II SA/Bk 1388/25

II SA/Bk 1388/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk /sprawozdawca/
Elżbieta Lemańska /przewodniczący/
Małgorzata Roleder
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 13 i 60 oraz par. 272
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant referent stażysta Emilia Jarząbska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 października 2025 r. sprawy ze skargi M. K., K. S., P. D. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 30 maja 2025 r. nr AB-II.7840.6.13.2020.PA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda Podlaski zaskarżoną decyzją z dnia 30 maja 2025 r. nr AB-II.7840.6.13.2020.PA utrzymał w mocy decyzję Starosty Białostockiego z dnia 26 kwietnia 2024 r. nr AR.6740.2.9.22.2020 o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu spółce B. Sp. z o.o. (dalej powoływanej jako: "Spółka") pozwolenia na budowę budynku usługowego (o pow. zabudowy - 334,0 m2, kubaturze 2959,07 m3) w zakresie zamieszkania zbiorowego A. wraz z zagospodarowaniem terenu na działce o nr [...] w obrębie Z.
Postępowanie, w ramach którego wydano zaskarżoną decyzję zainicjował wniosek Spółki z dnia 1 czerwca 2020r. r. o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowego w zakresie zamieszkania zbiorowego – A. hotel pracowniczy oraz rozbiórkę istniejącego budynku gospodarczego wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach o nr ewid. [...] i [...], przy ul. [...] w Z., gmina S.
Zawiadomieniem z 3 lipca 2020r. organ wszczął postępowanie w sprawie zainicjowanej ww. wnioskiem.
W dniu 18 października 2020 r. Spółka skorygowała wniosek wnosząc o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowego w zakresie zamieszkania zbiorowego A. wraz z zagospodarowaniem terenu na działce [...] w Z.
Starosta Białostocki, pierwszą wydaną w sprawie - decyzją z dnia 13 listopada 2020r. nr 2550 zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę budynku usługowego o powierzchni zabudowy - 322,48 m2, kubaturze – 2.959,07 m3, w zakresie zamieszkania zbiorowego – A. wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. [...], przy ul. [...] w Z.
Na skutek odwołań złożonych przez M.K., P.D. i K.S. (dalej powoływanych jako: "Skarżący") Wojewoda Podlaski decyzją z dnia 2 marca 2021r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Białostockiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Decyzją z dnia 6 sierpnia 2021 r. nr 1833 Starosta Białostocki po raz drugi zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę ww. budynku usługowego w zakresie zamieszkania zbiorowego – A. wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr [...].
Wojewoda Podlaski decyzją z 18 października 2022 r. uchylił, po raz drugi, decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Starosta Białostocki decyzją z 26 kwietnia 2024 r., po raz trzeci zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę budynku usługowego w zakresie zamieszkania zbiorowego A. wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. gr. [...], przy ul. [...] w Z.
Odwołanie od ww. decyzji wnieśli Skarżący wskazując, ze przedłożony projekt budowlany jest sprzeczny z przepisami określającymi warunki techniczne m.in. w zakresie: przesłaniania i zacieniania, zapewnienia minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego czy odprowadzenia wód opadowych.
Decyzją z dnia 25 października 2024r. Wojewoda Podlaski uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując na: (-) brak wyliczeń oraz oznaczenia graficznego który teren należy uznać za biologicznie czynny oraz stwierdzenia czy tereny oznaczone jako "geokrata" mogą być wliczone do powierzchni biologicznie czynnej (jeśli tak, to w jakiej wartości), co miałoby świadczyć o spełnieniu warunku z § 4 ust. 3 lit. c) m.p.z.p. części wsi Zaścianki, który ustala minimalną powierzchnię biologicznie czynną na 35% powierzchni działki; (-) brak możliwości stwierdzenia, jakie rzędne terenu ma działka inwestycyjna (przy każdej z jej granic) oraz jakie rzędne mają działki bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycyjnym, a tym samym brak możliwości dokonania sprawdzenia, czy inwestycja nie narusza § 29 rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych który zakazuje zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren działek sąsiednich; oraz (-) sprzeczność informacji, poprzez zawarcie numeracji rysunków uniemożliwiającej ich rozróżnienie z uwagi na dublowanie się numerów, co świadczy o niespełnieniu przez projekt warunku z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją Spółka wniosła od niej sprzeciw do tut. Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 739/24 podzielił argumentację sprzeciwu i uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Podlaskiego. Zdaniem sądu, uwzględniając zakres stwierdzonych naruszeń i brak potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie, Wojewoda władny był do samodzielnego merytorycznego rozpatrzenia – odwołania. W zakresie pierwszej zakwestionowanej przez Wojewodę kwestii, tj. braku wyliczeń oraz oznaczenia graficznego, który teren należy uznać za biologicznie czynny oraz stwierdzenia czy tereny oznaczone jako "geokrata" mogą być wliczone do powierzchni biologicznie czynnej, Sąd nie zgodził się ze stwierdzeniem Wojewody wskazując, że w części dotyczącej opisu technicznego projektu pkt 5.6. znajduje się zestawienie powierzchni zagospodarowania terenu, z którego wprost wynika, że powierzchnia zieleni/powierzchnia biologicznie czynna w stosunku do powierzchni działki wynosi 560,49 m2, co daje 36,59% powierzchni działki, w tym: powierzchnia trawników: 530,39 m 2 i powierzchnia trawników w powierzchni geokraty – 90%, pow. geokraty: 30,10 m2. Sąd zauważył, że co prawda ani powierzchnia trawników, ani powierzchnia trawników w powierzchni geokraty, nie zostały ujęte procentowo, jeśli chodzi o stosunek ich powierzchni do powierzchni terenu całej działki (czy też tylko terenu powierzchni zieleni/powierzchni biologicznie czynnej), uznał jednak, że obliczenie tej proporcji sprowadza się do prostej operacji matematycznej.
Sąd za niezrozumiały uznał też zarzut Wojewody, że powierzchnia biologicznie czynna nie została oznaczona graficznie, wskazując, że z legendy projektu wynika, jakim kolorem/wzorem oznaczono trawnik, a jakim trawnik w powierzchni geokraty. Ta kwestia, zdaniem sądu, nie budzi wątpliwości. Podzielił w tym zakresie stwierdzenie Spółki, że z treści obowiązującego na terenie projektowanej inwestycji - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Zaścianki – obszar na południe od szosy Baranowickiej (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z dnia 3 grudnia 2013 r. poz. 4192, dalej jako: "m.p.z.p."), nie wynika aby niedopuszczalne miałoby być zakwalifikowanie geokraty jako powierzchni terenu biologicznie czynnego. Odwołując się do § 2 ust. 1 pkt 15 m.p.z.p. określającego, co należy rozumieć pod pojęciem powierzchni biologicznie czynnej, wskazał, że tą ogólną definicję należy zestawić z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022r. poz. 1225 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie MI") który określa, ze przez teren biologicznie czynny - należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. W konkluzji Sąd na stanowisku, że projektowana powierzchnia biologicznie czynna, wykorzystująca geokratę, wypełnia definicję z rozporządzenia MI. Dodatkowo wskazał, że w orzecznictwie dopuszcza się uznanie terenu, na którym zastosowano geokratę za powierzchnie biologicznie czynną. Wskazuje się bowiem, że przed dokonaniem oceny, czy powierzchnię można zaliczyć do powierzchni biologicznej czynnej, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy system, w jakim zostanie wykonana geokrata, zapewnia naturalną wegetację roślin. Teren wyłożony kratką eko może być uznany za teren umożliwiający naturalną wegetację, jak wymaga tego warunek zawarty w definicji terenu biologicznie czynnego.
Końcowo odnosząc się do zarzutu Wojewody braku możliwości stwierdzenia, jakie rzędne terenu ma działka inwestycyjna (przy każdej z jej granic) oraz jakie rzędne mają działki bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycyjnym, Sąd uznał że Wojewoda w sposób nieuprawniony nakazał wyjaśnienie tek kwestii albowiem z opisu technicznego do projektu budowlanego wprost wynika, sposób i kierunek odprowadzania wód.
W ramach ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda Podlaski postanowieniem z dnia 11 lutego 2025 r. nałożył na Inwestora – w trybie art. 136 k.p.a. - obowiązek uzupełnienia zauważonych nieprawidłowości, do których ustosunkował się pełnomocnik Inwestora w piśmie z 12 marca 2025r. wyjaśniając, że terenu ujęte w projekcie budowlanym jako biologicznie czynne stanowią teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający wegetację roślin i retencję wód opadowych i załączył rysunek potwierdzający spełnienie przepisów w zakresie kierowania wód opadowych na działki sąsiednie) .
Uwzględniając zgromadzony i uzupełniony materiał dowodowy w sprawie, Wojewoda Podlaski decyzją z 30 maja 2025 r. nr AB-II.7840.6.13.2020.PA utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewoda, zaznaczając na wstępie, że był związany wyrokiem WSA w Białymstoku z 10 grudnia 2024r., w pierwszej kolejności ocenił wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - zgodności projektowanej inwestycji z zapisami obowiązującego na tym terenie m.p.z.p. Zaznaczył, że teren inwestycyjny położony jest na działce nr [...] objętej zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Zaścianki - obszar na południe od Szosy Baranowickiej uchwalonego uchwałą nr XXXVIII/340/2013 Rady Miejskiej w Supraślu z dnia 30 października 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z dnia 03 grudnia 2013r., poz. 4192). Według zapisów tego planu zamierzona inwestycja położona jest na obszarze oznaczonym w części rysunkowej planu symbolem 1.6 MN,U, a zgodnie z § 4 ust. 1 planu tereny oznaczone symbolami: 1.1MN,U, 1.2MN,U, 1.3MN,U, 1.4MN,U, 1.5MN,U, 1.6MN.U. oraz 1.7MW,U przeznacza się pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług wbudowanych, zabudowy usługowej, produkcji ogrodniczej, wraz z zielenią urządzoną, obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Zestawiając regulacje ww. planu Wojewoda uznał, że zaprojektowany budynek usługowy w zakresie zamieszkania zbiorowego jest zgodny z przeznaczeniem podstawowym terenu. W ocenie organu II instancji planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia też wymagania planu dotyczące m.in. powierzchni zabudowy terenu objętego inwestycją do 40 % jego powierzchni, wysokości zabudowy do 10 m, geometrii dachu o kącie nachylenia połaci dachowych do 45°, zapewniono również obsługę działki w zakresie dojazdu bezpośrednio z istniejącej drogi publicznej, jak też wymaganą liczbę miejsc postojowych.
Odrębnie Wojewoda ustosunkował się do warunków dotyczących zaprojektowanej powierzchni biologicznie czynnej nie mniej niż 35 % powierzchni działki, wskazując, że zaprojektowano 36,59 %. W tym zakresie Wojewoda – odnosząc się do oceny zawartej w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 10 grudnia 2024r. - podkreślił, ze Inwestor w ramach postępowania uzupełniającego uzupełnił projekt budowlany o rysunek - Szczegółowe rozwiązania projektu zagospodarowania terenu (str. 37A projektu budowlanego) i rysunek ten przedstawia, że wielkości wskazane w tabeli bilansu terenu, są zgodne z częścią rysunkową. Przedstawione graficznie powierzchnie terenu biologicznie czynnego, określające ich zwymiarowanie i dokładne oznaczenie ich wielkości, pozwalają stwierdzić zgodność przedmiotowej inwestycji z § 3 pkt 22 rozporządzenia MI. Na rysunku przedstawiono szczegółowe opisy warstw powierzchni ujętych jako teren biologicznie czynny. Zostało zatem udowodnione, że teren przyjęty jako biologicznie czynny stanowi nawierzchnię urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Z podanych względów za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał zarzuty Skarżących w zakresie zaprojektowania powierzchni biologicznie czynnej nie wypełniającej spełnienia zapisów m.p.z.p.
W dalszej kolejności badając spełnienie wymogów art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Wojewoda uznał, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Nawiązując do warunków technicznych i ustalonej w niej normy odległości stwierdził, że projektowany budynek mieszkalny zlokalizowany został w przepisowych odległościach od granicy działki inwestycyjnej, wynikających z § 12 WT. Powołując się na przedłożoną dokumentację projektową stwierdził, że projektowany budynek usługowy usytuowano ścianami z oknami i drzwiami od granicy z działkami nr ewid. gr. [...] i [...] (należących do Odwołujących) w odległości 4,80 m, od granicy z działką nr ewid. gr. [...] w odległości od 4,01 m do 4,16 m, oraz od granicy z działką nr ewid. gr. [...] (należącej do Odwołujących) w odległości od 14,83 m do 22,13 m. Natomiast ściany bez okien i drzwi zaprojektowano od działek nr [...] (należącej do Odwołujących) i [...] w odległości od 3,05 m do 7,32 m. Powyższa analiza, zdaniem organu, wskazuje, że budynek usytuowano zgodnie z § 12 Rozporządzenia MI.
Wojewoda przesądził też, że zamierzenie budowlane jest zgodne z §13 i § 60 rozporządzenia MI. Wskazał, że z analizy rysunku Projekt zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek w stosunku do budynków mieszkalnych znajdujących się na działkach sąsiednich (nr ewid. gr. [...] i ..) zlokalizowany jest w znacznej odległości (m.in. ok. 24,89 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...] należącej do Skarżących, oraz ok. 25,75 m od budynku mieszkalnego na działce nr ewid. gr. [...] należącej do Odwołujących), tym samym z uwagi na gabaryty projektowanego budynku i odległość od istniejących budynków nie będzie przesłaniał ani zacieniał istniejącej zabudowy mieszkaniowej usytuowanej na działkach sąsiednich. W ocenie Wojewody projekt budowlany zawiera również szczegółowe rysunki analiz nasłonecznienia i przesłaniania zawierających analizę przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia, w tym również analizy przesłaniania dla zabudowy hipotetycznej usytuowanej na działkach sąsiednich, które szczegółowo obrazują m.in. wyniki analiz do hipotetycznej zabudowy na działkach Skarżących nr .., [...], [...] i [...]. Końcowo Wojewoda uznał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami.
Odnosząc się zaś do zarzutu braku wyjaśnienia kwestii odprowadzenia wód opadowych z dachu i terenów utwardzonych wyjaśnił, że kwestia ta została opisana w punkcie 9 lit. b opisu do projektu architektoniczno- budowlanego - odprowadzenie wód opadowych i roztopowych odbywać się będzie projektowaną doziemną instalacją kanalizacji deszczowej do szczelnego zbiornika małej retencji z ażurową pokrywą i do szczelnych zbiorników na odparowanie z ażurową pokrywą. Szczegółowe rozwiązania zawarte zostaną w projekcie technicznym, który to projekt - jak wyjaśnił organ - nie podlega sprawdzeniu i zatwierdzeniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, lecz jest niezbędny do przedłożenia organowi nadzoru budowlanego przy oddawaniu budynku do użytkowania.
Skargę na powyższą decyzję do tut. Sądu Administracyjnego wnieśli M.K., P.D. i K.S. zarzucając jej naruszenie:
1) art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 471, dalej "P.b.") poprzez wadliwą ocenę przez organ II instancji zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami technicznymi;
2) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie przez organ II instancji interesów właścicieli działek sąsiednich;
3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji dokładnego postępowania wyjaśniającego oraz błędną ocenę stanu faktycznego poprzez nieuwzględnienie faktycznego oddziaływania projektowanego obiektu na nieruchomości sąsiednie.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że projektowane zamierzenie nie spełnia przepisów prawa m.in. w zakresie: przesłaniania i zacieniania, zapewnienia minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego, jak też bezpieczeństwa pożarowego. Wskazali, że choć projektowane usytuowanie budynku spełnia wymagania §13 i §60 WT w zakresie dotyczącym nasłonecznienia pomieszczeń i zacienienia obiektów budowlanych gdyż sąsiednie nieruchomości są niezabudowane, to projektowany budynek może ograniczać nasłonecznienie oraz może być obiektem przesłaniającym względem hipotetycznej zabudowy, która może pojawić się na działkach sąsiednich. Zdaniem pełnomocnika Skarżących projektowany budynek ogranicza hipotetyczną zabudowę na działkach o nr [...] i [...] biorąc pod uwagę § 13 WT, tj. usytuowanie hipotetycznych budynków w odległości 4.00 m od granicy z pomieszczeniami posiadającymi okna przeznaczone na pobyt ludzi na poziomie +/-0,00 na poziomie gruntu terenu istniejącego.
Odnosząc się natomiast do zgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami m.p.z.p. w zakresie powierzchni biologicznie czynnej pełnomocnik Skarżących podkreślił, że na mapie do celów inwestycji teren wokół budynku częściowo opasa geokrata, która w zależności od metody jej wykonania, wbrew twierdzeniom inwestora i stanowisku organu I i II instancji oraz Sądu Administracyjnego, nie może być uznana za powierzchnię biologicznie czynną. Taki pogląd prezentowany jest m.in. przez T. Bąkowskiego (vide T. Bąkowski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2022), w ocenie którego definicja powierzchni biologicznie czynnej nie obejmuje utwardzonych geokratami nawierzchni. Tymczasem na rzucie parteru widoczne są ciągi komunikacyjne utwardzone kostką betonową i zakończone obrzeżem betonowym co nasuwa uzasadnione wątpliwości co do zgodności poczynionych przez inwestora wyliczeń w zakresie powierzchni biologicznie czynnej.
W ocenie pełnomocnika strony skarżącej odprowadzanie wody z terenów utwardzonych zgodnie z przedłożonym projektem nie spełnia też wymogów przewidzianych w § 41 m.p.z.p. z uwagi na brak ich uprzedniego oczyszczenia
Konkludując pełnomocnik Skarżących stwierdził, że przedmiotowy projekt budowlany nie mógł być zatwierdzony, a tym samym nie można było na jego podstawie wydać pozytywnej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Na tej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji podkreślając, że zarzuty skargi stanowią powtórzenie zarzutów podniesionych na etapie prowadzonego postępowania przed organem I instancji, jak i na etapie postępowania odwoławczego.
Pełnomocnik Inwestora w piśmie z dnia 22 września 2025r. wniósł o oddalenie skargi w całości z uwagi na jej oczywistą bezzasadność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody Podlaskiego oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja Starosty Białostockiego nie naruszają prawa w stopniu mającym bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przed oceną merytoryczną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji oraz odniesieniem się do zarzutów skargi Sąd chciałby poczynić dwie uwagi natury ogólnej, których zaakcentowanie wydaje się konieczne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Po pierwsze, każda inwestycja budowlana może generować określone uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, jednak samo wystąpienie takich uciążliwości nie stanowi podstawy do uznania, że wydanie pozwolenia na budowę narusza prawo. Prawo do zabudowy jest elementem wykonywania prawa własności nieruchomości, a inwestor ma uprawnienie do takiego ukształtowania zamierzenia budowlanego, aby w pełni wykorzystać potencjał posiadanej nieruchomości. Jednocześnie inwestor obowiązany jest do zapewnienia, aby projektowana inwestycja pozostawała w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa — w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Po drugie, obecnie kontrolowana decyzja kończy postępowanie wszczęte na wniosek Inwestora z dnia 1 czerwca 2020 r., które na przestrzeni ponad pięciu lat było przedmiotem szczegółowej analizy zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji. W konsekwencji zarzut braku dokładnego i wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego należy uznać za bezzasadny. Organy administracji dokonały wszechstronnej oceny wszystkich podnoszonych przez Skarżących twierdzeń, opierając swoje rozstrzygnięcie na kompletnym materiale dowodowym, własnej analizie zgromadzonej dokumentacji oraz obowiązku zastosowania się do wskazań i oceny prawnej zawartych w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 10 grudnia 2024r. sygn. akt II SA/Bk 739/24 wydanym w niniejszej sprawie. Fakt zaś nieuwzględnienia zarzutów Skarżących w żadnym razie nie oznacza, że nie były one szczegółowo analizowane i rozpatrywane.
Przechodząc z kolei podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowalne (t.j.Dz.U. z 2020r., poz. 1333, dalej w skrócie: "P.b") przypomnieć należy, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: (-) zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; (-) zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; (-) kompletność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczeń o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego projektantów i projektantów sprawdzających; (-) posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń i oświadczeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczeń o posiadaniu przez osoby zaangażowane w proces budowlany stosownych uprawnień.
W myśl natomiast art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższy przepis nie dopuszcza uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę ani uzależniania wydania tego pozwolenia od spełnienia nieprzewidzianych prawem warunków. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. Zatem skoro Spółka będąca inwestorem spełniła w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę, to organ nie mógł odmówić jej wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwoleniu na budowę.
Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że Wojewoda dokonał prawidłowej weryfikacji złożonego przez Spółkę projektu na tle przepisów m.p.z.p. właściwie ustalając, że teren inwestycji znajduje się w obrębie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 1.6 MN,U. Zapis § 4 ust. 1 m.p.z.p. tereny oznaczone tym symbolem przeznacza się pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług wbudowanych, zabudowy usługowej, produkcji ogrodniczej, wraz z zielenią urządzoną, obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Zatem zaprojektowany budynek usługowy w zakresie zamieszkania zbiorowego jest zgodny z przeznaczeniem podstawowym. Budynek ten spełnia też wymogi określone w tym planie w zakresie: powierzchni zabudowy (do 40% powierzchni terenu) - zaprojektowano 21,80 %; maksymalnej wysokości budynków (do 10 m) - zaprojektowano wysokość 9,97 m; dojazdu bezpośredniego z istniejącej drogi publicznej – ul. [...], jak też w zakresie wymaganej liczby miejsc parkingowych – zgodnie z planem 20 miejsc na 100 miejsc noclegowych - zaprojektowano 11 miejsc postojowych (na 49 miejsc noclegowych).
W ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły też wymóg zaprojektowania powierzchni biologicznie czynnej nie mniejszej niż 35 % zgodnie z § 4 ust. 3 lit. c m.p.z.p., uznając ostatecznie, że zaprojektowana powierzchnia wynosi 36,59%. Odnosząc się do tego zagadnienia bardziej szczegółowo mając na uwadze zarzuty Skarżących jakoby zaprojektowania powierzchnia biologicznie czynna nie spełniała zapisów planu, wskazać jeszcze raz należy, że tut. Sąd w wyroku z dnia 10 grudnia 2024r. sygn. akt II SA/BK 739/24, którym to wyrokiem – zgodnie z zasadą wynikającą z art. 153 p.p.s.a. - związany jest również skład orzekający w sprawie, jednoznacznie przesądził że z treści m.p.z.p. nie wynika jakoby niedopuszczalne miałoby być zastosowanie geokraty jako powierzchni terenu biologicznie czynnego. W § 2 ust. 1 pkt 15 tego planu wskazano jedynie, że ilekroć w przepisach niniejszej uchwały jest mowa bez bliższego określenia o powierzchni biologicznie czynnej – należy przez to rozumieć powierzchnię gruntu na podłożu naturalnym, zagospodarowaną zielenią lub wodą. Cytowaną definicję, zdaniem składu orzekającego, należy jednak zestawić z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., który jako teren biologicznie czynny kwalifikuje teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Po dokonaniu zestawienia obu definicji Sąd w sprawie II SA/Bk 739/24 doszedł do jednoznacznej oceny, że choć ww. definicja powierzchni biologicznie czynnej jest szersza, bardziej ogólna, niż jej odpowiednik w rozporządzeniu, to jednak projektowana powierzchnia biologicznie czynna, wykorzystująca geokratę, wypełnia definicję z § 3 pkt 22 rozporządzenia MI.
Z uwagi na ww. ocenę prawną Wojewoda Podlaski w ramach ponownie prowadzonego postępowania nałożył na Inwestora obowiązek jednoznacznego wykazania spełnienia § 3 pkt 22 rozporządzenia MI, w tym przedłożenie szczegółowych rysunków uwzględniających zwymiarowane powierzchnie, które przyjęto do powierzchni terenu biologicznie czynnego, określając ich wielkość oraz wykazując z jakich warstw się one składają. W odpowiedzi na powyższe Inwestor uzupełnił projekt budowlany o rysunek "Szczegółowe rozwiązania proj. zagospodarowania terenu" (str. 37A projektu budowlanego). Powyższy rysunek, jak słusznie stwierdził Wojewoda, potwierdza, że wielkości wskazane na stronie 30 projektu budowlanego w tabeli bilansu terenu, są zgodne z częścią rysunkową. Przedstawione zaś graficznie powierzchnie terenu biologicznie czynnego, określające ich zwymiarowanie i dokładne oznaczenie ich wielkości, potwierdzają zgodność przedmiotowej inwestycji z § 3 pkt 22 rozporządzenia MI. Na rysunku przedstawiono szczegółowe opisy warstw powierzchni ujętych jako teren biologicznie czynny, co stanowi dowód na to, że teren przyjęty jako biologicznie czynny stanowi nawierzchnię urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych.
W ocenie Sądu nie ulega też wątpliwości, że projekt zagospodarowania działki jest też zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt zagospodarowania terenu (rysunek nr BCP-PB-A-ROl.00-1, str. 33 projektu budowlanego) jest bowiem zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zarówno usytuowanie planowanego budynku jak i układ komunikacyjny spełniają warunki ww. rozporządzenia. Projektowany budynek zlokalizowany został w przepisowych odległościach wynikających z § 12 rozporządzenia MI. Podkreślić należy, że wymagana odległość nie mniejsza niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy (§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia) oraz nie mniejsza niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy (§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia) została bezsprzecznie zachowana. Z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że projektowany budynek usługowy usytuowano ścianami z oknami i drzwiami od granicy z działkami nr [...] i [...] w odległości 4,80 m, od granicy z działką nr [...] w odległości od 4,01 m do 4,16 m, oraz od granicy z działką nr [...] w odległości od 14,83 m do 22,13 m. Natomiast ściany bez okien i drzwi zaprojektowano od działek nr [...] i [...] w odległości od 3,05 m do 7,32 m. Sporządzona analiza, wbrew twierdzeniom Skarżących, potwierdza bezspornie, że budynek usytuowano zgodnie z § 12 rozporządzenia MI.
Projekt budowlany, jak trafnie przyjęły orzekające w sprawie organy, zawiera też szczegółowe rysunki analiz nasłonecznienia i przesłaniania zawierających analizę przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia MI, w tym również analizy przesłaniania dla zabudowy hipotetycznej usytuowanej na działkach sąsiednich, które szczegółowo obrazują m.in. wyniki analiz do hipotetycznej zabudowy na działkach Skarżących nr [...], [...], [...] i [...]. Ponadto uprawniony projektant w dokumentacji projektowej wprost wskazał, że w stosunku do działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji warunki przesłaniania i zacieniania są spełnione. Mając zatem na względzie dokumentację projektową należy zgodzić się z Wojewodą Podlaskim, że sporządzone przez uprawnionego projektanta szczegółowe analizy przesłaniania zawierają wykazanie spełnienia wymogu z § 13 rozporządzenia również dla zabudowy hipotetycznej usytuowanej na działkach sąsiednich. Wynika z nich niezaprzeczalnie, że projektowany budynek usługowy nie spowoduje przesłaniania pomieszczeń w hipotetycznej zabudowie mogącej powstać na działkach Skarżących o nr gr. [...], [...], [...] i [...]. Ponadto z rysunku analizy rzucanego cienia nr BCP-PB-A-R02.00-1 (str. 35 projektu budowlanego) wynika także, że w przypadku zarówno istniejących jak i hipotetycznych budynków usytuowanych na innych działkach sąsiednich w odległości 4,00 m od granicy działki inwestycyjnej, pokoje mieszkalne będą miały zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00- 17.00. Nie ulega zatem wątpliwości, że także i w tych przypadkach, przedstawione na rysunku analizy dowodzą wypełnienia również i dla hipotetycznej zabudowy warunku § 60 rozporządzenia MI.
Końcowo warto też wyjaśnić Skarżącym, że analizy zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, które ponoszą za nie odpowiedzialność zawodową. Nie ma zatem żadnych podstaw do podważania wiarygodności znajdujących się w projekcie budowlanym – analiz, z których wynika, że projektowana zabudowa nie narusza przepisów o przesłanianiu zarówno istniejącej jak i hipotetycznej zabudowy (w tym na działkach Skarżących) oraz nie wpływa na ograniczenie sytuowania hipotetycznych budynków z oknami w odległości 4 m od granicy z działką inwestycyjną.
W konsekwencji stwierdzić należy, że wbrew zarzutom wyrażonym w skardze, planowane przez Spółkę zamierzenie budowlane w żaden sposób nie narusza uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, w szczególności w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania. Ponadto Skarżący poza ogólnym negowaniem dokumentu inwestora jako wiarygodnego dowodu w sprawie, nie przedstawili alternatywnej analizy, mogącej stanowić dowód (art. 75 k.p.a.) uprawniający organ do zakwestionowania dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego.
Zdaniem Sądu projektowany budynek zamieszkania zbiorowego odpowiada także warunkom ochrony przeciwpożarowej wynikającym z § 271-272 rozporządzenia MI. Z dołączonego projektu budowlanego wynika, że na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką inwestycyjną (nr [...], [...] oraz [...]) brak jest jakiejkolwiek istniejącej zabudowy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, skoro nowoprojektowany budynek usługowy w zakresie zamieszkania zbiorowego sytuuje się w odległości większej niż 4 m (od granicy z działką niezabudowaną), to stwierdzić trzeba, że zaprojektowane zamierzenie inwestycyjne spełnia w/w warunki § 271 w zw. z § 272 rozporządzenia.
Końcowo odnosząc się do zarzutów dotyczących braku spełnienia warunków dotyczących odprowadzenia wód opadowych i zmian stanu wody na gruncie, w pierwszej kolejności przypomnieć należy, zgodnie z zapisami § 41 ust. 1b m.p.z.p. wody opadowe o małym stopniu zanieczyszczenia z terenów zieleni urządzonej, ciągów pieszych, dachów i powierzchni utwardzonych w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej oraz innych powierzchni nie zanieczyszczonych - (układ czysty) należy odprowadzić do gruntu. Nie ulega zatem wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie odprowadzenie wód opadowych i roztopowych powinno odbywać się we własnym zakresie na własnym terenie. Przy czym, jak stanowi § 29 rozporządzania MI, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Kwestia ta została jednoznacznie wyjaśniona na etapie uzupełniającego postępowania odwoławczego, w ramach którego Spółka uzupełniła projekt budowlany o rysunek "Szczegółowe rozwiązania proj. zagospodarowania terenu" (str. 37A projektu budowlanego). Rysunek ten przedstawia przekroje normalne na granicach działki inwestycyjnej i działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycyjnym, które jednoznacznie potwierdzają spełnienie § 29 rozporządzenia. Kwestia ta była też szczegółowo analizowana przez tut. Sąd w wyroku z dnia 10 grudnia 2024r., który stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Inwestor wykazał spełnienie § 29 rozporządzania, bowiem projekt budowalny odnosi się do sposobu i kierunku odprowadzania wód opadowych.
Reasumując powyższe rozważania Sąd doszedł do wniosku, że przeprowadzone postępowanie nie naruszało wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, jak również przepisów procesowych. Organy nie tylko zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, ale także dokonały prawidłowej jego oceny, czemu dały wyraz w sporządzonych uzasadnieniach. Zastosowały przy tym właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretowały. Podniesione zarzuty nie mogły zatem skutkować uwzględnieniem skargi. Z kolei samo niezadowolenie Skarżących z wydanego rozstrzygnięcia, jak też subiektywne ich przekonanie o jego wadliwości, nie mogą – tak jako to zaakcentowano na wstępie - same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, skoro przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola sądowa nie wykazała naruszeń prawa.
Z podanych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 935 z późn. zm.), o czym orzeczono w sentencji wyroku.