 2024 r. Sąd dostrzega, że art. 2b ust. 4 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 4[...]) przewiduje liczne wyjątki od uregulowanego w art. 2b ust. 2 ustawy zakazu oddania w posiadanie nieruchomości rolnych. Zgodnie z art. 2b ust. 4 pkt 1a k.u.r. powyższej zasady nie stosuje się do nieruchomości zbywanej lub oddawanej w posiadanie osobie bliskie. Do grona osób bliskich ustawa zalicza również rodziców (art. 2 pkt 6 ustawy).
Skarżący nieskutecznie podnosi zarzut nieustalenia stanu faktycznego z uwagi na fakt, że – jak twierdzi – obsada bydła w istniejącej oborze wynosi 150 DJP w oborze i ok. 30 cieląt w budkach usytuowanych za oborą. Sąd wskazuje, że w chwili orzekania w obrocie prawnym nie ma żądnej ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ (np. ARiMR, Powiatowego Lekarza Weterynarii, organ środowiskowy czy też organ nadzoru budowlanego), kwestionującej obsadę w gospodarstwie rolnym Inwestora. Postępowanie prowadzone przez organ nadzoru budowlanego zostało zawieszone do czasu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (vide okazane na rozprawie postanowienie PINB w Kolnie, znak SIO.51[...].1.20[...].HG). Również pełnomocnicy obydwu stron zgodnie oświadczyli, że nie jest zakończone postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku i nie jest zakończone postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych, wynikające z posadowienia obory na działce nr [...]. Co równie istotne, autor KIP w uzupełnieniu z 18 marca 2024 r. wskazał, że obecnie w całym gospodarstwie rolnym znajdują się 54 sztuki bydła. Na tę okoliczność Inwestor przedłożył pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w którym ARiMR potwierdza powyższy fakt na dzień 14 marca 2024 r. Pismo to ma moc dokumentu urzędowego i cechuje się zwiększoną mocą dowodową (art. 76 § 1 k.p.a.). Jednocześnie należy pamiętać, że uzupełnienie KIP stanowi jej integralną cześć i tym samym jej podważenie wymaga np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby nieprawidłowości karty, o czym była już mowa.
Sąd ma na względzie spodziewane natężenie uciążliwości zapachowych, co będzie związane ze zwiększoną obsadą DJP. Niemniej jednak ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu (vide wyrok WSA w Białymstoku z 6 marca 2025 r., II SA/Bk 701/24 (nieprawomocne) i przytaczane tam orzecznictwo oraz piśmiennictwo). Nie zmienia to faktu, że odory powstające na skutek funkcjonowania danego przedsięwzięcia mogą wywierać bezpośredni i pośredni negatywny wpływ na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi (vide wyrok NSA z 19 marca 2019 r., II OSK 1097/17). W tym aspekcie Sąd zwraca uwagę, że w KIP przewidziano możliwe do zastosowania zabezpieczenia przed negatywnymi oddziaływaniami odorów. W rozdziale 6. "Rozwiązania chroniące środowisko" wskazano, że w celu ograniczenia emisji gazów (amoniak siarkowodór), substancji złowonnych oraz aerozoli bakteryjnych wymagane jest utrzymywanie wysokich standardów higieny pomieszczeń inwentarskich. Ponadto gnojowica przechowywana będzie w szczelnym zbiorniku pod rusztami. Odpady będą magazynowane czasowo, w sposób zgodny z wymaganiami ochrony środowiska i sanitarnymi, a następnie będą przekazywane wyłącznie wyspecjalizowanym odbiorcom odpadów. Przewidziano zatem możliwe do wprowadzenia rozwiązania mające na celu ograniczenie uciążliwości zapachowych. Z punktu widzenia zgodności z prawem istotne jest jednak, że ze szczegółowo opisanych w KIP emisji takich substancji powstających w oborze jak amoniak, siarkowodór oraz pyły wynika, że przewidywane wartości nie przekroczą dopuszczalnych prawem norm (zob. załącznik nr 2 do KIP). Należy również pamiętać, że teren inwestycyjny charakteryzuje się krajobrazem wiejskim, na którym zwiększone uciążliwości odorowe, wynikające z hodowli zwierząt, są zjawiskiem naturalnym i powszechnym.
Przedstawione wyżej argumenty prowadzą do wniosku, że nie są trafne zarzuty naruszenia przepisów k.p.a., regulujących zasady prowadzenia postępowania administracyjnego. Nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania zebrano materiał dowodowy, który w świetle przepisów u.o.o.ś był wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Zasadnie wskazał organ, że decyzja Wójta o nr MP.62.18-1-3/08/10/11 dotycząca naruszenia stosunków wodnych nie miała wpływu na wynik sprawy. Decyzja ta została wydana wiele lat temu i dotyczyła innych podmiotów niż Inwestora, tj. A. Z. (jako właściciela działki [...]) oraz S. Z. (jako właściciela działki nr [...]). Z materiału dowodowego wynika, że działki te są położone po drugiej stronie ulicy względem działki inwestycyjnej (dz. [...]) i z nią nie sąsiadują. Sąd podziela pogląd organu, że irrelewantna dla rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań jest również ekspertyza M. D. z listopada 20[...] r., która została sporządzona na potrzeby postępowania o zakłócenie stosunków wodnych (zalewanie), które to postępowanie nie obejmowało działki inwestycyjnej. Wskazać w tym miejscu należy, że dokonując oceny wniosku organ opiera się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia. To ten dokument stanowi kluczowy dowód na określenie charakteru przedsięwzięcia oraz jego wpływu na środowisko. Nie można też pominąć szczegółowej analizy wykonanej przez organy współdziałające, które dokładnie badały KIP, dając temu wyraz w wezwaniach do jej uzupełnienia oraz w końcowej opinii.
Rację ma Skarżący, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a., tzn. przed upływem siedmiodniowego terminu do zapoznania się przez strony z aktami sprawy i złożenia uwag oraz wniosków. Istotnie, obwieszczenie Wójta o zebranych dowodach przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zamieszczono na stronie BIP Urzędu Gminy Grabowo w dniu 6 września 2024 r. Z treści art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. w zw. z art. 49 § 2 k.p.a. wynika, że ww. zawiadomienie zostało skutecznie dokonane w dniu 20 września 2024 r. (po upływie 14 dni od dnia obwieszczenia), a zatem wyznaczony w zawiadomieniu siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy upływał w dniu 27 września 2024 r. Tymczasem decyzja Wójta została wydana już 20 września 2024 r. Niemniej jednak Sąd podziela stanowisko organu oraz uczestnika postępowania, że powyższe uchybienie proceduralne pozostało bez wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który Sąd w pełni podziela, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Inaczej mówiąc, naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy w takim zakresie, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. wyrok WSA w Łodzi z 17 września 2024 r., II SA/Łd 377/24 oraz cyt. tam wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r., II OSK 1767/18).
A zatem zarzut Skarżącego mógłby okazać się zasadny, gdyby wydanie przez Wójta decyzji w dniu 20 września 2024 r., tj. przed upływem siedmiodniowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy, miało wpływ na treść decyzji. Tymczasem w kontrolowanej sprawie Skarżący nie wykazał, że został pozbawiony w jakikolwiek sposób możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie miał zapewniony udział w postępowaniu, z czego zresztą wielokrotnie korzystał. W toku postępowania Skarżący zapoznawał się z aktami sprawy, w tym w dniu 2 września 2024 r., czyli w czasie, gdy materiał w aktach w istocie został już zebrany. Zatem jego aktywność procesowa, tj. zapoznawanie się z aktami, składanie uwag oraz wniosków (które nota bene miały wpływ na przebieg postępowania poprzez zobowiązanie Inwestora do uzupełnienia KIP) oraz złożenie odwołania, świadczy, w ocenie Sądu, że czynny udział strony był zapewniony w sposób wystarczający. Zarzut w tym zakresie nie może zatem zostać uwzględniony.
Reasumując, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.