II SA/Bd 957/22

II SA/Bd 957/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Wichrowski /przewodniczący/
Jerzy Bortkiewicz
Mariusz Pawełczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 176
art. 11e, art. 11f ust. 1
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 145 par. 1 pkt 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lutego 2023 r. sprawy ze skargi [...] Kolei Państwowych S. A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] Starosta Ś. zezwolił Burmistrzowi Ś. na realizację inwestycji drogowej gminnej pn. "budowa ul. [...] od ul. [...] do ronda na ul. [...] w Ś.".
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że wnioskowana inwestycja będzie prowadzona i realizowana na działkach ewidencyjnych w obrębie ewidencyjnym Ś., jednostce ewidencyjnej Ś. o numerze [...] i [...], a także na działkach ewidencyjnych w obrębie ewidencyjnym P. , jednostce e. o numerze [...]. Jednocześnie organ zatwierdził na potrzeby przedmiotowej inwestycji projekty podziału powyższych nieruchomości, stanowiące załącznik do niniejszej decyzji, a także stwierdził nabycie przez Gminę Ś. z mocy prawa za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji nieruchomości nr [...] i 41 13. Ponadto organ ustalił wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określił linie rozgraniczające teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, a także wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ dalej zatwierdził projekt budowlany, określił inne ustalenia oraz termin wydania nieruchomości, a także nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
2. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła spółka P. w G. (dalej: strona, skarżąca, spółka) zarzucając wadliwe rozstrzygnięcie w oparciu o decyzję nr [...] Starosty Ś. z dnia [...] lipca 2021 r. w sytuacji, gdy prowadzone i nierozstrzygnięte jest jeszcze postępowanie z wniosku P. S.A. o wznowienie ww. decyzji, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji obejmującej m.in. działkę [...], która została wydzielona z działki nr [...], co do której ten sam organ wydał postanowienie o wznowieniu postępowania. W związku z powyższym zarzutem strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w zakresie dotyczącym działki nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia wniosku, o wznowienie ww. postępowania, a także o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności w zakresie działki [...] co najmniej do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia ww. postępowania.
3. Rozpoznając sprawę w postepowaniu odwoławczym Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia [...] lipca 2022 r. w punkcie I uchylił w całości załącznik nr [...] dla zaskarżonej decyzji – mapę pn.: "Plan zagospodarowania terenu w skali 1:500 z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren (rys. 2.2)" i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie w miejscu uchylenia nowego załącznika – mapy pod tą samą nazwą, który stanowi integralną część niniejszej decyzji. W punktach II-IV decyzji organ odwoławczy uchylił:
- znajdujący się w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji na stronie 1 w wierszu 11 licząc od dołu strony zapis: [...] (po podziale dz. nr [...] na dz. nr [...]);
- znajdujący się w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji na stronie 6 w wierszu 16 licząc od góry strony zapis: [...]
- znajdujący się w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji na stronie 7 w wierszu 22 licząc od góry stron zapis: [...]
W pozostałej części organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że załączone do wniosku opinie, postanowienia, decyzje, mapa (o której mowa w art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 176 – dalej "ustawa drogowa") oraz projekt budowlany zawierały nieścisłości, które zostały wyjaśnione i skorygowane w toku postępowania odwoławczego.
Następnie, powołując się na treść art. 11f ust. 1 ustawy drogowej, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie dokonał dostatecznej weryfikacji mapy, o której mowa w art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy drogowej w zakresie terenu inwestycji, w wyniku czego organ II instancji uznał za konieczne uchylenie tego załącznika i zastąpienie go nowym. Dalej Wojewoda wskazał, że zaskarżona decyzja częściowo spełnia wymogi art. 11f ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, gdyż organ nie opisał warunków wynikających z potrzeb obronności państwa, jednakże odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu błędnie określono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. b, c oraz e-h ww. ustawy, co zostało skorygowane przez organ odwoławczy poprzez usunięcie nieprawidłowego zapisu. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja spełnia pozostałe wymogi ustawy drogowej określone w art. 11f.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez stronę organ uznał, że jest on niezasadny. W ocenie Wojewody na gruncie niniejszej sprawy nie zaistniała przesłanka zawarta w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej "k.p.a."), która warunkowałaby uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ wyjaśnił, że ostateczna decyzja nr [...] została wydana w trybie przepisów ustawy drogowej, która w sposób szczególny reguluje sposób zawiadamiania stron postępowania o wszczęciu postępowania, jak i o wydaniu samej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wojewoda potwierdził w swojej decyzji z dnia [...] lipca 2022 r., że ze znajdującego się w aktach tamtej sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielem nieruchomości nr [...] jest Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym Przedsiębiorstwo P. , przy czym w wypisie tym brak jest adresu. Organ wskazał, że strona nie dopełniła obowiązku poinformowania Starosty Ś. o aktualnym adresie przedsiębiorstwa. Wobec tego, zgodnie z przepisami ustawy drogowej Starosta Ś. zawiadomił strony o wydaniu decyzji w drodze obwieszczeń. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Dalej Wojewoda wskazał, że decyzją nr [...] Starosta Ś. zatwierdził projekt podziału działki nr [...] na działkę nr [...] przeznaczoną pod inwestycję (stała się własnością jednostki samorządu terytorialnego) oraz działki nr [...] pozostające własnością P. S.A. Natomiast organ I instancji zaskarżoną decyzją ustalił, że działka nr [...] staje się z mocy prawa własnością samorządu terytorialnego z dniem ostateczności decyzji. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy uznał, że postępowanie dotyczące decyzji nr [...] nie stanowi w sprawie dotyczącej decyzji nr [...] podstawy wadliwego rozstrzygnięcia.
4. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Skarżonemu rozstrzygnięciu spółka zarzuciła wadliwe rozstrzygnięcie w oparciu o decyzję nr [...] Starosty Ś. z dnia [...] lipca 2021 r. w sprawie o znaku [...] w sytuacji, w której prowadzone i nierozstrzygnięte jest jeszcze postępowanie z wniosku P. S.A. o wznowienie ww. decyzji, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji obejmującej działkę nr [...], która została wydzielona z działki nr [...], co do której ten sam organ wydał postanowienie o wznowieniu postępowania.
5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:
6. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga jest bezzasadna.
7. Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lipca 2022 r. w punktach I-IV uchylająca w powyżej wskazanym zakresie, zaś w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia [...] lutego 2022 r. zezwalającą Burmistrzowi Ś. na realizację inwestycji drogowej gminnej pn. "budowa ul. [...] od ul. [...] do ronda na ul. [...] w Ś.".
Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy drogowej, która określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 i 1595) zwanych dalej "drogami", a także organy właściwe w tych sprawach (art. 1 ust. 1). Ustawa ta zawiera ogólne i powszechne rozwiązania dotyczące zasad realizacji dróg publicznych w Polsce. Celem jej uchwalenia było uproszczenie procedur związanych z wydawaniem aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy lub przebudowy dróg publicznych, co w zamyśle ustawodawcy miało poprawić efektywność realizacji zadań publicznych dotyczących rozbudowy dróg, a co za tym idzie usprawnienia komunikacji i poprawy ich bezpieczeństwa. Ustawa przewiduje zintegrowanie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygnięć o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu podziału nieruchomości, przejmowaniu nieruchomości na własność publiczną i zatwierdzeniu projektu budowlanego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że użyte przez ustawodawcę w art. 1 ust. 1 ustawy drogowej szerokie pojęcie "inwestycji w zakresie dróg publicznych" odnosi się do zamierzenia budowlanego obejmującego, oprócz przygotowania budowy samej drogi, również realizację towarzyszącej infrastruktury drogowej, tak związanej, jak i niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (por. wyroki WSA w Gdańsku: z 13 października 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 54/21 i z 10 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 831/20, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy drogowej wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
Elementy składowe tej decyzji określa art. 11f ust. 1 ww. ustawy wskazując, że decyzja ta powinna zawierać m.in. wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; zatwierdzenie podziału nieruchomości, podlegających wywłaszczeniu pod drogi; oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; ustalenia dotyczące określenia obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu oraz określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, w związku z realizacją obowiązków objętych decyzją. Dodatkowo, decyzją tą zatwierdza się podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone tą decyzją stanowią linie podziału nieruchomości.
Podkreślenia wymaga również, że decyzja wydawana w oparciu o przepisy ustawy drogowej jest rozstrzygnięciem o charakterze związanym, gdyż - jak wynika z art. 11e tej ustawy - zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie można uzależniać od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Oznacza to, że w przypadku spełnienia przewidzianych prawem przesłanek właściwy organ ma bezwzględny obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia. Skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w przywołanym wyżej art. 11f ust. 1 ustawy drogowej, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa, niezależnie od ustaleń zawartych we wniosku.
Zatem, w ramach postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy drogowej organy orzekające badają jedynie kwestie formalnoprawne i kompletność wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Organy nie posiadają zatem kompetencji do wyznaczania, korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Procedujące w tym postępowaniu organy nie są także uprawnione do przeprowadzania jakiejkolwiek oceny co do racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora. O przebiegu drogi decyduje bowiem zarządca drogi publicznej (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz tego, czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Tylko bowiem stwierdzenie, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej (por. wyrok NSA z 22 września 2020 r. sygn. akt II OSK 711/20, wyrok NSA z 28 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 93/14, wyrok WSA w Rzeszowie z 23 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 228/21, wyrok WSA w Warszawie z 27 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 866/19, wyrok WSA w Olsztynie z 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 41/19, wyrok WSA w Lublinie z 28 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 988/18).
W judykaturze wskazuje się również, że w postępowaniu prowadzonym w trybie przepisów ustawy drogowej interes społeczny i gospodarczy ma prymat nad słusznym interesem strony, bowiem inwestycja w zakresie realizacji drogi publicznej ma na celu zaspokojenie określonych potrzeb społeczności lokalnej, co oznacza, że jest inwestycją celu publicznego. Natomiast ochronę prawa własności gwarantuje art. 64 ust. 2 Konstytucji RP stanowiąc, że własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Prawo własności jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), aczkolwiek nie jest prawem bezwzględnym, doznając w określonych sytuacjach ograniczeń. Konstytucja RP dopuszcza je w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, przy czym tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Oznacza to, że w ustawie drogowej ustawodawca dopuścił ograniczenie prawa własności z uwagi na budowę lub rozbudowę drogi publicznej. W sytuacjach kolizji interesu publicznego i indywidualnego, pomimo że prawo własności jest chronione przez Konstytucję RP (art. 21 ust. 1), prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu. Ustawodawca znacznie zwiększa uprawnienia inwestora i zdecydowanie ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji w zakresie określonym przepisami ustawy drogowej, dążąc do zrealizowania istotnych celów publicznych, wśród których znajduje się m.in. potrzeba modernizacji istniejących dróg publicznych. Powyższa regulacja, co należy wyraźnie zaznaczyć, mieści się w granicach ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3586/19).
Z poczynionych rozważań wynika, że chociaż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym organ administracji jest związany, to organ ten jest uprawniony do oceny wniosku według kryterium niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo przysługujące do nieruchomości. Sposób procedowania w oparciu o przepisy ustawy drogowej nie zwalnia organów od przestrzegania podstawowych zasad k.p.a.
8. Jak wynika z treści skargi spółka nie zarzuca, że przedmiotowe postępowanie zostało rozstrzygnięte w sposób błędny merytorycznie. Skarżąca zarzuciła natomiast, że wadliwość zaskarżonej decyzji I instancji wynika z faktu, iż została ona rozstrzygnięta w oparciu o decyzję Starosty Ś. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], wobec której toczy się postępowanie wznowieniowe.
Odnosząc się do powyższego wskazania wymaga, że w wyniku postępowania w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej, które zakończyło się wydaniem przez Starostę Ś. decyzji z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], doszło do wydzielenia trzech działek – nr [...] i [...] – z działki nr [...], obręb P. , jednostka ewidencyjna Ś. – w myśl art. 12 ust. 1 ustawy drogowej, zgodnie z którym decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zatem to, czy Starosta Ś. mógł wydać decyzję z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, skoro przedmiotem postępowania była m.in. działka nr [...], która została wcześniej wydzielona z działki nr [...] decyzją Starosty Ś. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], wobec której toczy się wznowione postępowanie.
Sąd w niniejszym składzie uznał, że zarzut skarżącej jest bezzasadny, ponieważ decyzja Starosty Ś. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] jest ostateczna i dopóki ona obowiązuje, dopóty może stanowić podstawę wydania decyzji Starosty Ś. z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] bez względu na to, że zostało wznowione postępowanie zakończone decyzją nr [...]. Dopiero, gdyby w wyniku wznowienia postępowania została ona ostatecznie uchylona, to nie mogłaby ona stanowić podstawy innych rozstrzygnięć organów administracji (vide: Wyrok NSA z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2784/16). Jednakże zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zaznaczyć należy, że zwrot "w oparciu" wskazuje, że musi zachodzić związek przyczynowy pomiędzy decyzją organu a inną decyzją lub orzeczeniem sądu. Chodzi tu o sytuację, gdy jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę innej decyzji od nich zależnej (pochodnej). Musi ponadto dojść do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji lub orzeczenia sądu, w oparciu o które została wydana ostateczna decyzja zależna (vide: wyrok NSA z dnia 4 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1977/19). Omawiana przesłanka dotyczy sytuacji oparcia się na innej decyzji przy wydawaniu decyzji w sprawie głównej. Ma to miejsce w przypadku, gdy zachodzi bezwzględna zależność jednej decyzji od drugiej i jedna jest efektem drugiej, a jej brak w obrocie czyni drugą zbędną czy wręcz wadliwą (vide: wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2049/20). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, która dotyczy m.in. działki nr [...], która to powstała wskutek wydzielenia na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...]. Zatem decyzja z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] nie mogłaby zostać wydana, gdyby nie decyzja nr [...], ponieważ bez niej nie powstałby przedmiot postępowania zakończonego decyzją nr [...]. Powyższe oznacza, że w sytuacji uchylenia lub zmiany decyzji nr [...] w ramach wznowionego postępowania zaistnieją podstawy do wznowienia postępowania, wskutek którego została wydana decyzja nr [...].
Reasumując, decyzja Starosty Ś. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] jest ostateczna. Oznacza to, że dopóki nie zostanie ona uchylona lub zmieniona może stanowić podstawę prawną dla innych decyzji, w tym także dla zaskarżonej decyzji Starosty Ś. z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...]. Jednakże jeżeli decyzja Starosty Ś. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w ramach wznowionego postępowania zostanie uchylona lub zmieniona to skarżącej będzie przysługiwało prawo do wznowienia niniejszego postępowania stosownie do art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.
Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.
9. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), o czym zawiadomiono strony umożliwiając im przedstawienie dodatkowego stanowiska w sprawie. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola w tym trybie nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie. Ponadto, jak wskazano w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, przepis art. art. 15zzs? ust. 3 powołanej ustawy należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia.