II SA/BK 164/19

II SA/Bk 164/19 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2019-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Małgorzata Roleder /sprawozdawca/
Marcin Kojło
Marek Leszczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2963/19 - Wyrok NSA z 2022-09-27
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem napowietrznej linii energetycznej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił T.S. pozwolenia na przebudowę linii napowietrznej SN 15 kV na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]położonych w obrębie wsi S.– Ł. gmina W.. Pozwolenie to zostało następnie przeniesione na rzecz Zakładu Energetycznego B. S.A. Rejon Energetyczny Ł. - na mocy decyzji Starosty B. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...].
W związku z tym, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę, została wydana w oparciu o decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...], w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zadania inwestycyjnego polegającego na przebudowie linii średniego napięcia na działkach o nr: [...], [...] i [...], położonych w obrębie wsi S. – Ł., gmina W., która została uchylona na mocy wyroku tut. Sądu z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 422/09 (w związku z wydaniem jej z naruszeniem przepisu art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja miała charakter inwestycji celu publicznego), Starosta B., po uprzednim wznowieniu postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. o pozwoleniu na przebudowę (na wniosek W.Z.), w dniu [...] marca 2010 r. wydał decyzję nr [...] uchylającą ww. decyzje własne z dnia [...] sierpnia 2005 r. i [...] listopada 2005 r. oraz umorzył postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na przebudowę przedmiotowej linii napowietrznej, ze względu na fakt, że inwestycja została zrealizowana (zawiadomienie o zakończeniu budowy złożono w dniu [...] lutego 2008 r.).
W dniu [...] kwietnia 2010 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.(dalej: "PINB") wpłynęło pismo W.Z., w którym zażądała ona przywrócenia stanu zgodnego z prawem na działkach nr geod. [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie gruntów wsi S.-Ł., gm. W., na których powstał odcinek linii SN 15 kV, bez wskazań lokalizacyjnych i pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. PINB, działając na podstawie art. 81c ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – zwanej dalej: "P.b."), zobowiązał P. S.A. w L. (będącej następcą prawnym Zakładu Energetycznego B. S.A. Rejonu Energetycznego Ł. oraz obecnym właścicielem przedmiotowej linii energetycznej) do przedłożenia w terminie do dnia 10 sierpnia 2012 r. oceny technicznej napowietrznej linii energetycznej SN 15 kV na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie gruntów wsi S. – Ł., gmina W., wykonanej przez osobę uprawnioną, w szczególności sporządzonej pod kątem zgodności wykonania ww. linii z przepisami techniczno – budowlanymi. Inwestor przedłożył wymaganą ocenę techniczną wraz z pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r.
Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], PINB odmówił nałożenia na P. S. A. w L.obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia napowietrznej linii energetycznej SN 15kV, zlokalizowanej na ww. działkach – do stanu zgodnego z prawem. W ocenie organu z przedłożonej oceny technicznej jednoznacznie wynikało, że przedmiotowa linia napowietrzna została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno – budowlanymi oraz ogólnie stosowanymi rozwiązaniami technicznymi. Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: "PWINB"), decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], utrzymał ją w mocy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że prowadząc postępowanie naprawcze w trybie art. 50 – 51 P.b., w sytuacji wybudowania inwestycji w oparciu o pozwolenie na budowę, które następnie zostało wyeliminowane z obiegu prawnego, organ ograniczył się do zbadania zgodności inwestycji z warunkami technicznymi, które w sprawie nie zostały naruszone.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do tut. Sądu W.Z.. Podniosła w niej, że usytuowanie przedmiotowej linii energetycznej w odległości 70 cm od granicy jej działki, poprawiło możliwość zagospodarowania działek sąsiednich, lecz w istocie odbyło się jej kosztem.
Wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r., (sygn. akt II SA/Bk 39/15), tut. Sąd skargę powyższą oddalił, jednakże wskutek rozpoznania skargi kasacyjnej W.Z. od ww. wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. (sygn. akt II OSK 1738/15), uchylił ww. wyrok, a także decyzję PWINB z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję PINB z dnia [...] września 2014 r., znak: [...]. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że o ile na ówczesnym etapie postępowania stan sprawy został dostatecznie wyjaśniony, to konieczne jest dalsze przeprowadzenie czynności procesowych przez organy nadzoru budowlanego, tym bardziej, że akta sprawy na podstawie których wydano kontrolowaną decyzję są niepełne, a przy tym nie kończą postępowania naprawczego w sposób przewidziany w przepisach obowiązujących dla tego postępowania. NSA wskazał, że podstawowym zadaniem organu nadzoru budowlanego pozostawała ocena zgodności zrealizowanych robót budowlanych z przyczynami wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę. W tym przypadku będą to zaś przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego na skutek uchylenia decyzji wydanej dla lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rzeczą organów, w przedmiotowym postępowaniu powinno być zatem rozważenie, czy w warunkach niniejszej sprawy nie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 i art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, dalej: "u.p.z.p"). NSA zauważył przy tym, że choć organ odwoławczy szeroko wskazywał z jakich przyczyn uznał wykonane roboty budowlane za legalne, to brak jest odzwierciedlenia badania tej kwestii w zebranym materialne dowodowym.
NSA wskazał w tym względzie na konieczność uzupełnienia postępowania o dokumenty pozwalające na stwierdzenie, że inwestycja została doprowadzona do stanu zgodnego z prawem, chociażby o dokumentację powykonawczą, której nie mogła zastąpić złożona w sprawie ocena techniczna przedmiotowej linii elektroenergetycznej. NSA wskazał również na brak w zgromadzonym materiale dowodowym decyzji o warunkach zabudowy, na którą powołuje się organ odwoławczy, a której nie wydawano na potrzeby niniejszego postępowania. NSA podkreślił przy tym, że z uwagi na zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Białymstoku z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 111/13 (uchylającym wydaną w trybie autokontroli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], a także uchyloną na mocy tej decyzji, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], znak [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji), wskazujące, że decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 P.b., Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, toczące się równolegle do niniejszego postępowania. NSA wskazał przy tym, że stan zgodności z prawem, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., dotyczy nie tylko norm prawa budowanego, ale również norm zawartych w innych aktach, które mogą znaleźć zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Z regulacji dotyczących postępowania naprawczego nie wynika przy tym, że w razie braku planu miejscowego, dla rozstrzygnięcia konieczne jest zażądanie od inwestora przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Decyzja taka jest potrzebna tylko w razie dojścia do przekonania o tym, przez organ nadzoru budowlanego, na podstawie warunków konkretnej sprawy.
Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, PINB decyzją z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], odmówił nałożenia na P. S.A. z siedzibą w L., (w imieniu której działa P. S.A. Oddział B.), obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia napowietrznej linii energetycznej SN 15 kV, zlokalizowanej na działkach nr geod. [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie gruntów wsi S-Ł, gmina W., do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ precyzyjnie opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że uwzględniając wytyczne zawarte w uzasadnieniu ww. wyroku NSA, postanowieniem wydanym na podstawie art. 81 c ust. 1 w zw. z art. 51 ust 1 pkt 2 P.b. zobowiązał inwestora do przedłożenia w określonym terminie dokumentacji powykonawczej, w rozumieniu art. 3 pkt 14 P.b., dotyczącej przedmiotowej napowietrznej linii energetycznej. W dniu [...] sierpnia 2017 r. do organu wpłynęła dokumentacja powykonawcza dotycząca przedmiotowej inwestycji, tj. dokumentacja budowy z naniesionymi zmianami dokonanymi w toku wykonywania robót oraz geodezyjnymi pomiarami powykonawczymi. W wyniku zaś analizy tej dokumentacji oraz całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak też przy uwzględnieniu zaistniałego w sprawie stanu formalno-prawnego, organ uznał, że wykonana linia energetyczna nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych i nie powoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia, w związku z tym nie wymaga wykonywania czynności lub robót w celu doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem.
W wyniku rozpoznania odwołania W.Z. od ww. decyzji, PWINB decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji oraz wyjaśnił, że sprawy dotyczące ewentualnego odszkodowania z powodu utraty wartości nieruchomości mogą być rozstrzygane wyłącznie przez sądy powszechne, zaś wszelkie kwestie rozstrzygnięte w niniejszej sprawie na wcześniejszych etapach postępowania, które nie zostały zakwestionowane przez NSA w wyroku z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1738/15, korzystają z powagi rzeczy osądzonej i nie mogą być przedmiotem zaskarżenia oraz ponownej analizy organów nadzoru budowlanego.
W wyniku rozpoznania skargi W.Z. na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 11/18, uchylił decyzję PWINB z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję PINB z dnia [...] września 2017 roku nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy nie wyjaśniły sprawy oraz nie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku NSA z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1738/15. W ocenie Sądu, z zaleceń tych organy zrealizowały tylko jedno, tj. zażądały od inwestora dokumentacji powykonawczej, która została dołączona do akt. Nie zażądały natomiast dokumentacji projektowej, która była zatwierdzona pozwoleniem na budowę, a w związku z tym nie przeprowadziły jej analizy. Analizy takiej organy nie przeprowadziły również względem dokumentacji powykonawczej, bowiem się do niej odniosły i nie wyraziły własnej jej oceny w formie pisemnej. Sąd podkreślił przy tym, że organy obu instancji nie zauważyły, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2005 r. dotyczyła inwestycji w postaci przebudowy linii napowietrznej na działkach o numerach [...], [...], [...], [...], [...] i [...] natomiast decyzja lokalizacyjna z dnia [...] kwietnia 2005 r. dotyczyła tej inwestycji tylko na działkach o numerach [...], [...], i [...] co rodzi podejrzenie, że ubiegając się o decyzję o pozwolenie na budowę, wnioskodawca przedłożył także decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2004 r., która obejmowała inwestycję w postaci m.in. przebudowy linii średniego napięcia na działkach o numerach [...], [...] i [...]. Sąd wskazał, że w konsekwencji wydaje się zasadnym, aby w ramach postępowania naprawczego organy sięgnęły także do dokumentacji dotyczącej decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r., w wyniku analizy której, będzie możliwe podjęcie rozstrzygnięcia, czy w realiach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, potrzebna jest decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zlokalizowanej na działkach o numerach [...], [...], [...], [...] [...] i [...]. Organy powinny zdaniem Sądu także rozważyć, czy podnoszony przez skarżącą fakt, że obie decyzje o warunkach zabudowy nie obejmowały działki o nr [...], a mimo to znalazła się ona w decyzji o pozwoleniu na budowę, ma jakiekolwiek znaczenie dla niniejszej sprawy.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, PINB decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] PINB odmówił nałożenia na P. S.A. z siedzibą w L., (w imieniu której działa P. SA Oddział B.), obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia napowietrznej linii energetycznej SN 15 kV, zlokalizowanej na działkach nr geod. [...], [...], [...], [...] [...], [...]., położonych w obrębie gruntów wsi S-Ł, gmina W., do stanu zgodnego z prawem.
W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, że po dokonaniu analizy dokumentacji projektowej, stwierdził, że kompletna dokumentacja pozwolenia na budowę zawiera dwie decyzje Wójta Gminy W.: pierwszą z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...], znak [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, pensjonatowego, 2 szczelnych zbiorników na ścieki o pojemności do 10,00 m3, budowie garażu z częścią gospodarczą i przebudowie linii średniego napięcia, na działkach nr geod. [...], [...], [...] położonych w obrębie S.-Ł., gmina W. oraz drugą z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], znak [...] o ustaleniu inwestycji celu publicznego dla zadania inwestycyjnego, polegającego na przebudowie linii średniego napięcia na działkach nr geod. [...] [...] i [...], położonych w obrębie S.-Ł., gmina W. W toku postępowania organ ustalił (na podstawie pisma Wójta Gminy W. z dnia [...] marca 2010 r. skierowanym do W.Z. dotyczącym utraty wykonalności tej decyzji), że pierwsza z ww. decyzji Wójta Gminy W., nie została wyeliminowana z obiegu prawnego. Organ wskazał przy tym, że kwestię konieczności legitymowania się przez Inwestora decyzją o warunkach zabudowy, rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 111/13, wskazując, że nie może ona być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50-51 P.b. W związku zaś z tym, na obecnym etapie nie ma znaczenia, jakiej treści decyzje o warunkach zabudowy stanowiły podstawę do wydania pozwolenia na budowę, jak też nie zachodzi konieczność ponownego zobowiązywania Inwestora do uzyskania warunków zabudowy. Z tego względu organ wskazał, że nie dokonywał analiz w zakresie ewentualności naruszenia ustawy planistycznej przez organy samorządowe, przy realizacji przedmiotowej inwestycji.
Organ wskazał także, że według oświadczenia projektanta obiektu, znajdującego się w komplecie dokumentacji projektowej, projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z kolei w uzasadnieniu decyzji Starosty B. z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz Zakładu Energetycznego B. S.A., organ stwierdził złożenie przez nowego inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w zakresie wszystkich działek wymienionych w pozwoleniu na budowę, tj. działek o nr: [...], [...], [...], [...] [...] i [...]., oraz przyjęcie wszystkich warunków decyzji. Inwestor ten, w sierpniu 2007 r., na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w dobrej wierze rozpoczął roboty budowlane związane z przebudową przedmiotowej linii średniego napięcia. Roboty budowlane zostały zaś zrealizowane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym w zakresie lokalizacji projektowanych słupów energetycznych, co potwierdził uprawniony geodeta na mapie poinwentaryzacyjnej, sporządzonej w dniu [...] stycznia 2008 r. Z kolei w oświadczeniu z dnia [...] stycznia 2008 r. kierownik budowy również potwierdził wykonanie robót budowlanych, w sposób zgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę, przepisami oraz normami. Organ dokonał przy tym oceny dokumentacji powykonawczej, wskazując, że spełnia ona definicję z art. 3 pkt 14 P.b. W dzienniku budowy istnieje zapis uprawnionego geodety o wytyczeniu obiektu w terenie oraz zapis kierownika budowy o ustawieniu słupów wsporczych linii SN, w sposób zgodny z zatwierdzonym projektem technicznym. W teczce dokumentacji powykonawczej znajdują się również dokumenty potwierdzające przydatność do stosowania w budownictwie wyrobów budowlanych wbudowanych w przedmiotowej linii oraz m.in. protokół badań i sprawdzeń w zakresie rezystancji uziemienia słupów, jak też inne wymagane protokoły. W ocenie organu dokumentacja powykonawcza nie odbiega od ogólnie obowiązujących standardów w zakresie jej kompletowania i sporządzania.
Odnośnie zaś wymienionej w pozwoleniu na budowę, działki nr geod, 361, organ wskazał, że kwestia ta została wyjaśniona w postanowieniu PWINB z dnia [...] marca 2011 r. w oparciu o informację udzieloną przez Starostę B., zgodnie z którą działka ta znalazła się w strefie oddziaływania przedmiotowej linii, z uwagi na projektowany słup nr 2 w granicy działek nr [...] i [...], co w ocenie organu znajduje potwierdzenie w dokumentacji projektowej. Ponadto organ wskazał, że organ wydający pozwolenie na budowę był związany treścią wniosku Inwestora, w którym wskazana była przedmiotowa działka.
W wyniku rozpatrzenia odwołania W.Z. od ww. decyzji, PWINB decyzją z dnia [...] stycznia nr [...], utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że organ I instancji uzupełnił akta sprawy o dokumentację projektową oraz dokumentację powykonawczą, którą przeanalizował pod kątem zgodności z prawem. Ponadto wskazał także, że PWINB wypożyczył ze Starostwa Powiatowego w B. pełną dokumentację związaną z wydaną przez Starostę B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. S. pozwolenia na przebudowę przedmiotowej linii oraz z decyzją Starosty B. z [...] listopada 2005 r., którą przeniesiono to pozwolenie na Zakład Energetyczny B. S.A. Organ odwoławczy wskazał, że pismem z [...] grudnia 2018 r. Starosta B. potwierdził, że podstawę wydania ww. pozwolenia na budowę, stanowiły obie decyzje o warunkach zabudowy, tj. zarówno decyzja z dnia [...] grudnia 2004 r., jak i decyzja z [...] kwietnia 2005 r., bowiem obie - z naniesionymi klauzulami ich prawomocności wraz z załącznikami graficznymi oraz poświadczone za zgodność z oryginałem przez projektanta - stanowiły integralną część zatwierdzonego projektu budowlanego. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w ocenie Starosty B. - będącego organem kompetentnym do zajęcia stanowiska odnośnie wydanej zgody na lokalizację przebudowywanej linii energetycznej - przebieg omawianej inwestycji liniowej przedstawiony w załącznikach graficznych, nie stanowił o ich alternatywnym charakterze, a jedynie o uzupełniającym zakresie terenu wskazanego dla planowanej przebudowy przez uwzględnienie dwóch dodatkowych działek nr [...] i [...] (oprócz działki inwestora nr [...]). PWINB dokonał weryfikacji tego twierdzenia, wskazując, że stanowisko to jest prawidłowe, bowiem przebieg inwestycji na obu załącznikach jest tożsamy, zaś różnią się one jedynie zakresem inwestycji objętej wnioskiem.
Odnosząc się do kwestii uwzględnienia w wydanym pozwoleniu na budowę działki nr [...], pomimo braku jej wskazania w obu decyzjach o warunkach zabudowy, organ odwoławczy odwołał się do ww. pisma Starosty B., w którym wyjaśniono, że udzielenie pozwolenia na budowę uwzględniającego ww. działkę nastąpiło wskutek objęcia jej wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia budowlanego, do którego dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, zaś z przedłożonych rozwiązań projektowych wynikało jednoznacznie, że przebudowa linii zaprojektowana została od istniejącego słupa nr 2 zlokalizowanego na granicy działek nr [...] i [...], w kierunku działki [...], a zatem jego wymiana (w tym samym miejscu) na słup typu ON1-12/12 nie wymagała uzyskania przesądzeń terenowych w ww. decyzjach o warunkach zabudowy. Wyjaśnienie to PWIN uznał za wyczerpujące.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że na potrzeby trwającego postępowania wypożyczył pełną dokumentację do decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy uznał, że została ona wydana na rzecz T. S. - i nie miała charakteru "celu publicznego", jednakże biorąc wzgląd na fakt, że nie jest on już właścicielem działki [...], decyzja ta nie może stanowić obecnie legitymacji do podjęcia prac budowlanych.
W ocenie organu odwoławczego inwestycja została wykonana zgodnie ze wskazaniami lokalizacyjnymi wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy, zaś ponadto z punktu widzenia formalnoprawnego, nie ma podstaw do podważania zgodności z prawem inwestycji wykonanej w oparciu o kompletną dokumentację, zatwierdzoną przez powołane do tego organy i zgodnie z nią zrealizowaną, co potwierdza dokumentacja powykonawcza.
W ocenie organu, w chwili obecnej brak jest jedynie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej działek [...] o [...], (bowiem dla działek nr [...], [...] i [...] pozostała w obiegu decyzja z [...] grudnia 2004 r. obejmująca znaczącą część inwestycji, zaś dla działki nr [...] nie ma konieczności uzyskiwania takiej decyzji), obejmujących krótki odcinek linii. Organ odwoławczy uznał jednak, że niezależnie od tego czy inwestor zostałby zobowiązany do uzyskania warunków zabudowy, brak jest przeszkód formalnych do wydania takiej decyzji, bowiem nie został w międzyczasie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak również nie zmieniono przeznaczenia gruntów. Kwestia ta jednak, zdaniem organu została rozstrzygnięta na mocy wyroku tut. Sądu z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 111/13, który doprowadził do umorzenia przez Wójta Gminy. W. postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla niniejszej inwestycji. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację zamierzenia budowlanego, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy miejscowo organ samorządowy, nie znalazł przeszkód do wydania decyzji o warunkach zabudowy. PWINB wskazał również, że przyczynami, dla których uchylono następczo z obiegu prawnego decyzję o pozwoleniu na budowę i decyzję o warunkach zabudowy wydaną dla inwestycji celu publicznego było pominięcie strony oraz zmiana lokalizacji urządzeń służących realizacji celu publicznego, zaś nigdy w sprawie nie padł zarzut, że na wykonanie przedmiotowej inwestycji inwestor nie mógł uzyskać decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy podkreślił również, że przedmiotowa inwestycja polegała na częściowej zmianie przebiegu istniejącej linii, której parametry użytkowe i techniczne po przebudowie miały nie ulegać zmianie. Przebudowany fragment zaczynał się i kończył w konkretnych i niezmienionych miejscach istniejącej linii energetycznej, więc inwestycja nie tworzyła nowej linii i nie mogła stanowić samodzielnego elementu sieci.
Ponadto PWINB wskazał, że w oparciu o opinię uprawnionego architekta, WSA w Białymstoku pierwotnie rozpatrujący sprawę, w uzasadnieniu wyroku z 29 października 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 422/09, ustalił, że proponowane usytuowanie przebudowywanej linii energetycznej jest zgodne z obowiązującymi przepisami i normami. Przebieg projektowanej linii zwiększa swobodę w zagospodarowaniu działek wnioskodawcy i jednocześnie nie zmniejsza atrakcyjności działki sąsiedniej nr 396, co do możliwości jej zagospodarowania. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że nie został potwierdzony zarzut dotyczący tego, że konieczne jest ustanowienie odpowiedniej odległości strefy ochronnej 5 m, liczonych w poziomie od skrajnych przewodów do granicy działki. Organ wyjaśnił również, że usytuowanie linii energetycznej SN 15 kV nie narusza dopuszczalnych wartości natężenia pola magnetycznego oraz, że nie ma przepisów wprost regulujących minimalną dopuszczalną odległość budynku od linii energetycznej. W ocenie organu odwoławczego, aktualny przebieg linii po przebudowie nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Natomiast podnoszone przez odwołującą się kwestie możliwości zagospodarowania działki nr [...], wyceny jej wartości oraz ewentualnego odszkodowania z powodu utraty wartości nieruchomości, stanowią zagadnienia wykraczające poza zakres orzekania organów nadzoru budowlanego.
Organ odwoławczy wskazał również, że zarówno wytyczenie geodezyjne obiektu w terenie, jak i dokumentacja geodezyjna powykonawcza, zostały wykonane przez uprawnionego geodetę, który potwierdził, że przebieg linii w terenie jest zgodny z dokumentacją projektową, podkreślając przy tym, że w trakcie prowadzenia robót budowlanych, inwestor dysponował pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym, a zatem wykonane prace nie miały charakteru przypadkowych czy samowolnych.
PWINB uzupełnił ponadto akta o egzemplarz pozwolenia na budowę nr [...] z 2005 r. wraz ze wszystkimi załącznikami, który został wypożyczony ze zbiorów Starostwa Powiatowego w B., i który, w ocenie organu odwoławczego, może stanowić jedną z podstaw oceny, czy i jakie czynności należy podjąć w celu doprowadzenia wybudowanego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy zważył, że skoro przyczyną dla której wyeliminowano pozwolenie na budowę był brak pierwiastka publicznego inwestycji, nie zaś kolizja z przepisami prawa budowlanego, obowiązującymi warunkami technicznymi bądź niezgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w tym niezgodność lokalizacyjna – to projekt budowlany może stanowić źródło odniesienia dla organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie naprawcze. PWINB dokonał więc jego oceny, która doprowadziła do konkluzji, że jest on kompletny, zawiera wszystkie wymagane prawem załączniki i oświadczenia, a inwestycja jest zgodna z warunkami technicznymi i sztuką budowlaną. W dzienniku budowy istnieje zapis uprawnionego geodety o wytyczeniu obiektu w terenie i zapis kierownika budowy o ustawieniu słupów wsporczych linii SN w sposób zgodny z zatwierdzonym projektem i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami oraz obowiązującymi Polskimi Normami. Teren budowy został doprowadzony do należytego stanu i porządku. Ponadto zgodność lokalizacji słupów linii potwierdził uprawniony geodeta na mapie poinwentaryzacyjnej sporządzonej [...] stycznia 2008 r. Do dokumentacji powykonawczej załączone zostało oświadczenie kierownika budowy potwierdzające wykonanie robót budowlanych w sposób zgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i normami. Do akt sprawy załączono dokumenty potwierdzające przydatność do stosowania w budownictwie wyrobów wbudowanych w przedmiotowej linii oraz m.in. protokół badań i sprawdzeń w zakresie rezystancji uziemienia słupów, a także inne protokoły, wskazane w uzasadnieniu decyzji organu l instancji.
Organ odwoławczy dokonał również analizy, sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy Oceny technicznej przedmiotowej linii elektroenergetycznej, podzielając zawarte w niej stwierdzenia, że linia ta została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi oraz ogólnie stosowanymi rozwiązaniami technicznymi, a także, że jest w bardzo dobrym stanie technicznym i nie budzi zastrzeżeń co do dalszej eksploatacji.
Skargę na ww. decyzję wniosła do tut. Sądu W.Z., wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji ją poprzedzającej i ponowne rozstrzygnięcie sprawy przez organy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że PWINB nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, że zaskarżona decyzja narusza art. 3 pkt 20 P.b. bowiem nie zawiera ustaleń w zakresie wyznaczenia obszaru oddziaływania nowo wybudowanego odcinka linii energetycznej, narusza art. 5 ust. 1 pkt P.b., bowiem organy nie poszanowały, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, interesów osób trzecich, a także narusza przepisy procesowe, tj. art. art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz ustosunkował się do zarzutów zawartych w skardze.
W piśmie procesowym z dnia 16 maja 2019 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił argumentację skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest decyzja PWINB z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję PINB z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...], odmawiającą nałożenia na P. S.A. z siedzibą w L., w imieniu której działa P. S.A. Oddział B., obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia napowietrznej linii energetycznej SN 15 kV, zlokalizowanej na działkach nr geod. [...], [...], [...], [...] [...], [...], położonych w obrębie gruntów wsi S-Ł, gmina W., do stanu zgodnego z prawem.
Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., wedle którego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.
Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały w wyniku kolejnego już rozpoznania przedmiotowej sprawy, względem której szczegółowe wytyczne zawarł NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 1738/15, który uchylił nie tylko poprzedzający go wyrok tut. Sądu z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 39/15, ale również decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji. Wskutek ww. wyroku, sprawa wróciła zatem bezpośrednio do rozpatrzenia przez organ I instancji, który, na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369., zwanej dalej: "p.p.s.a.") jest związany wyrażoną w tym wyroku oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania (podobnie jak organ odwoławczy oraz tut. Sąd).
W uzasadnieniu ww. wyroku, NSA zawarł odpowiednie zalecenia co do dalszego postępowania, stwierdzając, że podstawowym zadaniem organu nadzoru budowlanego, jest ocena zgodności zrealizowanych robót budowlanych z przyczynami wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę. W tym względzie zaś organ powinien mieć na względzie przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego na skutek uchylenia decyzji wydanej dla lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ocena zaś w tym względzie powinna tyczyć się rozważenia, czy w warunkach niniejszej sprawy nie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 i art. 63 ust. 1 u.p.z.p. Drugim zaleceniem było z kolei uzupełnienie postępowania o dokumenty pozwalające na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja została doprowadzona do stanu zgodnego z prawem, w szczególności o dokumentację powykonawczą oraz decyzję o warunkach zabudowy, na którą powołuje się organ odwoławczy, a której nie wydawano na potrzeby niniejszego postępowania. W tym zakresie NSA wskazał wprost, że dotychczas zgromadzone akta sprawy są niepełne, a przy tym nie kończą postępowania naprawczego w sposób przewidziany w przepisach obowiązujących dla tego postępowania. Powołał się przy tym na stanowisko wyrażone w innym wyroku NSA (z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1351/11), w którym wskazano, że uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę nie oznacza jeszcze, że dokumentacja projektowa zatwierdzona tym pozwoleniem nie może stanowić materiału dowodowego w postępowaniu naprawczym. W postępowaniu tym organ nadzoru budowlanego powinien zaś wyjaśnić, czy projekt budowlany, w zależności od przyczyn uchylenia pozwolenia na budowę, może stanowić jedną z podstaw do oceny, czy i jakie czynności należy podjąć w celu doprowadzenia wybudowanego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.
Z kolei w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Bk 11/18) tut. Sąd, uchylając decyzje organów nadzoru budowlanego, które, poza zażądaniem od inwestora dokumentacji powykonawczej, nie zrealizowały ww. zaleceń (w tym nie przeprowadziły analizy tej dokumentacji), powyższe zalecenia NSA doprecyzował, polecając organom, aby po pierwsze - w ramach postępowania naprawczego sięgnęły do dokumentacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2004 r., która także obejmowała inwestycję w postaci m.in. przebudowy linii średniego napięcia na działkach o nr: [...], [...] i [...]. W ocenie Sądu dokonanie analizy tej dokumentacji byłoby pomocne w ustaleniu, czy w zaistniałych w sprawie realiach faktycznych i prawnych, potrzebna jest decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po drugie Sąd polecił aby organy zażądały dokumentacji projektowej, która była zatwierdzona pozwoleniem na budowę oraz przeprowadziły jej analizę; po trzecie aby analizę przeprowadziły także względem dokumentacji powykonawczej, zaś po czwarte, aby poczyniły rozważania, co do faktu wymienienia działki nr [...] w pozwoleniu na budowę, przy jednoczesnym braku jej zawarcia w obu decyzjach o warunkach zabudowy i ustaliły, czy fakt ten ma znaczenie w prowadzonym postępowaniu.
W związku z brzmieniem wyżej powołanego art. 153 p.p.s.a., rolą Sądu obecnie kontrolującego zaskarżone decyzje, jest zatem weryfikacja, czy organy w pełni zastosowały się do ww. zaleceń i wskazań, w szczególności zaś do tych sformułowanych w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 1738/15.
W ocenie tut. Sądu, w poprzedzającym wyrokowanie postępowaniu, organy nadzoru budowlanego wypełniły wszystkie ww. zalecenia, słusznie rozstrzygając o zgodności z prawem przedmiotowej linii energetycznej. Jak wskazuje analiza obecnie wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji, zastosowały się one do powyższych wytycznych, dokonując koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, opartych na wyczerpująco uzupełnionym materiale dowodowym.
Przede wszystkim organy obu instancji przeprowadziły szczegółową analizę pozyskanej na wcześniejszym etapie postępowania dokumentacji powykonawczej, a także zgromadziły dokumentację projektową, którą również poddały wszechstronnej ocenie. Ponadto organ odwoławczy pozyskał pełną dokumentację akt sprawy udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, która została doprecyzowana pisemnymi wyjaśnieniami Starosty B.. Organy ustaliły, że zgromadzona dokumentacja, zarówno projektowa, jak i powykonawcza, odpowiada przepisom prawa oraz została sporządzona przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami. Przede wszystkim ustalono, że roboty budowlane zostały zrealizowane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, warunkami udzielonego wówczas pozwolenia na budowę oraz przepisami i normami technicznymi. Powołano się przy tym na zapisy uprawnionego geodety i kierownika budowy widniejące w dzienniku budowy, a także na dokumentację zgromadzoną w teczce dokumentacji powykonawczej, którą oceniono jako nie odbiegającą od standardów obowiązujących w zakresie jej sporządzania i gromadzenia.
Oceniając zaś dokumentację projektową organy dokonały wyczerpującej analizy stanowiących jej cześć aktów prawnych, wyjaśniając przy tym, uprzednio wątpliwą kwestię uwzględnienia w pozwoleniu na budowę działki oznaczonej nr 361, której nie wymieniono w żadnej z dwóch decyzji o warunkach zabudowy załączonych do projektu budowlanego. Organy posiłkowały się przy tym, udzielonymi na piśmie wyjaśnieniami Starosty B., które ze względu na logiczny tok tych wyjaśnień, mogły stanowić wiarygodne źródło informacji o toku procedowania tego organu w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę. Wskazaną przez Starostę B. okoliczność posadowienia słupa energetycznego, istniejącego wówczas w granicy działek [...] i [...] oraz jego wymiany, potwierdza przy tym dokumentacja projektowa, podobnie jak fakt objęcia przedmiotowej działki wnioskiem inwestora ubiegającego się o pozwolenie na budowę. Z tego też względu, w ocenie Sądu przedstawiona w tym względzie w obu decyzjach analiza, dostatecznie wyjaśnia powyższą wątpliwość. Podkreślić przy tym należy, że inwestor, który z racji zainicjowania niniejszego postępowania, pozostał jego dysponentem, wyznaczył swoim żądaniem nie tylko rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, ale również jego zakres, a przy tym granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu. Organy zaś tym żądaniem były związane.
Słusznie przy tym organ odwoławczy miał w tym względzie, że u podłoża wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę (tj. przebudowę) przedmiotowej linii energetycznej, nie leżała ani kolizja z przepisami prawa budowlanego, obowiązującymi warunkami technicznymi ani niezgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w tym niezgodność lokalizacyjna), lecz brak pierwiastka publicznego inwestycji. Zasadnie zatem uznano, że projekt budowlany, a przy tym i dokumentacja projektowa, mogą stanowić źródło odniesienia dla organów nadzoru budowlanego, prowadzących przedmiotowe postępowanie naprawcze, bowiem nie stwierdzono na uprzednim etapie postępowania ich wadliwości, nieścisłości lub niezgodności z prawem.
Organ II instancji dokonał również analizy pozyskanej do akt dokumentacji dotyczącej postępowania o ustalenie warunków zabudowy, zakończonego decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2014 r. (ustalającą warunki zabudowy działek [...], [...] i [...]), a także przeprowadziły obszerny wywód, co do wymogów lokalizacyjnych przedmiotowej inwestycji. Wskazał w tym względzie, że w chwili obecnej, brak jest decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej działek [...] i [...] (obejmujących krótki odcinek linii), bowiem dla działek nr [...], [...] i [...]), pozostała w obiegu ww. decyzja z [...] grudnia 2004 r. obejmująca znaczącą część inwestycji, zaś względem działki nr [...], nie zachodzi konieczność uzyskiwania takiej decyzji. Słusznie przy tym organ odwoławczy uznał, że niezależnie od tego czy inwestor zostałby zobowiązany do uzyskania warunków zabudowy, brak jest przeszkód formalnych do wydania takiej decyzji, bowiem nie został dotychczas uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obejmujący ww. działki, jak również nie zmieniono przeznaczenia gruntów. Kwestia ta jednak, jak wskazał organ, została prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem tut. Sądu z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 111/13, którego pokłosiem było umorzenie nowego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, w opisanym tam zakresie. Mając zaś na uwadze powyższe, a także przyczynę, z powodu której uchylono z obiegu prawnego decyzję o pozwoleniu na budowę i decyzję o warunkach zabudowy (tj. pominięcie strony oraz zmiana lokalizacji urządzeń służących realizacji celu publicznego) oraz okoliczność, braku przeszkód w uzyskaniu pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy, organ zasadnie stwierdził o braku przyczyn, dla których miałby żądać od inwestora przedłożenia nowej decyzji o warunkach zabudowy dla całej inwestycji.
Podkreślić przy tym należy, że nakazując doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z prawem, organ ma obowiązek wskazania, które przepisy prawa zostały naruszone wykonaniem obiektu budowlanego oraz na jakiej podstawie prawnej nakazuje usunięcie zaistniałej niezgodności z prawem. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie, nie wykazało zaś jakichkolwiek niezgodności prawnych przedmiotowej inwestycji, która nie narusza ani wymagań prawa budowlanego, ani unormowań technicznych. Wniosek ten jest w zupełności zbieżny z oceną techniczną przedmiotowej linii, przeprowadzoną przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami, a która została szczegółowo oceniona przez organ odwoławczy.
Reasumując, dokonując kontroli zapadłych w sprawie decyzji, Sąd doszedł do wniosku o ich zgodności zarówno z prawem, jak i ze wskazaniami oraz oceną prawną, wyrażonymi w uprzednio zapadłych w niniejszej sprawie wyrokach - zarówno NSA jak i tut. Sądu. Dostrzeżone wówczas nieścisłości dowodowe oraz braki w ustaleniach stanu faktycznego, stanowiące oczywiste uchybienia procesowe, zostały obecnie wyeliminowane. Podkreślić przy tym należy obszerność zgromadzonego materiału dowodowego, który został należycie uzupełniony i był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy oraz został należycie oceniony.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Przytoczono przy tym najistotniejsze dla rozstrzygnięcia sprawy konkluzje, wynikające z materiału dowodowego oraz dokonano jego oceny zgodnie z zasadami: swobodnej oceny dowodów, prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, czego wyrazem są pisemne motywy zapadłych rozstrzygnięć, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, a więc odpowiadające warunkom opisanym w art. 107 § 3 k.p.a. Jakkolwiek uzasadnienie decyzji organu I instancji, zostało sporządzone w sposób bardziej lakoniczny, aniżeli uzasadnienie organu odwoławczego, to jednak, co do zasady pozostaje ono trafne, zaś wynikające z niego wnioski, są w zasadniczej swej mierze, spójne z tymi, do których doszedł organ II instancji.
Tym samym, podniesione przez skarżącą zarzuty, nie mogły okazać się skuteczne. Zawarte tam twierdzenia stanowią w ocenie Sądu polemikę, która, jako nie znajdująca oparcia w materiale dowodowym, a przy tym pozbawiona racji przekonywania, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania ustaleń poczynionych przez organy obu instancji. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji, nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Co więcej, zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych.
Podkreślić przy tym należy, że kwestia technicznej możliwości posadowienia przez skarżącą budynku na własnej działce - sąsiedniej względem działki, przez którą przebiega przedmiotowa inwestycja oraz związanych z tym ewentualnych ograniczeń lub innych skutków takiej lokalizacji linii, nie leży w gestii organów administracji, lecz powinna zostać, po uprzednim zainicjowaniu odpowiedniego toku postępowania, rozstrzygnięta przez sąd powszechny lub w drodze pozasądowych uzgodnień z właścicielem linii energetycznej. Na marginesie również zauważyć należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie - ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. to ochrona przed ograniczeniem możliwości zabudowy działki sąsiedniej w sposób wykraczający poza możliwości wynikające z projektowanej zabudowy (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2019 r., II OSK 1278/17, Lex nr 2657376). Ochrona ta nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. W przypadku zaś inwestycji przesyłowej, zasadne jest zawsze dokonanie wyważenia interesu społecznego, z indywidualnym interesem poszczególnej jednostki. W ocenie tut. Sądu, co do zasady każda inwestycja realizowana, w bliskim sąsiedztwie, powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, jednakże w takim przypadku właścicielowi działki sąsiedniej służą pewne instrumenty prawne, mające na celu zniwelowanie lub zrekompensowanie tych ograniczeń. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 30 stycznia 2019 r. (II OSK 560/17, Lex nr 2643569): ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego a w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego – których w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Konieczność zaś zastosowania się, w toku prowadzonych robót budowlanych, do przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, nie stanowi o braku poszanowania interesu skarżącej, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.
Reasumując stwierdzić należy, że Sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił, zgodnie z art.151 p.p.s.a.