II SA/Bk 1389/25

II SA/Bk 1389/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-11-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Lemańska
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący/
Marta Joanna Czubkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.) sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant referent stażysta Emilia Jarząbska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. F. i A. F. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 18 czerwca 2025 r. nr AB-III.7840.8.3.2024.WM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Wysokomazowieckiego z dnia 15 października 2024 r. numer BI.6740.1.162.2024; 2. zasądza od Wojewody Podlaskiego na rzecz skarżących P. F. i A. F. solidarnie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.
W dniu 3 lipca 2024 r. inwestor – T. K. wystąpił do Starosty Wysokomazowieckiego o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną i zewnętrzną instalacją gazową (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), lok. na działce o nr ewid. [...] położonej w obrębie gruntów miasta Wysokie Mazowieckie przy ul. [...].
W dniu 15 października 2024 r. Starosta Wysokomazowiecki decyzją nr BI.6740.1.162.2024.MW zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na ww. inwestycję.
Od decyzji tej odwołanie złożyli A. i P. F. zarzucając naruszenie:
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, które to naruszenie polegało na tym, że organ nie uwzględnił tego, że budynek mieszkalny zlokalizowany na działce [...] stoi po granicy z działką inwestycyjną, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia tego czy projektowana inwestycja ma zachowanie odległości wymagane prawem przeciwpożarowym, ze względu na istniejący budynek mieszkalny na działce sąsiedniej oznaczonej nr [...], który nie posiada ściany przeciwpożarowej wbrew temu co twierdzi inwestor (posiada ścianę pełną murowaną REI120) o czym świadczą załączone fotografie, a więc odległość od tego budynku powinna wynosić nie mniej niż 12 metrów, co ma istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w szczególności brak zbadania tego czy budynek gospodarczy zlokalizowany na działce sąsiedniej o nr [...] faktycznie posiada ścianę przeciwpożarową i poprzestanie tylko na zapewnieniach inwestora w sytuacji, gdy z załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, że budynek ten nie posiada ściany przeciwpożarowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 61 § 4 K.p.a., poprzez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich osób będących stronami w sprawie tj. właścicieli działki sąsiedniej nr [...], których nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu;
- art. 8 K.p.a., poprzez brak zawiadomienia wszystkich stron postępowania oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
- art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak zapewnienia odwołującym czynnego udziału w każdym stadium postępowania co przejawiło się tym, że organ wszczął postępowanie z dniem złożenia wniosku przez inwestora (dnia 19 lipca 2024 r.), a odwołujących zawiadomił pismem z 13 września 2024 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zostali oni pozbawieni możliwości dogłębnego przeanalizowania całej zgromadzonej dokumentacji projektowej i skonsultowania jej z podmiotem posiadającym wiedzę specjalistyczną w tym zakresie,
- art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak wyznaczenia odwołującym odpowiedniego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i złożenia zastrzeżeń do materiału dowodowego, gdyż organ wyznaczył 3 dni na dokonanie tych czynności;
Nadto odwołujący zarzucili, że:
- mapa do celów projektowych jest nieaktualna ze względu na to, że budynek gospodarczy inwestora jest już rozebrany;
- planowana inwestycja nie jest zgodna z ładem przestrzennym osiedla i tym samym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Wysokie Mazowieckie, gdyż na terenie, na którym ma powstać nie występują na działkach domy jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej, a całe osiedle tworzy harmonijną całość – działki na tym osiedlu są zabudowane jednym domem jednorodzinnym i budynkami gospodarczymi. Na każdej działce występuje nie więcej niż jeden dom, a nie jak w tym przypadku dwa domy jednorodzinne dwulokalowe każdy w zabudowie bliźniaczej, co tworzy faktycznie cztery domy, co uszło uwadze organu, który nie przekonał odwołujących, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym prawem miejscowym, czemu powinien dać wyraz w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.
Wojewoda Podlaski decyzją z 5 grudnia 2024 r. nr AB-III.7840.8.3.2024.WM uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Starosta Wysokomazowiecki powinien rozpatrzyć niezbędny materiał dowodowy, wyjaśnić kwestie wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego przez inwestora oraz zapewnić czynny udział wszystkim stronom postępowania.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się T. K. i wywiódł sprzeciw do sądu administracyjnego. Wyrokiem z 6 lutego 2025 r. II SA/Bk 150/25 WSA w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem sądu organ odwoławczy zastosował błędną wykładnię art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., rozszerzając zakres rozumienia "obszaru oddziaływania obiektu", co determinowało jego ocenę postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji. Stwierdzając zaś, że Starosta niezgodnie z prawem wykluczył przymiot strony w odniesieniu do właścicieli działki nr [...], Wojewoda w sposób ogólny i zdawkowy uzasadnił swoje stanowisko, co znacznie utrudniło weryfikację motywów podjętego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że uznanie właścicieli działki nr [...] za stronę jest wnioskiem przedwczesnym". Sąd wskazał również, że klasa odporności ogniowej ściany pozostałej po rozbiórce budynku gospodarczego może mieć znaczenie dla oceny zgodności inwestycji z przepisami § 271 rozporządzenie Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zobowiązał Wojewodę Podlaskiego do wyjaśnienia czy ściana zewnętrzna zlokalizowana na granicy działek posiada odpowiednią klasę odporności ogniowej.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda decyzją z 18 czerwca 2025 r. nr AB-III.7840.8.3.2024.WM utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że działka inwestycyjna o nr [...] położona jest przy ul. [...] w Wysokiem Mazowieckiem, na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr XVI1/90/2020 Rady Miasta Wysokie Mazowieckie z 28 maja 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wysokie Mazowieckie. Zgodnie z treścią tego planu obszar, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja oznaczono symbolem 31 MN o przeznaczeniu podstawowym; zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna bliźniacza. Z § 19 ust. 4 planu wynika, że "w zakresie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenów, o których mowa w ust 1 ustala się: 1) wysokość zabudowy, nie większą niż 12 m; 2) liczbę kondygnacji nie większą niż 3 włącznie z poddaszem użytkowym; 3) powierzchnię zabudowy nie większą niż 40 % powierzchni działki budowlanej; 4) wskaźnik intensywności zabudowy: a) minimalny - 0,1, b) maksymalny - 1,2; 5) powierzchnie biologicznie czynną nie mniejszą niż 30 % powierzchni działki budowlanej; 6) wielkość nowo wydzielonej działki budowlanej mniejszej niż: a) 800 m2 dla zabudowy mieszkaniowej wolnostojącej, b) 450 m2 dla zabudowy mieszkaniowej bliźniaczej; 7) dachy płaskie, dwu lub wielospadowe o nachyleniu połaci od 30 do 45°; 8) dachy w odcieniach czerwieni, szarości lub brązu. Z § 16 ust. 2 pkt 3 lit. b) planu wynika, że "obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów, na własnej działce w granicach terenu, na którym lokalizowana jest nowa inwestycja w ilości (...) b) nie mniejszej niż 2 miejsca postojowe na lokal mieszkalny zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej lub mieszkaniowo usługowej". Z projektu zagospodarowania terenu (str. 5 pkt 6) wynika, że projektowane dwa budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej składać się będą z trzech kondygnacji nadziemnych w tym poddasza użytkowego. Budynki kryte będą dachem wielospadowym o kącie nachylenia od 31 do 40 Dachy budynków pokryte będą powlekaną blachą płaską w odcieniach szarości. Rynny i rury spustowe montowane do elewacji będą w kolorze dopasowanym do pokrycia dachu. Wysokość budynków w najwyższym punkcie wynosi 10,43 m. Projektowana powierzchnia zabudowy poniżej 40 % powierzchni działki budowlanej. Wskaźnik intensywności zabudowy 0,98. Projektowana powierzchnia biologicznie czynna wynosi 30 %. Z projektu budowlanego wynika, że przy projektowanych budynkach mieszkalnych jednorodzinnych zaprojektowano po dwa miejsca postojowe na każdy lokal mieszkalny. Mając powyższe na uwadze Wojewoda Podlaski stwierdził że zarzut dotyczący rzekomej niezgodności planowanej inwestycji z ładem przestrzennym osiedla oraz zapisami planu jest niezasadny i planowana inwestycja jest zgodna z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo budowlane.
Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wnieśli A. i P. F. i zarzucili naruszenie:
- art 7, 77 § 1, 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że projekt budowlany, którego dotyczy zaskarżona decyzja obejmuje budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, w sytuacji, gdy wszechstronna analiza projektu architektoniczno-budowlanego, wskazuje na to, że każdy z 4 zaprojektowanych "samodzielnych lokali mieszkalnych" wyróżnia się samodzielnością funkcjonalną i konstrukcyjną ponieważ, każdy z tych lokali: posiada odrębne wejście z poziomu gruntu, posiada oddzielny garaż z odrębnym podjazdem, posiada odrębnie zaprojektowaną instalację gazową, sanitarną, wodociągową, deszczową, elektryczną, posiada odrębną kotłownię, posiada odrębne wewnętrzne instalacje kanalizacyjne, kanały elektryczne, a nadto 4 zaprojektowane "samodzielne lokale mieszkalne" nie mają wspólnej piwnicy, ani strychu, oraz są zaprojektowane na zasadzie lustrzanego odbicia, a także "samodzielne lokale mieszkalne" zaprojektowane w "połówkach bliźniaka" oddziela ściana od fundamentu po dach o podwyższonej izolacyjności akustycznej tj. szerokości 36 cm - co wskazuje, że doszło do zaprojektowania 4 odrębnych budynków w zabudowie szeregowej;
- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 19 ust. 1, 2 uchwały nr XVII/90/2020 Rady Miasta Wysokie Mazowieckie z 28 maja 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego miasta Wysokie Mazowieckie poprzez zatwierdzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie na jego podstawie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt architektoniczno-budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ przedmiotowy projekt przewiduje w istocie inwestycję polegającą na budowie 4 odrębnych budynków w zabudowie szeregowej, przy czym jest to niedopuszczalne zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wskazując na te naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji w szczególności w zakresie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Wojewody Podlaskiego z 18 czerwca 2025 r. nr AB-III.7840.8.3.2024.WM utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wysokomazowieckiego z 15 października 2024 r. nr BI.6740.1.162.2024.MW zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielającą inwestorowi – T. K. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną i zewnętrzną instalacją gazową (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), lok. na działce o nr ewid. [...] położonej w obrębie gruntów miasta Wysokie Mazowieckie przy ul. [...].
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa).
Zasadniczy spór w sprawie dotyczy zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta Wysokie Mazowieckie z 28 maja 2020 r. nr XVII/90/2020 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wysokie Mazowieckie) – czyli spełnienia przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy. W ocenie sądu stanowisko organu w zakresie zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym jest przedwczesne.
Jedynym podwodem, ale mającym zasadnicze znaczenie w sprawie, uchylenia decyzji był brak oceny organów w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z § 19 ust. 1 i 2 planu.
Bezspornie inwestycja położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 31 MN. Zgodnie z § 19 pkt 1 planu na tym terenie ustala się przeznaczenie: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W pkt 2 uchwalono, że dla terenów, o których mowa w ust 1, ustala się przeznaczenia podstawowe: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca; 2) zabudowa mieszkaniowa
jednorodzinna bliźniacza.
Kwestia którą w sprawie niniejszej należy ocenić jest to czy projekt budowlany należy zakwalifikować jako obejmujący budynki mieszkalne jednorodzinne w
zabudowie bliźniaczej z wydzielonymi samodzielnymi lokalami mieszkalnymi
(2 budynki w zabudowie bliźniaczej dwulokalowe), czy zatwierdzeniu podlegał projekt budowlany budowy domów w zabudowie szeregowej (szereg 4 domów), co
oznaczałoby, że forma zaprojektowanego budynku dwulokalowego nakazuje
traktować oba lokale jako w istocie dwa budynki jednorodzinne (jednolokalowe). W następnej kolejności należy dokonać oceny czy zaprojektowany rodzaj zabudowy jest dopuszczalny przez obowiązujący na danym terenie plan miejscowy. Takiej oceny w sprawie niniejszej organy nie dokonały, pomimo tego, że zarzuty w tym zakresie były zgłaszane już na etapie postępowania odwoławczego.
Dokonując tej oceny organy uwzględnią stanowisko NSA zawarte w wyroku z 27 października 2009 r. (II OSK 1601/08), który stwierdził, że prawidłowa wykładnia art. 3 ust. 2a ustawy, w tym użyte w odniesieniu do budynku mieszkalnego
jednorodzinnego sformułowanie "stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość", powinna być dokonana przy uwzględnieniu definicji budynku określonej w art. 3 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tą definicją każdy budynek - to obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach. Budynek mieszkalny jednorodzinny musi spełniać wszystkie cechy budynku (pkt 2) a nadto wymogi wskazane w pkt 2a, w tym stanowić "konstrukcyjnie samodzielną całość". Uwzględniając powyższe dla oceny czy mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej z wydzielonymi samodzielnymi lokalami mieszkalnymi, czy też z odrębnymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej znaczenie będzie miało, czy wszystkie części obiektu mogą funkcjonować w sposób samodzielny i niezależny od siebie nawzajem, przy równoczesnym spełnianiu przez każdą z nich cech budynku z art. 3 pkt 2 ustawy (vide wyroki NSA z 10 sierpnia 2022 r., II OSK 687/21; z 2 marca 2022 r., II OSK 250/22; pub. CBOSA). W wyroku WSA w Gliwicach wyrażono pogląd, że cechą zabudowy bliźniaczej jest wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród
budowlanych dwóch budynków. Muszą to być obiekty konstrukcyjnie samodzielne, tak aby możliwa była rozbiórka jednego obiektu (wszystkich ścian) bez zagrożenia dla konstrukcji drugiego. Oba budynki muszą mieć zatem samodzielne przegrody
budowlane, które jednak do siebie przylegają, gdyż są dobudowane. Zabudowa bliźniacza charakteryzuje się zatem tym, że dwa samodzielne konstrukcyjnie obiekty przylegają do siebie własnymi ścianami (vide: wyrok z 19 listopada 2020 r., II SA/Gl 570/20, pub. CBOSA). Obiekt w zabudowie bliźniaczej to faktycznie dwa odrębne budynki przylegające do siebie jedną ze ścian. Zabudowę bliźniaczą cechuje między innymi to, że każdy obiekt posiada odrębne ściany zewnętrzne tak, aby każdy z budynków mógł w całości stanowić odrębny przedmiot własności (vide: wyrok WSA w Krakowie z 29 listopada 2017 r., II SA/Kr 1063/17, pub. CBOSA). W wyroku NSA z 21 października 2016 r., II OSK 64/15 potwierdzona jest teza, że zabudowę bliźniaczą charakteryzuje między innymi to, że każdy obiekt posiada odrębne ściany zewnętrzne tak, aby każdy z budynków mógł w całości stanowić odrębny przedmiot własności. Przy czym dodano zastrzeżenie, że o ile zatem istnienie szczeliny dylatacyjnej nie jest elementem niezbędnym do uznania, że budynek jest "bliźniakiem", o tyle niewątpliwie dla takiego stwierdzenia niezbędne jest istnienie dwóch odrębnych ścian, np. przylegających do siebie.
Nadmienić także należy, że w orzecznictwie zwraca się uwagę, że ocena
przedłożonego projektu budowlanego pod kątem kwalifikacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego powinna być indywidulana i dokonywana nie tylko w oparciu o
kryterium samodzielności konstrukcyjnej, ale też powinna uwzględniać kryterium
samodzielności funkcjonalnej. Przykładowo w wyroku NSA z 5 lutego 2020 r., II OSK 2952/18 przyjęto, że nawet jeżeli cały obiekt posiada wspólny fundament oraz dach, a obie części łączy jedna ściana murowana, ale jednak o podwyższonej izolacyjności akustycznej, wykonana z pustaków o grubości 25 cm lub z cegły pełnej o grubości 25 cm, a przy tym zaprojekowana od fundamentu aż po dach, przy braku części wspólnych powierzchni (np. poddasza) to takie cechy projektowanych budynków mogą świadczyć, że przewidziane w nich mieszkania zostały pomyślane jako przeznaczone do całkowitego niezależnego i samodzielnego funkcjonowania co uzasadnia potraktowanie ich w rzeczywiści za odrębne budynki, połówki bliźniaka mogą świadczyć o projektowaniu budynków całkowicie niezależnego i przeznaczonego do samodzielnego funkcjonowania. Podobnie w wyroku WSA w Białymstoku wydanym w sprawie II SA/Bk 906/23 w którym przyjęto, że planowana inwestycja pomimo, że zaprojektowana jako zespół dwóch budynków połączonych garażami (rzut parteru) oraz dachem nad częścią garażową (rzut dachu) nie stanowi jednego budynku jednorodzinnego dwulokalowego ale dwa odrębne budynki w zabudowie bliźniaczej, które mogą funkcjonować samodzielnie i niezależnie od siebie. W ocenie sądu taki element jak "wspólna ściana w garażu", czy nawet część dachu nad garażem nie wyklucza możliwości samodzielnego funkcjonowania budynków i tym samym zakwalifikowania ich jako samodzielnych pod względem konstrukcyjnym.
W tym miejscu należy podkreślić, że kwalifikacja prawna danej inwestycji
powinna opierać się na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych przyjętych w
projekcie, a organy architektoniczno-budowlane w ramach przysługujących im
kompetencji kontrolnych, w granicach wyznaczonych przez art. 35 ust. 1 ustawy, są uprawnione do analizy rzeczywistych rozwiązań projektowych i na tej podstawie do weryfikacji prawidłowości kwalifikacji inwestycji dokonanej przez autora projektu. Takie działanie organów nie narusza w żaden sposób praw projektanta do podejmowania samodzielnych decyzji zgodnych z obowiązującymi przepisami, gdyż wspomniana weryfikacja dokonywana przez organy nie ingeruje w merytoryczne rozwiązania zastosowane przez projektanta w kontrolowanym projekcie, a jedynie te rozwiązania w sposób adekwatny nazywa (prawnie kwalifikuje) na potrzeby kontroli dokonywanej w granicach zakreślonych w art. 35 ust. 1 ustawy, a zwłaszcza w jego pkt 1 – co jest już niewątpliwe domeną organów administracji i znajduje dostateczne oparcie w przywołanym przepisie art. 35 ust. 1 ustawy oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. (tak m.in. NSA w wyrokach z 8 stycznia 2009 r., II OSK 1727/07, z 23 marca 2016 r., II OSK 1833/14, pub. CBOSA). W sprawie niniejszej organy nie dokonały takiej kwalifikacji co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Ponowie rozpatrując sprawę organy zastosują się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika skarżących, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wpis sądowy (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł) oraz opłatę skarbową za złożenie
pełnomocnictwa (17 zł).