II SA/BD 990/05

II SA/Bd 990/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-08-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Krzysztof Gruszecki /sprawozdawca/
Renata Owczarzak /przewodniczący/
Wiesław Czerwiński
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
art. 37 ust. 1
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi Spółdzielni "C" w T. i Marka B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki garażu oddala skargi.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. po ponownym rozpatrzeniu sprawy wybudowania garaży, decyzją z [...] 2005 r., Nr [...] na podstawie art. 104 i art.130 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. KPA (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), art. 103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), art. 37 ust. 1 p. 1 i p. 2 oraz art.38 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) nakazał właścicielowi garażu zlokalizowanego na działce nr [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "C." w T. oraz [...] (własność Gminy m. T.) -Markowi B. rozebranie garażu nr [...] zlokalizowanego na działce nr [...] oraz [...] zgodnie z mapą geodezyjną, znajdującą się w aktach sprawy, przedłożoną w tut. Inspektoracie przez Spółdzielnię Mieszkaniową "C." w T.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. rozstrzygnięcie swoje oparł o następujące ustalenia i rozważania:
W/w garaż, jak i pozostałe garaże blaszane pobudowano w 1992 roku na terenie działek nr [... i [...] oraz [...] przy ul. [...] w T. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Potwierdza to protokół oględzin z dnia 14.09.1999 r. oraz oświadczenie Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej "C." z dnia [...] 1999 r. Naruszono zatem art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz.229), obowiązującej w okresie budowy garaży. Decyzją nr [...] z dnia [...] 00 wezwano Spółdzielnię Mieszkaniową "C." do dostarczenia określonych dokumentów i dokumentacji, stwarzając możliwość doprowadzenia przedmiotowych garaży do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. Wskutek odwołania Bernarda i Urszuli W. od w/w decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją nr [...] z dnia [...] 00 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Pismem nr [...] z dnia [...] 00 zwrócono się z zapytaniem do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej, Zakładów Energetycznych oraz Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego w T. - czy legalizacja przedmiotowych garaży nie naruszy planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z wyrysem z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatw. Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr [...] z [...] 86 (Dz. Urz. Woj, [...] nr 2 poz. 70 z dnia 05.05.86r. z późn. zm.) garaże znajdują się na terenie przeznaczonym w okresie ich budowy pod budowę stacji wnętrzowej 110kV/15kV "T." i dla tego terenu wymagane było opracowanie szczegółowego planu zagospodarowania wraz z terenem o symbolu S.65.MW. Z dowodów znajdujących się w aktach sprawy - pismo Urzędu Miasta T. z dnia [...] 00; Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z dnia 10.11.00 wynika, że tereny te są zagospodarowane i nie przewiduje się sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższego wynika, że przedmiotowe garaże znajdują się na terenie, który zgodnie z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego był przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. Ponadto, obecni właściciele sąsiedniej działki nr [...], Danuta i Andrzej S. przedłożyli pismem z dnia 22.11.00 szkic planowanego zagospodarowania działki, z którego wynika, że istniejące garaże uniemożliwiają prawidłowe zagospodarowanie ich działki. W związku z powyższym decyzją nr [...] z dnia [...].01 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał siedmiu właścicielom przedmiotowych garaży ich rozbiórkę. Wskutek odwołania Kancelarii Radcowskiej s.c. Marii i Andrzeja M., działających w imieniu SM "C." oraz właścicieli garaży K-P Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z dnia [...] 01 utrzymał w mocy w/w decyzję.
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 października 2004 r. Sygn. Akt II SA/Gd 1239/01 stwierdzono nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia .[..] 2001 decyzją znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] 2001 r.
W dniu 3 marca 2005 r. dokonano ponownych oględzin przedmiotowych garaży z udziałem stron postępowania i ich pełnomocników: Kancelarii Radcowskiej s.c. Marii i Andrzeja M. działających w imieniu SM "C." oraz właścicieli garaży, Urszuli P. -prezesa SM "C.", Andrzeja S. - wnioskodawcy, właściciela sąsiedniej działki nr [...] oraz jego pełnomocnika Jędrzeja S. z Kancelarii "Doradca Prawny". Obecni podtrzymali swoje wcześniejsze stanowiska i stwierdzili, że stan prawny nie uległ zmianie. Zmienił się właściciel garażu nr 6, naniesionego na planie sytuacyjno - wysokościowym i jest nim obecnie Izabela C. Andrzej S. nie wyraża zgody na obecną lokalizację przedmiotowych siedmiu garaży na granicy z jego działką, pobudowanych niezgodnie z warunkami technicznymi, ze spadkiem dachu na jego działkę. W dniu kontroli Urszula P. przedstawiła listę obecnych właścicieli z aktualnymi adresami. W wyniku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że przedstawiony wcześniej wypis z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego - S 64EE ,,projektowana stacja wnętrzowa 11 OkV/15kV – [...]" przestał obowiązywać z dniem 31.12.2003 r. Obecnie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże garaże pobudowano w 1992 r. na terenie, który zgodnie z obowiązującym wtedy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę.
Zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] 2005 r. powiadomiono strony, że zostanie wydana decyzja nakazująca rozbiórkę garaży na podstawie art. 37 ust. 1 p. 1 i p. 2 oraz art.38 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) i stosownie do art. 10 oraz art. 73 §1 KPA strony mogły zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, złożyć stosowne dowody i oświadczenia w siedzibie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w T. w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia.
Odwołując się od powyższego rozstrzygnięcia Spółdzielnia Mieszkaniowa "C." w T. oraz Marek B. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 24.10.1974 r. Prawo budowlane przez błędną interpretację polegającą na nieuwzględnieniu aktualnego stanu faktycznego i prawnego wywołanym wejściem w życie z dniem 11 lipca 2004 r. ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności pominięciu przepisu art. 88 tej ustawy.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "C." w T. oraz Marka B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. z [...] 2005 r., decyzją z [...] 2006 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji, a tym samym nie znalazł podstaw do jej uchylenia.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy uznał go za słuszny gdyż organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazał w sposób jednoznaczny czy istnieją przesłanki nakazania rozbiórki w aspekcie art. 37 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. tj. czy przedmiotowe garaże wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy, powodują niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w związku z naruszeniem art. 37 ust. 1 pkt 2 przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające dotyczące ustalenia czy istniej ą przesłanki do nakazania rozbiórki.
W związku z tym pismem z dnia 08.07.2005 r. wystąpiono do Państwowej Straży Pożarnej o opinię dotyczącą spełnienia wymagań przeciwpożarowych dla przedmiotowych garaży. Otrzymano opinię (pismo Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w T. z dnia 25.07.2005 r.), z której wynika, że przedmiotowy garaż nie spełnia wymagań przeciwpożarowych. Niespełnienie wymagań p. poż. powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia.
Zgodnie z tą opinią garaż nr 7 spełniałby wymagania przeciwpożarowe pod warunkiem zamurowania otworów okiennych w sąsiednim budynku, zlokalizowanym na sąsiedniej działce i przylegającym do granicy.
Powyższe ustalenia wskazują, że przedmiotowy garaż wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia oraz pogorszenie warunków użytkowych i brak możliwości doprowadzenia garażu do stanu zgodnego z przepisami. Występują -więc przesłanki do nakazania rozbiórki zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego z 1974 r.
W skardze wniesionej do Sądu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podnosząc jednocześnie identycznie jak w odwołaniu naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez błędne przyjęcie, że przedmiotowe garaże powodują niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia oraz pogorszenie warunków użytkowych i brak możliwości doprowadzenia garaży do stanu zgodnego z przepisami § 12 i § 271 ust. 10 i § 272 ust. 2 rozp. Min. Infrastruktury z 12.04.02 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 z 2002 r., poz. 690 ze zm.) przez ich zastosowanie do garaży wybudowanych przed datą obowiązywania tych przepisów.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Okolicznością bezsporną jest, że obiekt powstał przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016). W takim przypadku do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1995r.) nie stosuje się art. 48 lecz stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 103 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane.
Zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa Budowlanego z 1974r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dla wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na wskazanej podstawie oprócz ustalenia, że obiekt wybudowano niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie jego budowy trzeba ustalić wystąpienie jednej z okoliczności wymienionej w punktach 1 i 2 cytowanego przepisu.
W pierwszej kolejności konieczne jest dokonanie oceny stanu prawnego istniejącego w okresie realizacji obiektu budowlanego, którego nakaz rozbiórki orzeczono zaskarżoną decyzją. Przepis art. 28 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowił, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały określone w § 44 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. Nr 8. poz. 48), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego z 1974r. Rozporządzenie to nie przewidywało zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę realizacji garażu i to niezależnie od tego, jakiej był on konstrukcji.
Stosownie do powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że przed rozpoczęciem robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego obiektu inwestor zobowiązany był do uzyskania pozwolenia na budowę.
Ponadto art. 3 Prawa budowlanego z 1974r. stanowił, że obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym.
Stosownie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z [...] 1986 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 2 poz. 70 z 1986) działka stanowiła teren przeznaczony pod budowę stacji wnętrzowej 110kV/15kV – " [...]".
Skoro, więc obiekt postawiono z naruszeniem przepisów, tj. bez pozwolenia na budowę i na terenie nieprzewidzianym pod zabudowę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to organ prawidłowo ustalił niezgodność obiektu z przepisami prawa, gdyż obiekt postawiono w miejscu przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę.
Niezależnie od tego garaż postawiono w sprzeczności z postanowieniami rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62 ze zm.), gdyż został on usytuowany przy granicy działki sąsiedniej. Minimalna odległości od granicy działki powinna wynosić 4 m, ewentualnie 3 m, gdy ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości mogły ulec zmniejszeniu z tym, że odległość miedzy budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić, co najmniej 8 m.
Kolejnym etapem postępowania jest badanie ewentualnych warunków legalizacji. Trzeba wiec ocenić czy sporny garaż znajduje się obecnie na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę w ogóle bądź pod tego typu zabudowę lub czy obiekt jest bezpieczny i nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo w sposób niedopuszczalny nie pogarsza warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
W chwili obecnej nie ma planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Plan wygasł 31 grudnia 2003r. Organ słusznie stwierdził, że brak planu nie powoduje zakazu zabudowy pod warunkiem jednak, że zabudowa nastąpi w zgodności z przepisami zawartymi w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 dalej zwaną p. i z. p.) przy zachowaniu wymagań takich jakie przewidziano dla nowej zabudowy.
Taki wniosek jest wynikiem koniecznej analizy stanu prawnego. O przeznaczeniu terenu pod zabudowę powinien decydować plan miejscowy. W przypadku braku planu ustawodawca przewidział konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy przy spełnieniu przesłanek z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozwiązań zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. (Dz. U. Nr 164 poz. 1588) wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej, w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Nie można, zatem stanowczo stwierdzić, że brak planu oznacza, że teren jest przeznaczony pod każdego rodzaju zabudowę (w tym pod budowę garaży). Uzasadnione jest natomiast twierdzenie, że nie wyklucza się zabudowy terenu. Zabudowa będzie, bowiem możliwa tylko w przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 61 ustawy o p i z p.
Jednym z warunków tam określonych jest zgodność zabudowy z przepisami odrębnymi, a więc między innymi z obecnie obowiązującymi przepisami prawa budowlanego. Te zaś pozwalają na budowę obiektu przy granicy działki jedynie w sytuacjach wyjątkowych, gdy bezpośrednio przy granicy istnieje już budynek albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego obiektu, co wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690).
W tych okolicznościach zbyt daleko idącym wnioskiem organu jest stwierdzenie, że zaistniały warunki do legalizacji z punktu widzenia zapisu zawartego w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1974r. Należy też mieć na uwadze, że zgodnie z art. 40 ustawy z 1974r. w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, konieczne jest doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Usytuowanie, więc obiektu w sprzeczności z obecnie obowiązującymi przepisami, (gdy na sąsiednim terenie przy granicy nie występuje obiekt, który mógłby stanowić punkt odniesienia dla spornego garażu) uniemożliwia wypełnienie tego warunku, a więc stanowi przeszkodę do legalizacji już z punktu widzenia art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1974r.
W tych okolicznościach nakaz rozbiórki znajduje oparcie w przepisach.
W art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawodawca na zasadach alternatywy rozłącznej wymienia okoliczności, które muszą być ocenione w kontekście legalizacji obiektu. Wystąpienie, zatem tylko jednego warunku z określonych w pkt 1 i 2 jest wystarczające do nakazania rozbiórki.
Organ bez głębszej analizy wykluczył jako podstawę rozbiórki przesłankę z art. 37 ust., 1 pkt 1, ale ostatecznie decyzja odpowiada prawu.
Głównie rozważania koncentrowały się wokół ustalenia czy obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo stanowi niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia.
Organ wystąpił do Państwowej Straży Pożarnej o opinię dotyczącą spełnienia wymagań przeciwpożarowych dotyczących całego szeregu garaży usytuowanych przy granicy, obejmującego sporny garaż.
W piśmie Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 25 lipca 2005 r. stwierdzono niespełnienie wymagań p. poż, co daje uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że obiekt stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia.
Pismo PSP znajdowało się w aktach sprawy, a strona została poinformowana o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją. Strona z przysługującego jej uprawnienia nie skorzystała, zatem nie znajduje uzasadnienia zarzut pozbawienia jej prawa do obrony.
Niezależnie od tego skarżąca nie przedstawiła wiarygodnego dowodu pozwalającego na odmienną ocenę ustalonego stanu faktycznego. Złożona do akt opinia wskazuje wyłącznie na dopuszczalne możliwości odpowiedniego zabezpieczenia ppoż., a nie ustalenie, że garaż skarżącej jest odpowiednio zabezpieczony.
Z tych względów twierdzenie organu o braku właściwego zabezpieczenia ppoż. pozwala na ustalenie, że wybudowany obiekt zagraża bezpieczeństwu, co jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że zaistniała przeszkoda do legalizacji obiektu.
Niezależnie od tego należy wskazać, że przeszkoda do legalizacji jest też okoliczność, że obiekt w sposób niedopuszczalny pogarsza warunki użytkowe dla otoczenia. Takie stwierdzenie znalazło się już w wyroku Sądu z dnia 14 października 2004r. sygn. akt II SA/Gd 1239/01.
Należy uznać, że usytuowanie obiektu przy granicy w sposób sprzeczny z przepisami stanowi o pogorszeniu warunków użytkowych dla właścicieli działki sąsiedniej. Każdy ma prawo oczekiwać, by były przestrzegane przepisy prawa. Usytuowanie obiektu przy granicy znacznie ogranicza swobodę przestrzenną i możliwości odpowiedniego zagospodarowania własnej działki. To, że właściciel działki sąsiedniej nie wystąpił do właściwego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest obojętne z punktu oceny przesłanek do legalizacji obiektu na działce sąsiedniej. Należy też podkreślić, że usytuowanie obiektu przy granicy stanowi takie naruszenie prawa, które nie może być usunięte w ramach regulacji zawartych w art. 40 prawa budowlanego z 1974r.
Reasumując organ prawidłowo ustalił, że wystąpiły okoliczności stanowiące przeszkodę do legalizacji obiektu i nakazał jego rozbiórkę.
Z tego względu Sąd nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.