II SA/Sz 1037/22

II SA/Sz 1037/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-02-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący/
Krzysztof Szydłowski /sprawozdawca/
Marzena Iwankiewicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 par 1, 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 par 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 741
art. 61 ust. 1 pkt 1-5, art. 10 ust. 2a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2021 poz 716
art. 7
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - t.j.
Dz.U. 2007 nr 93 poz 623
par 7,
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2023 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej P. Spółki z o.o. w W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] czerwca 2022 r., nr [...], Wójt Gminy P., po rozpoznaniu wniosku P. Spółka z o.o. (dalej: "Inwestor" lub "Spółka") odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 28 MW wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obręb ewid. G. , gmina P..
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że ustalenie warunków zabudowy naruszałoby fundamentalne zasady określone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm. - dalej: "u.p.z.p."). Inwestor nie wykazał spełnienia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 u.p.z.p. stanowiącego, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego. Nie zostały też ustalone dla terenu objętego wnioskiem obszary rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Dodatkowo planowane zamierzenie inwestycyjne narusza:
1) art. 1 ust 2 pkt 1 u.p.z.p., t.j. wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;
2) art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, t.j. walory architektoniczne i krajobrazowe;
3) art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., t.j. potrzeby interesu publicznego.
Od powyższej decyzji Inwestor wniósł odwołanie domagając się jej uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] października 2022 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2a, art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie Kolegium przytoczyło przepisy art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 u.p.z.p., a następnie wskazało, że nie zostały spełnione wszystkie niezbędne przesłanki do wydania decyzji wskazane przez ustawodawcę w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p., co stanowi podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie wynika, by w obszarze analizowanym zlokalizowane były inne obiekty o charakterze przemysłowym. Obszar ten ma charakter rolniczy. Tymczasem, w ocenie Kolegium, lokalizacja elektrowni fotowoltaicznej o mocy 28 MW spowodowałaby zmianę przeznaczenia tego terenu z funkcji rolnej na funkcję przemysłową, co byłoby dopuszczalne wyłącznie w przypadku obowiązywania stosownych zapisów w studium bądź w planie miejscowym.
W ocenie Kolegium Inwestor nie wykazał ponadto, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem. Zdaniem organu odwoławczego kwestią sporną w niniejszej sprawie, wymagającą rozstrzygnięcia, jest ustalenie czy wymóg zapewnienia wystarczającego dla zamierzenia uzbrojenia terenu istniejącego lub projektowanego dotyczy wyłącznie zapotrzebowania na energię elektryczną, czy również konieczności odbioru energii wyprodukowanej. Ponadto należy ustalić, czy przedłożone oświadczenie o zastosowaniu agregatu prądotwórczego stanowi faktycznie gwarancję wykonania stosowanego uzbrojenia terenu w zakresie energii elektrycznej. W ocenie Kolegium, warunek "wystarczającego uzbrojenia" musi być odniesiony do możliwości obsługi planowanej inwestycji, nie tylko w zakresie zapotrzebowania w energię, ale i w zakresie jej odbioru - w przypadku odnawialnych źródeł energii, które tę energię produkuję. Wynika to pośrednio również z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.z.p. W przypadku farm fotowoltaicznych, konieczne jest przyłączenie do sieci elektroenergetycznej w celu zarówno dostawy energii, jak i odbioru produkowanej energii.
Należy zatem uzyskać warunki przyłączenia oraz zawrzeć umowę o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej, przy czym Inwestor winien również wykazać gwarancję odbioru energii wyprodukowanej. Co do twierdzeń strony, jakoby zapotrzebowanie na energię elektryczną miało wystąpić wyłącznie na etapie budowy i mogło zostać zapewnione przez agregat prądotwórczy uznano, że okoliczność ta nie została właściwie wykazana. Nie zostało bowiem wykazane przez Inwestora, że planowana inwestycja nie będzie wymagała współpracy z siecią energetyczną na etapie użytkowania (w zakresie poboru energii), co należy uznać za konieczne, biorąc pod uwagę występowanie różnych typów instalacji fotowoltaicznych.
Inwestor zaskarżył opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w całości formułując następujące zarzuty:
I. Naruszenia prawa procesowego, tj.:
1) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza faktu, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii, nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji oznacza znaczne utrudnienie budowy jakiejkolwiek inwestycji związanej z odnawialnymi źródłami energii, a także całkowite pominięcie okoliczności, iż interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa w szczególności jeżeli weźmiemy pod uwagę ciągłe zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii jakim jest energia fotowoltaiczna,
2) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne uznanie, że inwestycja wskazana we wniosku - elektrownia fotowoltaiczna, wymaga zapewnienie uzbrojenia w instalacje elektroenergetyczne, podczas gdy wnioskodawca we wniosku wyraźnie wskazał, że zapotrzebowanie na energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej nie występuje, a ewentualne zapotrzebowanie na energię elektryczną wnioskodawca pokryje we własnym zakresie poprzez użycie agregatu prądotwórczego,
II. Naruszenia prawa materialnego, tj.:
1) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1 tego przepisu, podczas gdy z treści ww. normy wprost wynika, iż w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii, nie jest niezbędne spełnienie warunków z ust. 1 pkt 1 i 2,
3) art. 61 ust. 3 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że dla przedsięwzięcia w postaci elektrowni fotowoltaicznej musi być zapewnienie operatora sieci elektroenergetycznych o tym, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla budowy elektrowni, podczas gdy przy budowie wnioskowanej elektrowni nie wystąpi zapotrzebowanie na energię elektryczną z sieci, a zatem zapewnienie takie nie było wymagane,
4) art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w przypadku, gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem.
W związku z postawionymi zarzutami Inwestor wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Sprawa podlegała rozpatrzeniu w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach.
Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast materialnoprawną podstawę powyższej odmowy stanowiły art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 oraz art. 10 ust. 2a i u.p.z.p.
Według art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
Objęta wnioskiem inwestycja ma polegać na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 28 MW na części działki inwestycyjnej, a konkretnie na terenie o powierzchni zabudowy do 14,07 ha. Planowane przedsięwzięcie sprowadza się więc do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, a dokładnie z energii słonecznej. Nie ulega więc wątpliwości, że zamierzona inwestycja jest zalicza się do instalacji odnawialnych źródeł energii określonych w ww. przepisie.
Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów.
We wniosku Inwestor wskazał, że nie wystąpi zapotrzebowanie na energię elektryczną, a gdyby się pojawiło, zostanie zaspokojone przez agregat prądotwórczy Spółki. Przy czym w dniu [...] czerwca 2022 r. (a więc już po wydaniu przez organ I instancji decyzji), Inwestor przedłożył pismo E. S.A. w którym wskazano, że możliwość przyłączenia jakiekolwiek źródła energii elektrycznej rozpatrywana jest dopiero po wpłynięciu kompletnego wniosku o określenie warunków przyłączenia spełniającego wymagania określone w art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r poz. 716 ze zm.) oraz w § 7 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. z 2007 nr 93 poz. 623 ze. zm.). W ramach ww. oceny możliwości przyłączania może być wymagane sporządzenie stosownej ekspertyzy wpływu źródła na system elektroenergetyczny. Dopiero na podstawie wyników takiej ekspertyzy, a w przypadku jej niesporządzania - w oparciu o indywidualną techniczną ocenę, możliwe będzie ustalenie istnienia warunków przyłączenia źródła, co ponadto będzie podlegało ocenie pod kątem występowania ekonomicznych warunków do przyłączenia przedmiotowego źródła do sieci.
W ocenie organu, Inwestor nie wykazał, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie energii elektrycznej jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego a oświadczenie Inwestora, z którego wynika, że zapotrzebowanie na energię elektryczną wystąpi jedynie na etapie budowy farmy fotowoltaicznej i zostanie ono zaspokojone przy użyciu agregatu prądotwórczego zostało przez ten organ ocenione jako niewystarczające.
Tymczasem, jeśli organ odwoławczy powziął wątpliwość w powyższym zakresie w zakresie dostępności sieci energetycznej, powinien wskazać z jakich względów uznaje twierdzenia Inwestora za niewiarygodne. Przede wszystkim jednak powinien dążyć do jednoznacznego wyjaśnienia tej kwestii i wskazać, czego oczekuje od Inwestora, aby uznać, deklarowany sposób korzystania z energii elektrycznej na etapie budowy i eksploatacji farmy za wystarczający. Takich wskazań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma. Organ odwoławczy w ramach własnej inicjatywy dowodowej nie podjął żadnych działań zmierzających do ustalenia czy wykorzystanie agregatu prądotwórczego jest wystarczające dla etapu budowy farmy, a także czy na etapie jej dalszego funkcjonowania dostarczenie energii elektrycznej z zewnętrznego źródła będzie konieczne, przy uwzględnieniu tego, że elektrownia fotowoltaiczna będzie producentem takiej energii.
Odnosząc się do wyrażonego przez Kolegium oczekiwania, aby Inwestor wylegitymował się oświadczeniem przedsiębiorstwa energetycznego o zapewnieniu odbioru wyprodukowanej przez instalacje energii elektrycznej, Sąd stwierdza, że jest ono nieuzasadnione. Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716 ze zm.), należą do tej grupy przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i należało je poddać dokładnej analizie.
I tak, stosownie do postanowień art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy. Co istotne, zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 ustawy Prawo energetyczne, do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a (ubiegający się o przyłączenie źródła energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej - dopisek Sądu), dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z powyższego wynika, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. W przypadku inwestycji związanej z budową farmy fotowoltaicznej nie ma tym samym możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenie do sieci przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Na tą specyfikę słusznie zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 520/22).
Sąd nie podzielił także rozważań organu dotyczących tego, że konieczne jest ustalenie przez organ I instancji, czy obszar objęty wnioskiem jest przeznaczony pod lokalizację farmy wiatrowej w myśl art. 10 ust. 2a u.p.z.p.
Zgodnie z ww. przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem:
1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne;
2) urządzeń innych niż wolnostojące.
W ocenie Sądu, przytoczony przepis i określone w nim uwarunkowania nie mają jakiegokolwiek znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem jej przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy. W tym zakresie skład orzekający w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21, w którym wskazano, że "Dokonywanie rekonstrukcji treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie można utożsamiać z zastosowaniem systemowej wykładni prawa. Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym. Poza tym ustalenia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (określanym mianem aktu polityki planowania przestrzennego oraz aktem kierownictwa wewnętrznego i niebędącym, w myśl art. 9 ust. 5 u.p.z.p., aktem prawa miejscowego, wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (zob. art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), nie mogą z uwagi na ich wewnętrzy charakter wiązać organu wydającego decyzję administracyjną. Ta bowiem jest wydawana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących".
Z powyższych względów rozważania i wnioski organów administracji w kontekście przeznaczenia terenu w studium na budowę farmy fotowoltaicznej i ewentualnego wyłączenia stosowania przepisu art. 10 ust. 2a u.p.z.p., były chybione. Przepis art. 10 ust. 2a u.p.z.p. jest kierowany do organów przygotowujących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nie zaś do organów umocowanych do wydania decyzji o warunkach zabudowy, dla których to decyzji przesłanki zostały określone w art. 61 i następnych u.p.z.p.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, które wynikało z błędnej ich wykładni i zastosowania. Powyższe miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. W związku z tym, że uchybień dopuścił się również organ I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
O kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi [...] zł), Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu będzie uwzględnienie wykładni przepisów prawa przedstawionej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
Przywołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie www.nsa.orzeczenia.gov.pl.