II SA/Go 469/25

II SA/Go 469/25 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-11-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jarosław Piątek /przewodniczący/
Krzysztof Rogalski
Michał Ruszyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 636
art. 99 i 106
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2666
art. 41
Ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych z tytułu zwolnienia ze służby oddala skargę.
Uzasadnienie
Z.L. (dalej: skarżący) został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r., na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej: organ I instancji) z dnia [...] stycznia 2023 r., nr [...].
Pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) z wezwaniem do zapłaty wyrównania należności pieniężnych, oraz wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji za miesiąc styczeń 2023 r. i luty 2023 r., jak również środków finansowych wypłacanych w ramach art. 117 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 636, dalej: ustawa o Policji) od marca 2023 r. do sierpnia 2023 r.
Ww. wezwanie zostało przekazane organowi I instancji, który wszczął postępowanie administracyjne w tej sprawie.
Organ I instancji decyzją z dnia [..] maja 2025 r., nr [...] odmówił skarżącemu wyrównania uposażenia zasadniczego oraz wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji za miesiąc styczeń 2023 r. i luty 2023 r. jak również środków finansowych wypłacanych w ramach art. 117 ustawy o Policji od marca 2023 r. do sierpnia 2023 r.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że uposażenie za te miesiące zostało skarżącemu naliczone i wypłacone na podstawie przepisów obowiązujących w tych miesiącach, z zastosowaniem kwoty bazowej wynikającej z ustawy okołobudżetowej na 2023 r. w wysokości 1 614,69 zł, oraz mnożników kwoty bazowej obowiązujących przed dniem 1 marca 2023 r. Organ I instancji podkreślił, że rozporządzenie zmieniające z 2023 r., wprowadzające nowe, wyższe mnożniki, weszło w życie dopiero 1 marca 2023 r. i nie zawiera przepisów przejściowych, które nakazywałyby wyrównanie uposażeń za okres poprzedzający jego wejście w życie. Zgodnie z zasadą lex retro non agit, prawo nie działa wstecz, chyba że przepis szczególny tak stanowi, a w tym przypadku brak jest takiej podstawy prawnej.
Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o wypłacenie wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., argumentując, że do wypłaty uposażenia posłużono się kwotami bazowymi z ustawy budżetowej z 2022 r., zamiast należnych kwot za rok 2023 r. Skarżący powołał się na to, że ustawa budżetowa na rok 2023 weszła w życie 8 lutego 2023 r. z mocą wsteczną od 1 stycznia 2023 r. Wskazał również, że art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, który stanowił podstawę obliczenia uposażeń za styczeń i luty 2023 r. na podstawie kwot bazowych z 2022 r., stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości.
Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lipca 2025 r., nr [...] utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.
Uzasadniając decyzję organ II instancji wyjaśnił, że kwestię uposażenia policjantów regulują przepisy Działu V ustawy o Policji oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1 i 3 ustawy o Policji). Uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków (art. 100 ust. 1 ustawy o Policji), a jego wysokość jest uzależniona od grupy zaszeregowania stanowiska oraz wysługi lat (art. 101 ust. 1 ustawy o Policji). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość określa ustawa budżetowa.
W roku 2023 wysokość uposażeń policjantów była kształtowana przez kwotę bazową określoną w ustawie budżetowej. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, przez kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w roku 2023 należało rozumieć kwotę bazową ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, tj. kwotę 1 740,64 zł. Jednakże, zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosowało się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270), tj. kwotę 1 614,69 zł. Dopiero rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, które weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r. (§ 2 rozporządzenia), wprowadziło nowe, wyższe stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Skutki prawne tej podwyżki powstały zatem dopiero od dnia 1 marca 2023 r.
Organ II instancji wskazał, że w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie potwierdzające, że skarżący otrzymał uposażenie wraz z dodatkiem za wysługę lat, dodatkiem za stopień oraz dodatkiem służbowym za styczeń 2023 r. w wysokości 8 266,00 zł brutto i za luty 2023 r. w wysokości 8 666.00 zł brutto na podstawie art. 99, art. 100, art. 101 ust 1 ustawy o Policji. Otrzymał 6-miesięczną odprawę w wysokości 51 996,00 zł brutto na podstawie art. 115 ustawy o Policji, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy w kwocie brutto 28 061,56 zł na podstawce art. 115a ustawy o Policji oraz nagrodę roczną za 2023 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2023 r. tj. 1411,00 zł czyli za rok 16 932,00 zł na podstawie art. 110 ustawy o Policji, jak również świadczenie pieniężne wypłacone w ramach art. 117 ustawy o Policji od marca 2023 r. do sierpnia 2023 r. w wysokości 51 996,00 zł. Zatem uposażenie za miesiąc styczeń i luty 2023 r. zostało skarżącemu naliczone i wypłacone na podstawie przepisów obowiązujących w tych miesiącach, tj. z zastosowaniem kwoty bazowej obowiązującej na rok 2022. Rozporządzenie zmieniające z 2023 r. nie zawiera przepisów przejściowych, które nakazywałyby wyrównanie uposażeń za okres poprzedzający jego wejście w życie. Zgodnie z zasadą lex retro mm agit, prawo nie działa wstecz, chyba że przepis szczególny tak stanowi. W tym przypadku brak jest takiej podstawy prawnej.
Organ odwoławczy zaznaczył, że jako organ administracji publicznej jest zobowiązany do działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.). Prawo do uposażenia za dany miesiąc powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane (dzień i miesiąc zwolnienia ze służby). Późniejsze zmiany przepisów płacowych, w tym podwyższenie kwoty bazowej, co do zasady nie powodują obowiązku ponownego ustalenia wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmianę wyraźnie tak stanowią, co nie miało miejsca w przypadku rozporządzenia zmieniającego z 2023 r.
Natomiast twierdzenia skarżącego dotyczące nierównego traktowania, choć zrozumiałe z punktu widzenia osobistego, nie mogą stanowić podstawy do podjęcia odmiennej decyzji w postępowaniu administracyjnym. Obowiązkiem organu administracji jest odmowa wyrównania świadczenia, jeśli nie znajduje ono oparcia w ustawie lub innym obowiązującym akcie prawnym. Organy Policji nie są uprawnione do wprowadzania mechanizmów kompensacyjnych w drodze decyzji administracyjnych w oparciu o pozaprawne względy słusznościowe lub równościowe, gdyż takie działanie byłoby sprzeczne z zasadą legalizmu.
Organ II instancji zwrócił także uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 maja 2000 r., sygn. akt SK 22/99, który analizował zgodność z Konstytucją przepisów dotyczących obliczania świadczeń emerytalnych dla żołnierzy zawodowych. Trybunał uznał, że określony sposób obliczania świadczeń, uwzględniający kwoty obowiązujące na dzień zwolnienia ze służby, nie narusza konstytucyjnych zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Orzeczenie to potwierdza, że stosowanie stawek z dnia zwolnienia jest zgodne z Konstytucją.
Przepis art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. został sformułowany w sposób jednoznaczny i nie pozostawia organowi żadnego luzu decyzyjnego co do jego stosowania - nie wprowadza wyjątków, klauzul generalnych ani przesłanek ocennych. Organ administracji publicznej nie może zatem przyznać funkcjonariuszowi wyższego świadczenia, niż to przewidziane przez obowiązujące przepisy, nawet jeśli taka interpretacja byłaby bardziej korzystna dla strony. Przepis art. 41 ustawy okołobudżetowej należy do tzw. przepisów bezwzględnie obowiązujących, których wykładnia literalna i systemowa nie pozostawia wątpliwości, że nowa kwota bazowa ma zastosowanie jedynie do świadczeń należnych za okres po 1 marca 2023 r., czyli do uposażeń funkcjonariuszy nadal pełniących służbę. Zakończenie stosunku służbowego do 1 marca 2023 r. wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych przyznanych dopiero od 1 marca.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 104 i art. 107 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji administracyjnej w sprawie, w której wykluczona jest możliwość rozstrzygania w tej formie, tj. w sprawie, w której wydanie decyzji administracyjnej oraz droga sądowoadministracyjna jest niedopuszczalna, a do rozpoznania której właściwe są sądy powszechne,
2. art. 80 i art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony zawartym w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a dotyczącym niekonstytucyjności z powodu dyskryminacji poprzez zastosowanie przepisu art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, co powoduje, że została naruszona również zasada pogłębienia zaufania obywateli do władzy publicznej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy,
3. art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na roku 2023, podczas gdy art. 41 ustawy okołobudżetowej jest niezgodny z art. 32 i art. 2 Konstytucji RP,
4. art. 2 Konstytucji RP poprzez nierówne potraktowanie funkcjonariuszy odchodzących ze służby i wypłacenie niższego wynagrodzenia za pełnioną w styczniu i lutym 2023 r. służbę w porównaniu do funkcjonariuszy pozostających w służbie, którzy za taką samą pracę w styczniu i lutym 2023 r. otrzymali wynagrodzenie z wyższej podstawy,
5. wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji poprzez zastosowanie niejednolitych zasad ustalania płac w stosunku do funkcjonariuszy odchodzących i pozostających w stosunku służby, wykluczając z nieznanych przyczyn osoby decydujące się na zamrożenie aktywności zawodowej, które przez dwa pełne miesiące 2023 r. wyświadczały identyczną pracę.
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając na uwadze wyżej wskazaną kognicję sądów administracyjnych, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec zarzutu skarżącego - braku podstawy prawnej do rozpoznania sprawy w drodze decyzji administracyjnej - należy na wstępie wskazać, że pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2025 r., które zainicjowało postępowanie administracyjne w sprawie, skarżący zatytułował "WEZWANIE DO ZAPŁATY: wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r." Skarżący wniósł także o wypłacenie wszelkich innych należności finansowych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji oraz środków finansowych wypłacanych w ramach art. 117 ustawy o Policji od marca 2023 r. do sierpnia 2023 r. Podkreślenia wymaga, iż skarżący po otrzymaniu zawiadomienia organu I instancji o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2025 r., a także po doręczeniu decyzji tego organu (a więc także w odwołaniu), nie kwestionował drogi administracyjnej w niniejszej sprawie. Uczynił to dopiero w skardze.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zdaniem Sądu o dopuszczalności i właściwości drogi administracyjnej dla dochodzenia tego typu roszczeń, świadczy charakter roszczenia, a więc jego charakter publicznoprawny. I co istotne, charakter taki - co do zasady - wynika z przepisów publicznoprawnych, tj. w rozpoznawanej sprawie z ustawy o Policji, ustawy z dnia 1 grudnia 2002 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022, poz. 2666) oraz ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270), które regulują wysokość uposażeń i świadczeń m.in. funkcjonariusza Policji. Nie można natomiast nadać charakteru cywilnoprawnego roszczeniu, które w całości opiera się na przepisach publicznoprawnych i wymaga oceny prawidłowości zastosowania tych przepisów przez organ administracji publicznej.
Zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2002 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. (ust. 1). Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270) (ust. 2). Uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2 (ust. 3).
Zgodnie natomiast z treścią art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2022 rok, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1658), ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł.
Skarżący domagał się m.in. wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii zasadnicze znaczenie ma zatem treść art. 99 i art. 106 ustawy o Policji, które to przepisy regulują kwestie uposażenia oraz jego zmiany. Podkreślenia wymaga - na co zasadnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 4 kwietnia 2025 r., III SA/Gd 364/25 (orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA) - że wobec brzmienia art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej, przewidziany w tym przepisie mechanizm nie stanowił waloryzacji płac za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. dla funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., ale określoną, co prawda w bardzo specyficzny sposób przez ustawodawcę, ale jednak zmianę zasad płacowych, obowiązujących od 1 marca 2023 r., którą należy widzieć w kategorii podwyżki płac (podwyższenia) od tej daty, a nie waloryzacji wypłaconych już uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. W art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej ustawodawca przewidział bowiem, że uposażenie funkcjonariuszy wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej dla funkcjonariuszy w ustawie budżetowej na rok 2023, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 41 ust. 2 cyt. ustawy, a więc na podstawie poprzednio wprowadzonej w 2022 r. kwoty bazowej. Analizując ten mechanizm, dostrzec należy, że nie dochodzi tu do prostego i jednorazowego wyrównania różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 styczeń 2023 r., a uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. Dla zobrazowania tego, że jest to mechanizm służący podwyższeniu płac od dnia 1 marca 2023 r. w systemie comiesięcznym, stanowiący element zachęty dla pozostawania w służbie, a nie mechanizm waloryzacji wcześniejszych uposażeń, wskazać można, że z matematycznego punktu widzenia, wypłacając uposażenie począwszy już od miesiąca marca 2023 r. powiększone o 1/5 ww. różnicy do wyrównania tej różnicy dochodzi już po upływie 5 miesięcy. Jednocześnie znów gdyby patrzeć na tą sprawę przez pryzmat ewentualnego późniejszego czasu zwolnienia ze służby takie wyrównanie różnicy nie obejmowałoby też wszystkich funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., gdzie w zależności od czasu przez jaki w roku 2023 r. zdecydowaliby się jeszcze pozostawać dalej w służbie mogło by dojść albo nie dojść do wyrównania ww. różnicy. Wprowadzony przez ustawodawcę mechanizm, jest skomplikowany i w pierwszym odbiorze może budzić kontrowersje, co do tego czy nie stanowi on waloryzacji. Jego bliższa analiza, w tym przedstawiony wyżej przykład zastosowania tego przepisu w praktyce przekonuje, że wskazany mechanizm nie zawsze będzie jednak prowadzić do wyrównania wskazanej przez ustawodawcę różnicy, która nie odpowiada też zresztą różnicy dwóch płac za miesiące styczeń 2023 r. i luty 2023 r. Sąd podzielił przy tym stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2025 r. o sygn. akt III SA/Gd 167/25, z którego wynika, że mechanizm ustanowiony w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej jest to mechanizm wprowadzony od 1 marca 2023 r., mający zachęcać w wymiarze finansowym m.in. funkcjonariuszy Policji, aby nie odchodzili ze służby. Tak też w uzasadnieniu do ustawy okołobudżetowej akcentowano właśnie to, że mechanizm ten ma na celu zachęcenie do pozostania w służbie. Ponieważ dotyczy on jedynie uposażeń wyliczanych i wypłacanych począwszy od miesiąca marca 2023 r., wskazany przepis art. 41 ust. 3 cyt. ustawy nie mógł mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącego, który został zwolniony ze służby w lutym 2023 r. Z tego też względu wobec skarżącego nie może mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, który wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie względem obliczania uposażeń funkcjonariuszy od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji i organy prawidłowo wskazały więc, że w odniesieniu do sytuacji skarżącego musiał mieć zastosowanie art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Organy nie mógłby odstąpić od jego zastosowania, skoro odnosił się wprost właśnie do uposażeń za okres od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. należnych skarżącemu.
Także zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 2 października 2025 r., II SA/Łd 546/25 (CBOSA), iż możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Natomiast prawo do podwyżki uposażenia jest ściśle związane z uposażeniem zasadniczym, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić jego wzrostu, gdy osobie zainteresowanej nie przysługuje już prawo do uposażenia. Uposażenie jest bowiem świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim znajduje się osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 kwietnia 2023 r., III OSK 7597/21 i z dnia 24 września 2014 r. I OSK 1317/13, CBOSA).
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego o wyrównanie uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby. Jak już wyżej wskazano, prawo do podwyżki uposażenia jest ściśle związane z uposażeniem zasadniczym, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Rozstrzygnięcie w tym zakresie następuje zatem w trybie decyzji administracyjnej - rozkazu personalnego.
Jak wynika z akt sprawy skarżący zwolniony został ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wniosek o wyrównanie uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych został złożony w dniu, w którym skarżącemu nie przysługiwało już prawo do uposażenia zasadniczego. Stosownie do art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasło bowiem z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło jego zwolnienie ze służby. Skoro skarżący utracił status funkcjonariusza Policji i jego prawo do uposażenia wygasło z dniem 28 lutego 2023 r., to w dacie złożenia wniosku, tj. w dniu [...] kwietnia 2025 r. organ I instancji pozbawiony był już możliwości kształtowania wynagrodzenia skarżącego za styczeń i luty 2023 r.
Ustawodawca w art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 a także w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 r., nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli - tak jak skarżący - ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia zatem dokonywania naliczeń przez organ administracji publicznej, a następnie wyrównania - czego domaga się skarżący - uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Zasadnie zatem organ I instancji, uznając za dopuszczalną drogę postępowania administracyjnego i rozstrzygając sprawę w drodze decyzji administracyjnej, odmówił skarżącemu wyrównania uposażenia zasadniczego oraz wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji za miesiąc styczeń 2023 r. i luty 2023 r. jak również środków finansowych wypłacanych w ramach art. 117 ustawy o Policji od marca 2023 r. do sierpnia 2023 r.
Tym samym, w ocenie Sądu, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, a także zarzut naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, czy z zasady równości wobec prawa, nie można bowiem wywodzić obowiązku wydania decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa. Organy nie mają możliwości dowolnego kształtowania uposażeń funkcjonariuszy Policji. Zatem w rozpoznawanej sprawie organy nie miały prawnej możliwości pominięcia przepisów ustawy okołobudżetowej z dnia 1 grudnia 2022 r. i dokonania żądanego przez skarżącego wyrównania uposażenia, a więc w zasadzie podwyżki uposażenia już w czasie gdy skarżący od lutego 2023 r. nie pozostaje funkcjonariuszem Policji z uwagi na zwolnienie z tej służby i przejście na emeryturę. W sytuacji skarżącego zastosowania nie mógł mieć zatem art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, ale art. 41 ust. 2 tej ustawy. Z uwagi na zwolnienie ze służby przed 1 marca 2023 r. skarżący nie został objęty regulacjami uprawniającymi do zastosowania podwyżki uposażenia, która obowiązywała w odniesieniu do wyliczania uposażeń w 2023 r. dopiero począwszy od 1 marca 2023 r., w tym regulacjami zawartymi w art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej.
Podsumowując, postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone prawidłowo. Organy przed wydaniem rozstrzygnięcia wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się w toku postępowania przy podejmowaniu wydanych w sprawie decyzji. Stanowisko organów zostało przedstawione w uzasadnieniach rozstrzygnięć, które spełniają wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Organy odmawiając skarżącemu wypłaty wyrównania wynagrodzenia za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. oraz wyrównania innych świadczeń mających wpływ na przeliczenie emerytury, które skarżącemu wypłacono w związku z jego odejściem ze służby w Policji w lutym 2023 r. działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. W szczególności prawidłowo uwzględniły, że w tej sprawie należało wziąć pod uwagę, jakie przepisy obowiązywały w zakresie wyliczenia uposażenia skarżącego za styczeń 2023 r. i luty 2023 r., a także na moment zwolnienia ze służby, w kontekście wyliczenia jednorazowych świadczeń, które skarżącemu wypłacono w związku z odejściem ze służby, a których wysokość zależy w określonym także od wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.