II SA/Bk 1687/25

II SA/Bk 1687/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-11-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Barbara Romanczuk
Marek Leszczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Joanna Czubkowska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 39 § 3 pkt 2, art. 39 § 4, art. 42 § 1 w zw. z art. 47 § 1 i § 2, art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U.L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr NR 2268/2025 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku (dalej: "Komendant Wojewódzki", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2025 r., nr 2268/2025, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku (dalej: "Komendant Miejski", "organ I instancji") z dnia 21 maja 2025 r., nr 817/2025.
Postanowienie Komendanta Wojewódzkiego wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
Zastępca Komendanta Komisariatu Policji II w Białymstoku wystąpił w dniu 20 maja 2025 r. do Komendanta Miejskiego z wnioskiem personalnym o mianowanie policjantki U. L. (dalej: "policjantka", "skarżąca") na stanowisko asystenta Referatu Dochodzeniowo-Śledczego I Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji II w Białymstoku Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku w celu wzmocnienia i zapewniania prawidłowego funkcjonowania komórki dochodzeniowo-śledczej. Młodszy aspirant U. L. zapoznała się z treścią wniosku personalnego i nie wniosła uwag na piśmie.
Rozkazem personalnym nr 817/2025 Komendanta Miejskiego z dnia 21 maja 2025 r. skarżąca - asystent Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku - została zwolniona z zajmowanego stanowiska i mianowana z dniem 1 czerwca 2025 r. na równorzędne stanowisko asystenta Referatu Dochodzeniowo-Śledczego I Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji II w Białymstoku Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku, bez zmiany uposażenia. Decyzji, na mocy art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W dniu 22 maja 2025 r. dwie pracownice Wydziału Kadr wraz z Naczelnikiem Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku (bezpośrednim przełożonym policjantki) udały się pod adres wskazany przez policjantkę jako adres jej zamieszkania w celu doręczenia przedmiotowego rozkazu personalnego. Próbę doręczenia rozkazu w miejscu zamieszkania podjęto z uwagi na fakt, iż policjantka od dnia 21 maja 2025 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. Policjantka została poinformowana przez pracownicę Wydziału Kadr o treści rozstrzygnięcia zawartego w rozkazie personalnym Komendanta Miejskiego z dnia 21 maja 2025 r., nr 817/2025, oraz poproszona o pokwitowanie odbioru decyzji. Została także poinformowana, że odbiór rozkazu personalnego ułatwi jej ewentualne wniesienie środka odwoławczego. Policjantka odmówiła przyjęcia rozkazu personalnego i stwierdziła, że "może odwoła się później" oraz "że nie wyraża zgody na przeniesienie". Pracownica Wydziału Kadr poczyniła stosowaną adnotację odnośnie odmowy przyjęcia decyzji na egzemplarzu przedmiotowego rozkazu personalnego przeznaczonym do doręczenia policjantce.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w tym samym dniu, tj. 22 maja 2025 r., policjantka wysłała wiadomość e-mail na adres poczty elektronicznej Wydziału Kadr Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku, w której zwróciła się z prośbą o przesłanie drogą pocztową korespondencji, którą pracownice Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku "usiłowały" jej doręczyć w tym dniu.
W dniu 26 maja 2025 r., pismem nr TK. 1241.221.2025, policjantce udzielono odpowiedzi, iż zgodnie z art. 63 § 1 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Wskazano, że niezachowanie powyższych warunków powoduje bezskuteczność czynności. Pismo TK. 1241.221.2025 policjantka otrzymała w dniu 10 czerwca 2025 r.
Podaniem z dnia 13 czerwca 2025 r., skarżąca zwróciła się z prośbą do Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku o przesłanie na jej adres zamieszkania "korespondencji służbowej", którą "usiłowano jej doręczyć w dniu 22 maja 2025 roku" i "której treść nie była jej znana". Rozkaz personalny Komendanta Miejskiego z dnia 21 maja 2025 r., nr 817/2025, został informacyjnie wysłany skarżącej w dniu 20 czerwca 2025 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. Policjantka odebrała przesyłkę z placówki pocztowej w dniu 25 czerwca 2025 r.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 9 lipca 2025 r. do Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku wpłynęło odwołanie z Kancelarii Adwokackiej od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego z dnia 21 maja 2025 r., nr 817/2025, wraz z pełnomocnictwem udzielonym adwokat E. S., dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wnioskami dowodowymi. Pełnomocnik skarżącej wskazała, że odwołanie dotyczy decyzji o mianowaniu skarżącej na inne stanowisko służbowe, która to decyzja została doręczona stronie w dniu 25 czerwca 2025 r.
Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, w przedmiotowej sprawie, co wprost wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, organ I instancji wydał decyzję administracyjną w postaci rozkazu personalnego nr 817/2025, który rozstrzygał o mianowaniu skarżącej na równorzędne stanowisko służbowe w nowej komórce organizacyjnej Policji. Od decyzji organu I instancji stronie przysługiwało prawo do odwołania do organu II instancji w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Odwołanie złożone w dniu 9 lipca 2025 r. zostało sporządzone przez prawidłowo ustanowionego pełnomocnika skarżącej, która jest stroną postępowania administracyjnego. Jednakże, zdaniem organu odwoławczego, podstawowym warunkiem każdej czynności procesowej jest wymóg dokonania jej w zakreślonym terminie. Tymczasem przedmiotowe odwołanie złożone zostało po terminie.
W sprawie niniejszej analiza materiałów znajdujących się w aktach sprawy wskazuje, że w dniu 22 maja 2025 r. pracownica Wydziału Kadr Komendy Miejskiej Policji w Białystoku po poinformowaniu skarżącej o treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji poprosiła ją o pokwitowanie odbioru. Na skutek odmowy przyjęcia decyzji przez policjantkę pracownica Wydziału Kadr naniosła ręcznie adnotację na przedmiotowym rozkazie personalnym następującej treści: "W dniu 22.05.2025 r. mł. asp. U. L. odmówiła przyjęcia RP817/2025 z dn. 21.05.2025 Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku". Zdaniem organu odwoławczego uznać zatem należy, że nastąpiło prawidłowe doręczenie decyzji administracyjnej w miejscu zamieszkania strony przez uprawnionego pracownika, który stosownie do art. 47 § 1 k.p.a. sporządził odpowiednią adnotację na odpisie korespondencji (rozkazie personalnym) o odmowie przyjęcia wraz z datą odmowy.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że pełnomocnik strony w odwołaniu złożonym w siedzibie organu w dniu 9 lipca 2025 r. zaznaczyła, że jest to odwołanie od decyzji doręczonej stronie w dniu 25 czerwca 2025 roku (data doręczenia rozkazu personalnego nr 817/2025 KMP w Białymstoku za pośrednictwem Poczty Polskiej SA.). Nie wniosła przy tym prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. Uwzględniając powyższe należy więc stwierdzić, że termin do wniesienia odwołania od przedmiotowego rozkazu personalnego doręczonego stronie w dniu 22 maja 2025 r., upłynął w dniu 5 czerwca 2025 roku. Z powyższych względów postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zakończono w fazie wstępnego badania dopuszczalności i terminowości wniesionego odwołania, bez merytorycznego rozpatrzenia zarzutów przedmiotowego pisma oraz dołączonych do niego wniosków dowodowych.
Skargę na powyższe postanowienie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła U. L., w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 39 § 3 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkującym przyjęciem, że termin do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr 817/2025 Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku z dnia 21 maja 2025 r., doręczonego stronie w dniu 22 maja 2025 r., upłynął w dniu 5 czerwca 2025 r. mimo, iż organ podjął próbę doręczenia pisma stronie przez pracowników w miejscu zamieszkania U. L. z rażącym naruszeniem praw gwarantowanych stronie postępowania administracyjnego wobec odstąpienia od doręczenia korespondencji przesyłką poleconą za pośrednictwem operatora publicznego;
2. art. 129 § 2 k.p.a. wobec stwierdzenia, że odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku nr 817/2025 z dnia 21 maja 2025 r. nie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia, podczas gdy bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się od dnia doręczenia decyzji w dniu 25 czerwca 2025 r.,
3. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez działanie sprzeczne z zasadami prawa, w szczególności poprzez nierespektowanie zasad doręczania korespondencji stronie, w sytuacji gdy organ zobligowany jest do działania zgodnie z przepisami prawa i stania na straży praworządności oraz powagi postępowania, a nadto wobec przedłożenia prymatu zasady szybkości postępowania ponad zasady doręczania pism stronie przewidziane w art. 39 § 3 pkt 1 k.p.a.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania a następnie stwierdziła, że przepis art. 39 k.p.a. określa kolejność dokonywania doręczeń, a mianowicie: doręczenie elektroniczne z art. 39 § 1 k.p.a., w przypadku gdyby doręczenie takie nie było jednak możliwe to wtedy zastosowanie znajdzie doręczenie hybrydowe z art. 39 § 2 k.p.a., zaś w przypadku gdyby i takie doręczenie było niemożliwe, zastosowanie znajdzie doręczenie tradycyjne (na papierze) z art. 39 § 3 k.p.a. Zasadą jest, że organ doręcza pisma w postaci elektronicznej na adres do doręczeń elektronicznych. W jednej wyjątkowej sytuacji, a mianowicie kiedy adresat korespondencji przebywa w siedzibie organu administracji publicznej - nadawcy, dopuszczalne jest doręczenie nie na adres do doręczeń elektronicznych, tylko do rąk własnych adresata. W przypadku gdy powyższe nie będzie możliwe w związku z nieposiadaniem przez adresata adresu do doręczeń elektronicznych, organ doręczy pisma z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej albo przez swoich pracowników lub inne upoważnione osoby lub organy. Dopiero w sytuacji, kiedy niemożliwym będzie zarówno doręczenie elektroniczne z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, jak również skorzystanie z publicznej usługi hybrydowej, organ prześle pisma przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 PrPoczt. W takiej sytuacji doręczenie odbędzie się w jego tradycyjnej (papierowej) postaci czy to z wykorzystaniem przesyłki rejestrowanej, o której mowa w art. 3 pkt 23 PrPoczt, czy to z wykorzystaniem pracowników organu lub innych upoważnionych osób lub organów. O tym, czy zastosowanie tutaj znajdzie doręczenie z art. 39 § 3 pkt 1 czy pkt 2 k.p.a., każdorazowo decyduje organ administracji publicznej wysyłający pismo.
Dalej skarżąca wyjaśniła, że prawodawca w art. 39 § 4 k.p.a. wprowadził szczególny - w relacji do trybów z art. 39 § 1-3 k.p.a. - tryb doręczeń pism. Tryb ten ma charakter wyjątku, co predestynuje kierunek wykładni przepisu z art. 39 § 4 k.p.a. która musi przyjąć postać wykładni ścisłej. Tym samym wszystkie wątpliwości odnośnie do możliwości zastosowania tego trybu organ administracji publicznej powinien rozpatrywać in favorem niestosowania tego trybu. Tryb doręczeń z art. 39 § 4 k.p.a. znajdzie zastosowanie wyłącznie do pism, o których jest mowa w tym przepisie, tj. do decyzji, której organ administracji publicznej nadał rygor natychmiastowej wykonalności, albo decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych albo jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w szczególności bezpieczeństwo państwa, obronność lub porządek publiczny. Konieczne jest przy tym podkreślenie, że w przypadku decyzji wymienionych w art. 39 § 4 k.p.a. zastosowanie trybu doręczeń z art. 39 § 3 k.p.a. nie jest obligatoryjne. Prawodawca wskazał bowiem, że w takiej sytuacji "organ administracji publicznej może doręczyć decyzję", co przemawia za przyjęciem tego, że o każdym przypadku zastosowania trybu doręczeń z art. 39 § 4 k.p.a. decydować będzie organ prowadzący postępowanie administracyjnego.
Tymczasem, zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie doszło do sytuacji, w której organ zdecydował o doręczeniu rozkazu personalnego nr 817/2025 z dn. 21 maja 2025 r. za pośrednictwem swoich pracowników, jak przyznał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z tej to przyczyny, że U.L. od dnia 21 maja 2025 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. Taki tryb doręczenia rozkazu miał wyłącznie na względzie interes organu, tj. natychmiastowe doręczenie orzeczenia. W żadnym zakresie zaś nie uwzględniał interesu strony - policjantki, która z uwagi na zły stan zdrowia nie mogła świadczyć pracy, a co siłą rzeczy przekładało się na ograniczenia możliwości jej aktywności życiowej, w tym niewątpliwie również podjęcie działań zmierzających do ochrony jej sytuacji służbowej poprzez ustanowienie pełnomocnika i wniesienie odwołania od rozkazu. W dniu wizyty pracowników organu w jej domu, tj. 22 maja 2025 r. odwołująca się zwracała uwagę pracowników KMP w Białymstoku na ten fakt i wnioskowała by przesłać jej rozkaz pocztą, aby po zakończeniu zwolnienia mogła odebrać przesyłkę i mieć zachowany określony w k.p.a. 14-dniowy termin na wniesienie odwołania.
Dalej skarżąca wyjaśniła, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, podjęcie próby doręczenia korespondencji za pośrednictwem pracowników organu w miejscu zamieszkania skarżącej nie było determinowane treścią art. 39 § 4 k.p.a. (organ nie powołał się na tenże przepis), a zgoła odmiennymi przesłankami. Stąd przyjąć należy, że ocena skuteczności doręczenia odwołującej się od decyzji nr 817/2025 z dn. 21 maja 2025 r. winna podlegać ocenie z perspektywy art. 39 § 3 k.p.a. Mając zaś na uwadze argumentację organu, który wskazuje, że "próbę doręczenia rozkazu w miejscu zamieszkania podjęto z uwagi na fakt, iż policjantka od dnia 21 maja 2025 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim" w zestawieniu z ustanowionymi w k.p.a. gwarancjami praw strony, jako wadliwe i niezgodne z przepisami prawa należy oceniać odstąpienie od zastosowania art. 39 § 3 pkt 1 k.p.a., tj. od doręczenia decyzji z wykorzystaniem przesyłki rejestrowanej. Działanie organu należy oceniać jako usiłowanie obejścia prawa z pokrzywdzeniem praw przysługujących stronie postępowania.
Zdaniem skarżącej dążenie organu do szybkiego zakończenia postępowania administracyjnego nie może niweczyć praw gwarantowanych stronom tego postępowania. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, gdy we własnym miejscu zamieszkania strona przebywająca na zwolnieniu lekarskim zmuszona jest wdać się w utarczkę słowną z pracownikami KMP w Białymstoku, by odeprzeć próby wymuszania odbioru korespondencji, która mogłaby zostać przesłana listem poleconym na adres zamieszkania skarżącej. Skoro organ nie zdecydował się na zastosowanie trybu przewidzianego w art. 39 § 4 k.p.a., to przyjąć należy, iż nie zachodziły w jego ocenie żadne szczególne okoliczności uzasadniające fakt natychmiastowego doręczania rozkazu w czasie zwolnienia lekarskiego funkcjonariuszki, tym bardziej, że obiektywnie decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a zatem kwestia biegu terminu do odwołania od rozkazu, czy sam fakt wniesienia tego odwołania nie miał wpływu na jego prawną skuteczność. Stąd mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy, zasadnym jest twierdzenie, że termin do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., zaczął swój bieg od dnia 25 czerwca 2025 r., kiedy to skarżąca odebrała przesłany jej przesyłką poleconą rozkaz personalny nr 817/2025 z dn. 21 maja 2025 r. A w związku z tym nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego z dnia 1 sierpnia 2025 r., nr 2268/2025, które stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego z dnia 21 maja 2025 r., nr 817/2025.
Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jak trafnie podnosi się w judykaturze, uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 (por. wyrok NSA w Łodzi z dnia 21 marca 1997 r., sygn. akt SA/Łd 2990/95). Uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom, ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 180/20). W przypadku wniesienia do sądu administracyjnego skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a., sąd ten bada jedynie, czy organ wykazał w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, że zachodziła w sprawie niedopuszczalność odwołania lub czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 353/20).
W stanie faktycznym w niniejszej sprawie nie budzi sporu, że Komendant Miejski wydał w dniu 21 maja 2025 r. decyzję nr 817/2025, w której zwolnił skarżącą z zajmowanego stanowiska z dniem 31 maja 2025 r. i mianował ją na nowe równorzędne stanowisko z dniem 1 czerwca 2025 r. oraz, że nadał tej decyzji, na mocy art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności. Spór dotyczy zaś kwestii, kiedy skutecznie doręczono powyższą decyzję skarżącej i czy w związku z tym wniosła ona odwołanie od tej decyzji w terminie.
Na samym początku zauważenia wymaga, że jak wynika z akt administracyjnych, pomiędzy skarżącą i jej przełożonym w Zespole Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku trwa konflikt od dłuższego czasu, czego przejawem jest m.in. postanowienie Prokuratury Rejonowej w Sokółce z dnia 9 kwietnia 2025 r. o odmowie wszczęcia śledztwa przeciwko przełożonemu skarżącej Robertowi Rydzewskiemu oraz postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2025 r. o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko przełożonemu skarżącej Robertowi Rydzewskiemu. Z akt administracyjnych wynika też, że skarżąca zapoznała się w dniu 20 maja 2025 r. z wnioskiem personalnym (z dnia 20 maja 2025 r.) zastępcy Komendanta Komisariatu Policji II w Białymstoku i nie wyraziła zgody na zwolnienie jej z dotychczas zajmowanego stanowiska (patrz jej pisemne oświadczenie z k. 2 verte). Poza sporem jest także, że począwszy od dnia następnego, tj. od 21 maja 2025 r. skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim. Również zauważania wymaga, że decyzja Komendanta Miejskiego została wydana w dniu 21 maja 2025 r.
Przytoczenie powyższych okoliczności w ocenie Sądu jest potrzebne do tego, aby nakreślić sytuację związaną z doręczeniem przedmiotowej decyzji i ocenić, czy doręczenie decyzji skarżącej w jej mieszkaniu przez pracowników Komendy Miejskiej w dniu 22 maja 2025 r. było uzasadnione a przez to skuteczne.
Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, doręczenie decyzji w dniu 22 maja 2025 r. było uzasadnione i zarazem skuteczne. Zauważenia bowiem wymaga, że jak stanowi art. 39 § 4 k.p.a., w przypadku doręczenia decyzji, której organ administracji publicznej nadał rygor natychmiastowej wykonalności, albo decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych albo jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w szczególności bezpieczeństwo państwa, obronność lub porządek publiczny, organ administracji publicznej może doręczyć decyzję w sposób określony w § 3. Przepisów § 1 i § 2 pkt 1 nie stosuje się.
Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności i jest ona niewątpliwie decyzją w sprawach osobowych funkcjonariuszy. Ponadto ze względu na datę zwolnienia skarżącej z zajmowanego stanowiska (31 maja 2025 r.) i datę objęcia stanowiska nowego (1 czerwca 2025 r.) zachodziła potrzeba szybkiego doręczenia decyzji wydanej w dniu 21 maja 2025 r. Zatem organ mógł doręczyć skarżącej decyzję w sposób przewidziany w art. 39 § 3 pkt 2 k.p.a., tj. przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Podkreślenia też wymaga, że z mocy art. 39 § 4 k.p.a., w takim przypadku nie stosuje się przepisów § 1 i § 2 pkt 1 k.p.a. Powyższe oznacza więc, że zarzut skarżącej (podniesiony w uzasadnieniu skargi) o pierwszeństwie doręczeń w tym przypadku na podstawie art. 39 § 1 i § 2 k.p.a., jest całkowicie niezasadny.
Jako niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia przepisu art. 39 § 3 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Przepis art. 39 § 4 k.p.a. odsyła do § 3, który składa się z dwóch punktów (1 i 2), przy czym sposób doręczenia określony w pkt 1 jest alternatywny (przez użycie spójnika współrzędnego rozłącznego "albo") względem sposobu doręczenia określonego w pkt 2. Organ mógł zatem, według swego uznania i potrzeby, zastosować sposób doręczenia przewidziany w art. 39 § 3 pkt 2 k.p.a.
O tym zaś, że zachodziła potrzeba pilnego i szybkiego doręczenia decyzji (rozkazu personalnego) stanowiła okoliczność, że z punktu widzenia organu, skoro skarżąca była zapoznana z wnioskiem personalnym i mogła się spodziewać stosownej decyzji, to nagłe jej zachorowanie (pójście na zwolnienie lekarskie) mogło zostać ocenione jako dezaprobata dla mającej być wydanej decyzji w przedmiocie mianowania skarżącej na nowe stanowisko służbowe. Wbrew stanowisku skarżącej ze skargi, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie znosiło obowiązku jej doręczenia stronie, gdyż decyzja niedoręczona nie wchodzi do obrotu prawnego wobec adresata i nie może stanowić podstawy skutecznego wykonania ani egzekucji. Zatem jak wskazuje się w piśmiennictwie (patrz: Gacek Paweł, Doręczenie pisma w postępowaniu administracyjnym w siedzibie organu – wybrane aspekty. ZNSA 2023/2/23-38) wyjątkowy charakter decyzji, o których mowa w art. 39 § 4 k.p.a., sprawia, że celem tego przepisu jest zapewnienie jak najszybszego wprowadzenia ich do obrotu prawnego. Jeżeli więc istnieje sposób, który w danych okolicznościach będzie skutkował bardziej efektywną metodą zrealizowania tego celu, powinien on mieć prymat przed pozostałymi.
Zdaniem Sądu, w okolicznościach sprawy, doręczenie decyzji skarżącej w dniu 22 maja 2025 r., zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 47 § 1 i § 2 k.p.a., należy uznać za skuteczne. Decyzja została bowiem doręczona do mieszkania skarżącej przez trzech pracowników organu, którzy poinformowali skarżącą o treści decyzji, skarżąca odmówiła przyjęcia decyzji, a pracownica organu na oryginale decyzji poczyniła adnotację o odmowie przyjęcia decyzji, wpisała datę odmowy i złożyła podpis pod adnotacją. Dodatkowo w dniu 22 maja 2025 r. sporządzona została notatka służbowa opisująca przebieg doręczenia i została ona podpisana przez doręczających decyzję: Naczelnika Roberta Rydzewskiego, Starszego Specjalistę A. C., Starszego Specjalistę J.Ż.– patrz k. 9 akt adm. Zatem zgodnie z art. 47 § 2 k.p.a. należy przyjąć, że decyzja została skarżącej skutecznie doręczona w dniu 22 maja 2025 r.
Powyższe oznacza, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, że termin na wniesienie odwołania od tej decyzji, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., upłynął w dniu 5 czerwca 2025 r. Zatem odwołanie skarżącej złożone dopiero w dniu 9 lipca 2025 r. potraktowane musiało zostać jako złożone po terminie. Stąd organ odwoławczy zasadnie, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Zdaniem Sądu niezasadne są wszystkie zarzuty skarżącej podniesione w skardze. Organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 129 § 2 k.p.a., gdyż wbrew stanowisku skrzącej, decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 22 maja 2025 r. a nie dopiero w dniu 25 czerwca 2025 r.
Nie naruszono także przepisów art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. Skarżąca wskazując na naruszenie tych przepisów stoi na stanowisku, że interes strony wymagał w tym przypadku zastosowania doręczenia w trybie art. 39 § 3 pkt 1 k.p.a., czyli poprzez przesyłkę rejestrowaną, która w ocenie skarżącej winna wyprzedzać doręczenie przez pracowników organu (art. 39 § 2 pkt 2 k.p.a.). Sąd nie podziela tego stanowiska. W okolicznościach sprawy, jak wykazano już powyżej, zachodziła pilna potrzeba doręczenia decyzji jak najszybciej i zastosowany sposób doręczenia w niczym skarżącej nie ograniczył. Skarżąca bowiem już w dniu doręczenia decyzji (22 maja 2025 r.) wysłała na adres emailowy Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku pismo (patrz k. 10 akt adm.), w którym wyraziła niezadowolenie ze sposobu dokonanego doręczenia pisma i wniosła o doręczenie jej przedmiotowego pisma drogą pocztową. W swoim emailu skarżąca wyraźnie wskazała też, że doręczane jej pismo to korespondencja służbowa, a zatem wiedziała, że odmowa przyjęcia pisma może rodzić dla niej negatywne konsekwencje. Skoro skarżąca mogła wysłać emaila w dniu 22 maja 2025 r. o treści jak wyżej, to mogła również złożyć w tej samej formie odwołanie od przedmiotowej decyzji.
Sąd nie uznaje także za wiarygodne stanowiska skarżącej, że nie wiedziała ona, czego dotyczy doręczane jej pismo. Stanowisko te jest bowiem niezgodne ze stanowiskiem trzech osób doręczający skarżącej decyzję. Osoby te (policjanci) wyraźnie oświadczyli, że poinformowali skarżącą, że doręczane pismo to decyzja oraz jaka jest jej treść (patrz k. 9 akt adm.). W okolicznościach sprawy, zważywszy na cały jej kontekst, za wiarygodne należy uznać stanowisko osób doręczających. Nie po to bowiem wysłano aż trzy osoby (w tym przełożonego skarżącej) do doręczenia skarżącej decyzji, aby ukrywać przed nią treść tej decyzji.
Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organem odwoławczym zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.