II SA/BD 930/05

II SA/Bd 930/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz /sprawozdawca/
Małgorzata Włodarska /przewodniczący/
Wiesław Czerwiński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi B. A. S., Z. S., L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005r. nr SKO [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
II SA/Bd 930/05
UZASADNIENIE
A. S., Z. S. oraz L. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Kolegium powyższą decyzja utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ż. z dnia [...] 2005r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny zlokalizowany na części działki nr ewid. [...] w Ż. przy ulicy K..
Decyzja organu I instancji wydana została po rozpatrzeniu wniosku właściciela działki i budynku gospodarczego, S. S., na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Skarżący są właścicielami sąsiedniej działki o nr [...] zabudowanej jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym.
Z akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy w Ż. postanowieniem z dnia [...] 2003r. sygn. akt [...] dokonał zniesienia miedzy S. S., B. D. S., B. A. S., Z. S. i L. M. współwłasności nieruchomości położonej w Ż. przy ul. K. o powierzchni 0,0755 ha, dla której w V Wydział Ksiąg Wieczystych Sadu Rejonowego w Ż. prowadzi księgę wieczystą Nr [...] , w ten sposób, że działkę nr [...] o powierzchni 0,0398 ha zabudowaną budynkiem gospodarczym przyznać wnioskodawcom S. i B. małżonkom S. we współwłasności ustawowej małżeńskiej. Postanowienie Sądu uprawomocniło się 29 kwietnia 2005r.
Skarżący w odwołaniu wniesionym na decyzję Burmistrza Ż. z dnia [...] 2005r. nie podnieśli żadnych zarzutów merytorycznych przeciw zaskarżonemu rozstrzygnięciu. Stwierdzili, że ich wolą jest by nie zmieniać przeznaczenia budynku gospodarczego. Skarżący uważają, że w dalszym ciągu są właścicielami spornego budynku gospodarczego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie uwzględniło odwołania skarżących. W decyzji wydanej na podstawie art. 138§ 1pkt 1 Kpa w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdziło , że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
W uzasadnieniu organ powołał się na art. 4 ust. 1i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , co tez miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Organ stwierdził , ze nie zostały naruszone przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , a decyzja znajduje uzasadnienie w art. 59 ust. 1 i art. 60 powyższej ustawy.
W skardze do Sądu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Sporny budynek gospodarczy służy im jako zaplecze do budynku mieszkalnego . Obiekt ten inwestorowi został podarowany z dobrej woli. W 1990r. S. S. samowolnie zmienił użytkowanie budynku gospodarczego na mieszkalny. Ich zdaniem sprawa zniesienia współwłasności spornego obiektu jest cały czas w toku. Skarżący do skargi załączyli szkic budynku gospodarczego z 13 maja 1998r., który ma potwierdzać, że w wyniku kontroli z Urzędu Miasta w Ż. stwierdzono samowolnie dobudowany parter przez S. S.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153 , poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 z późn. zm)- dalej P.p.s.a.
Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy.
W rozpoznawanej sprawie akta zgromadzone w toku prowadzonego postępowania przed organami administracji oraz w toku postępowania sadowego nie dają podstaw do stwierdzenia, że zostały naruszone przepisy prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.
Załączone do akt administracyjnych sprawy postanowienie Sądu rejonowego w Ż. z dnia [...] 2003r. sygn. akt [...] , które stało się prawomocne z dniem 29 kwietnia 2004r. świadczy o tum, iż prawnym właścicielem gruntu wraz z budynkiem gospodarczym zlokalizowanego na działce nr 253/1 o powierzchni 0,0398 ha są S. i B. małżonkowie S..
Żadne inne osoby nie mają prawnego tytułu do spornej nieruchomości.
W aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających twierdzenia skarżących odnośnie dalszego prowadzenia postępowania w sprawie zniesienia współwłasności.
Stanowisko skarżących, iż sporny obiekt gospodarczy służy jako zaplecze gospodarcze dla budynku mieszkalnego stanowiącego ich własność nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Jest to jedynie interes faktyczny skarżących , który nie znajduje odzwierciedlenia w żadnym przepisie prawa.
Szkic załączony do skargi z dnia 13 maja 1998r. nie ma wpływu na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jest to kopia dokumentu , nie uwierzytelniona. Nie wynika z niej przed jakim organem prowadzone było postępowanie. Jest dokumentem z 1998r.
W ocenie Sadu, gdyby ustalenia organu poczynione w tym dokumencie wywołały skutki prawne , to organy uprawnione do prowadzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej , tj. organy nadzoru budowlanego, poczyniłyby odpowiednie kroki w celu wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie w drodze decyzji, a organy architektoniczno- budowlane , miałyby pełną wiedzę w tym zakresie.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustwi o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja spełnia przesłanki wynikające z powyższego przepisu.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. ( art. 134 § 1 P.p.s.a.). W świetle powyższego kontrola legalności działalności administracji publiczne sprowadza się do jego oceny pod kontem zgodności z przepisami prawa, ale tylko w granicach danej sprawy.
Sąd rozstrzygając w granicach sprawy nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przy kontroli zaskarżonych decyzji.
Z uwagi na powyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił jako nieuzasdnioną.