II SA/Bd 962/04

II SA/Bd 962/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Renata Owczarzak /sprawozdawca/
Wojciech Jarzembski /przewodniczący/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 65
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie przekazania skargi według właściwości oddala skargę
Uzasadnienie
II SA/Bd 962/04
UZASADNIENIE
Postanowieniem Starosty Powiatowego w L. z [...] 2004 r. nr [...] przekazano według właściwości pismo A. K. z [...] 2004 r. do rozpatrzenia Dyrekcji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. W piśmie zarzucono niewykonanie przez lekarzy SP ZOZ w L. zgłoszonej wizyty domowej u F. K..
Organ stwierdzając, że merytoryczne załatwienie spraw związanych ze stosunkami pracowniczymi należy do kompetencji kierownika zakładu pracy, na podstawie art. 65 ust. 1 kpa postanowił przekazać pismo. W pouczeniu poinformowano o możliwości złożenia zażalenia.
A. K. skorzystała z możliwości zaskarżenia i wniósł zażalenie. Zarzucił Starostwu wadliwą organizację leczenia, a szpitalowi niewłaściwą opiekę na matką F. K.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z [...] 2004 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem sporu jest skarga na działania lekarzy Pogotowia Ratunkowego. Kwestie związane z rozpatrywaniem skarg są uregulowane w Dziale VIII kpa. Zgodnie z art. 231 kpa, jeżeli organ, który otrzymał skargę nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ. Nie wydaje się wtedy postanowienia. Art. 65 § 1 kpa, który był podstawą wydania postanowienia przez Starostę ma zastosowanie do przekazywania spraw właściwemu organowi w postępowaniu administracyjnym w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji, a nie w przypadku skargowo-wnioskowym.
Z tego względu, na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 kpa stwierdzono niedopuszczalność zażalenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący poinformował, że już wcześniej kierował pismo do Starostwa i pomimo postanowienia z [...] 2004 r. o przekazaniu sprawy do SP ZOZ nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Skarżący był pouczony o możliwości złożenia zażalenia, ale nie zdążył się odwołać, uznając za zasadne zbadanie sprawy przez Dyrekcję SP ZOZ. Postanowienie z [...] 2004 r. jest kolejnym i także na nie nie uzyskał odpowiedzi. Zdaniem skarżącego niewyegzekwowanie odpowiedzi doprowadziło do złego leczenia matki i w efekcie do eutanazji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Główne zarzuty skargi koncentrują się wokół wadliwego działania personelu medycznego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. oraz braku reakcji urzędników Starostwa Powiatowego na zgłaszane zastrzeżenia. Zostały one zawarte w piśmie z 5 sierpnia 2004 r. oraz odwołaniu od postanowienia z 11 sierpnia 2004 r. Pomimo zgłaszanych zarzutów skarżący nie otrzymał żadnych wyjaśnień.
Organ I instancji uznał, że pismo zostało złożone do niewłaściwego organu i na podstawie art. 65 kpa postanowił przekazać je według właściwości do Dyrekcji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L.
Zgodnie z brzmieniem art. 65 kpa, jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego.
Oznacza to konieczność badania przez organ zarówno swojej właściwości rzeczowej, miejscowej, jak i instancyjnej. Aby można było uznać, że należało zastosować tryb przewidziany w tym przepisie, konieczne jest ustalenie, że organ, do którego przekazano podanie jest właściwy do rozpatrzenia podania, co w konsekwencji wiąże się z wydaniem odpowiedniego rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym w sprawie indywidualnej.
Treść podania oraz uzasadnienie odwołania wyraźnie wskazują na kwestionowanie kompetencji lekarzy i zaniedbania w sprawowaniu opieki medycznej. Trafnie zatem organ II instancji uznał, że odwołujący się w istocie złożył skargę na działalność lekarzy. Zakres zarzutów i zastrzeżeń mieści się w pojęciu skargi określonej w art. 227 kpa. Przedmiotem skargi w tym rozumieniu są w szczególności zaniedbania i nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe załatwianie spraw.
Jeśli organ, który otrzymał taką skargę nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, to stosownie do art. 231 kpa obowiązany jest niezwłocznie, nie później niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ.
Wobec odmiennej oceny, na jakich zasadach należy przekazać sprawę, do czasu rozpatrzenia skargi przed sądem, zarzut o opieszałości pracowników Starostwa wydaje się przedwczesny.
Sąd podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uznając, że w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do stwierdzenia własnej niewłaściwości na podstawie art. 65 kpa, lecz należało zastosować zasady wynikające z art. 231 kpa. W takim przypadku należało zawiadomić zainteresowanego o tym, komu skargę przekazano.
Na takie zawiadomienie nie służy żaden środek odwoławczy. Sąd zatem nie dopatrzył się naruszenia prawa w stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia i ostatecznego uznania, że wydane postanowienie stanowiło wyłącznie powiadomienie o przekazaniu skargi właściwemu organowi, choć informacja taka nie wymagała zastosowanej formy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.