II SA/Bk 1494/25

II SA/Bk 1494/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-11-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk
Elżbieta Lemańska /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Leszczyński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 113
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 17 czerwca 2025 r. nr 409.167/B-7/XV/25 w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Wójta Gminy Sidra z dnia 16 maja 2025 r. numer BKR.6730.40.2024; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku na rzecz skarżącego A.K. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 17 czerwca 2025 r. znak 409.167/B-7/XV/25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Sidra z 16 maja 2025 r. znak BKR.6730.40.2024 o sprostowaniu omyłki pisarskiej w decyzji własnej Wójta z 18 września 2024 r. znak BKR.6730.40.2024 o warunkach zabudowy.
Postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wskazaną na wstępie decyzją z 18 września 2024 r. znak BKR.6730.40.2024 ustalono D.R. warunki zabudowy dla inwestycji w postaci budowy dwóch budynków inwentarskich (kurników z przeznaczeniem do hodowli kurcząt-bojlerów o łącznej obsadzie 89 000 szt. na cykl, tj. 356 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach nr [...] i [...] obręb H., gmina Sidra. W decyzji zamieszczono ustalenia m.in. w zakresie rodzaju inwestycji (pkt 1) oraz warunków i szczegółowych wymagań jej realizacji (pkt 2). W punkcie 2b "Wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu" wskazano w następujący sposób: "Projektowana bateria składająca się z 2 zbiorników naziemnych na gaz propan o poj. 6,7 m3 każdy z płytą fundamentową: powierzchnia - do 13,4 m3, wysokość do 2,5m". Z kolei w punkcie 5 "Ustalenia z zakresu obsługi komunikacji i infrastruktury technicznej" wskazano: "odprowadzanie ścieków - projektowany bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe".
Decyzja stała się ostateczna 21 października 2024 r.
Postanowieniem z 16 maja 2025 r., wydanym na podstawie art. 113 § 1 i 3 k.p.a., Wójt Gminy Sidra sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w ww. decyzji w następujący sposób:
1) w punkcie 2b "Wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu" jest: "Projektowana bateria składająca się z 2 zbiorników naziemnych na gaz propan o poj. 6,7 m3 każdy z płytą fundamentową: powierzchnia - do 13,4 m3", powinno być: "pojemność do 13,4 m3";
2) w punkcie 5 "Ustalenia z zakresu obsługi komunikacji i infrastruktury technicznej" jest "odprowadzanie ścieków - istniejący lub projektowany bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe", powinno być: "odprowadzanie ścieków – istniejący lub projektowany bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe".
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A.K. Zarzucił naruszenie:
1) art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. w zw. art. 126 k.p.a. przez wydanie postanowienia o sprostowaniu z urzędu "rzekomej omyłki pisarskiej", pomimo iż ewentualne rozstrzygnięcie powinno dotyczyć sprawy znak BKR.6730.33.2024, na co wskazuje decyzja z 6 sierpnia 2025 r. znak. BKR.6730.33.2024 w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich (kurników z przeznaczeniem do hodowli kurcząt-bojlerów o łącznej obsadzie 89 000 szt. na cykl, tj. 356 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach nr [...] i [...] obręb H., gmina Sidra i wyrok z 10 kwietnia 2025 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 713/24, co z kolei wskazuje na nieważność skarżonego postanowienia;
2) art. 113 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 123 § 2 k.p.a. przez błędne uznanie, że postanowienie nie rozstrzyga o istocie sprawy, mimo że wprowadzona zmiana z "powierzchnia do 13,4 m3" na "pojemność do 13,4 m3" zmienia sens merytoryczny decyzji (powierzchnia a pojemność to różne parametry) oraz że z uzasadnienia postanowienia wynika, że koliduje ono zarówno z wnioskiem jak i z istotą decyzji z 18 września 2024 r. znak BKR.6730.40.2024, co ma istotne znaczenie w sprawie, bowiem powierzchnia stanowi obszar i może mieć inne oddziaływanie na środowisko i infrastrukturę towarzyszącą niż pojemność lub ewentualnie objętość;
3) art. 113 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art 123 § 2 k.p.a. przez błędne uznanie, że postanowienie nie rozstrzyga o istocie sprawy, mimo że z jego uzasadnienia wynika, iż koliduje ono zarówno z przedmiotem wniosku jak i z istotą ewentualnej decyzji z 18 września 2024 r. znak BKR.6730.40.2024, co ma istotne znaczenie w sprawie, bowiem pierwotna treść decyzji "projektowany bezodpływowy zbiornik" została zmodyfikowana na "istniejący lub projektowany", co rozszerza zakres możliwych rozwiązań i ingeruje w merytoryczne ustalenia decyzji, a zatem odprowadzanie ścieków w projektowanym bezodpływowym zbiorniku na nieczystości ciekłe pozostaje w sprzeczności ze słusznym interesem strony, która wskazała na istnienie bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, który ewentualnie chciała rozbudować.
Zaskarżonym postanowieniem z 17 czerwca 20205 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Podkreśliło, że przedmiotem procedowania w trybie art. 113 k.p.a. jest wyłącznie kwestia oczywistej omyłki pisarskiej, a poza zakresem sprawy pozostaje merytoryczna poprawność decyzji ustalającej warunki zabudowy. Dalej Kolegium wskazało, że wyznacznikiem oczywistości omyłki jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
Zdaniem organu odwoławczego zestawienie treści prostowanej decyzji z 18 września 2024 r. i wniosku z 8 sierpnia 2024 r. jednoznacznie wskazuje na oczywistość omyłek. We wniosku wskazano bowiem: "C. Załącznik - dane dotyczące obiektu budowlanego niebędącego budynkiem. Nr egzemplarze 2" "bateria składająca się z 2 zbiorników naziemnych na gaz propan o poj. 6,7m3 każdy z płytą fundamentową" Tabela C.4. charakterystyka parametru obiektu, C.4.2 Kubatura, objętość, pojemność (m3) maksymalna 13,4. Kolegium wywiodło, że bezsprzecznie chodzi o baterię składającą się z 2 zbiorników naziemnych na gaz propan o poj. 6,7m3 każdy, z płytą fundamentową. Chodzi więc o pojemność a nie o powierzchnię. W decyzji organ wskazał, że powierzchnia ma wynosić 13,4 m3, co już samo w sobie stanowi omyłkę, gdyż powierzchnia nie może być podana w m3. Proste zestawienie treści wniosku i treści decyzji wyraźnie wskazuje na oczywistość omyłki.
Kolegium zauważyło, że w decyzji o warunkach zabudowy organ określa parametry inwestycji, które co do zasady powinny wynikać z przeprowadzonej analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W sprawie ma zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro więc nie przeprowadzano analizy, to parametry inwestycji nie wynikały z analizy i nie mogło dojść do zmiany (błędnego wyliczenia) charakterystycznych parametrów inwestycji. Nie można przy tym twierdzić, że zmiana parametru z "powierzchni" na "pojemność" może spowodować inne odziaływanie na nieruchomości sąsiednie. Parametr ten nie wynika z analizy, gdzie oceniano by kwestie ładu przestrzennego. Powinien być bezpośrednim odzwierciedleniem treści wniosku - tu zaś nastąpiła wyraźna rozbieżność.
Podobnie organ odwoławczy ocenił kwestię bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe. Jak zauważył, we wniosku wyraźnie wskazano: "Załącznik - dane dotyczące infrastruktury technicznej, nr egzemplarza 1" pkt. A. 1.2. "Odprowadzanie ścieków" zaznaczone jest bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe "istniejący" i "projektowany". Czyli ma to być zbiornik istniejący bądź projektowany. W decyzji zaś wskazano, że ma to być zbiornik projektowany (pkt 5). Dopuszczenie użycia istniejącego zbiornika nie jest konsekwencją przeprowadzenia analizy i oceny z punktu widzenia ładu przestrzennego, a wynikać powinno wyraźnie z treści wniosku. Nie jest zrozumiałym, w jaki sposób sprostowanie tej omyłki ma pozostawać w sprzeczności ze "słusznym interesem strony". Jeśli zbiornik na nieczystości ciekłe istnieje, to będzie używany, jeśli zaś nie istnieje - to będzie musiał być wybudowany. Zdaniem Kolegium powyższe czyni bezskutecznymi zarzuty odnoszące się do niemożliwości sprostowania decyzji ze względu na brak oczywistości błędu.
W kwestii nieważności postanowienia ze względu na wydaną decyzję z 6 sierpnia 2024 r. Kolegium wskazało, że decyzja ta pozostaje bez związku ze skarżonym postanowieniem. Poza oceną Kolegium jest kwestia prawidłowości tej decyzji oraz kwestia tożsamości spraw. Co prawda, jak przyznał organ, w sprawie wydane zostały dwie decyzje ustalające warunki zabudowy dla takiej samej inwestycji, ale sprostowaniu podlega konkretna decyzja i tylko poprawność jej sprostowania poddana jest weryfikacji Kolegium. Marginalnie organ odwoławczy dodał, że decyzja poprzednia została wydana 6 sierpnia 2024 r., a kolejny wniosek wpłynął 8 sierpnia 2024 r., czyli później. Nie jest więc tak, że dwie decyzje wydane zostały na skutek jednego wniosku. Zarzuty nieważnościowe mogłyby zostać ocenione w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji z 18 września 2024r. a nie w postępowaniu przedmiotowym dotyczącym jej sprostowania.
Skargę do sądu administracyjnego wywiódł A.K.. Zarzucił naruszenie:
I. prawa materialnego, tj.:
1) art. 113 § 1 i 3 k.p.a. zw. z art. 123 § 2 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie i błędne uznanie, że skarżone postanowienie nie rozstrzyga o istocie sprawy, choć wprowadzona zmiana "powierzchni" na "pojemność" nie dotyczy "rzekomej omyłki pisarskiej", lecz zmienia merytoryczny sens decyzji, bowiem powierzchnia a pojemność to różne parametry; z uzasadnienia postanowienia wynika, że SKO w celu zbadania czy organ pierwszej instancji popełnił błąd, uprzednio dokonało analizy zgromadzonego materiału dowodowego, bowiem błąd nieprawidłowo uznany przez organ za omyłkę wymagał ponownej analizy dokumentacji, a zatem nie stanowił niedokładności o charakterze technicznym, która nie wpływa na treść merytoryczną dokumentu, tylko rozstrzyga o parametrach mających istotne znaczenie w sprawie;
2) art. 113 § 1 i 3 k.p.a. zw. z art. 123 § 2 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie i błędne uznanie, że postanowienie nie rozstrzyga o istocie sprawy, mimo że z jego uzasadnienia wynika, iż koliduje zarówno z przedmiotem wniosku jak i z istotą decyzji z 18 września 2024 r. znak BKR.6730.40.2024, co ma istotne znaczenie w sprawie, bowiem pierwotna treść decyzji "projektowany bezodpływowy zbiornik" została zmodyfikowana na "istniejący lub projektowany", a rozszerza to zakres możliwych rozwiązań i ingeruje w merytoryczne ustalenia decyzji; zatem odprowadzanie ścieków w projektowanym bezodpływowym zbiorniku na nieczystości ciekłe pozostaje w sprzeczności ze słusznym interesem strony, która wskazała na istnienie bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, który ewentualnie chciała rozbudować;
II. prawa procesowego, tj.:
1) art. 8 § 1 k.p.a. przez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej w związku z bezpodstawnym utrzymaniem w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w sytuacji, kiedy organ drugiej instancji w celu ustalenia charakteru błędnego uzewnętrznienia woli organu pierwszej instancji wyrażonego w decyzji z 18 września 2024 r. - błędnie uznał za nieistotną okoliczność, że Wójt nie dokonał uprzednich ustaleń związanych z zakresem obsługi komunikacji i infrastruktury technicznej dla istniejącego bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, która to treść stanowi merytoryczny zakres decyzji z 18 września 2024 r. o warunkach zabudowy, co wskazuje na brak możliwości uznania tych błędów za oczywistą omyłkę pisarską;
2) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez nieprecyzyjne i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie postanowienia odwoławczego, pominięcie w uzasadnieniu okoliczności faktycznych, iż organ w celu ustalenia charakteru błędnego uzewnętrznienia woli organu pierwszej instancji wyrażonego w decyzji z 18 września 2024 r. dokonał analizy materiału dowodowego a nie pobieżnego zestawienia treści o charakterze technicznym i nieistotnym w zakresie zastosowania jednostki miary czyli badania, czy zamiast m3 powinien zastosować m2 lub czy dokonał błędu w zakresie określenia parametru technicznego jednostki miary i zamiast powierzchni powinien ustalić pojemność. Oba parametry identyfikują w zakresie merytorycznym przedmiot decyzji i mają istotne znaczenie, bowiem stanowią przedmiot decyzji;
3) art. 9 k.p.a. przez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ drugiej instancji wręcz wskazuje, że parametry techniczne dla infrastruktury technicznej będącej przedmiotem decyzji nie mają istotnego znaczenia w sprawie o warunki zabudowy dla tej inwestycji, co stoi w oczywistej sprzeczności z istotą decyzji o warunkach zabudowy i narusza zasadę informowania stron, a wprowadza zasadę dezinformacji. Wszystkie wady mają mieć charakter techniczny i nieistotny, bowiem sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia, co organ drugiej instancji pominął.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z 31 października 2025 r. swoje stanowisko przedstawił uczestnik postępowania D.R. Wywiódł, że o braku oczywistej omyłki można by mówić, gdyby organ pominął słowo "projektowany" a ujął "istniejący" zbiornik. Wówczas dopisanie przez sprostowanie słowa "projektowany" świadczyłoby o istotnej zmianie rozstrzygnięcia. Taka sytuacja w sprawie nie ma jednak miejsca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega uwzględnieniu.
Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o sprostowaniu ostatecznej decyzji administracyjnej, wydane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, które na tle powyższego przepisu jest jednolite, wskazuje się, że w art. 113 § 1 k.p.a. ustawodawca wskazał na trzy kategorie wad, które mogą podlegać sprostowaniu: błędy pisarskie, błędy rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Błędy rachunkowe to wady spowodowane omyłką w wykonaniu działania matematycznego; błędy pisarskie to widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Jak wskazuje się, o ile w przypadku dwóch wymienionych kategorii błędu ustawodawca wskazał na ich charakter (rachunkowy bądź pisarski, związany z zapisem treści zawartych w decyzji), o tyle w przypadku trzeciej grupy posłużył się klauzulą "oczywistej omyłki", co nadaje tej kategorii charakter otwarty. O zaliczeniu do niej decydują: po pierwsze stwierdzenie omyłki, po drugie jej oczywisty charakter. Przy czym istotne znaczenie dla stwierdzenia zaistnienia tego ostatnio wymienionego rodzaju omyłki będą miały okoliczności danego przypadku, z tym jednakże zastrzeżeniem, że wykładnia art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do uznania, iż "oczywiste omyłki" wchodzą w zakres dwóch pozostałych wad decyzji podlegających sprostowaniu. Takie stanowisko skutkowałoby zbędnością trzeciej z przesłanek sprostowania, która to wykładnia naruszałaby dyrektywę interpretacyjną zakazującą wykładni prowadzącej do uznania zbędności regulacji czy pustego zakresu przedmiotu regulacji (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2025 r. w sprawie I OSK 1551/22, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega natomiast wątpliwości, że o ile w przypadku błędu pisarskiego lub rachunkowego wzorzec poprawności jest stosunkowo prosty do odkodowania, gdyż błąd pisarski powinien być widoczny na pierwszy rzut oka - w wyniku sczytywania, a błąd rachunkowy po przeprowadzeniu działania matematycznego (zatem w obydwu przypadkach mamy do czynienia z wzorcem obiektywnym wymykającym się uznaniu), o tyle w przypadku "innych oczywistych omyłek" kryterium poprawności (wzorca) należy często poszukiwać w materiale sprawy. Przy czym w trybie sprostowania nie jest dopuszczalne uzupełnianie postępowania wyjaśniającego, ponowna ocena zebranych dowodów; dopuszczalne jest natomiast weryfikowanie treści zawartych w decyzji z materiałem sprawy i ocena, czy ewentualna rozbieżność stanowi oczywistą omyłkę (por. powoływany wyżej wyrok NSA).
W przedmiotowej sprawie sprostowanie dotyczy dwóch zapisów decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, przy czym organ pierwszej instancji posłużył się stwierdzeniem, iż chodzi o "oczywistą omyłkę pisarską". Dotyczą one: "powierzchni" zaprojektowanych dwóch zbiorników naziemnych na gaz (który to zapis sprostowano na "pojemność") oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, który wskazano jako "projektowany" (a zapis ten sprostowano jako "istniejący lub projektowany").
Sąd zgadza się z organem pierwszej instancji oraz Kolegium, że w przypadku sprostowania zapisów dotyczących zbiorników naziemnych na gaz nie może być wątpliwości o konieczności wskazania ich pojemności a nie powierzchni. W tym więc zakresie mamy do czynienia z oczywistą omyłką. Przedmiotem wiedzy powszechnej, wynikającej z przyjętej nomenklatury w zakresie określania miar i wag jest, że zbiorniki na gaz charakteryzowane są przez wskazanie ich pojemności a nie powierzchni. Jednostką miary objętości (pojemności) są m3, w których wyrażono wielkość obydwu zbiorników we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jak i powinno być wyrażone w tej decyzji (każdy zbiornik o pojemności 6,7 m3, co daje łącznie 13,4 m3). Nie ma w tym przypadku żadnych podstaw by przyjmować, że wielkość 13,4 m3 odnosi się chociażby do wielkości płyty fundamentowej, na której zbiorniki mają być posadowione, a nie – jak prawidłowo należy przyjąć – do ich pojemności. W powyższym zakresie sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. było uprawnione a tym samym zaskarżone postanowienie w tej części nie narusza prawa.
Odmienna sytuacja ma miejsce w przypadku sprostowanego drugiego zapisu, tj. rodzaju zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe. Organy, tak jak i w pierwszym przypadku, nazwały to sprostowanie wyeliminowaniem oczywistej omyłki pisarskiej, jednak cech takiej omyłki ustalenie decyzji nie spełnia.
Nie ulega wątpliwości, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy sposób zorganizowania infrastruktury technicznej w zakresie odprowadzania ścieków inwestor określił jako "bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe: istniejące, projektowane". Nie wynika z tego zapisu wniosku, czy ma to być zbiornik istniejący i projektowany, czy zbiornik istniejący lub projektowany. Organ w decyzji określił ten element wyłącznie jako "zbiornik na nieczystości ciekłe – projektowany". Wójt rozpoznający sprawę w trybie sprostowania w pierwszej instancji nie odniósł się szerzej do charakteru nieprawidłowego, w jego ocenie, zapisu (nie skonfrontował go z całokształtem materiału sprawy), a jedynie wskazał na "pominięcie zapisu dotyczącego możliwości przyłączenia inwestycji do istniejącego na działce zbiornika na nieczystości ciekłe". Utrzymując w mocy orzeczenie Wójta organ odwoławczy wskazał, że uzupełnienie zapisu w powyższym zakresie podlega sprostowaniu, bowiem w sprawie nie była prowadzona analiza cech i warunków zabudowy, zatem ustalenia decyzji nie wynikają z ustaleń kreujących treść decyzji. Co do zasady należy się z Kolegium zgodzić, jednak – jak wyżej wskazano – sprostowanie nie może polegać na merytorycznym kształtowaniu treści decyzji, w tym sprostowanie nie może prowadzić do uzupełniania rozstrzygnięć zawartych w decyzji o warunkach zabudowy, a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej.
Bezspornie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest decyzją związaną, tzn. organ rozstrzyga w zakresie żądania wniosku. Wniosek może podlegać modyfikacji w trakcie postępowania. W praktyce organy wykorzystują tryb informowania wnioskodawcy o konieczności modyfikacji wniosku na podstawie art. 9 k.p.a. (informują o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków; czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek). To jest jednak proces dochodzenia do treści decyzji. Natomiast jej treść jest już rozstrzygnięciem władczo ustalającym warunki, w jakich może być zrealizowana (zlokalizowana) inwestycja. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są wiążące w zakresie przyjętych rozwiązań, tj. w zakresie kształtu inwestycji, sposobu zagospodarowania terenu, wykorzystania infrastruktury technicznej istniejącej, zaplanowania infrastruktury do zrealizowania. Istnieje więc merytoryczna różnica w zapisach decyzji, które wskazują na bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe "istniejący lub projektowany" oraz tymi, które wskazują na bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe wyłącznie "projektowany". Inaczej rzecz ujmując, inne merytoryczne warunki w zakresie zaprojektowania infrastruktury technicznej inwestycji ustala decyzja w obydwu ww. przypadkach (przed sprostowaniem i po sprostowaniu), zwłaszcza gdy mamy do czynienia z decyzją dotyczącą budowy budynków inwentarskich do hodowli brojlerów) o obsadzie 89 000 sztuk na cykl (356 DJP). Sposób w jaki obsługa inwestycji będzie realizowana przez ww. infrastrukturę w zakresie odprowadzenia ścieków – jest rozstrzygnięciem merytorycznym, istotnym dla funkcjonowania inwestycji. Ustalenia w tym zakresie nie mają charakteru swobodnych, mogących być modyfikowanymi w każdym czasie, w szczególności w trybie sprostowania.
Powyższego wniosku nie podważa argumentacja Kolegium o oczywistości wniosku inwestora w zakresie wskazania jakie zbiorniki mają jego inwestycję obsługiwać oraz o braku konieczności przeprowadzenia analizy, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd zwraca uwagę, że we wniosku inwestor zaznaczył pole "istniejące" oraz pole "projektowane" i jeszcze raz należy podkreślić, że nie wynika z tego, czy chodziło mu o zbiorniki "istniejący i projektowany", czy jak wywodzi SKO "istniejący lub projektowany". Z postanowienia Wójta wynika, że pominięto możliwość przyłączenia do zbiornika istniejącego na działce inwestora, jednak nadal nie wyjaśnia to, czy chodzi o obsługę jednocześnie przez te dwa zbiorniki (istniejący i projektowany) czy przez któryś z nich alternatywnie.
Co więcej, z treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że inwestor planuje w ramach postępowania zainicjowanego tym wnioskiem wybudowanie "1 szczelnego zbiornika bezodpływowego na wody popłuczne o poj. 15 m3", zaś w opisie obecnego sposobu zagospodarowania terenu inwestycji wymienia: "zabudowa zagrodowa – na terenie inwestycji mieści się budynek inwentarski kurnik, waga najazdowa, 2 silosy, 2 zbiorniki na gaz, nawierzchnia betonowa". Nie wymienia więc żadnego zbiornika bezodpływowego jako istniejącego. Nie jest on również wyrysowany ani wymieniony w legendzie na załączonej do wniosku mapie - koncepcji zagospodarowania terenu.
Z kolei w decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia z 12 marca 2024 r. znak BKR.6220.2.2023 w części I. w punkcie 18 zawarto następujący zapis: "Powstające w trakcie mycia kurnika K2 wody odprowadzać do istniejącego zbiornika o poj. 15 m3, a wody z mycia kurnika K3 odprowadzać do projektowanego 1 szczelnego zbiornika ziemnego o poj. 15 m3". Powstaje więc wątpliwość, skoro z decyzji środowiskowej wynika, że projektowana inwestycja składająca się z kurników K2 i K3 będzie obsługiwana również przez zbiornik istniejący, a nie został on wyrysowany na mapie koncepcji zagospodarowania terenu pod inwestycję ani nie został wymieniony we wniosku jako element zagospodarowania terenu – to czy faktycznie tryb sprostowania naprawia oczywistą omyłkę, czy jednak ingeruje w treść decyzji w zakresie wskazania obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. Dalej argumentując wskazać trzeba, że skoro z wymienionej decyzji środowiskowej wynika, iż kurniki K2 i K3 będą obsługiwane z dwóch różnych zbiorników – to jednak ma znaczenie w jaki sposób sformułowany byłby zapis w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie odprowadzania ścieków: jako przez dwa zbiorniki jednocześnie (istniejący i projektowany) lub dwa, ale na zasadzie "lub".
Powyższe wskazuje, że już choćby pobieżna lektura akt sprawy nie pozwala na uznanie sprostowania w zakresie infrastruktury technicznej jako oczywistej omyłki pisarskiej, zaś wymaga jej kwalifikacji jako ingerencji w merytoryczną treści decyzji, wykluczającą sprostowanie. Jak trafnie wskazał skarżący, sprostowanie rozszerza zakres możliwych rozwiązań.
Sąd przy tym nie wyklucza, że mogą wystąpić przypadki, w których ingerencja w decyzję podobna do wykonanej przez organy w sprawie niniejszej w trybie sprostowania - mogłaby być potraktowana jak dopuszczalny przedmiot sprostowania. Nie jest to jednak rozpoznawany przypadek z uwagi na znaczne, wyżej opisane rozbieżności w dokumentacji. Innymi słowy nieprawidłowość objęta sprostowaniem w zakresie wskazania sposobu odprowadzania ścieków nie stanowi w sprawie niniejszej "oczywistej omyłki pisarskiej" w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., niezależnie od argumentów przywołanych przez organy obydwu instancji. Nie pozwala na taką kwalifikację już choćby pobieżne porównanie treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy (jego części opisowej i tabelarycznej), koncepcji zagospodarowania terenu czy decyzji środowiskowej. Nie pozwala więc na to materiał sprawy.
Końcowo sąd wskazuje, że nie znajduje oparcia w tymże materiale sprawy wnioskowanie Kolegium o następującej treści: "Jeśli zbiornik na nieczystości ciekłe istnieje to będzie używany, jeśli zaś nie to będzie on musiał być wybudowany", co miałoby świadczyć o niewystąpieniu naruszenia "słusznego interesu strony". Takie wnioskowanie stoi w sprzeczności chociażby z treścią części I. pkt 18 decyzji środowiskowej wydanej dla inwestycji, w której – co sąd jeszcze raz wskazuje – ustalono, iż każdy z kurników (K2 i K3) będzie obsługiwany przez inny zbiornik (K2 przez istniejący, K3 przez projektowany). Nie występuje zatem proste przełożenie, w której "jeśli zbiornik istnieje to będzie używany, jeśli nie to będzie musiał być wybudowany". Ma zatem istotne znaczenie określenie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, czy odprowadzanie ścieków odbywać się będzie "projektowanym zbiornikiem" czy "istniejącym lub projektowanym", czy "istniejącym i projektowanym". Sąd przy tym nie przesądza, jaka powinna być merytoryczna treść tego ustalenia. Powyższa argumentacja oparta na treści dokumentów sprawy jedynie wskazuje, że nie mamy do czynienia z oczywistością omyłki, jak wywodziły organy.
Z powyższych względów nie zasługują na uwzględnienie argumenty przedstawione w piśmie uczestnika postępowania D.R.
Rację ma natomiast Kolegium, że ewentualne wystąpienie przesłanek nieważności prostowanej decyzji pozostaje poza zakresem przedmiotu niniejszej sprawy.
Sąd zdecydował o uchyleniu zaskarżonych postanowień w całości dla uzyskania efektu przejrzystości przyszłego zakończenia sprawy o sprostowanie (w wyniku niniejszego wyroku), tj. zakończenia wszczętego z urzędu postępowania o sprostowanie decyzji w jednym rozstrzygnięciu administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 935 z późn. zm.) orzeczono o uchyleniu zaskarżonych postanowień organów obydwu instancji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. W skład kosztów weszły: wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.