II SA/Bd 995/04

II SA/Bd 995/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący/
Małgorzata Włodarska
Renata Owczarzak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
art. 103 i 103a
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na szkolenie kierowców 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego Ł. W. kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją Starosty S. z [...] 2004r. nr [...] odmówiono Ł. W. wydania zezwolenia na szkolenie kierowców w zakresie kat. A, A1, B, T prawa jazdy z powodu nie uzupełnienia brakujących dokumentów oraz informacji z Krajowego Rejestru Karnego o tym, że wnioskodawca był karany przeciwko wiarygodności dokumentów art. 270§1 kk. Zgodnie z art. 103 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003r. nr 58 poz. 515 ze zm.) Starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie szkolenia przedsiębiorcy, który m. in. nie był prawomocnie skazany za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom. Wobec niespełnienia wymaganych kryteriów na podst. art. 103a Prawa o ruchu drogowym nie było podstaw do wydania zezwolenia.
W odwołaniu od decyzji wnioskodawca podkreślił, że z informacji z K.R.K. nie wynika jednoznacznie, że był karany za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów i oświadczył, że nie zalega z podatkami. W pozostałym zakresie odwołanie odnosi się do wcześniejszej decyzji Starosty z [...] 2002r. o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie szkolenia kandydatów na kierowców i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. o utrzymaniu w mocy tej decyzji oraz okoliczności dotyczących fałszowania dokumentów.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004r. nr [...] na podstawie art. 103 i 103a ustawy Prawo o ruchu drogowym utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że skoro wnioskodawca został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko dokumentom, to zachodzą podstawy do odmowy wydania zezwolenia na szkolenie kierowców na podstawie art. 103a ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący oświadczył, że nie popełnił przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu brak staranności w ustaleniach stanu faktycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Kontroli sądu podlegają kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym w tym to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej.
W rozpoznawanej sprawie organ II instancji powołał się na przepis art. 138§1 pkt 1 kpa oraz art. 103 i 103a ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 58, poz. 515 z 2003r. ze zm.). Przepis art. 103a nie mógł być zastosowany, gdyż w dniu wydawania zaskarżonej decyzji tj. 23 sierpnia 2004r. już nie obowiązywał. Został on uchylony ustawą z dnia 2 lipca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 6 sierpnia 2004r., nr 178 poz. 1808). Ustawa weszła w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia tj. 21 sierpnia 2004r. – art. 90. W tej sytuacji nie można uznać za zgodną z prawem decyzji wydanej przez organ II instancji. Naruszenie to samo w sobie stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Z tego względu Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 200 orzekł o kosztach postępowania.