II SA/Bd 986/22

II SA/Bd 986/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-01-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-10-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jerzy Bortkiewicz
Joanna Brzezińska
Leszek Tyliński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za przechowywanie i dozór pojazdu oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r., znak: [...] Starosta T. przyznał K. S. (zwanemu dalej skarżącym) kwotę [...]zł tytułem zwrotu koniecznych kosztów za przechowywanie na wyznaczonym parkingu strzeżonym pojazdów: VW Polo nr rej. [...], Ford Fiesta o nr rej. [...], WSK nr rej. [...], WSK o nr rej. [...], Fiat 126 P nr rej. [...] oraz kwotę [...]zł tytułem wynagrodzenia za dozór na wyznaczonym parkingu strzeżonym pojazdów: VW Polo nr rej. [...], Ford Fiesta o nr rej. [...], WSK nr rej. [...], WSK o nr rej. [...], Fiat 126 P nr rej. [...].
W uzasadnieniu tego orzeczenia organ I instancji podał, że wnioskiem z dnia [...].02.2017 r. skarżący, wystąpił o przyznanie i zapłatę wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad ww. pojazdami usuniętymi z drogi w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, w kwocie łącznej [...] zł.
Organ I instancji ustalił, że skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A. - H. "C." K. S. z siedzibą w T. przy ul. [...] oraz że pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r., został on wyznaczony przez Starostę T. , na podstawie art. 130a ust. 5a i ust. 5c ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm. – dalej P.r.d.) do usuwania pojazdów z dróg Powiatu T. oraz prowadzenia parkingu strzeżonego zgodnie z w/w ustawą. Wyznaczenie to nastąpiło na czas określony tj. na okres 3 lat i obowiązywać miało do dnia [...] kwietnia 2011 r. W okresie wyznaczenia, na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdów wystawionych przez Policję, zostały usunięte ww. pojazdy, które zostały umieszczone na parkingu prowadzonym przez wnioskodawcę przy ul. [...] w T..
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Ponadto na podstawie art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych wniósł o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, w wyniku stwierdzenia istotnych uchybień w pracy organu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości, przyznało skarżącemu kwotę [...]zł tytułem wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu koniecznych kosztów za przechowywanie na wyznaczonym parkingu strzeżonym ww. pojazdów, z czego za:
a) samochód osobowy VW Polo o nr rej. [...] za okres od [...].08.2009 r. do [...].04.2011 r. w kwocie [...]zł,
samochód osobowy Ford Fiesta o nr rej. [...] za okres od [...].12.2008 r. do [...].04.2011 r. w kwocie [...]zł,
samochód osobowy Fiat 126 P o nr rej. [...] za okres od [...].03.2008 r. do [...].04.2011 r. w kwocie [...]zł,
motocykl WSK o nr rej. [...] za okres od [...].08.2009 r. do [...].04.2011 r. w kwocie [...]zł,
motocykl WSK o nr rej. [...] za okres [...].06.2008 r. do [...].04.2011 r. w kwocie [...]zł oraz w pozostałym zakresie umorzyło postępowanie.
W uzasadnieniu decyzji SKO w pierwszej kolejności wskazało, że sprawa przyznania skarżącemu wynagrodzenia za dozór oraz zwrot koniecznych kosztów za przechowywanie na wyznaczonym parkingu strzeżonym pojazdów była rozpatrywana przez SKO po raz siódmy.
Zdaniem SKO wynagrodzenie za dozór, o którym mowa art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", może być przyznane wyłącznie za okres, gdy dany podmiot był jednostką wyznaczoną do prowadzenia parkingu strzeżonego przez właściwy organ.
W sytuacji, gdy właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za okres wykonywania dozoru nad pojazdem, na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. (vide - uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10).
Stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu jest typowym stosunkiem administracyjnym, powstałym na skutek władczych działań organów administracyjnych (tak: uchwała SN z dnia 19 czerwca 2007 r., III CZP 47/07 i postanowienie SN z dnia 11 lutego 2009r., V CSK 332/08).
SKO dokonawszy analizy sprawy w oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdziło, że stosunek administracyjnoprawny, uzasadniający prawo do przyznania stronie wynagrodzenia za dozór na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a., trwał do dnia [...] kwietnia 2011 r. włącznie.
W uzasadnieniu tego stanowiska SKO wskazało, iż art. 130a P.r.d., został znowelizowany ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018 z późn. zm.). W brzmieniu sprzed nowelizacji, zgodnie z art. 130a ust. 5a P.r.d., w przypadkach określonych w ust. 1 i ust. 2 pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę. Pojazd ten, o czym stanowił art. 130a ust. 5c P.r.d., podlegał umieszczeniu na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość opłat ustalała rada powiatu (art. 130a ust. 6 P.r.d.), a wydanie pojazdu następowało po okazaniu dowodu uiszczenia tej opłaty (art. 130a ust. 7 P.r.d.). Powołany art. 130a ust. 5a P.r.d., w ramach nowelizacji został uchylony, ze skutkiem od dnia 21 sierpnia 2011 r. Od 21 sierpnia 2011 r. czynności związane z usunięciem pojazdu z drogi oraz przechowywaniem na parkingu strzeżonym nie są wykonywane przez jednostki wyznaczone na podstawie art. 130a ust. 5a i ust. 5c P.r.d., lecz zgodnie z art. 130a ust. 5f P.r.d., w myśl którego usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, zostało zakwalifikowane do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych.
W ocenie SKO począwszy od 11 kwietnia 2011 r. nie istnieje podstawa prawna do przyznania stronie wynagrodzenia za dozór ww. pojazdów, a więc za okres objęty niniejszym postępowaniem. Przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. ma bowiem zastosowanie jedynie do stosunków administracyjnoprawnych, który z tą datą przestał łączyć organ ze stroną.
Według SKO stanowisko to uzasadnia fakt, iż ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy -Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 z późn. zm.), z których część weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2011 r., starosta stał się organem właściwym w sprawach pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wcześniej organem właściwym był Skarb Państwa, w imieniu którego występował właściwy naczelnik urzędu skarbowego.
SKO uznało, że po zakończeniu wyznaczenia pojazd był przechowywany na parkingu przez stronę, niebędącą już podmiotem wyznaczonym przez starostę, SKO przyjęło przywołując orzeczenia sadów administracyjnych, że począwszy od dnia 11 kwietnia 2011 r. organ łączył ze stroną stosunek cywilnoprawny, a nie stosunek administracyjnoprawny.
W związku z powyższym SKO stwierdziło brak podstaw do ustalania wysokości należności z tytułu dozoru w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Rady Ministrów z 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a więc w trybie art. 102 § 2 u.p.e,a. Skoro zatem w toku postępowania SKO stwierdziło, że w sprawie właściwy jest sąd powszechny, to zobowiązane było do umorzenia postępowania w pozostałym zakresie na zasadzie art. 105 § 1 K.p.a.
SKO podało, że przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 130a ust. 6 w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy, dokonanej z dniem 21 sierpnia 2011 r. (Dz. U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018) stanowił, że wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, czyli opłat za usunięcie pojazdu z drogi w przypadkach określonych w ustawie oraz parkowanie tego pojazdu ustala rada powiatu.
Powołany przepis nie wskazywał sposobu ustalenia stawek opłat, w szczególności zaś nie zobowiązywał rady powiatu do uwzględniania przy ustalaniu stawek tych okoliczności, które powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia dozorcy na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10, "wskazane wcześniej okoliczności, dotyczące wysokości opłat, powinna uwzględnić rada powiatu, która zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy ustala wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. Opłaty te mają zastosowanie także wtedy, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie."
Następnie SKO na podstawie art. 136 K.p.a. zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie polegających na:
powołaniu biegłego rzeczoznawcy celem ustalenia kosztów koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór odrębnie dla każdego dozorowanego pojazdu w okresie od dnia dyspozycji usunięcia pojazdu do dnia orzeczenia sądowego w przedmiocie przepadku pojazdu przyjmując stawki dotyczące wynagrodzenia i kosztów dozoru na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie, w miejscu, gdzie przechowawca wykonywał dozór i dla rzeczy danego rodzaju;
powołaniu biegłego rzeczoznawcy celem ustalenia czy sposób przechowywania i dozoru pojazdów mógł spowodować powstanie szkody po stronie organu, jeżeli tak to w jakiej kwocie.
Rzeczoznawca - biegły sądowy z dziedziny techniki samochodowej i ruchu drogowego przy Sądzie Okręgowym w B. przygotował opinię techniczną nr [...] w której zastosował metodę porównawczą, mającą na celu uzyskanie stwierdzenia tożsamości całkowitej lub częściowej danej usługi na podstawie ustalenia jej uśrednionej wartości.
SKO wskazało, że kolejno dla danego rodzaju pojazdu (samochód osobowy/motocykl) odrębnie ustalono średnią dla ceny za miesiąc przechowania stosowaną na parkingach depozytowych oraz analogicznie średnią dla ceny za miesiąc przechowania stosowaną na parkingach dostępnych na wolnym rynku. Następnie wyliczono łączną cenę dozorowania danego rodzaju pojazdu za 12 miesięcy w roku kalendarzowym oraz podzielono ją na 365 co dało kwotę ceny za jeden dzień przechowania. Dalej ustalono średnią — pomiędzy średnią ceną za dzień przechowywania na parkingu depozytowym oraz średnią ceną za dzień przechowywania na parkingu dostępnym na wolnym rynku, w celu ustalenia rzeczywistej średniej ceny usługi przechowania danego rodzaju pojazdu za jeden dzień.
Powyższe pozwoliło na wskazanie średniej wartości łącznego wynagrodzenia (cena brutto = koszty + marża), za przechowywanie poszczególnych pojazdów od dnia ich usunięcia do dnia obowiązywania stosunku administracyjnoprawnego w wysokości [...] zł.
Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę co do części tj. pkt. 4 ww. postanowienia SKO, wnosząc o jego uchylenie oraz zarzucając naruszenie przepisów:
art. 130a ust. 10h P.r.d. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, przejawiającą się tym, że organ nieprawidłowo przyjął, iż w stosunku do skarżącego nie zachodzą przesłanki do przyznania w ramach postępowania administracyjnego wynagrodzenia wynikającego przechowywania i dozoru pojazdów za okres po [...] kwietnia 2011 r., a także poprzez nie uwzględnienie przez organ, iż użyte w tym przepisie sformułowanie "do zakończenia postępowania" oznacza konieczność przyznania wynagrodzenia skarżącemu za okres trwający do zakończenia postępowania sądowego w przedmiocie przepadku pojazdów objętych wnioskiem skarżącego tj.:
w stosunku do pojazdu VW Polo nr rej. [...] do dnia [...] czerwca 2016r.;
w stosunku do pojazdu Ford Fiesta nr rej. [...] do dnia [...] sierpnia 2016 r.;
w stosunku do pojazdu WSK nr rej. [...] do dnia [...] listopada 2016 r.;
w stosunku do pojazdu WSK nr rej. [...] do dnia [...] maja 2016 roku;
w stosunku do pojazdu Fiat 126p nr rej. [...] do dnia [...] maja 2016 r. (dalej łącznie jako: "pojazdy");
art. 102 § 2 u.p.e.a poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż stosunek administracyjny pomiędzy skarżącym, a organem I instancji w zakresie dotyczącym przechowania i dozoru pojazdów trwał tylko do [...] kwietnia 2011 r., a w konsekwencji błędnej wykładni uznanie przez organ, że w ramach przedmiotowego postępowania administracyjnego skarżącemu nie przysługuje wynagrodzenie za dozór i przechowanie pojazdów w okresie od [...] kwietnia 2011 r. do zakończenia postępowania sądowego w przedmiocie przepadku pojazdów;
art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 1 i § 3 pkt 2b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 50, poz. 449) (dalej jako: "Rozporządzenie") oraz przepisów P.r.d. poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez SKO, że skarżący może domagać się zapłaty za przechowanie i dozór pojazdów za okres od 11 kwietnia 2011 r. na drodze postępowania cywilnego, podczas, gdy do wydłużenia okresu przechowania i dozoru pojazdów w tym okresie doszło na skutek zaniechania organu I instancji odpowiedzialnego za zapłatę kosztów oraz wynagrodzenia za dozór;
art. 130a ust. 10h P.r.d., art. 102 § 2 u.p.e.a w związku z § 1 i § 3 pkt 2b Rozporządzenia poprzez przyznanie skarżącemu zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia związanych z wykonywaniem przechowaniem i dozorem pojazdów jedynie za okres do dnia [...] kwietnia 2011 r., podczas gdy Starosta T. jest zobowiązany do zapłaty kwoty odpowiadającej koniecznym wydatkom związanym z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu za wszystkie lata wykonywania dozoru przez skarżącego od chwili zatrzymania pojazdu do dnia zakończenia postępowania sądowego w przedmiocie przepadku pojazdów;
art. 1 pkt. 10, art. 9, 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2010.152.1018) poprzez ich nieprawidłową wykładnię, sprowadzającą się do błędnego uznania przez SKO, że z przedmiotowych przepisów wynika, iż pomiędzy skarżącym a organem I instancji w zakresie usuniętych, a następnie objętych przez skarżącego przechowaniem i dozorem pojazdów wygasł stosunek administracyjnoprawny, który od dnia 11 kwietnia 2011 r. został zastąpiony stosunkiem cywilnoprawnym, podczas, gdy przywołane przepisy nie wprowadzają przywołanego przez SKO skutku prawnego;
art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez jego niezastosowanie, mimo tego, że z przedmiotowego przepisu wynika, że to Skarb Państwa w tym wypadku ponosi koszty przechowywania pojazdów również w zakresie objętym wnioskiem skarżącego, w tym także za okres przypadający na okres po 10 kwietnia 2011 r.;
art. 7, 8, 11 i 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80, 84 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie przez SKO błędnych ustaleń faktycznych (str. 10, akapit 5 i 6), polegających na dorozumianym przyjęciu przez organ, że skarżący przechowywał pojazdy na swoim parkingu jako podmiot niewyznaczony przez starostę, a w opinii organu jako podmiot przechowujący pojazdy na zasadzie "zwykłego parkingu", co doprowadziło SKO do błędnego uznania, że skarżącego oraz organ I instancji nie łączył stosunek administracyjnoprawny, lecz cywilnoprawny, a w konsekwencji ustalanie przez SKO, że skarżący może ubiegać się o zapłatę należności powstałych z tytułu przechowania i dozoru pojazdów wyłącznie w trybie powództwa cywilnego;
art. 18 u.p.e.a w zw. z art. 105 K.p.a. w powiązaniu z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez niezasadne umorzenie postępowania "w pozostałym zakresie", w wyniku błędnego przez SKO uznania, że roszczenie skarżącego o przyznanie wynagrodzenia wynikającego przechowywania i dozoru pojazdów po 10 kwietnia 2011 r. do zakończenia postępowania, stanowi sprawę cywilną, a nie administracyjną, podczas gdy istniał po stronie SKO obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy również w tym zakresie,
art. 8 w zw. 144 i art. 139 K.p.a. oraz w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej poprzez pogorszenie przez organ sytuacji skarżącego, które polegało na bezpodstawnym, istotnym ograniczeniu przez SKO w stosunku do postanowienia organu I instancji z dnia [...] stycznia 2022 r. oraz wcześniejszych stanowisk SKO okresu za który należy się skarżącemu zwrot koniecznych kosztów przechowania oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów przez skarżącego o 6 lat, mimo braku zmiany stanu faktycznego i prawnego sprawy, co może stanowić przejaw próby (zniechęcania) ograniczenia prawa skarżącego do zaskarżania postanowień organu I i II instancji;
art. 138 § 2 i 2a K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez fakt, iż mimo 6-krotnego uchylenia w całości postanowień Starosty [...] przez SKO i 6-krotnego przekazania do ponownego rozpatrzenia, w tym także 6-krotnego zwracania przez SKO w swoich rozstrzygnięciach kasatoryjnych uwagi na konieczność uwzględnienia przez Starostę [...] w prowadzonych w stosunku do skarżącego postępowaniach, że skarżącemu należy się wynagrodzenie za dozór i przechowanie pojazdów również w okresie po 10 kwietnia 2011 r. do zakończenia postępowania sądowego w przedmiocie przepadku pojazdów, SKO mimo braku zmiany stanu faktycznego i prawnego, postępuje w zaskarżonym postanowieniu wbrew swojemu, 6-krotnie powtarzanemu stanowisku, a także utrwalonemu w tym zakresie orzecznictwu,
art. 20 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez zaniechanie wydania przez SKO tzw. postanowienia sygnalizacyjnego w stosunku do organu I instancji, gdy zdaniem skarżącego istniały ku temu przesłanki.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zawartą w zaskarżonym postanowieniu argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie podnieść należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.) sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sąd w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego postanowienia.
Po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonego postanowienia według wskazanych reguł Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadami powodującymi jego uchylenie, bądź stwierdzenie jego nieważności. W niniejszej sprawie jej okoliczności faktyczne sprawy nie były sporne. Nie ulega wątpliwości, po pierwsze, że:
1. Pojazd marki VW Polo o nr rej. [...] został usunięty z drogi dnia [...] sierpnia 2009 r. w miejscowości T. na podstawie dyspozycji Nr [...] wydanej przez Komendę Powiatową Policji w T.,
2. Pojazd marki Ford Fiesta o nr rej. [...] został usunięty z drogi dnia [...] grudnia 2008 r. na podstawie dyspozycji Nr [...] wydanej przez Posterunek Policji w [...],
3. Pojazd marki WSK o nr rej. [...] został usunięty z drogi dnia [...] sierpnia 2009 r. w miejscowości T. na podstawie dyspozycji Nr [...] wydanej przez Komendę Powiatową Policji w T.,
4. Pojazd marki WSK o nr rej. [...] został usunięty z drogi dnia [...] czerwca 2008 r. w miejscowości S. S. na podstawie dyspozycji Nr [...] wydanej przez Posterunek Policji w [...],
5. Pojazd marki Fiat 126p o nr rej. [...] został usunięty z drogi dnia [...] marca 2008 r. w miejscowości W. G. na podstawie dyspozycji Nr [...] wydanej przez Komendę Powiatową Policji w T.,
po drugie, że pojazdy przechowywano na parkingu skarżącego do dnia [...] kwietnia 2011 r. (data końca wyznaczenia przez Starostę według pisma z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...]), a po trzecie, że orzeczeniami Sądu Rejonowego w T. stwierdzono przepadek pojazdów objętych wnioskiem skarżącego:
1. w stosunku do pojazdu VW Polo nr rej. [...] dnia [...] czerwca 2016r.;
2. w stosunku do pojazdu Ford Fiesta nr rej. [...] dnia [...] sierpnia 2016 r.;
3. w stosunku do pojazdu WSK nr rej. [...] dnia [...] listopada 2016 r.;
4. w stosunku do pojazdu WSK nr rej. [...] dnia [...] maja 2016 r.;
5. w stosunku do pojazdu Fiat 126p nr rej. [...] dnia [...] maja 2016 r.
Żądanie skarżącego zawarte we wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o przyznanie wynagrodzenia za usunięcie pojazdów z drogi i ich dozorowanie oparto na podstawie art. 130a P.r.d.
Sporna w sprawie pozostaje kwestia, czy skarżącemu przysługuje wynagrodzenie za dozór oraz zwrot koniecznych kosztów za przechowywanie ww. pojazdów po 10 kwietnia 2011 r.
SKO swe rozstrzygnięcie zawarło w oparciu m.in. o przepis art. 102 § 2 u.p.e.a w wersji obowiązującej w dacie usunięcia pojazdu z drogi oraz w dniu złożenia wniosku o przyznanie wynagrodzenia za dozorowanie pojazdu stanowił, że organ egzekucyjny przyznana na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedną z osób wymienionych w art. 101 § 1.
Wspomniany przepis (art. 102 § 2) uległ zmianie na podstawie art. 1 pkt 61 lit. a) ustawy z dnia 11 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2020) zmieniającej ustawę z dniem 30 lipca 2020 r. i uzyskał brzmienie ,,Organ egzekucyjny przyznaje na wniosek dozorcy złożony w terminie miesiąca od dnia ustania dozoru, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wygrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedną z osób wymienionych w art. 101 § 1".
Kwestie związane z usuwaniem pojazdów z drogi oraz łączące się z tym konsekwencje uregulowano w art. 130a P.r.d. Przepis ten w ust. 10 (w dacie kiedy usunięto pojazdy z drogi) przewidywał, że pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Powyższy stan prawny oznaczał, że nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy pojazd przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy samego prawa. O przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego - § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późn. zm.). Decyzja taka miała charakter wyłącznie deklaratoryjny. Naczelnik urzędu skarbowego był wówczas także organem właściwym do załatwienia sprawy kosztów dozoru pojazdu, które ponosił Skarb Państwa.
Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06 stwierdzono niekonstytucyjność art. 130a ust. 10 oraz art. 130a ust. 11 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów. Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niekonstytucyjność wskazanych wyżej przepisów wywołał konieczność zmiany stanu prawnego. Przeprowadzono ją ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018), która weszła w życie z dniem 4 września 2010 r. Znowelizowany art. 130a ust. 10 P.r.d. oznaczał, że orzeczenie o przepadku własności pojazdu należało do właściwości sądu. Przepis ten zastrzegał, że przepadek następuje na rzecz powiatu, a nie, jak poprzednio - Skarbu Państwa. Ustawa zobowiązywała starostę do wystąpienia do sądu z wnioskiem o wydanie tego orzeczenia, skracając z sześciu do trzech miesięcy termin, w jakim właściciel usuniętego pojazdu lub osoba uprawniona może go wcześniej odebrać. Jednocześnie w art. 130a ust. 10h ustawy wprowadzono regułę, że zasadę, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, wskazując, że decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.
W ustawie nowelizującej zamieszczono przepisy przejściowe (w art. 10-13). W przepisach międzyczasowych ustawy nowelizacyjnej z dnia 22 lipca 2010 r. nie rozstrzygnięto, które organy są właściwe do rozstrzygania odnośnie kosztów przechowywania pojazdów za okres sprzed wejścia w życie nowych przepisów.
Przepis § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 50, poz. 449) przewidywał możliwości stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a w sytuacjach określonych w art. 130a P.r.d. Przepis ten wskazywał na naczelników urzędów skarbowych jako organów egzekucyjnych właściwych w takich sprawach. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201) wprowadza w § 3 pkt 1 lit. a) możliwość stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w stosunku do ruchomości, które zostały przejęte na rzecz Skarbu Państwa albo powiatu - na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Wspomniane rozporządzenie z dnia 28 lutego 2011 r. w § 4 ust. 1 pkt 2a wskazuje na właściwość starostów jako organów likwidacyjnych.
W judykaturze wskazuje się, że w przypadku, gdy wniosek o zapłatę wynagrodzenia za dozór pojazdu został złożony już po wejściu w życie tego ostatniego rozporządzenia, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, to - niezależnie jaki okres czasu obejmuje, organem właściwym będzie starosta - z uwagi na utratę kompetencji naczelników urzędów skarbowych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1015/17).
W kwestii materialnoprawnych podstaw do orzekania o kosztach związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu istniejące wątpliwości rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10.
W uchwale tej przesądzono, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 P.r.d., nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił też, że istotą regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami jest wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym. Zadanie to jest realizowane przez organy administracji publicznej, w części także przy pomocy i z udziałem podmiotów spoza administracji publicznej.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący został wyznaczony przez Starostę [...] do wykonywania czynności polegających na usuwaniu pojazdów z dróg, holowaniu tych pojazdów a następnie przechowywaniu ich na parkingu po dniu [...] kwietnia 2011 r. Tym bardziej, że skarżący prowadził działalność do [...] kwietnia 2011 r. a następnie dokonał likwidacji parkingu przy ul. [...] w T.. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. wskazał, że po likwidacji parkingu skarżący przetransportował ww. pojazdy na parking w K. 83b, L., które znajdowały się tam do momentu ich przeniesienia na Stację Demontażu Pojazdów E. C. ul. [...], C. (k. nr [...] akt administracyjnych organu I instancji). Wskazać należy również, że w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. skierowanym do Starosty [...] skarżący (k. nr [...] akt administracyjnych organu I instancji) podał, że pojazdy znajdują się na Stacji Demontażu Pojazdów E. C. ul. [...], C. . Natomiast w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. skierowanym do Starosty [...] E. C. oświadczył, że pojazdy wymienione w protokole oględzin z dnia [...] września 2015 r. były zholowywane na parking przy ul. [...], C. w okresie lipca i sierpnia 2015 r. przez niego własnym transportem zaś skarżący nie poniósł żadnych kosztów w związku z przekazywaniem i przechowywaniem pojazdów na stacji demontażu (k. nr [...] akt administracyjnych organu I instancji)
W konsekwencji powyższych wywodów podnieść należy, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie SKO wydano bez naruszenia przepisów prawa materialnego (w tym art. 102 § 2 u.p.e.a). Powyższy przepis będący materialnoprawną podstawą negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia w sprawie został prawidłowo zinterpretowany i zastosowany przez SKO. Przyjęło ono mianowicie, że pomiędzy starostą, a skarżącym nie doszło do nawiązania stosunku administracyjnoprawnego po dniu 10 kwietnia 2011 r., ponieważ skarżącego nie wyznaczono do wykonywania zadań związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów i wobec tego skarżący nie był dozorcą w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a.
Okoliczność, że skarżący odholował pojazdy, a następnie przechowywał je jest niewystarczająca do potraktowania skarżącego za dozorcę pojazdu w rozumieniu przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a. określającego, że organ przyznaje na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.
Bezpodstawny jest zarzut skargi, że naruszono art. 130a P.r.d. w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia i przekazania pojazdów do przechowywania przez skarżącego.
Z powyższego przepisu w wersji obowiązującej w dacie usunięcia pojazdów z drogi (co miało miejsce od 6.03.2008 r. do 29.08.2009 r.) wynika, że pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku:
1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu;
2) nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c;
3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego (art. 130a ust. 1 ustawy Prawo ruchu drogowym).
Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy:
1) kierowała nim osoba:
a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu,
b) nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu;
2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska (art. 130a ust. 2 Prawa o ruchu drogowym).
Stosownie do art. 130a ust. 4 pkt 1 P.r.d., decyzję o przemieszczeniu lub usunięciu pojazdu z drogi podejmuje policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3.
W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę (art. 130a ust. 5a). Według art. 130a ust. 5b, starosta, wyznaczając jednostkę do usuwania pojazdów, kieruje się przesłankami zachowania rzetelności oraz zapewnienia najwyższej jakości świadczonych usług, a w szczególności bierze pod uwagę:1) standard wyposażenia i oznakowania pojazdu przeznaczonego do usuwania lub przemieszczania pojazdów; 2) liczbę i rodzaj pojazdów przystosowanych do usuwania lub przemieszczania pojazdów, stosownie do wielkości obszaru świadczonych usług; 3) deklarowany czas przybycia na miejsce zdarzenia; 4) zobowiązanie jednostki do realizacji każdego zlecenia usunięcia pojazdu z drogi; 5) opinię właściwego miejscowo komendanta powiatowego Policji w zakresie dotychczasowego przebiegu ewentualnej współpracy jednostki z Policją; 6) konieczność zachowania warunków konkurencji; 7) proponowaną cenę usługi.
W myśl art. 130a ust. 5c. P.r.d., pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie.
W świetle przytoczonej regulacji, pojazd powinien być usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę (co wyraźnie przewidywał art. 130a ust. 5a). Poza tym ustawodawca wymagał, aby pojazd został umieszczony na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym (art. 130a ust. 5c P.r.d.).
W aktach sprawy brak jest dowodu świadczącego, po pierwsze, że w dacie po [...] kwietnia 2011 r. skarżący był osobą (jednostką) wyznaczoną przez Starostę T. do usuwania pojazdów z drogi. Po drugie, że parkingi po usunięciu ww. pojazdów z parkingu przy ul. [...] w T. były prowadzone przez skarżącego i że były parkingami wyznaczonymi przez tenże organ oraz że były to parkingi strzeżone.
Przepis art. 130a ust. 5a P.r.d. uchylono z dniem 21 sierpnia 2011 r., zaś uregulowanie zawarte w art. 130a ust. 5c uzyskało od tego dnia nowe brzmienie ,,Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie i przechowywanie". Z dniem 21 sierpnia 2011 r. dodano art. 130a ust. 5f stanowiący, że usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych.
Zaskarżone postanowienie wydano bez naruszenia art. 6 K.p.a. (i wyrażonej w tym przepisie praworządności). Organ działał bowiem na podstawie przepisów prawa i wbrew stanowisku skarżącego, oceny możliwości zwrotu kosztów przechowywania spornego pojazdu dokonał z poszanowaniem przepisów § 3 pkt 1 lit. a oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Właściwie też zinterpretował art. 130 ust. 5c i ust. 5f P.r.d. wyjaśniając, że zadania z zakresu pojazdów z dróg oraz prowadzenia parkingu strzeżonego dla takich pojazdów stały się zadaniami własnymi powiatów.
W toku postępowania organ podjął wszystkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy art. 7 K.p.a.
Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organ zebrał w sposób wyczerpujący i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a następnie dokonał jego oceny (z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów - art. 80 K.p.a.) i prawidłowo stwierdził, że skarżący nie był osobą wyznaczoną przez starostę do wykonywania zadań z zakresu usuwania i przechowywania pojazdów po 10 kwietnia 2011 r.
Wymaga zatem wyjaśnienia, że na podstawie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. z dniem 21 sierpnia 2011 r. dokonano nowelizacji przepisów P.r.d. W jej art. 130a ust. 5f - co wyżej już wykazano - ustawodawca przewidział, że usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, należy do zadań własnych powiatu (zdanie pierwsze). Ustawodawca jednocześnie określił, że starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych (zdanie drugie).
Powierzenie wykonywania zadań dotyczących usuwania pojazdów i ich przechowywania następuje zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych oznaczało, że niezbędnym stało się przeprowadzenie procedury zmierzającej do wyłonienia podmiotu zewnętrznego, który będzie realizował takie zadania na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej. Według odesłania zawartego w art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, do umów w sprawach zamówień publicznych, zwanych dalej ,,umowami", stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.
Takie rozumowanie znajduje dodatkowe potwierdzenie w świetle nowelizacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zmieniono treść art. 102 § 2 czym wcześniej zasygnalizowano) - dodając na mocy 1 pkt 61 lit. b) ustawy z dnia 11 września 2019 r. zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dniem 30 lipca 2020 r. - art. 102 § 5 w brzmieniu: ,,Przepisów § 2-4 nie stosuje się, jeżeli z dozorcą zawarto umowę na podstawie przepisów prawa cywilnego".
Realia rozpoznawanej sprawy nie potwierdziły stanowiska skarżącego, że odmowa przyznania zawnioskowanego wynagrodzenia po 10 kwietnia 2011 r. jest przejawem naruszenia przez organ zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz dokonania niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego niezgodnie z ,,aksjologią Konstytucyjną". Postępowanie przeprowadzone w sprawie nie wykazało, aby pomiędzy Starostą T., a skarżącym został nawiązany stosunek administracyjnoprawny.
W literaturze przedmiotu podnosi się, że właściwą podstawą prawną stosunku administracyjnoprawnego jest norma kompetencyjna, a na węzeł prawny wyznaczający istotę stosunku administracyjnoprawnego składają się wyłączne uprawnienia i obowiązki zmierzające do konkretyzacji prawa. Nie są natomiast jego częścią uprawnienia i obowiązki, które mają być tej konkretyzacji poddane (Tadeusz Kiełkowski: Stosunek administracyjnoprawny, System Prawa Administracyjnego Procesowego, Grzegorz Łaszczyca i Andrzej Matan, Redaktorzy naczelni, Wyd. Wolters Kluwer, W-wa 2018, str. 41),
W wyroku wydanym przez skład siedmiu sędziów NSA w dniu 13 kwietnia 2015 r. sygn. I OPS 4/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że opłaty, o których mowa w art. 130a ustawy z dnia 20 marca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) stanowią wydatek właściciela, o którym mowa w art. 130a ust. 1 i 2 tej ustawy i mają zastosowanie w stosunku do właściciela pojazdu od chwili usunięcia pojazdu z drogi. Nie mogą być natomiast stosowanie do ustalania wynagrodzenia dozorcy w sytuacji, gdy właściciel nie odbiera pojazdu, a obowiązek uiszczenia stosownej należności związanej z pozostawieniem pojazdu na parkingu obciąża Skarb Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wyraźnie akcentuje się, że do nawiązania stosunku administracyjnoprawnego w dniu usunięcia pojazdu, mogło dojść tylko między podmiotami wyraźnie wskazanymi w obowiązujących wówczas przepisach, tj. między starostą, a prawidłowo wyznaczonym przez starostę podmiotem (jednostką usuwającą pojazdy lub prowadzącą parkingi strzeżone (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 lutego 2018 r. sygn. II SA/Sz 1260/17). Podnosi się również, że w sytuacji, gdy właściwy organ nie wyznaczył skarżącego do dokonywania czynności usuwania pojazdów z drogi, o których mowa w 130a P.r.d., a następnie umieszczania tych usuniętych pojazdów na parkingu strzeżonym w trybie art. 102 § 1 u.p.e.a. to brak jest podstaw prawnych do zastosowania przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a., który to przepis stanowi podstawę prawną umożliwiającą rozpoznanie wniosku oraz przyznanie zwrotu kosztów i odpowiedniego wynagrodzenia na rzecz podmiotu wykonującego na zlecenie organu administracji publicznej czynność usunięcia z drogi i dozoru pojazdu, o którym mowa w art. 130a P.r.d. (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 4 lutego 2021 r. sygn. III SA/Po 835/20).
Z motywów podanych w uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. II SA/Gl 745/20 wynika, że rzeczą strony jest przedstawienie dowodów świadczących, że miała ona w okresie dozoru status jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę. Sygnalizuje się ponadto, że relacje jakie zachodzą pomiędzy dozorcą czyli podmiotem prowadzącym parking, a organem administracji, który powierzył temu podmiotowi wykonywanie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi mają także charakter administracyjnoprawny, a w konsekwencji rozliczenia z tego tytułu następują w trybie administracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 12 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1189/19). Podkreśla się jednak, że organ egzekucyjny przyznaje zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór na żądanie dozorcy. Należności tych domagać się skutecznie może jedynie osoba mająca status dozorcy pozostająca w stosownym administracyjnoprawnym stosunku z organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2019 r. sygn. I OSK 1697/18).
Podsumowując powyższe rozważania trzeba podkreślić, że dla oceny zagadnienia, czy stronie należy się zwrot wydatków za usunięcia pojazdu z drogi oraz zwrot wydatków za przechowywanie tych pojazdów na należącym do niego terenie oraz wynagrodzenie za te czynności, pierwszoplanową była odpowiedź na dwa pytania, czy pojazd został usunięty z drogi w trybie art. 130a P.r.d. i czy skarżącego łączył z właściwym organem stosunek administracyjnoprawny. Samo usunięcie pojazdu z drogi publicznej i ,,administrowanie" nim po 10 kwietnia 2011 r. nie oznaczało samo przez się, że skarżący uzyskał status dozorcy uprawnionego do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a.
Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę.