II SA/Bk 1323/25

II SA/Bk 1323/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-10-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk
Elżbieta Lemańska
Małgorzata Roleder /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 145
art. 100 ust. 1 i 2, art. 99 ust. 1, art. 103 ust. 1 i 3, art. 104
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 29 maja 2025 r. nr 21/2025/WF w przedmiocie wysokości uposażenia oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z 29 maja 2025 r., F.330.40.2025.ZAM.AK, Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku (dalej: "Komendant Wojewódzki Policji" lub "KWP") utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Zambrowie (dalej: "Komendant Powiatowy Policji" lub "KPP") z 10 kwietnia 2025 r., nr 99/2025, o odmowie przywrócenia asp. szt. K. W. (dalej: "Skarżący") wysokości uposażenia przysługującego na 8 grupie zaszeregowania oraz wyrównania wszystkich uposażeń od 16 lipca 2021 r. do dnia 23 stycznia 2025 r.
Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Raportem z 16 maja 2021 r. Skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o przeniesienie (lub delegowanie) ze stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie na niższe stanowisko asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie. Wniosek swój umotywował pogarszającym się stanem zdrowia.
Dnia 19 maja 2021 r. Pierwszy Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w Zambrowie przeprowadził rozmowę kadrową ze Skarżącym, informując go, że pozytywne rozpatrzenie jego raportu wiąże się z przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe, a także ze zmianą grupy uposażenia zasadniczego z 8 na 5 oraz z obniżeniem dodatku. Skarżący wyraził zgodę na przeniesienie na stanowisko asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i obniżenie grupy z 8 na 5, jednakże nie wyraził zgody na obniżenie dodatku do kwoty 550 zł.
Rozkazem personalnym z 2 lipca 2021 r. nr 57/2021, wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2020 r., poz. 360 ze zm.; dalej: "ustawa o Policji"), Komendant Powiatowy Policji zwolnił Skarżącego z dniem 15 lipca 2021 r. z zajmowanego stanowiska (Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie – 8 grupa uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,3410, co stanowi 3.780 zł + dodatek funkcyjny 900 zł) oraz z dniem 16 lipca 2021 r. mianował na niższe stanowisko służbowe asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji w 5 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,0820, co stanowi 3.360 zł oraz z dodatkiem służbowym w kwocie 400 zł. Przesyłka ze wskazanym rozkazem po dwukrotnym awizowaniu i nie podjęciu z placówki pocztowej w terminie przez adresata wróciła do Komendy w dniu 9 sierpnia 2021 r.
W dniu 24 sierpnia 2021 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. rozkazu personalnego, w związku z niewłaściwe doręczaną korespondencją przez listonosza. Postanowieniem z 5 listopada 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W wyniku wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 8 marca 2022 r. (sygn. II SA/BK 47/33) uchylił zaskarżone postanowienie. Na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok sądu pierwszej instancji stał się prawomocny w dniu 12 marca 2024 r. Sąd administracyjny zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji do rozpatrzenia odwołania Skarżącego od rozkazu personalnego 57/2021 z 2 lipca 2021 r.
Rozkazem personalnym nr 682/2024 z 23 maja 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji uchylił w całości ww. rozkaz i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ze względu na brak wyjaśnienia prawnych i fatycznych podstaw przyznanego dodatku służbowego.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komendant Powiatowy Policji w dniu 16 sierpnia 2024 r. wydał rozkaz personalny nr 201/2024, w którym z dniem 15 lipca 2021 r. zwolnił Skarżącego z zajmowanego stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i z dniem 16 lipca 2021 r. "mianował na własną prośbę" na niższe stanowisko asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w 5 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,082 co stanowi 3360 zł i z dodatkiem służbowym w wysokości 400 zł.
Na skutek złożonego odwołania ww. rozkaz personalny został uchylony rozkazem personalnym KWP nr 2143/2024 z 30 października 2024 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ze względu na fakt, że mianowanie policjanta na nowe stanowisko służbowe jest decyzją konstytutywną, a zatem w ocenie KWP wydanie rozstrzygnięcia o mianowaniu policjanta z datą wsteczną jest niedopuszczalne i pozostaje w sprzeczności z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego w kontekście kształtowania stosunku służbowego policjanta. Jednocześnie KWP wskazał, że wydając zaskarżony rozkaz personalny KPP działał w oparciu o art. 38 ust. 3 ustawy o Policji i w tym zakresie wydał decyzję zgodnie z prawem i w obrębie swoich kompetencji. Nie sposób również zarzucić organowi I instancji arbitralności co do przyznania dodatku służbowego w kwocie 400 zł, o którym mowa w art. 104 ust. 3 ustawy o Policji. KWP wskazał przy tym, że rozpatrując ponownie sprawę KPP powinien dokonać analizy wysokości dodatków służbowych zgodnie z aktualnie obowiązującymi stawkami, z zachowaniem granic przewidzianych rozporządzeniem MSWiA.
W toku ponownego rozpoznania sprawy KPP dokonał analizy dodatków służbowych na stanowisku asystenta według stanu na dzień 2 grudnia 2024 r., ustalając m.in., że średni dodatek asystenta w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym wynosi 384 zł, natomiast średni dodatek służbowy na tym stanowisku w KPP wynosi 544 zł (notatka służbowa z dnia 2 grudnia 2024 r.). Do akt dołączono również kartę opisu dotychczasowego stanowiska pracy Skarżącego (na stanowisku Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji) oraz kartę opisu stanowiska pracy asystenta w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym Wydziału Prewencji.
Rozkazem personalnym nr 297/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. KPP zwolnił z dniem 23 stycznia 2025 r. Skarżącego z zajmowanego stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i z dniem 24 stycznia 2025 r. "na własną prośbę" przeniósł na niższe stanowisko służbowe asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie w 5 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,1680 co stanowi 4.530 zł oraz z dodatkiem służbowym w kwocie 400 zł miesięcznie. W podstawie prawnej wydanego rozkazu personalnego powołano: art. 32 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 ustawy o Policji (Dz.U 2024 r. poz. 145 ze zm.) oraz § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W dniu 24 stycznia 2025 r. do Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie wpłynęło odwołanie od ww. rozkazu.
Po ponownym rozpatrzeniu i przeanalizowaniu sprawy rozkazem personalnym nr 359/2025 z 3 marca 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 zw. z art. 127 § 2 k.p.a. Od tego rozkazu strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarga została oddalona wyrokiem z 21 sierpnia 2025 r., sygn. II SA/Bk 940/25.
W dniu 12 marca 2025 r. do Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie wpłynął raport Skarżącego, w którym zwrócił się o "przywrócenie wysokości uposażenia przysługującego na 8 grupie zaszeregowania według obecnie obowiązującego rozkazu personalnego nr 147/2019 z dnia 16 sierpnia 2019 roku oraz o wyrównanie wszystkich uposażeń od lipca 2021 roku wraz z ustawowymi odsetkami z uwzględnieniem wszystkich podwyżek uposażenia w tym okresie". Skarżący obniżenie uposażenia w 2021 r. uznał za bezprawne i bezpodstawne.
Opisaną na wstępie decyzją z 10 kwietnia 2025 r. Komendant Powiatowy Policji na podstawie art. 100 ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a.") odmówił Skarżącemu przywrócenia wysokości uposażenia przysługującego na 8 grupie zaszeregowania oraz wyrównania wszystkich uposażeń od 16 lipca 2021 r. do dnia 23 stycznia 2025 r.
W wyniku wniesionego odwołania KWP opisaną na wstępie decyzją z 29 maja 2025 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny KPP z 10 kwietnia 2025 r.
Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że Skarżący od 16 lipca 2021 r. otrzymuje uposażenie asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji. Zaznaczył, ze zgodnie z art. 38 ust. 3 ustawy o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę. W świetle art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Mianowanie policjanta na stanowisko służbowe stanowi zatem usytuowanie go w strukturze organizacyjnej Policji na konkretnym stanowisku, z czym wiąże się prawo do odpowiadającego temu stanowisku uposażenia oraz dodatku służbowego. Wiąże się to również z obowiązkiem wykonywania przypisanych do tego stanowiska zadań i czynności służbowych.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że uposażenie policjanta może zostać obniżone. Jest to zazwyczaj wynik przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Obniżenie uposażenia może być wynikiem oświadczenia woli samego zainteresowanego, który wyraża akces do przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe. Obniżenie stanowiska, a tym samym uposażenia nastąpiło za zgodą Skarżącego. Wobec powyższego funkcjonariusz wykonywał obowiązki służbowe przypisane dla stanowiska asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego, a nie jak poprzednio Zastępcy Naczelnika Wydziału. Zgoda ta wyrażona była jednoznacznie, w sposób niebudzący wątpliwości także co do jej zakresu. W tym miejscu organ zauważył, że 1 czerwca 2022 r. Skarżący potwierdził fakt zapoznania się i stosowania zakresu zadań/obowiązków zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy. Zgodnie z przedmiotowym dokumentem Skarżący objął obowiązki asystenta w Ogniwie Patrolowo - Interwencyjnym Wydziału Prewencji. W ocenie organu II instancji wskazuje to na fakt, że Skarżący był świadomy, że został przeniesiony na powyższe stanowisko służbowe. Istotne jest nie tylko to, czy funkcjonariusz zaaprobował sam zamiar przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe, ale czy jego akceptacja dotyczyła również przewidywanych na tym stanowisku warunków płacowych.
Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że w rozmowie kadrowej, którą przeprowadził I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w dniu 19 maja 2021 r., policjant jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości stwierdził, że zgadza się na zmianę grupy z 8 na 5. Skarżący sam jednoznacznie w odwołaniu wskazuje, że pełnił służbę na stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego. W ocenie KWP trudno jest zgodzić się ze stwierdzeniem, że został bezpodstawnie i bezprawnie przeniesiony na niższe stanowisko, gdyż całe postępowanie było zainicjowane w wyniku złożonego przez stronę raportu. Funkcjonariusz wskazał, że godzi się na obniżenie uposażenia.
Jednoznacznie organ podkreślił, że nieskuteczne doręczenie rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z 2 lipca 2021 r. nr 57/2021 nastąpiło na skutek niezawinionego przez organ nieterminowego doręczenia rozkazu przez Pocztę Polską. Zostało to stwierdzone przez sąd w wyroku o sygn. akt. II SA/Bk 47/22. Uposażenie policjanta jest nierozerwalnie związane z wykonywanymi przez niego faktycznymi zadaniami. Musi być przede wszystkim adekwatne do wykonywanych obowiązków. W analizowanym przypadku funkcjonariusz wykonuje od 2021 r. obowiązki na stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie i otrzymuje uposażenie przypisane do tego stanowiska.
W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji organ I instancji właściwie przyjął, że brak jest podstaw do przywrócenia wysokości uposażenia Skarżącego przysługującego na 8 grupie zaszeregowania oraz wyrównania wszystkich uposażeń od 16 lipca 2021 r. do 23 stycznia 2025 r. Wynagrodzenie pełni funkcję m.in. motywacyjną poprzez kształtowanie zachowań i postaw pracowników w zgodzie z oczekiwaniami pracodawcy. Wysokość płacy wyznacza siłę motywacyjną. Wpływ ma również struktura wewnętrzna i sposób powiązania wynagrodzenia z wynikami pracy. W zamian za zrealizowane zadania i osiągnięte cele stawiane przez organizacje, pracownik osiąga korzyści. Wynagrodzenia umożliwiają przedsiębiorstwu wewnętrzne oddziaływanie na własnych pracowników i menedżerów. Poprzez wynagrodzenie pracodawcy mogą nakłaniać do wydajniejszej pracy, podnoszenia lub zmiany kwalifikacji zawodowych, podejmowania coraz bardziej odpowiedzialnych zadań. Sferę wynagrodzeń kształtuje w Policji m.in. rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2021 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
Reasumując organ odwoławczy uznał, że decyzja została wydana w oparciu o obowiązujące przepisy prawne i brak jest podstaw do uznania żądań strony odwołującej się.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
Skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy, po czym stwierdził, że organ drugiej instancji poprzez rażące błędy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, naruszając art. 77 k.p.a., na podstawie jednoznacznych dowodów podtrzymanych przez wyroki WSA i NSA, przedwcześnie przyjął skuteczność domniemania doręczenia rozkazu personalnego nr 57/2021 Komendanta Powiatowego Policji, co skutkowało bezprawnym i bezpodstawnym zwolnieniem ze stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i przeniesieniem na stanowisko asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego, co z kolei wiązało się z bezprawnym i bezpodstawnym obniżeniem uposażenia.
Skarżący wyjaśnił, że w okresie 16 lipca 2021 r. do 23 stycznia 2025 r. bez rozkazu personalnego o przeniesienie, na podstawie grafiku służby zatwierdzonego przez Komendanta Powiatowego Policji oraz ustnych poleceń przełożonych, które jako funkcjonariusz Policji jest zobligowany wykonywać, pełnił służbę na stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego, otrzymując obniżone uposażenie. Nadmienił, że w związku z tym, że przeniesienie i obniżenie uposażenia było bezprawne, w dniu 11 marca 2025 r. złożył raport do Komendanta Powiatowego Policji o wyrównanie wszystkich wynagrodzeń w powyższym okresie. Komendant Powiatowy Policji rozpatrzył raport i w dniu 10 kwietnia 2025 r. wydał rozkaz nr 99/2025, w której odmówił wyrównania uposażeń. Na powyższy rozkaz złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który rozkazem nr 21/2025/WF z 29 maja 2025 r. utrzymał w mocy rozkaz Komendanta Powiatowego Policji. Komendant Wojewódzki w rozkazem 21/2025/MF z 29 maja 2025 r. odmówił wyrównania uposażeń powołując się na oświadczenie woli, notatkę z rozmowy kadrowej oraz na art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, który mówi, że prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Skarżący podkreślił, że organ zapomniał dodać, że takie mianowanie powstaje na podstawie decyzji przełożonego, ale musi być formalnie udokumentowane w postaci prawomocnego rozkazu personalnego, w którym to szczegółowo opisane jest, z jakiego stanowiska policjant jest zwalniany i na jakie stanowisko służbowe jest mianowany oraz jakie będzie otrzymywał uposażenie. Skarżący podniósł, że obniżenie uposażenia tylko na podstawie raportu oświadczenia woli i notatki z rozmowy kadrowej bez prawomocnego rozkazu jest niedopuszczalne i niezgodne z prawem.
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i wyrównanie wszystkich uposażeń od 16 lipca 2021 r. do 23 stycznia 2025 r. wraz z ustawowymi odsetkami z uwzględnieniem wszystkich podwyżek uposażenia w tym okresie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ponadto Komendant wniósł o dołączenie do materiałów postępowania akt sprawy prowadzonej przed tut. Sądem o sygn. II SA/Bk 940/25 w przedmiocie przeniesienia Skarżącego na inne stanowisko służbowe, z uwagi na fakt, że w wymienionych znajduje się komplet dokumentacji.
Na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. Sąd postanowił dopuścić dowód z akt administracyjnych sprawy o sygn. II SA/Bk 940/25.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja mająca za przedmiot odmowę przywrócenia Skarżącemu wysokości uposażenia przysługującego na 8 grupie zaszeregowania oraz wyrównania wszystkich uposażeń od 16 lipca 2021 r. do 23 stycznia 2025 r.
W ocenie Sądu powyższe zagadnienie zostało przez organy obydwu instancji rozpoznane i ocenione bez naruszenia prawa.
Kontrolowane postępowanie toczyło się na skutek raportu Skarżącego z 12 marca 2025 r., w którym sformułowano żądanie przywrócenia wysokości uposażenia przysługującego na 8 grupie zaszeregowania według rozkazu personalnego nr 147/2019 z 16 sierpnia 2019 r. oraz wyrównania wszystkich uposażeń od lipca 2021 r., wraz z ustawowymi odsetkami, z uwzględnieniem wszystkich podwyżek uposażenia w tym okresie.
Geneza niniejszej sprawy sięga jednak 16 maja 2021 r., kiedy to Skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o przeniesienie (lub delegowanie) ze stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji na niższe stanowisko asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji. Szczegółowa chronologia zdarzeń została opisana w części historycznej niniejszego uzasadnienia. Podkreślenia wymaga, że ostateczny rozkaz personalny KWP z 3 marca 2025 r. został zaskarżony do tut. sądu administracyjnego, a sąd, wyrokiem z 21 sierpnia 2025 r. (sygn. II SA/Bk 940/25), skargę oddalił. Co istotne, że w wyroku tym Sąd szczegółowo odniósł się do kwestii dodatku służbowego, wyjaśniając, że decyzja w przedmiocie jego przyznania ma charakter uznaniowy, bowiem art. 104 ust. 3 ustawy o Policji zawiera sformułowanie o charakterze ocennym. W tym zakresie odesłać należy do powyższego orzeczenia.
Na gruncie niniejszej sprawy wskazać trzeba, że z treści raportu z 12 marca 2025 r., odwołania oraz skargi wynika, że Skarżący z faktu przeniesienia na niższe stanowisko służbowe dopiero z dniem 23 stycznia 2025 r. wywodzi, że obniżenie uposażenia od 16 lipca 2021 r. (przeniesienia na stanowisko asystenta OPI na mocy uchylonego rozkazu KPP z 2 lipca 2021 r.) do 23 stycznia 2025 r., było bezprawne, albowiem w tym czasie w obrocie prawnym nie było prawomocnego rozkazu personalnego o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe.
Sąd nie podziela argumentacji Skarżącego i akceptuje w całości ocenę prawną oraz stanowisko organów obydwu instancji w tym przedmiocie.
Zgodnie z art. 38 ustawy o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę. Stosownie zaś do art. 32 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant Stołeczny Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie i komendanci szkół policyjnych.
Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów określone są w rozdziale 9 ustawy. Zgodnie z art. 99 prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe (ust. 1). Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (ust. 2). Przepis art. 101 ust. 1 przewiduje, że wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Z kolei art. 103 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Natomiast ust. 3 zastrzega, że przepisu ust. 1 nie stosuje się do policjantów przeniesionych na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz policjantów przeniesionych na własną prośbę.
Dodatki do uposażenia reguluje art. 104 ustawy o Policji. Stanowi on, że policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego (ust. 1). Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny (ust. 2). Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy (ust. 3). Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1-3, policjantowi mogą być przyznawane dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby (ust. 4). Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych (ust. 5). Szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia określone zostały w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm. (zob. szerzej w odniesieniu do niniejszej sprawy w wyroku o sygn. II SA/Bk 940/25).
Jak trafnie wskazał organ I instancji, wypłata wyrównania uposażenia powinna nastąpić w drodze czynności materialno-technicznej, natomiast o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia organy Policji powinny orzec w formie decyzji (rozkazu personalnego). Wprawdzie w przepisach ustawy o Policji brak jest literalnego wskazania takiej formy rozstrzygnięcia, jednak należy wziąć pod uwagę, że sprawa odmowy wypłaty wyrównania uposażenia jest sprawą administracyjną, a bezpośrednie władcze działanie organu wywołuje skutek prawny w postaci pozbawienia go uprawnienia (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z 26 lutego 2015 r., II SA/Bk 105/15). Załatwienie sprawy w formie decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego) umożliwia kontrolę instancyjną i sądowoadministracyjną, chroni interes społeczny jak i interes strony. W takim przypadku organ zobowiązany jest poczynić ustalenia w zakresie wystąpienia negatywnych przesłanek wypłaty wyrównania uposażenia w zakresie żądanym przez funkcjonariusza, wykazać je w uzasadnieniu decyzji oraz wskazać argumenty prawne przemawiające za takim załatwieniem sprawy. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w określonych sprawach administracyjnych pozytywne załatwienie sprawy następuje poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa jej dokonania powinna nastąpić w formie decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 4/13 podał, że w przypadku, gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają wyraźnie formy jej rozstrzygnięcia, bądź w tym zakresie istnieje wątpliwość, należy przyjąć, że powinna być ona załatwiona w drodze decyzji administracyjnej. Z kolei Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 czerwca 2005 r. sygn. akt P18/03 OTK-A 2005/6/63 uznał, że jeżeli istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, iż jest to sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Nie może zaistnieć sytuacja, że w przepisach ustawy wskazano właściwość organu administracji publicznej do załatwiania pewnej kategorii spraw administracyjnych, a sprawy te nie mogłyby być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca wprost nie określił formy rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 5.01.2017 r., I OSK 1934/15 i przytaczane tam orzecznictwo oraz wyrok WSA w Krakowie z 4 kwietnia 2022 r., III SA/Kr 1385/21). Zasadnie zatem w niniejszej sprawie organy rozstrzygnęły sprawę w formie decyzji administracyjnej. Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności należało ustalić kwestie bezsporne. Faktem jest, że Skarżący od dnia 16 lipca 2021 r. do dnia dzisiejszego świadomie wykonuje obowiązki na stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP w Zambrowie i otrzymuje przypisane do tego stanowiska uposażenie wraz z dodatkiem służbowym. Skarżący wielokrotnie był nagradzany w związku z realizacją zadań na tym stanowisku. Faktem jest też to, że w tym czasie obowiązki Zastępcy Naczelnika we wskazanej komórce wykonywał inny funkcjonariusz. Ponadto zgoda Skarżącego na przeniesienie na niższe stanowisko wyrażona była jednoznacznie, w sposób niebudzący wątpliwości, także co do jej zakresu. Nie jest też w sprawie kwestionowane, że w rozmowie kadrowej z I Zastępcą Komendanta Powiatowego Policji w Zambrowie w dniu 19 maja 2021 r. Skarżący oświadczył, że zgadza się na zmianę grupy z 8 na 5. Niemniej jednak w skardze do sądu podnosi, że choć zgodził się na obniżenie uposażenia wynikającego ze zmiany mnożnika z grupy zaszeregowania z 8 na 5, to jednak nie zgodził się na obniżenie dodatku służbowego. Jak już wspomniano, kwestia ta została wyjaśniona w wyroku tut. sądu o sygn. II SA/Bk 940/25.
Skarżący został ostatecznie przeniesiony na niższe stanowisko służbowe dopiero z dniem 23 stycznia 2025 r. na mocy rozkazu KPP nr 297/2024 z 23 grudnia 2024 r. Niemniej jednak, wbrew ocenie Skarżącego, z powyższego faktu nie sposób wywieść, że powinien otrzymać wyrównanie wszystkich uposażeń od lipca 2021 r., wraz z ustawowymi odsetkami, z uwzględnieniem wszystkich podwyżek uposażenia w tym okresie oraz że należy przywrócić mu wysokości uposażenia przysługującego na 8 grupie zaszeregowania według rozkazu personalnego nr 147/2019 z 16 sierpnia 2019 r. Kluczowym w tej sprawie jest bowiem fakt, że Skarżący od 16 lipca 2021 r. do 23 stycznia 2025 r. w rzeczywistości wykonywał zadania i czynności służbowe przypisane dla stanowiska asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego, otrzymywał w tym czasie nagrody, nie kwestionował kart opisu stanowisk pracy oraz nie podważał samego faktu przeniesienia. Powyższe jednoznacznie wynika z akt sprawy oraz treści skargi.
W tym zakresie zwrócić należy szczególną uwagę na kartę opisu stanowiska pracy. Jest to dokument który określa: a) miejsce występowania oraz cel stanowiska, b) zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, c) wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, d) warunki służby lub pracy na stanowisku, e) kryteria oceny realizacji zadań (§ 2 pkt 14 lit. a-e zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji, Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 50 ze zm.). Zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy Zastępcy Naczelnika Wydziału, celem tego stanowiska jest inicjowanie i koordynowanie pracy służby prewencyjnej, planowanie służb i nadzorowanie pracy podległych funkcjonariuszy. Jest to zatem w znacznej mierze funkcja zarządcza, organizacyjna i analityczna. Natomiast zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy asystenta w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym, celem tego stanowiska jest wykonywanie zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Wynika z powyższego, że specyfika i zakres realizowanych działań na tych stanowiskach zdecydowanie się różnią. Jak trafnie zauważył organ, Skarżący, służąc na stanowisku asystenta w OPI, nie kierował pracą funkcjonariuszy, nie nadzorował ich służby, nie sporządzał grafików służby ani nie odprawiał do służby, co czynił wcześniej jako Zastępca Naczelnika, będąc zaszeregowanym do grupy 8. Od 16 lipca 2021 r. Skarżący nie odpowiadał za pracę i wyniki wydziału oraz za pracę podległych mu funkcjonariuszy. Podkreślić trzeba, że powiązanie wysokości uposażenia z konkretnymi obowiązkami (stanowiskiem) wynika z wielu czynników, m.in. z różnego poziomu odpowiedzialności, stopnia ryzyka, wymaganych kwalifikacji, czy też obciążenia psychicznego i fizycznego. Istotna jest również prewencja antykorupcyjna oraz utrzymanie wysokiego profesjonalizmu formacji policyjnej. Uposażenie musi być przede wszystkim adekwatne, a więc odpowiednie do wagi wykonywanych zadań. A zatem, skoro stanowiska asystenta OPI oraz Zastępcy Naczelnika Wydziału są istotnie odmienne, to nie sposób ich zrównywać w zakresie uposażenia. Nie było więc podstaw do przywrócenia wysokości uposażenia przysługującego na 8 grupie i wyrównania wszystkich uposażeń od lipca 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami, z uwzględnieniem wszystkich podwyżek do uposażenia w tym okresie.
W wyniku dokonanej kontroli Sąd doszedł do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę materialnoprawną zapadłych decyzji. Sąd nie dostrzegł również innych naruszeń przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością ich uchylenia.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.