II SA/Lu 729/05

II SA/Lu 729/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-06-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal
Jerzy Stelmasiak
Witold Falczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 284/06 - Wyrok NSA z 2007-01-25
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
art.2 ust.2, art.6 ust.3 i 4
Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi W.S na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu M.B. wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującej również należny podatek od towarów i usług, płatne ze środków Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie).
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] (znak sprawy [...]) Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, działając na podstawie przepisu art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. odmawiającą W.S. przyznania płatności bezpośrednich.
W uzasadnieniu wskazano następujące motywy rozstrzygnięcia:
W.S. złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowych na 2004 rok, w którym zadeklarował 6 działek ewidencyjnych położonych w powiecie P. gmina D.K., obręb L. o numerach: [...], [...] [...], [...] [...], [...].
Na działki o numerach [...], [...] i [...] wniosek o płatność złożył J.R. na działki nr [...] i [...] W.S., a na działki o nr [...] i [...]S.D..
W.S. w toku postępowania jako potwierdzenie faktu użytkowania przedmiotowych spornych działek przedstawił szereg dokumentów, w szczególności umowę dzierżawy nieruchomości rolnej zawartej w dniu 12 października 1992 r. w L. z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa na okres 12 lat wraz z protokołem przekazania nieruchomości będących przedmiotem ww. umowy, wypis z rejestru gruntów z dnia 27 lipca 1992 r., jak również pisemne oświadczenia świadków z dnia 10 listopada 2004 r. z podpisami urzędowo poświadczonymi w osobach A.R., M.G. i J.R. stwierdzające, iż W.S. użytkował grunty rolne położone w powiecie P, gmina D.K., obręb L. – P., jednocześnie nie precyzujące na jakich działkach ewidencyjnych prowadzona była działalność rolnicza.
Wezwany do złożenia wyjaśnień W.S. jako potwierdzenie faktu użytkowania działek o nr [...]i [...]przedstawił kopie aktów notarialnych – Rep. A nr [...] r. oraz Rep. A nr [...] r., z których wynika, iż w 2002 r. w/w nieruchomości nabył od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a tym samym wszedł w ich posiadanie. Nadto złożył do akt sprawy pisemne oświadczenie z dnia 1 grudnia 2004 r. świadków T.K. i K.Ł. z podpisami urzędowo poświadczonymi, którzy potwierdzili, że W.S. jest właścicielem i jednocześnie użytkownikiem zakwestionowanych działek o nr [...] i [...]
Wezwany do złożenia wyjaśnień co do faktu użytkowania działek o nr [...] i [...] S.D. przedłożył umowę dzierżawy na ww. działki zawartą dnia 1 stycznia 2003 r. z właścicielem – M.K., z podpisami notarialnie poświadczonymi. Ponadto załączył do akt sprawy dwa pisemne oświadczenia świadków S.S. oraz M.K., którzy potwierdzają fakt użytkowania przedmiotowych działek przez S.D..
W związku z faktem, iż działki o nr [...] i [...] we wniosku obszarowym na 2004 r. zadeklarował oprócz W.S., J.R., został on (J.R.) wezwany do złożenia w tej materii stosowych wyjaśnień. Przedłożono w Biurze Powiatowym ARIMR kopię aktu notarialnego Rep. A nr [...], z którego wynika, iż od dnia [...] stycznia 2002 r. J.R. jest właścicielem i posiadaczem ww. działek. Nadto, złożył pisemne oświadczenie świadków: M.G., A.S., oraz W.W., potwierdzające fakt użytkowania przez niego przedmiotowych działek.
W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji dopuścił dowód z zeznań świadków: J.D., M.G. oraz A.R. na okoliczność ustalenia użytkowania zakwestionowanych w toku sprawy działek zadeklarowanych przez W.S..
Świadek A.R. w swych zeznaniach stwierdził, iż nie posiada wiedzy na okoliczność użytkowania przez stronę gruntów rolnych. Świadek J. D. i w swych zeznaniach również nie potwierdził faktu użytkowania przedmiotowych działek przez skarżącego, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż widział go przejeżdżającego z siewnikiem przez działkę nr [...]wiosną 2004 r. Jedynie świadek M.G. stanowczo potwierdził fakt użytkowania działek ewidencyjnych o nr [...] [...], [...], [...], [...] i [...] przez stronę. Jednakże nie potrafił określić upraw prowadzonych na przedmiotowych działkach, ani określić osób wykonujących tam prace.
Zeznaniom świadka M.G. nie dano wiary, bowiem pozostają one w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci dokumentów oraz zeznań innych świadków.
W toku postępowania przesłuchano również świadków w osobach: K.Ł., T.K., S.S., M.K., W.W., M.G. oraz A.S. Świadkowie w sposób stanowczy i nie budzący wątpliwości potwierdzili, iż użytkownikiem faktycznym działek o nr [...], [...] i [...] jest J.R., działek o nr [...] i [...] S.D., a działek o nr [...]i [...] S.S. Na poparcie swoich zeznań świadkowie przytaczali szereg okoliczności – fakt wykonywania osobiście prac polowych na ww. gruntach, jak również w przypadku świadka K.Ł. – wykonywanie usługi koszenia zboża na rzecz W.S.
W dalszej części uzasadnienia Dyrektor ARIMR stwierdził, że wszystkie działki zadeklarowane do płatności przez W.S. w rzeczywistości użytkowane są przez innych producentów rolnych i nie mogły zostać uznane przez Kierownika Biura za uprawnione do płatności na jego rzecz.
Zarzuty zawarte przez skarżącego w kierowanych do Biura Powiatowego pismach odwoławczych nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy.
Wnioskodawca przestawił umowę dzierżawy obejmującą przedmiotowe działki ewidencyjne wraz z protokołem ich przekazania z 1992 r., mającą potwierdzić posiadanie i jednocześnie prawo do ubiegania się o przyznanie dopłat bezpośrednich. Jednakże jak wynika z pisma [...] Agencji Nieruchomości Rolnych – Oddział Terenowy, przedmiotowa umowa dzierżawy gruntów rolnych została rozwiązana z dniem 2 stycznia 1996 r.
Tym samym w wyniku kontroli administracyjnej wniosku oraz przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż podane przez skarżącego działki nie mogą być uznane jako uprawnione do płatności, gdyż faktycznymi ich użytkownikami są producenci rolni w osobach J.R. S.D. oraz W.S.
Powierzchnia zadeklarowana we wniosku W.S. po wykluczeniu z niego działek zakwestionowanych jest mniejsza od 1 ha, a tym samym nie spełnia on podstawowego warunku przyznania płatności bezpośrednich określonego w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40).
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie W.S..
Jako zarzuty wskazał:
1. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) przez uznanie, że:
a) w okresie na który wystąpił o dopłaty nie był posiadaczem wymienionych w decyzji gruntów rolnych, gdy w rzeczywistości jest nim nieprzerwanie od 7 października 1992 r.
b) nie utrzymywał gruntów w dobrej kulturze rolnej, gdy w rzeczywistości grunty były prawidłowo użytkowane, a brak jest jakichkolwiek dowodów przeciwnych, mogących obalić ten stan faktyczny;
2. błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia, polegający na przyjęciu tezy o nie użytkowaniu przez skarżącego wymienionych w decyzji działek, w oparciu o zeznania świadków, którzy nie zeznawali, że nie uprawiał przedmiotowych gruntów, tylko bez pomocy map i wyrysów geodezyjnych nie mogli dokładnie umiejscowić w terenie przedmiotowych działek;
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji, polegający na przyjęciu tezy, że nie był posiadaczem gospodarstwa rolnego, podczas gdy w posiadaniu przedmiotowych gruntów znajdował się co najmniej do dnia 25 stycznia 2005 r.
Wskazując na powyższe podstawy skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez przyznanie, iż podane działki mogą być uznane jako uprawnione do płatności w wyniku ich ciągłego 13 letniego posiadania, a osoby: J.R., S.D., oraz W.S., naruszyli jego posiadanie oraz że był posiadaczem przedmiotowych gruntów od 1992 r., i należą mu się dopłat z Jednolitej Płatności Obszarowej i Uzupełniającej Płatności Obszarowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że art. 2 ust. 2 cyt. ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych nie rozgranicza posiadania gruntów w dobrej lub złej wierze. W ocenie skarżącego organ I instancji z zeznań świadków A.R., M.G., J.D. i innych wysunął całkowicie błędne wnioski, przyjmując tezę o jakoby nie użytkowaniu przez skarżącego przedmiotowych gruntów, mimo że inni świadkowie zeznawali, że je użytkował, a jedynie bez pomocy wyrysów i map geodezyjnych nie potrafili ich dokładnie umiejscowić w terenie. Zeznania ich, zdaniem skarżącego, w pełni zasługują na wiarę, ponieważ nikt nie jest w stanie dokładnie opisać położenia działki o konkretnym numerze, należącej do innego użytkownika, w sytuacji gdy sam ma problem z dokładnym przypisaniem numerów konkretnych działek do gruntów użytkowanych przez siebie.
Skarżący podnosi nadto, że przy pracach polowych zatrudniał wiele firm oraz pracowników, ale to ma znaczenie marginalne, a nie merytoryczne. Poza tym przesłuchiwani niemalże wszyscy świadkowie i osoby zainteresowane wielokrotnie świadczyli mu usługi polowe na przedmiotowych działkach.
W świetle materiału dowodowego, w ocenie skargi, nie może się ostać teza przyjęta przez organ I instancji, że skarżący nie był w posiadaniu przedmiotowej powierzchni, skoro od października 1992 r. jest ciągłym posiadaczem. Łączące go umowy zawarte z Agencją, nie zostały rozwiązane. Przedmiotowe grunty zostały mu wydane i nigdy nie zostały odebrane. W opisanej sytuacji spełnia zatem wszystkie kryteria wymienione w art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r.
W piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2006 r. skarżący nadmienił, że osoba przeprowadzająca kontrolę w przedmiotowej sprawie nie spełniała wymogów określonych w art. 6 ust. 3 i 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych. Nadto organ nie dał wiary dokumentom przedstawionym przez wnioskodawcę, a oparł swe racje na zeznaniach świadków. Skarżący podkreślił, że od dnia 7 października 1992 r. nie utracił posiadania przedmiotowych nieruchomości.
Podniesiono również, iż skarżący nie był zawiadamiany o skorzystaniu z prawa pierwokupu przez Agencję Nieruchomości i dlatego wszystkie czynności, których przedmiotem były sporne nieruchomości jako sprzeczne z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592) są nieważne.
Pełnomocnik skarżącego, na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r., uzupełniając zarzuty skargi wskazał:
1. naruszenie przez organy administracji art. 7 i art. 71 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), poprzez brak podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także poprzez brak wyczerpującego rozpoznania całego zebranego w sprawie materiału dowodowego;
2. naruszenie art. 62 k.p.a., oraz art. 123 § 1 i 2 k.p.a., poprzez faktyczne połączenie postępowań administracyjnych wobec skarżącego, gdy w sprawach zakończonych decyzjami Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] i [...], prawa strony nie wynikają z tej samej podstawy prawnej;
3. naruszenie art. 79 § 2 k.p.a., poprzez przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków z udziałem osób "nie będących stroną postępowania", co mogło mi wpływ na treść zeznań świadków.
W uzasadnieniu swego stanowiska pełnomocnik skarżącego wskazał, iż z treści akt sprawy wynika, że protokołem z dnia 7 października 1992 r. (k. 186), doszło do przeniesienia posiadania spornych nieruchomości rolnych skarżącemu. Jednak z akt sprawy nie wynika, aby podobnie udokumentowano przeniesienie posiadania tych działek "po rozwiązaniu umowy dzierżawy". Co więcej, z treści akt wynika, że wobec skarżącego toczyło się sądowe postępowania egzekucyjne, w sprawie wydania spornych gruntów.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący podnosił zarzut, że posiadał sporne działki rolne, co najmniej do 25 stycznia 2005 r. tj. do dnia dokonania licytacji tych gruntów przez komornika (k. 11 i k. 14).
Ponadto analiza akt prowadzi do wniosku, że zebrana w sprawie dokumentacja nie wyklucza współposiadania przez skarżącego i inne osoby gruntów rolnych (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) położonych w gminie D.K..
W ocenie pełnomocnika skarżącego, w trakcie postępowania dowodowego, przyjęto błędną tezę, że w przedmiotowej sprawie możliwe jest jedynie faktyczne posiadanie działki przez jedną osobę.
W związku z tym doszło do naruszenia art. 7 i art. 71 § 1 k.p.a., poprzez brak podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. czy i kiedy doszło do przeniesienia posiadania gruntów dzierżawionych od 1992 r. przez skarżącego, czy nastąpiło to już 2004 r., albo czy w 2004 r. miało miejsce współposiadanie spornych działek rolnych. Wskazane przepisy naruszono również wobec braku wyczerpującego rozpoznania całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności pominięcie wszystkich zawartych przez skarżącego umów dzierżawy oraz pominięcie w zaskarżonej decyzji niektórych zarzutów podnoszonych przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Warunki przyznania bezpośrednich płatności obszarowych dla producenta rolnego określa ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 2 tej ustawy warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego.
W sprawie niniejszej podstawą wydania decyzji odmawiającej przyznania płatności było stwierdzenie braku przesłanki dotyczącej wielkości posiadanego przez skarżącego gospodarstwa rolnego. Wokół tej kwestii przede wszystkim skupiona jest również argumentacja skargi.
Wynik postępowania wyjaśniającego, wszczętego z powodu wykazania nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli krzyżowej, sprowadza się do stwierdzenia, że podane przez W.S. we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2004 działki gruntów o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] nie były w tym czasie w jego posiadaniu.
Z taką oceną w pełni należy się zgodzić.
Jak wynika bowiem z akt sprawy przedmiotowe działki zostały oddane w posiadanie W.S. na mocy umowy dzierżawy zawartej w dniu 12 października 1992 r. z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa. Z informacji Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 29 września 2004 r. wynika natomiast, że ta umowa dzierżawy w dniu 2 stycznia 1996 r. została zmieniona w ten sposób, że część działek o łącznej powierzchni 154, 25 ha została przekazana J.D., a część – o powierzchni 328, 51 ha skarżącemu (przy czym w skład tych działek nie wchodzą sporne grunty). Umowa z J.D. została rozwiązana 20 marca 2000 r., a z W.S. 28 lutego 2002 r. Wynika z tego, że do przedmiotowych gruntów skarżący już od 2 stycznia 1996 r. nie miał żadnego tytułu prawnego, a od 20 marca 2000 r. Agencja miała prawo nimi rozporządzać, co też się stało – aktami notarialnymi z dnia [...] lutego 2002 r. działki nr [...] i [...] zostały sprzedane W. i E. małżonkom S.; aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 2002 r. działki nr [...] i [...] zostały sprzedane M.G. i J.R.; aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 2002 r. działki nr [...]i [...] zostały sprzedane M.K., który następnie wydzierżawił te działki umową dnia 1 stycznia 2003 r. S.D. Wskazane akty notarialne zawierają przy tym stwierdzenia, że w dniach ich zawarcia nastąpi wydanie nieruchomości nabywcom. Tym samym, w braku jakichkolwiek okoliczności świadczących o utrzymywaniu się w posiadaniu spornych działek przez skarżącego, wyprowadzić należy wniosek, że już w tym okresie nie posiadał on ich, a w konsekwencji nie mogą one stanowić podstawy przyznania płatności obszarowych. Potwierdzeniem tego rozumowania jest przeprowadzone postępowania dowodowe, a zwłaszcza - obok dokumentów – zeznania świadków, którego wynik jednoznacznie wskazał, że działki te nie są użytkowane przez skarżącego.
Podnoszona kwestia braku potwierdzenia zwrotnego przeniesienia posiadania nie zasługuje na aprobatę. Obowiązek taki nie wynika z żadnego przepisu prawa, ani też z postanowień umowy dzierżawy. Nadto, biorąc pod uwagę wynik postępowania dowodowego, brak ten nie zmienia ustaleń faktycznych co do posiadania danych gruntów. Równocześnie zaznaczyć trzeba, że twierdzenia pełnomocnika skarżącego dotyczące ewentualnego współposiadania tych gruntów są dowolne. Nie mają one oparcia w żadnym przeprowadzonym dowodzie i jako takie nie mają wpływu na prawną ocenę zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć przy tym wypada, że w odniesieniu do nieruchomości rolnych współposiadanie możliwe jest tylko pod warunkiem zgodnego jego wykonywania. W świetle dowodów zgromadzonych w aktach sprawy jest zaś oczywiste, że W.S. nie czynił żadnych uzgodnień z nabywcami nieruchomości co do ich (nieruchomości) współposiadania.
Chybiona jest argumentacja skargi odnosząca się do czynności egzekucyjnej licytacji w dniu 25 stycznia 2005 r. i wywodząca na tej podstawie fakt posiadania nieruchomości przez skarżącego do tej daty. Licytacja, o ile dotyczyła spornych nieruchomości, nie mogła być elementem postępowania egzekucyjnego w stosunku do skarżącego, bo on nie był ich właścicielem.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący połączenia spraw administracyjnych dotyczących przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Nie ma bowiem żadnych prawnych przeszkód, aby w toczących się postępowaniach administracyjnych organ posługiwał się dowodami uzyskanymi w jedynym z tych postępowań, zwłaszcza w sytuacji, gdy w obu sprawach występują te same okoliczności. Inne twierdzenie mogłoby doprowadzić do powielania identycznych czynności dowodowych, co byłoby sprzeczne z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w przepisie art. 12 §1 k.p.a.
W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia przepisu art. 79 §2 k.p.a. zauważyć trzeba, iż naruszenie takie miało miejsce, ale nie miało wpływu na wynik sprawy. Fakt przesłuchiwania świadków z udziałem osób nie będących stronami w tej sprawie nie miał wpływu, w ocenie Sądu, na wartość dowodową tych zeznań. Nadto zeznania te są zgodne z przedstawionymi dokumentami i uzupełniają się wzajemnie.
Oceny powyższej nie zmiana również podnoszona przez skarżącego okoliczność odnosząca się do braku informacji na temat wykonywania prawa pierwokupu tych gruntów przez Agencję. Kwestia ta jest dla niniejszej sprawy obojętna, gdyż dotyczy sfery prawnej danych nieruchomości. Tutaj natomiast organy miały obowiązek ustalić stan faktyczny – ich posiadanie, co też zostało prawidłowo uczynione i uzasadnione.
Na uwzględnienie nie zasługuje również podnoszony przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2006 r. zarzut dotyczący niespełnienia przez osobę przeprowadzającą kontrolę wymogów określonych w art. 6 ust. 3 i 4 cyt. ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych. Zgodnie z tymi przepisami Dyrektor oddziału regionalnego Agencji przeprowadza kontrole w zakresie spełniania przez producentów rolnych warunków do przyznania płatności zgodnie z planem kontroli zatwierdzonym przez Prezesa Agencji, ustalonym zgodnie z zasadami typowania gospodarstw rolnych do kontroli określonymi w przepisach Unii Europejskiej. Czynności kontrolne są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji. Upoważnienie to zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania czynności kontrolnych, miejsce i zakres oraz podstawę prawną do ich wykonywania. Zauważyć jednak należy, iż weryfikacja wniosku skarżącego o przyznanie płatności nie odbyła się w trybie powołanego wyżej art. 6 tej ustawy. Postępowanie wyjaśniające mające na celu sprawdzenie wyniku kontroli krzyżowej nie wymaga odrębnego upoważnienia, gdyż jest obowiązkiem danego organu w ramach załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej i jako takie może być prowadzone przez każdego pracownika tego organu. Przywoływany zaś przepis dotyczy możliwości przeprowadzenia wewnętrznej kontroli pomiędzy organami administracji we wskazanym w nim zakresie. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby taka kontrola miała miejsce.
Zdaniem Sądu organy administracji orzekające w tej sprawie w sposób prawidłowy, logiczny i zgodny z regułami postępowania dowodowego określonymi w k.p.a. ustaliły stan faktyczny, który był podstawą faktyczną decyzji i wyciągnęły z tego stanu faktycznego wnioski prawne, stosując prawidłowo powołane w zaskarżonej decyzji przepisy prawa.
Uznając zatem, że organy administracji nie naruszyły prawa skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść przepisu art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 lit c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji wyroku.