II SA/Bk 126/19

II SA/Bk 126/19 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2019-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Lemańska
Małgorzata Roleder /przewodniczący/
Marek Leszczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 3542/19 - Wyrok NSA z 2022-10-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. S. i E. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda P. decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą C. M. i T. M. pozwolenia na budowę budynku garażowego kategorii budynku III wraz z instalacją zewnętrzną eNN na działkach o nr ewid. gruntów [...], położonych przy ul. [...] w S., obręb nr [...], jednostka ewidencyjna [...].
Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
W dniu [...] kwietnia 2018 r. C. M. i T. M. wystąpili do Prezydenta Miasta S. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku garażowego kategorii budynku III wraz z instalacją zewnętrzną eNN na działkach o nr ewid. gruntów [...], położonych przy ul. [...] w S., obręb nr [...], jednostka ewidencyjna [...].
Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na przedmiotową budowę.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że inwestorzy do wniosku dołączyli wymagane prawem dokumenty, w tym pismo PGE Dystrybucja S.A. z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], dotyczące warunków przyłączenia do sieci dystrybucyjnej, ostateczną decyzję Zarządu Dróg i Zieleni z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], dotyczącą zezwolenia na lokalizację infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego: (zewnętrzna instalacja energetyczna o długości 0,8 m) w pasie drogowym ulicy [...] na działce oznaczonej nr geodezyjnym [...], pismo Zarządu Dróg i Zieleni z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], dotyczące zapewnienia dostępu do drogi publicznej (ul. [...]) na działkę o numerze geodezyjnym [...] w S. oraz pismo Zarządu Dróg i Zieleni z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], dotyczące zgody na dysponowanie nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...] na cele budowlane.
W trakcie postępowania pojawiły się zarzuty jednego ze współwłaścicieli działki nr [...], do których odnieśli się inwestorzy w kilku pismach. Ponadto w dniu [...] maja 2018 r. odbyły się oględziny terenu inwestycji, podczas których stwierdzono, że dołączona do wniosku mapa do celów projektowych jest aktualna.
Organ ustalił też, że planowana inwestycja znajduje się na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] w S., uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2011 r. i jest z nim zgodna. Także projektowany obiekt jest zaprojektowany zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dalej organ wyjaśnił, że inwestorzy posiadają wyrażony udziałem w prawie własności tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś brak zgody pozostałych stron (współwłaścicieli nieruchomości) może stanowić, dopiero na etapie wykonywania ostatecznej decyzji, podstawę do orzekania przez sąd powszechny o wykonywaniu prawa własności przez współwłaścicieli. Ponadto projektowane przyłącze energetyczne zostało uzgodnione z zarządcą terenu nr ew. gruntów [...]. Inwestorzy uzyskali zgodę na dysponowanie w/w nieruchomością na cele budowlane w zakresie budowy zewnętrznej instalacji energetycznej na działce nr [...].
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. S. i E. G.
Wojewoda P. decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2018 r.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ opisał szczegółowo przebieg postępowania przed organem I instancji. Ponadto wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. zobowiązał inwestorów do uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego w zakresie rozwiązań dotyczących metod wykonywania robót budowlanych w zbliżeniu do korzeni, pni i korony drzew istniejących na granicy działki inwestycyjnej i nieruchomości skarżących oraz do przedłożenia zgody większości współwłaścicieli do dysponowania nieruchomością wspólną o nr ewid. gr. [...] na cele budowlane.
Realizując te obowiązki inwestorzy przedłożyli uzupełnione 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz pisemną zgodę współwłaścicielki nieruchomości o nr [...] – A. K., posiadającej 1/3 udziału, na dysponowanie tą nieruchomością wspólną na cele budowlane.
Dalej organ wyjaśnił, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z zapisami planu miejscowego obowiązującego na terenie inwestycyjnym. Projektowana inwestycja jest to wolnostojący, parterowy budynek garażowy bez podpiwniczenia, przykryty dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci dachowych 300 wraz z zewnętrzną instalacją eNN (doziemną). Budynek o powierzchni zabudowy 112 m2 przeznaczony jest do garażowania dwóch samochodów osobowych. Z projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji wynika zaś, że inwestorzy na swojej działce pozostawili rezerwę terenu pod budynek mieszkalny i rozwiązanie to jest zgodne z planem miejscowym.
Ponadto, zdaniem organu, obiekt został zaprojektowany zgodnie z warunkami technicznymi, tj. ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3 m od granicy z działką [...] oraz 3,1 m od granicy z działką [...]. Nie bez znaczenia jest i to, że sąsiednie nieruchomości nie są zabudowane. Ponadto projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych.
Organ odniósł się też do zarzutów odwołujących wnoszonych na etapie prowadzonego postępowania przed organem I instancji, w odwołaniu jak i w trakcie postępowania odwoławczego. Zdaniem organu przedłożona przez inwestorów mapa jest aktualna, gdyż na podstawie przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że odzwierciedla ona obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Została ona przyjęta do zasobu geodezyjnego w dniu [...] marca 2018 r., co potwierdza pieczątka znajdująca się na mapie. Ponadto projektant potwierdził zgodność mapy z oryginałem o czym świadczy pieczęć projektanta z datą i podpisem. Inwestycja nie stanowi też zagrożenia dla środowiska i nie wymaga wycinki drzew. Nie wymagała zatem sporządzenia inwentaryzacji z waloryzacją istniejącego drzewostanu.
Jako niezasadny organ uznał również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. W tej mierze wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, organ na wydanie decyzji miał 65 dni od dnia złożenia wniosku, po upływie których płaciłby karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Decyzja kończąca postępowanie w przedmiotowej sprawie wydana została w dniu [...] czerwca 2018 r., tj. 64 dni po złożeniu wniosku o pozwolenie na budowę. Odwołujący brali czynny udział na każdym etapie postępowania, zgłaszali swoje wnioski i uwagi odnośnie przedmiotowej inwestycji. W sprawie brak było nowych okoliczności, dowodów czy materiałów wniesionych przez inwestorów, z którymi odwołujący nie mieli możliwości się zapoznać i które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Zdaniem organu zasadnie także przyjęto, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Organ odwoławczy wyjaśnił też, że inwestorzy posiadali prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W zakresie działki nr ewid. gr. [...] są oni jej współwłaścicielami z udziałem 1/3, udział 1/3 własności przysługuje A. K., zaś udział 1/3 własności przysługuje skarżącemu E. G. Inwestorzy, zgodnie z postanowieniem Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2018 r., przedłożyli wymaganą zgodę współwłaściciela – A. K., czym wykazali prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na podstawie zgody większości współwłaścicieli (2/3 udziałów). W przypadku braku zgody, skarżący mogli wystąpić do sądu powszechnego z żądaniem upoważnienia sądowego do dokonania czynności lub jej zakazu, czego jednak nie uczynili. Natomiast planowana inwestycja nie przekracza czynności zwykłego zarządu i do jej przeprowadzenia wystarcza uzyskanie zgody większości współwłaścicieli dla dokonania takiej czynności, co miało miejsce w sprawie niniejszej.
Jako niezasadne organ uznał zarzuty odwołujących, iż nie wyjaśniono wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla właściwego orzeczenia skarżonej decyzji. Kwestia przyszłego użytkowania projektowanego budynku w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem nie może determinować rozstrzygnięcia w sprawie. Przeznaczenie inwestycji i jej charakter wynika z przedłożonego projektu i nie może go określać charakter zajęcia wykonywanego przez inwestora. Podkreślić również należy, że zmiana sposobu użytkowania obiektu może mieć miejsce tylko w sytuacji uzyskania zgody odpowiednich organów, a zatem będzie wymagała decyzji o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania. Zmiana sposobu użytkowania nie jest możliwa w przypadku m.in. braku zgodności nowej funkcji obiektu z zapisami planu miejscowego.
Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnieśli E. G. i J. S., w której zarzucili nierozpatrzenie istoty sprawy wynikającej z zarzutów przedstawionych przez skarżących w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2018 r. o nr. [...], co doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na:
1) obrazę prawa materialnego, która miała wpływ na treść decyzji organu pierwszej instancji, a mianowicie:
- art. 4 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 199 k.c. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy inwestor nie dysponował zgodą wszystkich współwłaścicieli na realizację inwestycji na działce nr [...], ponieważ poprowadzenie przyłącza przez tę działkę w celu doprowadzenia energii elektrycznej do innej działki nie jest czynnością zwykłego zarządu, jeżeli nie służy realizacji potrzeb współwłaścicieli, a jedynie właścicieli sąsiadującej działki, a wobec tego zgoda jedynie większości współwłaścicieli jest niewystarczająca do dokonania zamierzonej czynności;
- § 11 ust. 2 pkt 11 lit. e rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, podczas gdy projekt zagospodarowania działki nie zawierał szczegółowego odniesienia do wpływu obiektu budowlanego na istniejący, sąsiedni drzewostan;
- naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo, że lokalizacja budynku na działce jest nieodpowiednia, gdyż zagraża drzewom rosnącym na sąsiedniej działce, gdy jednocześnie inwestor ma możliwość wybudować taki obiekt w innej lokalizacji na tej samej działce, bez negatywnego oddziaływania na sąsiedni drzewostan i bez uszczerbku dla swojego interesu;
2) naruszenie prawa procesowego, która miało wpływ na treść decyzji organu pierwszej instancji a pominięte przez organ instancji odwoławczej, a mianowicie:
- art. 10 § 1 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 Konstytucji RP poprzez przedwczesne zakończenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], podczas gdy w tym dniu nie upłynął jeszcze 7-dniowy termin wyznaczony stronie postępowania do końcowego zapoznania się z aktami sprawy i możliwości wypowiedzenia się co do tych materiałów, bowiem zawiadomienie zostało przez stronę odebrane dnia [...] czerwca 2018 r.;
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. wobec braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, chociażby w zakresie rozstrzygnięcia, czy rzeczywistym przeznaczeniem garażu o powierzchni aż 112 m2 jest deklarowane przez inwestora garażowanie dwóch aut osobowych, czy jednak zdecydowanie innym celom gospodarczym.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja i decyzją ja poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem prawa, a także o uchylenie obu tych decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnili, że działka o numerze ewidencyjnym [...] jest współwłasnością w częściach ułamkowych, przysługującą w 1/3 inwestorom Państwu M., 1/3 A. K. oraz w 1/3 skarżącemu E. G. Planowany zakres robót na tej nieruchomości nie będzie stanowił żadnej korzyści dla użytkowników działki [...], a jedynie dla inwestorów w związku z planowanym wybudowaniem garażu na sąsiedniej działce poprzez doprowadzenie tam energii elektrycznej. Inwestycje, których celem jest zwiększenie użyteczności innej nieruchomości, stanowią czynność przekraczającą zwykły zarząd i wymagają kwalifikowanej zgody, a w braku porozumienia współwłaściciele reprezentujący co najmniej połowę udziałów mogą zwrócić się w tej sprawie o wydanie orzeczenia przez Sąd (art. 199 k.c).
Dalej skarżący zarzucili, że zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 11 lit. e rozporządzenia projekt budowlany powinien zawierać szczegółowy opis wpływu obiektu budowlanego na istniejący drzewostan. Nie ulega wątpliwości, że prowadzenie robót budowlanych na podstawie zatwierdzonego projektu doprowadzi do usunięcia 20% procent systemu korzeniowego (vide: uzupełnienie projektanta mgr inż. arch. D. Ś. z dnia [...] września 2018 r.). Proces budowlany będzie miał, więc wpływ na istniejący w sąsiedztwie drzewostan poprzez fizyczne usunięcie znacznej części systemu korzeniowego. Trudno ocenić bez specjalistycznej wiedzy, czy takie czynności nie skrócą znacząco życia 90-letnich drzew.
Dalej skarżący zarzucili, że projekt budynku garażowego nie spełnia także wymogu odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej w myśl art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Powierzchnia działki, na której powstanie garaż i jej ukształtowanie nie stoją na przeszkodzie, aby projekt wyznaczał położenie garażu w większym oddaleniu od granicy działki i tym samym istniejącego drzewostanu. Ustawodawca wskazuje, że odpowiednie usytuowanie budynku na działce ma zostać określone w związku z wszelkimi obowiązującymi przepisami, a zatem także z uwzględnieniem obowiązujących przepisów dotyczących ochrony przyrody. W tej mierze winien być uwzględniony uzasadniony interes skarżących. Przesunięcie projektowanego obiektu nie spowoduje szkody po stronie inwestorów.
W ocenie skarżących, skarżąca J. S. została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 k.p.a. skarżąca ta odebrała [...] czerwca 2018 r., zaś decyzja została wydana w dniu [...] czerwca 2018 r. Nie zmienia tego fakt, że przed wydaniem decyzji nie wpłynęły żadne materiały, z którymi skarżąca nie mogłaby się zapoznać. W odczuciu skarżących przedwczesne zakończenie postępowania administracyjnego obiektywnie uniemożliwia kształtowanie i pogłębianie zaufania obywateli do organów administracji.
Na koniec skarżący podnieśli, że zamiar inwestorów wybudowania garażu o powierzchni 112 m2 w celu parkowania w nim dwóch aut osobowych podważa wiarygodność takiej deklaracji oraz jej prawdopodobieństwo. Zgodnie z wiedzą życiową oczywistym jest, że auto osobowe nie może mieć większej powierzchni niż 11-15 m2. Skarżący przedstawili z kolei informacje, które mogą świadczą o tym, że inwestorzy mogą użytkować budynek jako magazyn w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tymczasem organy administracyjne nie przeprowadziły żadnych dodatkowych czynności wyjaśniających te uzasadnione rozbieżności, bezkrytycznie dając wiarę jedynie deklaracjom inwestorów w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą C. M. i T. M. pozwolenia na budowę budynku garażowego kategorii budynku III wraz z instalacją zewnętrzną eNN na działkach o nr ewid. gruntów [...], położonych przy ul. [...] w S., obręb nr [...], jednostka ewidencyjna [...].
Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202; dalej: P.b.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422; dalej: rozporządzenie). W myśl art. 34 ust. 1 pkt 1 P.b. projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jak stanowi zaś art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W kontrolowanej sprawie organy administracji architektoniczno - budowlanej zatwierdzając projekt budowlany i udzielając inwestorom pozwolenia na budowę zachowały warunki określone w/w przepisami. Stwierdziwszy bowiem, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 32 i 35 P.b., prawidłowo udzieliły pozwolenia na budowę planowanej inwestycji.
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż projektowana inwestycja jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska oraz z wymaganiami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] w S., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2011 r., nr [...]. Teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym w uchwale symbolem 34MN, dla którego w § 50 ust. 2 uchwały przewidziano w zakresie przeznaczenia podstawowego funkcję mieszkaniową jednorodzinną, zaś w ust. 5 tego przepisu ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenów: (1) obowiązuje przeznaczenie minimum 25 % terenu pod powierzchnie biologicznie czynne; (2) obowiązują nieprzekraczalne linie zabudowy określone na rysunku planu; (3) wysokość zabudowy do 3 kondygnacji naziemnych, lecz nie wyżej niż 10 m; (4) dachy dwuspadowe o kącie nachylenia połaci dachowych 27÷40°; (5) dopuszcza się stosowanie innej geometrii dachu w wypadkach uzasadnionych warunkami wynikającymi z istniejącego zagospodarowania i zabudowy na działkach sąsiednich.
Nadto zdaniem Sądu, organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły i wykazały zgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
W ocenie Sądu analiza postępowania przeprowadzonego przez organy administracji architektoniczno – budowlanej w przedmiotowej sprawie pozwala na stwierdzenie, że organy zgodnie ze swoimi kompetencjami i w wyznaczonym przez ustawę zakresie oceniły projektowaną inwestycję, a uznając, że spełnia ona wszystkie wymogi przewidziane prawem, nie mogły odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta S., są zgodne z prawem, nie naruszają przepisów materialnoprawnych, ani przepisów postępowania.
Legalności decyzji o pozwoleniu na budowę nie podważają również zarzuty podniesione w skardze. I tak niezasadne są wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W szczególności dotyczy to zarzucanego naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Wskazane przepisy oraz art. 8, art. 80 i 107 § 3 k.p.a nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Skarżący powyższego naruszenia dopatrują się w braku zbadania przez organy rzeczywistego przeznaczenia przedmiotowego garażu. Mają jednak rację organy twierdząc, że w niniejszym postępowaniu nie były one uprawnione do badania tej kwestii. Skoro zarówno z wniosku, jak i z dołączonego projektu budowlanego wynika, że przedmiotem inwestycji jest garaż dwustanowiskowy, to niezależnie od faktu, że obiekt ten ma powierzchnię 112 m2, może on mieć tylko przeznaczenie jako garaż. Kwestia zaś ewentualnej zmiany tego przeznaczenia nie mogła być przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu. Gdyby zaś rzeczywiście inwestorzy zechcieli owe przeznaczenie zmienić po wybudowaniu obiektu i to bez stosownej decyzji, to byłaby to kwestia do badania przez organy nadzoru budowlanego. Orzekające w sprawie organy nie były też uprawnione do nakazania inwestorom zmniejszenia powierzchni projektowanego budynku z uwagi na obiekcje skarżących, że obiekt jest zbyt duży jak na garaże dla dwóch pojazdów. Zresztą powierzchnie poszczególnych stanowisk garażowych, jak widać z rysunku projektu, nie są aż takie duże, gdyż wynoszą po 31,82 m2 każdy.
Jako częściowo zasadny, pozostający jednak poza wpływem na prawidłowość rozstrzygnięcia, uznać należy zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i w zw. z art. 8 Konstytucji RP. Strona skarżąca dopatruje się tego naruszenia w związku z niedochowaniem terminu z art. 10 § 1 k.p.a. W tej mierze, w ocenie Sądu, zauważyć należy, że oczywiście stronom należało zapewnić 7 – dniowy termin celem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podkreślić jednak trzeba, że w okolicznościach sprawy naruszenie to pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku NSA z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1691/18, uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Tymczasem w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący nie wykazują, aby fakt wydania decyzji już następnego dnia po powiadomieniu skarżącej w trybie art. 10 § 1 k.p.a., ograniczył ją w dokonaniu jakichś konkretnych czynności procesowych albo, że miało to jakiś wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu niezasadne są wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. I tak niezasadny jest zarzut naruszenia art. 4 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 4 P.b. w zw. z art. 199 k.c. polegający na braku posiadania przez inwestorów prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Mają racje organy, że w stanie faktycznym sprawy, czyli realizacji zamierzenia inwestycyjnego polegającego na przeprowadzeniu instalacji zewnętrznej eNN (doziemnej linii energetycznej) m.in. przez działkę nr [...], realizacja ta winna być zakwalifikowana jako czynność zwykłego zarządu rzeczą wspólną, do której, zgodnie z art. 201 k.c., potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1513/17, nie każde wykorzystanie części nieruchomości wspólnej na potrzeby przeprowadzanej inwestycji budowlanej, winno być kwalifikowane jako czynność wykraczająca poza zwykły zarząd rzeczą. Ocena zaś, czy dane zamierzenie inwestycyjne jest zamierzeniem przekraczającym zakres zwykłego zarządu, dokonywana jest wstępnie przez inwestora, a następnie jest ona weryfikowana przez organ administracji. Organ administracji uprawniony jest natomiast do dokonania takiej oceny samodzielnie (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 131/15). W sytuacji ustalenia, że realizacja zamierzenia budowlanego nie stanowi czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, to inwestor ma uprawnienie do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane bez konieczności uzyskiwania zgody wszystkich współwłaścicieli.
W tym miejscu zauważenia wymaga, że w orzecznictwie zarówno sądów administracyjnych jak też i Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że budowa sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej itp. na nieruchomości stanowi czynność zwykłego zarządu i w związku z tym nie wymaga zgody wszystkich jej współwłaścicieli, a jedynie ich większości (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 733/15, uchwałę SN z dnia 19 kwietnia 2002 r., sygn. akt III CZP 18/02 oraz postanowienie SN z dnia 21 listopada 1980 r., sygn. akt III CRN 166/80). To samo dotyczy budowy sieci elektrycznej. W wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 511/11, NSA jednoznacznie stwierdził, że brak jest podstaw aby przyjąć, iż budowa podziemnej linii kablowej służącej zaopatrzeniu w energię elektryczną na nieruchomości stanowiącej działkę drogową, będącą przedmiotem współwłasności, jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu.
W ocenie niniejszego składu orzekającego, który w pełni przychyla się do powyższych stanowisk, zauważyć należy, że stan faktyczny w ostatnio wskazanym wyroku NSA odpowiada stanowi faktycznemu ze sprawy niniejszej. Jak wynika bowiem z akt sprawy niniejszej, działka o nr [...] jest wąskim pasem gruntu, przebiega wzdłuż działek o numerach [...] i stanowi dojazd zarówno do działki nr [...], jak i działki o nr [...]. Jest zatem ona działką drogową, poza którą obie wskazane wyżej działki nie mają dostępu do drogi publicznej (ulicy [...]). Kwestię braku innego dojazdu inwestorów do ich działki o nr [...] potwierdził także pełnomocnik skarżących na rozprawie w dniu [...] czerwca 2019 r. Skoro więc działka o nr [...] służy dwóm współwłaścicielom wyłącznie jako droga dojazdowa do ich nieruchomości, to przeprowadzenie przez działkę instalacji energetycznej pozostaje w zgodzie z jej służebnym charakterem. Linia ta jest linią podziemną, nie wpływa zatem na zewnętrzny stan nieruchomości, a użyteczność będącej przedmiotem współwłasności działki jako drogi pogorszy się tylko przejściowo, na czas wykonywania na niej prac, a po ich wykonaniu, przywrócony zostanie poprzedni stan drogi.
Jako niezasadny należy również uznać zarzut dotyczący naruszenia § 11 ust. 2 pkt 11 lit. e rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz.1935) ze względu na brak w projekcie zagospodarowania działki szczegółowego odniesienia się do wpływu obiektu budowlanego na istniejący sąsiedni drzewostan. W ocenie Sądu, wskazany zarzut jest niezasadny. Zauważenia bowiem wymaga, że jak trafnie wskazał organ odwoławczy, na jego żądanie inżynier D. Ś. – posiadający uprawnienia budowlane, uzupełnił w dniu [...] września 2018 r. cztery projekty zagospodarowania terenu inwestycyjnego o szczegółowe nakazy w zakresie prowadzenia prac, pośród których zawarł m.in. nakaz wykonania wykopów pod ławy fundamentowe w sąsiedztwie drzew rosnących na granicy działki inwestycyjnej i działki nr [...], ręcznie z zachowaniem ostrożności oraz ograniczeniem do minimum ewentualnych uszkodzeń systemów korzeniowych i koron drzew. Nakazano też, aby prace były wykonane w okresie od października do kwietnia, w czasie nie dłuższym niż dwa tygodnie, poza okresem mrozów. Dokładnie zakreślono zakres obciętych korzeni do 20 % całości systemu korzeniowego i wskazano sposoby zabezpieczenia korzeni pozostałych. Także stosowne nakazy zostały określone w stosunku do ochrony koron drzew. Co więcej wskazano, że odległość projektowanego obiektu od granicy działki wynosząca 3 m nie spowoduje istotnych uszkodzeń zarówno systemu korzeniowego jak również głównych konarów i grubszych gałęzi. Powyższe nakazy zatem, w ocenie Sądu, w pełni realizują obowiązek nałożony w § 11 ust. 2 pkt 11 lit. e wskazanego rozporządzenia.
Również jako niezasadny ocenić należy zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zakresie usytuowania projektowanego garażu na działce inwestycyjnej. Strona skarżącą dopatruje się tej nieprawidłowej ze względu na zbyt bliską odległość budynku od granicy z działką nr [...]. Tymczasem zauważenia wymaga, że w zakresie braku wpływu projektowanego budynku na drzewa rosnące na granicy działek [...] wypowiedział się już inżynier D. Ś. stwierdzając, że wpływu takiego nie będzie. Ponadto podkreślić trzeba, że odległość projektowanego garażu od granicy z działką nr [...] wynosząca 3 m ze ścianą bez okien i drzwi, jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Ponadto, jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 861/12, w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
W tym zakresie, w ocenie Sądu, odległość od granicy działki projektowanego budynku należało niewątpliwie zaliczyć do norm wynikających z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W kontekście powyższego organy rozważyły, że posadowienie budynku inwestorów w odległości 3 m od granicy z niezabudowaną działką nr [...] nie narusza uzasadnionego interesu właściciela tej działki. Sąd przychyla się do tego stanowiska i dodatkowo wyjaśnia, że analizując mapę do celów projektowych z zaznaczonym rysunkiem projektowanego garażu i mającego powstać w przyszłości domu mieszkalnego na działce nr [...], a także biorąc pod uwagę wymiary tej działki, stwierdzić trzeba, że celowym było z punktu widzenia inwestorów przesunięcie garażu w kierunku działki nr [...] do dopuszczalnych 3 m od granicy, celem zapewnienia łatwiejszego dojazdu i wjazdu do tego garażu. Pamiętać bowiem trzeba, ze przedmiotowa działka inwestycyjna ma tylko ok. 23 m szerokości, a zatem od czoła garażu, zważywszy na szerokość garażu wynoszącą 7 m, pozostanie tylko ok. 13 m do manewrowania pojazdami w celu wjazdu po łuku do garaży. Powyższe rozwiązanie ułatwi inwestorom korzystanie z garaży a ponadto w żadnym razie nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właściciela działki nr [...]. W szczególności ze względu na wysokość budynku garażowego wynoszącą 6,13 m, inwestycja nie wpłynie na możliwości przyszłego zagospodarowania działki sąsiedniej.
Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty, mimo ich częściowej trafności, nie podważyły legalności zaskarżonej decyzji. Organ mimo wskazanego powyżej naruszenia przepisów postępowania, przeprowadził je w sposób na tyle wyczerpujący, że sprawa została wyjaśniona do merytorycznego rozstrzygnięcia, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.