II SA/Bd 945/18

II SA/Bd 945/18 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2019-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-08-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Grzegorz Saniewski /przewodniczący/
Katarzyna Korycka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1065/20 - Wyrok NSA z 2023-04-04
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1332
art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r. sprawy ze skargi G. L. i J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Starosta W., po rozpatrzeniu wniosku inwestora D. K., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ewid.[...] w obrębie ewidencyjnym L., gm. L..
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Podkreślił, iż niniejsza decyzja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego G. L. – podętym uchwałą nr [...] Rady Gminy w L. z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. L. w wybranych obszarach sołectw: [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], dalej powoływaną również jako "mpzp"), wskazując że działka nr ew. [...] objęta zamierzeniem inwestycyjnym, położona jest w strefie oznaczonej symbolem 6MNUśr. Organ zaznaczył ponadto, iż w toku postępowania administracyjnego skarżący G. i J. L., będący stronami tego postępowania, poinformowali organ, że na ich działce nr ewid.[...] od 2004 r. funkcjonuje zarejestrowana pasieka posiadająca 160 rodzin pszczelich i przedłożyli Kodeks Dobrej Praktyki Produkcyjnej w Pszczelarstwie (dalej powoływany też w skrócie: "KDPP"), który określa minimalne odległości ustawiania uli ze względu na narażenie ludzi i zwierząt na pożądlenie pszczoły. Zdaniem organu I instancji, działalność obejmującą sprawy projektowania i budowy budynków, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach, określają jednak przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej powoływanej jako "prawo budowlane" lub "pb") oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie tej ustawy. Wobec tego, Starosta stwierdził, iż w obecnym stanie prawnym przepisy nie regulują kwestii odległości budynków od pasiek uli. Podsumowując organ stwierdził, że inwestor - który oświadczył że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – spełnił warunki określone w art. 32 ust. 4 i w art. 33 ust. 2 pb oraz, że sprawdzenie przedłożonych dokumentów zgodnie z art. 35 ust. 1 pb wykazało zgodność przedstawionych w projekcie rozwiązań z przepisami prawa.
Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie, domagając się jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy z uwzględnieniem wniosków odwołania. Skarżący wskazali, iż od 2004 r. są właścicielami posadowionej na działce nr [...] pasieki. Nie kwestionując tego, iż nie ma specjalnych przepisów regulujących warunki lokalizacji pasiek, podnieśli, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne może mieć znaczący wpływ na funkcjonowanie istniejącej na ich działce pasieki oraz wywierać skutki dla istnienia pobliskiej inwestycji w postaci marketu spożywczego poprzez przenikanie owadów na nieruchomości sąsiednie. Zwrócili również uwagę na funkcjonujące prawo zwyczajowe w postaci Kodeksu Dobrej Praktyki Produkcyjnej w Pszczelarstwie opracowanego przez Głównego Lekarza Weterynarii oraz Polski Związek Pszczelarski na podstawie m.in. rozporządzenia Parlamentu i Rady WE 852/2004. KDPR stanowi, że właściciel pszczół odpowiada za szkody spowodowane lub wyrządzone przez jego pszczoły. Wobec tego w KDPR ustanowiono odpowiednie wymagania, dotyczące m.in. odległości uli z pszczołami od poszczególnych obiektów, w tym od szkół, przychodni, domów opieki i podobnych obiektów użyteczności publicznej - od których odległość powinna wynosić nie mniej niż 150 m. W KDPR zaleca się też, aby zezwalając na lokalizację obiektów uciążliwych (stacji paliw płynnych, hurtowni środków chemicznych, nadajników wysokiej częstotliwości) przestrzegać odległości 200 m od zarejestrowanych pasiek i w takiej odległości lokalizować pasieki. Jak wskazali skarżący, opisane ograniczenia winny obowiązywać w dwie strony, zatem również użytkowników nieruchomości sąsiadujących z zarejestrowaną pasieką. W rozpatrywanym stanie faktycznym odległość inwestycji od zarejestrowanej pasieki wynosi około 14 m, co zdaniem skarżących nasuwa wątpliwość czy lokalizacja ta odpowiada wymaganiom wymienionym w KDPR. Ponadto skarżący powołując się na treść art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm., dalej powoływanej jako "kc"), stwierdzili iż lokalizacja obiektu handlowego w bliskim sąsiedztwie istniejącej od wielu lat pasieki jest działaniem zakłócającym korzystanie z nieruchomości sąsiednich i w związku z tym inwestor powinien przy wykonywaniu swojej działalności dostosować ją do warunków miejscowych, determinowanych również przez istniejącą pasiekę, np. poprzez wybudowanie odpowiedniego ogrodzenia czy pozostawienie istniejącego ukształtowania terenu. Ponadto podnieśli, iż inwestor lekceważył żądania wysnuwane przez nich w toku postępowania administracyjnego, mające na celu wyłącznie zabezpieczenie interesów skarżących oraz inwestora, poprzez zapewnienie bezpieczeństwa klientom marketu. Podkreślili, iż warunki panujące w pobliżu marketu mogą zachęcić pszczoły do przebywania w jego pobliżu, co może spowodować pożądlenia klientów. Mając powyższe na uwadze, skarżący wskazali, iż w ich ocenie organ I instancji nie wziął pod uwagę kwestii ewentualnej odpowiedzialności za mogące wystąpić pożądlenia osób trzecich. Podnieśli również, że działanie marketu będzie wytwarzało zakłócenia w funkcjonowaniu pasieki skutkujące m.in. wpływem na trasę przelotu pszczół, obecnością szkodników, negatywnym wpływem na zimowanie rodzin pszczelich. Wobec powyższego, w ocenie skarżących, inwestor powinien dokonać poprawek w projekcie zagospodarowania terenu, tak by zminimalizować negatywne skutki inwestycji dla pasieki skarżących oraz dostosować swoją działalność do panujących warunków miejscowych, a także złożyć oświadczenie woli o przyjęciu na siebie odpowiedzialności z tytułu ewentualnych roszczeń składanych przez osoby pożądlone przez pszczoły.
Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Uzasadniając decyzję organ odwoławczy zaznaczył w pierwszej kolejności, że teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym leży w strefie oznaczonej w mpzp symbolem 6MNUśr, przeznaczonej dla budownictwa mieszkaniowo-usługowego niskiej i średniej intensywności. Przeznaczenie projektowanego budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na działce nr ewid.[...] jest zgodne z obowiązującym na tym terenie mpzp. Projektowany budynek stanowi budynek mieszkaniowo-usługowy spełniający wskaźniki zabudowy średniej i niskiej intensywności. Jak wskazano, funkcję mieszkalną pełnić będzie poddasze użytkowe, natomiast projektowane usługi handlowe znajdujące się na parterze budynku zawierają się w definicji usług podstawowych określonych w mpzp, a powierzchnia sprzedażowa na przekracza 400m2. Wojewoda ustalił, iż projektowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na zlokalizowane na sąsiedniej działce nr ewid.[...] pasiekę oraz pasieczysko, a dodatkowym oddzieleniem będzie projektowany szpaler drzew (np. klon). Organ odwoławczy podniósł również, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie przeprowadzone było skrupulatnie i uwzględniało rolę stron postępowania, o czym świadczy chociażby zawiadamianie skarżących na bieżąco o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zorganizowanie spotkania w Starostwie Powiatowym we [...] z udziałem skarżącego J. L. czy też odniesienie się w decyzji do uwag podnoszonych przez skarżących. Odnośnie możliwego zastosowania KDPP, Wojewoda stwierdził, że tego typu akt nie ma mocy powszechnie obowiązującego aktu, nie nakłada żadnych obowiązków na inwestora i stanowi jedynie wytyczne dla pszczelarzy, wobec czego nie znajduje on zastosowania w przedmiotowej sprawie tj. w postępowaniu administracyjnym z zakresu spraw architektoniczno-budowlanych. Natomiast w nawiązaniu do roszczeń skarżących w przedmiocie przerzucenia odpowiedzialności cywilnej na inwestora z tytułu użądleń pszczół, organ II instancji zaznaczył, iż tego typu żądania nie mogą zostać objęte postępowaniem administracyjnym z zakresu architektoniczno-budowlanego. W związku z tym, niespełnienie żądań skarżących przez inwestora w tym zakresie nie może stać na przeszkodzie możliwości realizacji inwestycji. Wojewoda wskazał, iż w jego uznaniu, inwestor zaproponował rozwiązania, które w obowiązującym stanie prawnym i faktycznym stanowią ograniczenie dla ewentualnych szkód w gospodarce hodowlanej prowadzonej przez skarżących, a postępowanie prowadzone w przedmiotowej sprawie – zarówno przed organem I instancji, jak i przed organem odwoławczym – nie wykazało nieprawidłowości w tym zakresie. Z analizy akt wynika, iż przedłożony organowi w niniejszej sprawie projekt budowlany jest kompletny, ma wymaganą formę, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawiera informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jest zgodny z ustaleniami mpzp, a ponadto inwestor uzyskał niezbędne pozwolenia, opinie i uzgodnienia. Skoro w sprawie nie zaistniały przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, to oznacza, jak podsumował Wojewoda, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.
Na powyższą decyzję Wojewody skarżący G. i J. L. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili: naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1-2 pb oraz naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa").
Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazali na niezgodność przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami mpzp oraz z normami technicznymi oraz podnieśli zarzuty dotyczące oddziaływania pasieki. W zakresie niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami mpzp, skarżący podnieśli, że w jednostce planistycznej, na terenie której planowana jest przedmiotowa inwestycja przewiduje się podstawowe przeznaczenie – budownictwo mieszkaniowo-usługowe niskiej i średniej intensywności. W jednostce tej dopuszczalne są usługi podstawowe, realizowane jako wbudowane zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem działek o powierzchni poniżej 800 m2, na których obowiązuje zakaz lokalizacji usług. Powyższa funkcja, jak zaznaczyli, nie jest podstawowa, lecz dopuszczalna. Przez przeznaczenie dopuszczalne należy rozumieć planowany rodzaj użytkowania terenu, inny niż podstawowe przeznaczenie terenu, który uzupełnia przeznaczenie podstawowe i z nim nie koliduje. Jednocześnie nie może ono dominować na danej działce lub danym terenie i lokalizowane jest na zasadach określonych w ustaleniach szczególnych. Natomiast dla planowanej inwestycji, jak wskazali, przeważa funkcja handlowo-usługowa, a nie mieszkaniowa, która stanowi jedynie nieznaczący dodatek względem dominującej na przedmiotowej działce funkcji handlowo-usługowej. Odnośnie braku zgodności projektu budowlanego z normami technicznymi, skarżący podnieśli, iż projekt uznaje obsługę stoiska mięsnego jako dorywcze miejsce pracy, stanowiąc że na tym stanowisku pracuje się do 4 godzin na dobę, co w uznaniu skarżących, prowadzi do obejścia prawa, gdyż z powyższego wynika, że w sklepie nie będzie stałych miejsc pracy i obowiązku montowania okien na wszystkich stanowiskach pracy. Ponadto zarzucili, że projekt nie odnosi się do oddziaływania funkcji usługowej na mieszkaniową w zakresie norm hałasu oraz nie zostały przeprowadzone w nim szczegółowe wyliczenia dotyczące możliwości realizacji funkcji mieszkaniowej (doświetlenia, hałasu) w zakresie współistnienia wynikających z projektu funkcji. Podnieśli również, że nie zastosowano separatora substancji ropopochodnych w zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, a także że niespełnione zostały wymagania dotyczące schodów zewnętrznych budynków oraz właściwe dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych wymagania dotyczące okien w kuchni, których w kuchni mieszkania zlokalizowanego w obiekcie brak. W zakresie oddziaływania pasieki skarżący powtórzyli zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji i zarzucili organom brak odniesienia się do faktycznego oddziaływania pasieki na planowaną inwestycję, przy jednoczesnym ograniczeniu się tylko do wskazania, że przepisy, na które powołali się skarżący, nie stanowią norm powszechnie obowiązujących.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionej na rozprawie przez skarżącego J. L. okoliczności wznowienia - postanowieniem Wojewody z dnia [...] sierpnia 2018 r. [...] - postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, na wniosek W. J. (właściciela sąsiedniej do inwestycji nieruchomości) oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. okoliczności, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wskazać należy, że okoliczność ta nie mogła stanowić ani podstawy do zawieszenie postępowania sądowego, ani też podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przepis art. 56 ppsa stanowi bowiem, że postępowanie sądowe podlega zawieszeniu w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Tymczasem w sprawie skarga została wniesiona w dniu [...] lipca 2018 r., a zatem przed wszczęciem postępowania w celu lub wznowienia postępowania, gdyż postanowienie o wznowieniu postępowania podjęte zostało w dniu [...] sierpnia 2018 r. Nie zaistniały też z tego powodu podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu Administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1837/17, publ. lex nr 2486317).
Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy w sprawie zgodnie z prawem zatwierdzono inwestorowi projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą (funkcjonującego od grudnia 2018 r. – zgodnie ze złożonym w tym przedmiocie na rozprawie sądowej oświadczeniem skarżącego J. L.).
Projektowanie i budowę obiektów budowlanych reguluje ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202, dalej powoływanej jako "prawo budowlane" lub "pb"). Zgodnie z art. 4 tej ustawy, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przytoczony przepis kreuje zasadę wolności budowanej, której granice wyznacza wymóg zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zasadnicze wymagania dotyczące projektowania i budowy obiektu budowlanego, z uwzględnieniem przewidywanego okresu użytkowania, określa art. 5 ust. 1 pb, statuując wymóg realizacji tych działań w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Odpowiadające tym warunkom projektowanie i budowanie powinno zapewnić zachowanie wymagań wyszczególnionych w pkt 1-10 omawianego przepisu, w tym i wymogu poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 9).
Szczegółowe unormowania dotyczące sposobu realizacji publicznego prawa podmiotowego zabudowy nieruchomości gruntowej zamieszczone zostały w rozdziale IV i V prawa budowlanego. I tak zgodnie z art. 28 ust. 1 pb roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przesłanki wydania pozwolenia na budowę określa art. 32 oraz art. 35 pb. W art. 32 ust. 4 pb wyszczególniony został m.in. wymóg złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Stosownie zaś do przepisu art. 35 ust. 1 pb przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz.U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy. Spełnienie warunków określonych w przytoczonych przepisach (w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4) obliguje organ do wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 pb).
Organ w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zobowiązany jest zatem sprawdzić czy spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 pb, w tym m.in. wymóg zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, a także zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W tym miejscu należy podkreślić, że projekt budowlany składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Co do zasady organy w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie kontrolują rozwiązań projektowych zawartych w projekcie budowlanym, jako że z wyraźnej treści art. 35 ust. 1 pkt 2 pb wynika, że pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi kontrolują one projekt zagospodarowania terenu. Kontrola projektu budowlanego dotyczy zaś obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 pb, tj. jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzją o warunkach zabudowy (patrz wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 899/18 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).
W toku postępowania sprawdzającego należy mieć również na uwadze przywołane wyżej regulacje ogólne Prawa budowlanego, które uwarunkowują prawo zabudowy nieruchomości gruntowej wymogiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, w tym i przewidzianym w art. 5 ust. 1 pkt 9 pb wymogiem projektowania i budowy obiektu budowlanego z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Z treści przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 pb wynika jednak, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie lecz, tylko uzasadnione interesy osób trzecich. Uzasadnione interesy osób trzecich to zaś interesy wynikające z obowiązujących przepisów prawa, a nie interesy faktyczne. Przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 9 pb ocena poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w ramach projektowania i budowy obiektu budowlanego dokonywana jest więc z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa (ograniczeń czy wymogów wynikających z tych przepisów) i obejmuje obszar oddziaływania obiektu. To zatem powszechnie obowiązujące przepisy prawa (w tym i przepisy prawa cywilnego ale powoływane/stosowane w powiązaniu z przepisami szczególnymi z zakresu prawa administracyjnego) z których wynikają określone obowiązki czy też ograniczenia w wykorzystaniu i zagospodarowaniu danego ternu, determinują istnienie uzasadnionych interesów osób trzecich. Należy jednak podkreślić, że uprawnienia osób trzecich, wypływające z art. 5 ust. 1 pkt 9 pb nie mogą być większe, niż uprawnienia inwestora wynikające z prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Bezspornie dla terenu objętego inwestycją, obowiązują przepisy uchwały Rady G. L. Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. L. w wybranych obszarach sołectw: [...]. Działka inwestycyjna nr ewid.[...], znajduje się na obszarze oznaczonym w mpzp symbolem 6 MNUśr - tereny mieszkaniowo-usługowe średniej i niskiej intensywności. Zgodnie z zapisami § 4 mpzp, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
- przeznaczeniu dopuszczalnym – należy przez to rozumieć planowany rodzaj użytkowania działki lub terenu zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, inny niż podstawowe przeznaczenie terenu, który uzupełnia przeznaczenie podstawowe i z nim nie koliduje oraz nie koliduje z innym przeznaczeniem dopuszczalnym zrealizowanym na określonej działce lub terenie wydzielonym liniami rozgraniczającymi. Przeznaczenie dopuszczalne nie może dominować na danej działce lub danym terenie i lokalizowane jest na zasadach określonych w ustaleniach szczegółowych (§ 4 pkt 4);
- przeznaczeniu podstawowym - należy przez to rozumieć planowany rodzaj użytkowania działki lub terenu, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, który przeważa lub powinien przeważać na określonej działce lub w terenie wydzielonym liniami rozgraniczającymi, wraz z elementami zagospodarowania uzupełniającego i towarzyszącego, związanymi bezpośrednio z funkcją terenu (§ 4 pkt 5);
- usługach komercyjnych - należy przez to rozumieć wszystkie usługi służące zaspokojeniu potrzeb ludności, również podstawowe, finansowane ze środków niepublicznych, nastawione na zysk, z wyjątkiem usług handlowych realizowanych w obiektach handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 400 m2. Należą tu głównie usługi handlu, gastronomii, rzemiosła, obiekty turystyczne, zamknięte urządzenia sportowe, urządzenia obsługi ludności, w tym prywatne: gabinety lekarskie, przedszkola, szkoły, galerie sztuki, kancelarie prawnicze, pracownie projektowe (§ 4 pkt 9);
- usługach podstawowych - należy przez to rozumieć usługi związane z zabezpieczeniem codziennych potrzeb mieszkańców, jak zakup artykułów spożywczych, gospodarstwa domowego, prasy i książek, naprawa obuwia, sprzętu gospodarstwa domowego, agencja bankowa, pocztowa, fryzjer, kosmetyczka itp. Usługi podstawowe nie obejmują usług rzemieślniczo – produkcyjnych i drobnej wytwórczości (§ 4 pkt 10);
W myśl natomiast zapisów § 19 mpzp, dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem m.in. 6 MNUśr ustala się:
ust. 1. podstawowe przeznaczenie – budownictwo mieszkaniowo–usługowe niskiej i średniej intensywności realizowane na już wydzielonych działkach oraz na działkach projektowanych.
ust. 2. dopuszczalne usługi:
1) usługi podstawowe, realizowane jako wbudowane zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem działek o pow. poniżej 800 m2, na których obowiązuje zakaz lokalizacji usług;
2) powierzchnia zabudowy usługowej na wydzielonej działce nie może przekraczać 50% całkowitej powierzchni przewidzianej do zabudowy;
3) usługi komercyjne z wykluczeniem usług mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie raportu może by lub jest wymagane, za wyjątkiem infrastruktury technicznej, realizowane w parterowych obiektach wolnostojących lub dobudowanych do budynku mieszkalnego, na działkach o min. pow.1000 m 2;
4) drobna wytwórczość nie zakłócająca funkcji mieszkaniowej, na działkach o min. pow.1000 m2.
ust. 3. przeznaczenie uzupełniające - komunikacja wewnętrzna wraz z miejscami postojowymi.
Z powyższych unormowań mpzp wynika, że teren, na którym będzie realizowane zamierzenie (działka nr [...]), objęty jest obszarem oznaczonym symbolem 6MNUśr o podstawowym przeznaczeniu określonym w § 19 ust. 1 mpzp jako budownictwo mieszkaniowo-usługowe niskiej i średniej intensywności. W ramach tego przeznaczenia dopuszczona została realizacja usług określonych w pkt 1-4 § 19 ust. 2, w których mieszczą się usługi komercyjne, w tym podstawowe, w obiektach o powierzchni sprzedażowej nie większej niż 400 m2. Zatem budowa budynku mieszkalno-handlowo-usługowego o powierzchni sprzedażowej nie większej niż 400 m2 (a z takim obiektem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie) jest zgodna z ustaleniami mpzp. Zaznaczyć należy, że w powyższych zapisach nie została określony wymóg przewagi zabudowy mieszkaniowej nad usługową, a jedynie w § 19 ust. 2 pkt 2 mpzp określony został warunek, że powierzchnia zabudowy usługowej nie może przekroczyć 50 % całkowitej powierzchni przewidzianej do zabudowy. Ponadto, co wyraźnie należy podkreślić, ww. przeznaczenie podstawowe we wskazanej jednostce planistycznej uzupełnia przeznaczenie określone w § 19 ust. 3 mpzp, a zatem komunikacja wewnętrzna wraz z miejscami postojowymi, a nie usługi. Należy również zaznaczyć, że inwestycja spełnia parametry określone w mpzp, a wymienione w znajdującym się w aktach administracyjnych zaświadczeniu Wójta G. L. z dnia [...] lipca 2017 r. o zgodności zamierzenia z mpzp, wydanym na wniosek R. K.. W sprawie również Starosta W. zwróciły się też w tym zakresie o stanowisko do Wójta G. L., który dnia [...] stycznia 2018 r. wydał zaświadczenie o zgodności inwestycji z mpzp. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zarzuty skargi o niezgodności inwestycji z mpzp nie zasługują na uwzględnienie. Orzekające w sprawie organy sprawdziły zgodność projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego mpzp, prawidłowo uznając, że przedmiotowy projekt budowlany jest z nimi zgodny.
Zdaniem Sądu skarżący nie powołali również skutecznie żadnych okoliczności wskazujących na brak poszanowania przez inwestycję, jej usytuowanie uzasadnionych interesów strony, a więc interesów opartych na przepisach prawa, wprowadzających określone ograniczenia czy wymogi w zakresie realizacji inwestycji. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 pb chroni uzasadnione interesy osób trzecich, a więc interesy prawne, a nie faktyczne. Zarzuty skarżących koncentrują się natomiast na okolicznościach związanych z ich interesem faktycznym, a nie prawnym, tymczasem interes faktyczny nie podlega ochronie wynikającej z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 pb. W skardze skarżący wprost zarzucili zaskarżonej decyzji brak szczegółowego odniesienie się do faktycznego oddziaływania istniejącej już pasieki na inwestycję. Tymczasem to faktycznie oddziaływanie, na które powołują się skarżący, nie podlega ochronie w ramach postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Wbrew stanowisku skarżących, KDPP i określone w nim wytyczne w zakresie odległości uli od określonych obiektów, nie stanowi przepisów odrębnych i nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Wymogi w zakresie projektowania i budowy obiektów budowlanych określają przepisy prawa budowlanego i przepisy wykonawcze do prawa budowlanego, wśród których nie znajduje się KDPP. Tym samym więc akt ten nie mógł determinować prawa inwestora do zabudowy nieruchomości gruntowej. Jednocześnie należy zauważyć, że inwestor wskazywał w kierowanych do organów pismach na określone rozwiązania projektowe uwzględniające interes skarżących, w tym np. przewidziane w projekcie nasadzenia drzew od strony działki skarżących, czy przyjęte rozwiązania projektowe w zakresie instalacji odprowadzających wodę z terenów utwardzonych. Rację ma również organ II instancji, że prawa zabudowy nieruchomości nie mogły organy administracji architektoniczno-budowlanej uzależnić od realizacji przez inwestora roszczeń skarżących w przedmiocie przerzucenia odpowiedzialności cywilnej na inwestora z tytułu użądleń pszczół. Także argumenty dotyczące utraty prywatności i obecności kamer w funkcjonującym obiekcie (okoliczności wskazane na rozprawie sądowej) nie stanowią uzasadnianych interesów osób trzecich, podlegających ochronie w administracyjnym postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli inwestycja pozostaje w zgodzie z przepisami prawa, nie sposób ograniczać możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji powołując się na zastrzeżenia strony skarżącej, jeżeli swych zastrzeżeń nie jest ona w stanie sformułować w oparciu o konkretne normy prawne ograniczające możliwość zagospodarowania, rozporządzania czy korzystania z jej nieruchomości. Skarżący natomiast podnosili, w tym na rozprawie, zarzuty dotyczące ich interesu faktycznego, a nie prawnego. Zdaniem Sądu, analiza interesu inwestora wynikającego z prawa zabudowy nieruchomości gruntowej z uzasadnionym interesem strony skarżącej, prowadzi do wniosku, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy realizacja inwestycji pozostaje w zgodzie z przepisami prawa, i przemawia - mając na względnie rodzaj i charakter wykorzystania nieruchomości skarżących - za prawem zabudowy działki objętej inwestycją zgodnie z ustaleniami zawartymi w przedłożonym projekcie budowlanym.
Należy wskazać, że zarzuty skarżących cechuje w dużym stopniu ogólnikowość i generalna negacja zamierzenia budowlanego. Tymczasem ogólnikowe, nie oparte na przepisach prawa, nie związane z interesem skarżących oraz nieuzasadnione konkretnymi rozwiązaniami projektowymi zarzuty skarżących co do braku zgodności projektu budowlanego z przepisami technicznymi nie mogły zostać uznane za skuteczne i podważające legalność wydanych w sprawie decyzji. I tak np. skarżący zarzutu dotyczącego braku odniesienia się w projektu do oddziaływania funkcji usługowej na mieszkaniową w zakresie norm hałasu i doświetlenia, nie powiązali z ich indywidualnym interesem. Wymaga podkreślenia, że za zgodność z prawem konkretnych rozwiązań projektowych odpowiada projektant. Skarżący natomiast nie wykazali w tym zakresie oraz pozostałych zarzutów skargi żadnych konkretnych nieprawidłowości i niezgodności z konkretnymi przepisami prawa. Również zarzuty skargi odnośnie niespełnienia wymagań dotyczących schodów zewnętrznych oraz występujących nieprawidłowości związanych z odprowadzeniem wód opadowych, skarżący nie potwierdzili określonymi rozwiązaniami projektowymi, przyjętymi w projekcie. Także kontestowanego przez skarżących rozwiązania o obsłudze stanowiska mięsnego jako nie stałego miejsca pracy, którego zasadności i celowości organy nie weryfikują w postępowaniu o zatwierdzanie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, skarżący nie powiązali z ich indywidualnym interesem i nie wskazali przepisu, który by miał być w sprawie naruszony. Wbrew stanowisku skarżących przedmiotowy budynek mieszkaniowo-handlowo-usługowy nie stanowi budynku mieszkaniowego wielorodzinnego. Nie wskazuje na to, że mamy w sprawie do czynienia z takim budynkiem, żadne przyjęte rozwiązanie projektowe. Zdaniem Sądu w zakresie powyższej grupy zarzutów skarżący nie wykazali naruszenia norm prawnych związanych z ich indywidualnym interesem, natomiast normy na które się powołali nie powiązali z konkretnymi rozwiązaniami projektowymi. Wskazane zarzuty nie została oparta na konkretnych naruszeniach norm prawnych w powiązaniu z określonymi rozwiązaniami projektowymi oraz z indywidualną sytuacją skarżących, z ich interesem prawnym. Taki charakter tych zarzutów nie mógł odnieść zamierzonego skutku, w postaci zakwestionowania, jako niezgodnej z prawem, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.
W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zarzuty strony skarżącej, jako bezpodstawne, ogólnikowe, nie potwierdzone określonymi rozwiązaniami projektowymi, nie oparte na podstawach prawnych i nie powiązane z indywidualnym interesem skarżących, nie mogły okazać się skuteczne. W związku natomiast z tym, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie sprawdzające, wykazało iż przedmiotowe zamierzenie budowlane jest zgodne z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pb, to zgodnie z art. 35 ust. 4 pb orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane były do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwoleniu na budowę, co też prawidłowo uczyniły.
Tym samy Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na postawie art. 151 ppsa, orzekł o jej oddaleniu.