II SA/Bk 1250/25

II SA/Bk 1250/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk /sprawozdawca/
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący/
Marek Leszczyński
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 3 pkt 2 i art. 30 ust. 6 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 22 maja 2025 r. nr AB-III.7843.5.2025.WM w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 22 maja 2025 r. nr AB-III.7843.5.2025.WM Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję Starosty Monieckiego z dnia 31 marca 2025 r. nr ASI.6743.66.2025 wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie piwnicy ogrodowej o powierzchni 10 m2, o wymiarach: długość 3,3 m, szerokość 3 m, wysokości w najwyższym punkcie 2,5 m, na działce o nr geod. [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gm. J. i nakładającą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w/w obiektu budowlanego.
Decyzje te wydano w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
W dniu 20 marca 2025 r. R. M. (dalej powoływany jako: "Skarżący") zgłosił do Starosty Monieckiego zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie piwnicy ogrodowej o powierzchni 10 m2 i wymiarach: długość 3,3 m, szerokość 3 m, wysokości w najwyższym punkcie 2,5 m, na działce o nr geod. [...], położonej w obrębie ewid. [...], gm. J.
Decyzją z 31 marca 2025r. nr ASI.6743.66.2025 Starosta Moniecki wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych wskazując, że zgłoszone zamierzenie budowlane wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, co uzasadniało brak możliwości przyjęcia zgłoszenia z 20 marca 20205r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowalne (Dz.U. z 2024r., poz. 725, dalej w skrócie: "P.b."). W uzasadnieniu organ dodatkowo wskazał, że budowa piwnicy ogrodowej nie została wymieniona w art. 29-31 Prawa budowlanego.
Od w/w decyzji odwołanie złożył Skarżący zarzucając organowi błędną podstawę prawną zawartą w sentencji w/w. decyzji, tj. art. 30 ust. 5c P.b., naruszenie art. 29 ust 2 pkt. 33 i art. 29 ust. 1 pkt. 32 P.b. poprzez ich niezastosowanie, naruszenie art. 32 Konstytucji, poprzez nierówne traktowanie w podobnej sytuacji, gdy organy administracji w innych województwach wymagają tylko zgłoszenia budowy piwnicy gospodarczej oraz art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz niezawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego; art. 8 k.p.a., art. 7, art. 7a i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.
Wojewoda Podlaski nie podzielił zarzutów odwołania i decyzją z dnia 22 maja 2025r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że art. 29 P.b. zawiera katalog obiektów i robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę w formie listy zamkniętej. Jest to przepis zawierający wyjątki od zasady ogólnej wyrażonej w art. 28 tej ustawy, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę i dlatego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej tego przepisu. Dalej, powołując na art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., wyjaśnił, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji prawidłowo powołał się na ten przepis wskazując, że zgłoszenie dotyczące budowy piwnicy ogrodowej objęte jest obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Wojewody zgłoszona inwestycja polegająca na budowie zagłębionej w skarpie jednokondygnacyjnej podziemnej piwniczki, jak wynika z dołączonych do zgłoszenia rysunków prawie w całości w całości będzie przykryta ziemią, odkryta zostanie wyłącznie część frontowa, gdzie będą znajdowały się drzwi wejściowe. Planowany obiekt według rysunków dołączonych do zgłoszenia ma być wydzielony z przestrzeni ścianami oraz stropem całkowicie pokrytym ziemią. Ze względu właśnie na taki charakter inwestycji Wojewoda uznał, że w niniejszej sprawie nie mogłoby mieć zastosowania przepisy dotyczące jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych na działce rolnej tj. art. 29 ust 2 pkt. 33 i art. 29 ust. 1 pkt. 32 P.b., albowiem tak budynek gospodarczy musi posiadać cechy typowe dla budynku, w tym dach jako element konstrukcyjny. Tymczasem planowany obiekt, będący piwnicą ogrodową niemal w całości będzie zagłębiony w gruncie, z częścią nadziemną o wysokości 0,5 m, obsypany ziemią o warstwie 0,3 m - pozbawiony jest tej cechy, nie posiada dachu, co uniemożliwia zakwalifikowanie go jako budynku w rozumieniu P.b.
Brak zatem widocznych elementów nadziemnych, takich jak ściany czy okna, które wystają ponad poziom terenu, również wyklucza uznanie zgłoszonego obiektu za budynek. W ocenie Wojewody chociaż piwnica posiada własne wejście z poziomu terenu, co pozwala na jej użytkowanie jako samodzielną jednostkę, obiekt ten musi być obiektem, który nie tylko pełni funkcje pomocnicze, ale także spełnia wymagania konstrukcyjne związane z nadziemną częścią budowli. Piwnica, której dach jest zasypany ziemią nie spełnia tych wymogów, ponieważ brak jest nadziemnej konstrukcji dachu, co skutkuje jej traktowaniem jako budowli podziemnej, a nie budynkiem. Ponadto wbrew zastrzeżeniom Skarżącego należy podkreślić, że o charakterze obiektu nie decyduje wyłącznie funkcja jaką będzie pełnił, ale przede wszystkim jego cechy i parametry techniczno-budowlane. W konsekwencji przedmiotowa piwnica, mimo posiadania własnego wejścia, nie spełnia wymagań niezbędnych do uznania jej za budynek gospodarczy jednokondygnacyjny. Konkludując organ II instancji uznał, że przedmiotowy obiekt budowlany stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy P.b., albowiem został wykonany w gruncie i przysypany ziemią. Pomimo zaś, że posiada przegrody budowlane, stanowi budowlę, która nie została wymieniona w art. 29 P.b. i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Nie ulega więc wątpliwości, że zakres wykonywanych w niniejszej sprawie robót budowlanych nie odpowiada hipotezie art. 29 ust. 2 pkt 33 oraz art. 29 ust. 1 pkt 32 P.b. i powinien podlegać reżimowi określonemu w art. 28 ust. 1 tej ustawy, a zatem jego budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji poprzez nierówne traktowanie w podobnej sytuacji, gdy organy administracji w innych województwach wymagają tylko zgłoszenia budowy piwnicy gospodarczej, Wojewoda stwierdził, że nie ma podstaw prawnych aby wypowiadać się na działanie innych organów w innych województwach. Za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. wyjaśniając, że tryb zgłoszenia jest specyficznym, uproszczonym postępowaniem administracyjnym - jeżeli organ administracji architektoniczno - budowlanej w terminie 21 dni od daty złożenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu to można przystąpić do realizacji inwestycji. Powyższe oznacza, że w sytuacji kompletnego wniosku zgłoszeniowego organ nie wysyła zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, czy też zawiadomienia o skompletowaniu dokumentacji przed wydaniem decyzji, a postępowanie administracyjne zaczyna się dopiero po wydaniu decyzji wnoszącej sprzeciw.
Skargę na powyższą decyzję do tut. Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył Skarżący wnioskując o jej uchylenie oraz decyzji Starosty Monieckiego z dnia 31 marca 2025r. z powodu:
(-) nierzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez błędne ustalenie, że piwnica ogrodowa (gospodarcza) nie posiada dachu;
(-) błędnej wykładni przepisów prawa, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie;
(-) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 61 k.p.a. i art. 104 §2 k.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie administracyjne zaczyna się dopiero po wydaniu decyzji wnoszącej sprzeciw;
(-) nie ustosunkowania się do wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji Starosty Monieckiego, w szczególności naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 10 k.p.a.;
(-) nie ustosunkowania się do wyroków sądów administracyjnych podanych w uzasadnieniu odwołania, w których budynki gospodarcze w postaci piwnic/ziemianek klasyfikowane przez organy administracji i organy nadzoru budowlanego były również przedmiotem oceny sądów administracyjnych;
(-) naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez błędną podstawę prawną zawartą w sentencji ww. decyzji Starosty Monieckiego z dnia 31.03.2025 r., tj. art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane;
(-) naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, tj. art. 8 k.p.a.;
(-) naruszenia art. 7, art. 7a i art. 77 §1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz pomięcie faktu umiejscowienia piwnicy gospodarczej na działce rolnej i pominięcie jej przeznaczenia związanego z produkcją rolną (sadownictwem);
(-) naruszenia przepisów art. 29 ust. 2 pkt. 33 i art. 29 ust. 1 pkt. 32 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie;
(-) art. 32 Konstytucji poprzez nierówne traktowanie w podobnej sytuacji, gdy organy administracji w innych województwach (np. mazowieckie, świętokrzyskie) wymagają tylko zgłoszenia budowy piwnicy gospodarczej,
(-) brak wskazania naruszenia konkretnego przepisu, przez co naruszono zasadę pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli, nie dając pełnej informacji o podstawie prawnej rozstrzygnięcia;
(-) naruszenia art. 107 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w decyzji Starosty Monieckiego, powołanie w uzasadnieniu decyzji Starosty Monieckiego przepisów art. 30 ust. 6 P.b., które nie mają zastosowania do jednokondygnacyjnych piwnic ogrodowych (ziemianek) będących podziemnym budynkiem gospodarczym, wspomagających działalność rolną (sadownictwo);
(-) bezpodstawne nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu złożonej skargi Skarżący rozwinął wskazane powyżej zarzuty wnioskując końcowo o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podlaski podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody Podlaskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Monieckiego wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie piwnicy ogrodowej o powierzchni 10 m2 nie narusza ani prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
Rację ma wprawdzie Skarżący, że organ I instancji w podstawie prawnej wydanej decyzji powołał błędnie art. 30 ust.5c P.b., tym mniej uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia albowiem w samym uzasadnieniu organ wyeliminował powyższy błąd wskazując jako podstawę do wniesienia sprzeciwu - prawidłowo art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b.
W rozpoznawanej sprawie nie doszło też do zarzucanego istotnego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Przepis ten obliguje organ prowadzący postępowanie administracyjne do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W sprawie nie ulega wątpliwości, że Starosta Moniecki przed wydaniem decyzji wnoszącej sprzeciw nie zawiadomił Skarżącego o zebraniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się, tym niemiej, jak słusznie wyjaśnił Wojewoda tryb zgłoszenia jest specyficznym, uproszczonym postępowaniem administracyjnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 30 P.b. samo zgłoszenie robót budowlanych nie uruchamia postępowania, o jakim mowa w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: "k.p.a."), nie stanowi bowiem wniosku, który wymaga załatwienia sprawy administracyjnej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w drodze decyzji administracyjnej. Milczenie organu, czyli niewniesienie sprzeciwu w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem (art. 30 ust. 5 P.b.). Dlatego przed wydaniem decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie uregulowanym przepisami k.p.a., a przepisy tej ustawy mają zastosowanie dopiero od wydania decyzji o sprzeciwie. Decyzję tę organ wydaje w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu, gdy w wyniku oceny zamierzenia inwestycyjnego ustali wystąpienie ustawowych przesłanek do wniesienia sprzeciwu (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 1971/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, dalej jako: "CBOSA"). Ponadto zaznaczyć należy, że naruszenie art. 10 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a tylko istotne naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik postępowania, stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W okolicznościach przedmiotowej sprawy o takim naruszeniu nie może być mowy albowiem Skarżący bezsprzecznie miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy w toku postępowania przed organem odwoławczym, tym samym zapewniono mu dostęp do materiału dowodowego oraz realizację uprawnienia przewidzianego w art. 10 § 1 k.p.a.
Przechodząc do meritum sprawy podzielić należy stanowisko organów co do tego, że projektowany obiekt budowlany w postaci piwnicy ogrodowej o powierzchni 10 m2 i wymiarach: długość - 3,3 m, szerokość - 3 m i wysokość w najwyższym punkcie - 2,5 m, nie spełnia warunku umożliwiającego objęcie go uproszczoną procedurą zgłoszenia robót budowlanych. Wojewoda prawidłowo przyjął, że skoro na wybudowanie obiektu w postaci piwnicy ogrodowej wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę to organ I instancji zasadnie wniósł sprzeciw do dokonanego zgłoszenia. Co prawda, tak jak zostało już wyżej zasygnalizowane, w podstawie prawnej zgłoszonego sprzeciwu Starosta Moniecki błędnie wskazał art. 30 ust. 5c P.b. tym niemniej nie ulega wątpliwości, że w treści uzasadnienia wydanej decyzji organ prawidłowo przytoczył przepis art. 30 ust. 6 P.b. wskazując, że w przedmiotowym zgłoszeniu zastosowanie ma punkt 1 tego przepisu (tj. gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę) i z tego powodu organ nie mógł przyjąć skutecznie zgłoszenia.
Istota sporu do jakiego doszło w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do stwierdzenia, czy objęta zgłoszeniem inwestycja polegająca na budowie piwnicy ogrodowej o powierzchni 10 m2 wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, czy wystarczające było zgłoszenie jakiego dokonał Skarżący w dniu z dnia 20 marca 2025r.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wyjątki od tej zasady zawiera art. 29 tej ustawy, który określa przypadki zamierzeń budowlanych, których realizacja nie wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Przy czym wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco. Wojewoda Podlaski zasadnie przyjął, że zadeklarowana w zgłoszeniu zagłębiona w skarpie jednokondygnacyjna podziemna piwniczka, prawie w całości przykryta ziemią, z odkrytą wyłącznie częścią frontową, gdzie będą znajdowały się drzwi wejściowe, wydzielona z przestrzeni ścianami oraz stropem całkowicie pokrytym ziemią (według rysunków dołączonych do zgłoszenia) nie może być zakwalifikowana jako jednokondygnacyjny budynek gospodarczy w rozumieniu art. 29 ust 2 pkt 33 i art. 29 ust. 1 pkt. 32 P.b. Przepisy te odnoszą się bowiem do jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych i wiat, które muszą posiadać cechy typowe dla budynku, w tym dach jako element konstrukcyjny. Zgłoszona piwnica nie mogła być też zakwalifikowana jako parterowy budynek gospodarczy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 14 P.b., zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz wymaga zgłoszenia budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) – o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym łączna liczba takich obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach.
Z zestawienia powyższych przepisów wynika bezsprzecznie, aby dany obiekt zakwalifikować jako budynek musi spełniać łącznie wszystkie przesłanki z art. 3 pkt 2 P.b., w tym powinien posiadać dach oraz mieć wydzielenie z przestrzeni. Z analizy materiału dowodowego wynika, że obiekt określony przez Skarżącego jako piwnica ogrodowa (gospodarcza) stanowi konstrukcję w całości zagłębioną w gruncie, z częścią nadziemną o wysokości 0,50 m, obsypany ziemią o warstwie 0,30 m, której jedynym widocznym z zewnątrz elementem jest ściana frontowa z otworem drzwiowym.
Tak zaprojektowany obiekt bezsprzecznie nie posiada klasycznego dachu. Za taki dach trudno bowiem uznać przykrycie warstwą ziemi o grubości ok. 30 cm. Brak widocznych elementów nadziemnych, takich jak ściany czy okna, które wystają ponad poziom terenu, również wyklucza uznanie tego obiektu za budynek. Dodatkowo, jak słusznie akcentuje Wojewoda, chociaż piwnica posiada własne wejście z poziomu terenu, co pozwala na jej użytkowanie jako samodzielną jednostkę, to nie ulega wątpliwości, że obiekt ten musi być obiektem, który nie tylko pełni funkcje pomocnicze, ale także spełnia wymagania konstrukcyjne związane z nadziemną częścią budowli. Piwnica, której dach jest zasypany ziemią, nie spełnia tych wymogów, ponieważ brak jest nadziemnej konstrukcji dachu, co skutkuje jej traktowaniem jako budowli podziemnej, a nie budynkiem. W konsekwencji przyjąć należy, że piwnica ogrodowa o powierzchni 10 m², niemal w całości zagłębiona w ziemi, nie jest budynkiem gospodarczym w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. z uwagi na brak klasycznego dachu i nadziemnej kubatury.
Ponadto wbrew przekonaniu Skarżącego o charakterze danego obiektu nie decyduje wyłącznie funkcja jaką będzie pełnił, ale przede wszystkim jego cechy i parametry techniczno-budowlane (por. wyroki WSA: w Poznaniu z 15 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Po 196/15, w Bydgoszczy z dnia 18 sierpnia 2015r., II SA/Bd 1336/14, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym, przedmiotowa piwnica, mimo posiadania własnego wejścia, nie spełnia wymagań niezbędnych do uznania jej za budynek gospodarczy jednokondygnacyjny.
W ocenie Sądu piwnica ogrodowa, z uwagi na swój charakter konstrukcyjny, nie spełnia przesłanek uznania jej za budynek gospodarczy w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie posiada dachu i nie stanowi nadziemnej kubatury wydzielonej z przestrzeni. Jest natomiast budowlą ziemną w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. o charakterze podziemnym i o funkcji pomocniczej względem zabudowy mieszkaniowej. Ponieważ budowle tego rodzaju nie zostały wymienione w art. 29 ust. 1 jako zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia, ich budowa bezsprzecznie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 P.b.
Podsumowując stwierdzić należy, że rozpoznając sprawę przedmiotowej samowoli budowlanej, organy nadzoru budowlanego obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, które były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie oraz znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym; procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew argumentacji skargi, spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania.
Końcowo odnosząc się do nie ustosunkowania się do wyroków sądów administracyjnych podanych w uzasadnieniu odwołania, w których budynki gospodarcze w postaci piwnic/ziemianek klasyfikowane przez organy administracji i organy nadzoru budowlanego były również przedmiotem oceny sądów administracyjnych, należy wskazać składy orzekające w sprawach o sygn. akt II OSK 557/15 i II SA/Ke 552/22 nie zajmowały się kwestią kwalifikacji ziemianki jako budynku gospodarczego. Oba orzeczenia zostały wydane w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, tymczasem przedmiot aktualnie prowadzonego postępowania jest zgoła odmienny. Z podanych względów powołane wyroki nie mogły być, wbrew oczekiwaniom Skarżącego, punktem odniesienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.