II SA/BD 91/22

II SA/Bd 91/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-03-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Joanna Janiszewska - Ziołek /przewodniczący/
Mariusz Pawełczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 48 ust. 1 i 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2025 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję [...] Inspektora [...] w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. (dalej "PINB"), na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 1257 ze zm.; obecnie tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 - dalej "k.p.a.") i art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 1202 ze zm. - dalej "p.b."), wstrzymał roboty budowlane związane z rozbudową salonu samochodowego, usytuowanego przy ul. [...] w T., zlokalizowanego na terenie dz. nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] od strony dz. nr [...] i [...] w obr. [...] i nałożył na inwestora przedmiotowej rozbudowy - A. Sp. z o.o. w T. obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 listopada 2018 r. następujących dokumentów:
- zaświadczenia Prezydenta Miasta T. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego;
- czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, opracowanych przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego;
- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
2. Na skutek zażaleń A. sp. z o.o. w T. (dalej również: "skarżąca", "spółka") oraz V. sp. z o.o. w T., Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy (dalej "WINB") postanowieniem z 14 listopada 2018r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu I instancji.
3. Wyrokiem z dnia 14 lipca 2020r. sygn. II SA/Bd 34/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględniając skargę A. sp. z o.o. w T. uchylił zaskarżone postanowienie WINB.
4. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy WINB postanowieniem z 26 maja 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 7 sierpnia 2018 r. Zdaniem organu doszło do samowolnej rozbudowy salonu samochodowego, a nie jak twierdzi strona skarżąca jedynie do budowy wiaty, która jest samodzielną budowlą. Ponadto organ odwoławczy jako prawidłowe uznał także określenie w postanowieniu PINB A. sp. z o.o. jako adresata nałożonych obowiązków. Wyrokiem z dnia 27 lipca 2020 r. sygn. II SA/Bd 996/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę A. sp. z o.o. w T. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 26 maja 2021r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Orzeczenie nie jest prawomocne.
5. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2021 r. PINB na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 p.b. (w związku z niewykonaniem postanowienia PINB z dnia 7 sierpnia 2018 r. wstrzymującego roboty budowlane przy rozbudowie salonu samochodowego i nakładającego na A. Sp. z o. o. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów legalizacyjnych) nakazał A. Sp. z o. o. rozbiórkę rozbudowanych części budynku salonu samochodowego usytuowanego przy ul. [...] w T., zlokalizowanej na terenie dz. nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w T., od strony dz. nr [...] i [...] w obr. [...] poprzez rozbiórkę:
- części budynku o wymiarach ok. 6,45 m x 18,5 m wraz z pomieszczeniem o wymiarach ok. 2,0 m x 3,55 m, usytuowanych w odległości ok. 5 m od granicy z dz. nr [...] w obr. [...] (mierzonej w najbliższym punkcie); częściowo murowane, a częściowo wykonane w konstrukcji stalowej (układ słupowo-wiązarowy) - ściany z płyt warstwowych; z dachem częściowo wykonanym w konstrukcji lekkiej z płyt trapezowych, a częściowo z dachem jednospadowym w konstrukcji stalowej, krytym blachą trapezową;
- części budynku w kształcie zbliżonym do litery L o długości ścian zewnętrznych (licząc od ściany najkrótszej w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara) ok.: 4,70 m, 13,55 m, 17,20 m, 10,55 m i 21,90 m, usytuowanej w odległości ok. 20 cm - 30 cm od ogrodzenia z dz. nr [...] w obr. [...], przy granicy z dz. nr [...] w obr. [...] oraz w odległości powyżej 5 m od granicy z dz. nr [...] w obr. [...]; wykonana w konstrukcji stalowej (układ słupowo-wiązarowy), ściany z płyt warstwowych; z dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej, krytym blachą trapezową;
- części budynku o wymiarach ok. 1,2 m x 5,15 m wykonanej w konstrukcji stalowej (układ słupowo-wiązarowy), ściany z płyt warstwowych, z dachem jednospadowym konstrukcji stalowej, krytym blachą trapezową; usytuowanej w odległości ok. 8 m od granicy z dz. nr [...] w obr. [...], stanowiącej powiększenie pomieszczenia myjni.
W uzasadnieniu organ wskazał, że wykonane roboty budowlane stanowią rozbudowę istniejącego budynku. Zarówno inwestor, jak i właściciel dz. nr [...] nie poczynili żadnych działań zmierzających do zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych. Nie tylko nie przedłożyli dokumentów nakazanych postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r., ale utrudniali działania organów nadzoru budowlanego ignorując wezwania i nie udostępniając budynku do kontroli.
6. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła zarówno spółka A. , jak również jej pełnomocnik, w których wniesiono o uchylenie decyzji organu I instancji.
Powyższemu rozstrzygnięciu zarzucono obrazę przepisów art. 3, art. 81 ust. 1 pkt 2 p.b., art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o nowelizacji ustawy Prawo budowlane, 7, art. 24, art. 77, art. 81, art. 84, art. 107, art. 156 k.p.a., a także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. dalej "p.p.s.a.").
7. Rozpoznając sprawę w postepowaniu odwoławczym WINB decyzją z dnia 9 grudnia 2021r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia organ przytoczył stan faktyczny sprawy oraz powołał treść stosownych przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Dalej wyjaśnił, że wykonane obiekty stanowią samowolną rozbudowę budynku salonu samochodowego, na którą inwestor winien był uzyskać pozwolenie na budowę, a czego nie uczynił. Z opracowanych przez PINB analiz wynika również, że obiekty będące przedmiotem niniejszego postępowania nie są wiatą, jak twierdzi inwestor, ale dodatkowymi pomieszczeniami wykorzystywanymi w związku z typową działalnością gospodarczą salonu samochodowego. PINB po analizie ujawnionej samowoli uznał, że istnieje możliwość doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem i legalizacji. W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r. wstrzymał prowadzenie robót oraz nakazał przedłożenie wymaganych dokumentów. Inwestor spornej rozbudowy pomimo świadomości grożących mu konsekwencji i zamiaru wydania przez PINB decyzji w sprawie (pismo z dnia [...] czerwca 2021r.) nie skorzystał z przysługującego mu prawa do legalizacji rozbudowy, co skutkowało wydaniem przez PINB decyzji rozbiórkowej przedmiotowej samowoli.
Odnosząc się do ekspertyzy nr 21/18 ze stycznia 2019r. opracowanej przez dr inż. Z. Z. oraz dr inż. MBA M. Z. WINB wyjaśnił, iż rozważania zawarte w ww. opracowaniu odnoszą się do wiaty, podczas, gdy żadna z rozbudowanych części budynku salonu nie jest wiatą. Jak wskazały oględziny każda część posiada dach, trzy ściany własne, a jako czwartą ścianę wykorzystuje ścianę istniejącego budynku (w przypadku części 1, 2 i 3) albo ścianę nr 2 w przypadku części nr 4 i jest trwale połączona z gruntem. Tym samym wykonując omawiane części obiektu wydzielono z przestrzeni dodatkową kubaturę i zwiększono powierzchnię użytkową, wykorzystywaną na działalność gospodarczą prowadzoną przez spółkę A. Sp. z o. o. z siedzibą w T. (salon samochodowy - sprzedaż samochodów nowych i używanych, serwis samochodowy, blacharnia, lakiernia, serwis, myjnia, itp.).
W ocenie organu odwoławczego PINB również w sposób prawidłowy wskazał adresata nakazanych obowiązków (przedłożenia dokumentów legalizacyjnych oraz rozbiórki), tj. spółkę A. Sp. z o. o. z siedzibą w T.. Z akt sprawy wynika, że inwestorem spornych obiektów budowlanych jest spółka U. Sp. z o. o. , która posiada ten sam nr NIP, KRS i REGON, co spółka A. Sp. z o. o. Zgodnie z art. 52 p.b., inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Spółka A. została wskazana jako adresat nakazanych obowiązków, ponieważ jest ona zarówno następcą prawnym U. Sp. z o. o. oraz obecnie użytkuje sporne obiekty budowlane. W ramach postępowania uzupełniającego WINB kilkukrotnie zwracał się do spółki E. Sp. z o. o. o przedstawienie dokumentów, na podstawie których A. Sp. z o. o. użytkuje nieruchomość należącą do E. Sp. z o. o. Spółka ta nie udzieliła w tej sprawie wyjaśnień, jak również nie przekazała żadnych dokumentów. Również spółka A. nie przekazała stosownych dokumentów.
8. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie spółka A. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji.
Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
1) obrazę art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. przez organ II instancji poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sprawie, którą dotychczas przynajmniej w znacznej części rozstrzygnięto inną decyzją ostateczną w zakresie opisanym w decyzji organu I instancji jako część oznaczoną nr 4 na załączniku graficznym do protokołu, na który powołuje się organ I instancji i organ II instancji w uzasadnieniu decyzji, a co do którego w zaskarżonej wydano wcześniej już merytoryczne rozstrzygnięcie o nakazie rozbiórki (układ słupowo-wiązarowy, schemat statyczny składa się z kratowego wiązara opartego na słupach, konstrukcję nośną obiektu tworzą słupy stalowe rozpięte na siatce prostokąta; dach jednospadowy konstrukcji stalowej; elementami nośnymi dachu są płatwie oparte na wiązarach kratowych itd.), gdyż co do stanu faktycznego w tym właśnie zakresie została już wcześniej wydana decyzja z dnia 30 sierpnia 2018r., która stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji albowiem została utrzymana w mocy przez organ II instancji, wobec powyższego konieczne stało się podniesienie zarzutu nieważności postępowania w powyższym zakresie, bowiem wydano decyzję w sprawie już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ponieważ stanowi wadę powodującą nieważność wydanej decyzji przez organ II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej układu słupowo-wiązarowy, schemat statyczny składa się z kratowego wiązara opartego na słupach, konstrukcję nośną obiektu tworzą słupy stalowe rozpięte na siatce prostokąta; dach jednospadowy konstrukcji stalowej; elementami nośnymi dachu są płatwie oparte na wiązarach kratowych itd.;
2) obrazę przez organ II instancji przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji polegające na pobieżnym i nierzetelnym odniesieniu się do zarzutu podniesionego przez A. Sp. z o.o. w odwołaniu od decyzji I instancji i stwierdzeniu na stronie 10 uzasadnienia decyzji, że część nr 4 załącznika graficznego do protokołu oględzin z dnia 23 marca 2021r. nie dotyczy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy z dyspozytywnej części decyzji organu I instancji (PINB) oraz uzasadnienia do tej decyzji wynika dokładnie odwrotnie tj. że organ w niniejszej sprawie w części objętej zarzutem - opisanej w załączniku nr 4 drugi raz orzeka w tej samej materii, co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem organ II instancji uchybił obowiązkowi rozważenia wszystkich okoliczności sprawy i nie wziął pod uwagę podnoszonego zarzutu nieważności postępowania, a jedynie w sposób pobieżny i bez uzasadnienia stwierdził, że zaskarżona decyzja w żadnej części nie dotyczy innego, ostatecznego rozstrzygnięcia organu wydanego w innej sprawie, zwłaszcza że organ I instancji nie wyjaśniał w uzasadnieniu swojej decyzji , że odniesienie się w załączniku graficznym nr 4 do protokołu oględzin ma jedynie charakter pomocniczy, a wręcz przeciwnie z treści zaskarżonej decyzji organu I instancji wynika wprost, że załącznik graficzny nr 4 do protokołu oględzin stanowi integralną część decyzji organu I instancji, stąd odmienne konstatacje organu II instancji w tym zakresie stanowią rażące naruszenie przepisów prawa;
3) obrazę art. 25 ustawy z 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy Prawo Budowlane oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 48 p.b. poprzez uznanie, że odniesieniu do stanu faktycznego w zakresie opisanym w zaskarżonej decyzji jako część oznaczona nr 4 na załączniku graficznym do protokołu, na który powołuje się organ w uzasadnieniu decyzji, a co do którego w zaskarżonej decyzji również wydano nakaz rozbiórki (układ słupowo-wiązarowy, schemat statyczny składa się z kratowego wiązara opartego na słupach, konstrukcję nośną obiektu tworzą słupy stalowe rozpięte na siatce prostokąta; dach jednospadowy konstrukcji stalowej; elementami nośnymi dachu są płatwie oparte na wiązarach kratowych itd.) stosuje się przepisy przed nowelizacją ustawy Prawo Budowlane, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia językowa przepisu art. 25 ustawy zmieniającej prowadzi do wniosku, że wcześniejsze uregulowanie sprzed nowelizacji stosuje się wyłącznie do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną, tymczasem stan faktyczny opisany w załączniku graficznym jako część oznaczona nr 4 jest sprawą zakończoną przed wejściem w życie nowelizacji ustawy Prawo budowlane, albowiem w dniu 7 sierpnia 2018r. PINB w tym zakresie wydał decyzję nakazującą rozbiórkę, która stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy Prawo Budowlane, stąd organ nie był uprawniony do ustalenia, że na kanwie całej sprawy objętej zaskarżoną decyzją mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo Budowlane sprzed nowelizacji, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia;
4) obrazę art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw poprzez uznanie w uzasadnieniu decyzji na stronie nr 6, że datą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie jest dzień 30 października 2017r., gdyż z tego dnia pochodzi pismo "zawiadomienie", w sytuacji gdy de facto postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na przedmiot postępowania toczy się z urzędu, zatem datą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie wbrew twierdzeniom organu II instancji nie jest data zawiadomienia (donosu), tylko datą wszczęcia postępowania jest w takiej sytuacji data podjęcia przez organ I instancji czynności w sprawie, przy czym dla skutecznego określenia tej daty zasadnicze znaczenie ma ustalenie czy przy dokonywaniu pierwszej czynności przez organ w tej sprawie skutecznie zostały zawiadomione wszystkie strony postępowania czy też nie, zwłaszcza że A. Sp. z o.o. prezentuje stanowisko, że w dniu 30 października 2017r. organ nie określił prawidłowo wszystkich stron postępowania i nie zawiadomił ich o jego wszczęciu, stąd przyjęcie daty wszczęcia na dzień 30 października 2017r. jest sprzeczne z procedurą administracyjną i mogło mieć wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie tej natury, że nieprawidłowe określenie wszczęcia daty postępowania w sprawie budowlanej powoduje, że organ II instancji zastosował nieprawidłowo przepisy prawa ustawy Prawo Budowlane, stosując ich brzmienie sprzed nowelizacji w zakresie art. 29-31;
5) obrazę art. 79 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że decyzja organu I instancji odpowiada przepisom prawa, w sytuacji gdy wbrew przepisowi prawa każda ze stron postępowania powinna być zawiadamiana o miejscu i terminie przeprowadzania dowodu ze świadków, biegłych czy oględzin w sytuacji gdy na kanwie niniejszej sprawy brak jest w aktach sprawy potwierdzenia zawiadomień o planowanych czynnościach do każdej ze stron postępowania, np. brak jest dowodu doręczenia zawiadomień o planowanych czynnościach T. B., J. M., E. Sp. z o.o., co miało wpływ na treść orzeczenia tej natury, że postępowanie dowodowe w sprawie nie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami k.p.a., a organ II instancji stojąc na czele zasady praworządności powinien powyższe okoliczności sprawdzić z urzędu, realizując tym samym zasadę oficjalności działania, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia;
6) obrazę przez organ II Instancji art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo, że był zobowiązany do zbadania całokształtu okoliczności sprawy w celu weryfikacji czy dana okoliczność została udowodniona przez organ I instancji, a zwłaszcza dokonując oceny dowodów w postaci zdjęć z geoportalu, gdzie organ II instancji w sposób chybiony uważa, że w 2006r. nie było badanych w postępowaniu obiektów, w sytuacji gdy w aktach sprawy nie występują (brak jest) zdjęcia z geoportalu z 31 grudnia 2006r., z okresu czasu od stycznia 2007r. do 2011r., co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem dostarcza wiedzy, że wbrew twierdzeniom organu II instancji data powstania badanych w niniejszym postępowaniu obiektów nie została ustalono w sposób pozwalający na jej rzetelne określenie, co ma taki wpływ na treść orzeczenia, że nie można było przesądzić jednoznacznie czy wskutek upływu czasu postępowanie w niniejszej sprawie nie powinno być umorzone z uwagi na upływ czasu;
7) obrazę przez organ II instancji art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że niezbędne dokumenty do wydania decyzji w niniejszej sprawie nie zostały przedłożone przez A. Sp. z o.o., w sytuacji gdy kwestii m.in. dokumentów, do których przedłożenia była wzywana A. Sp. z o.o. nie została wyjaśniona, ponieważ postanowienie nakładające na skarżącą obowiązek wydania dokumentów legalizacyjnych zostało zaskarżone do WSA w Bydgoszczy i oczekuje na rozstrzygnięcie, która to okoliczność jest potwierdzona na stronie nr 5 uzasadnienia przez organ II instancji, a jednocześnie okoliczność ta obligowała organ II instancji do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, gdyż jego wynik jest uzależniony od treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który jeszcze nie zapadł, a który może mieć wpływ na treść orzeczenia w niniejszej sprawie;
8) obrazę przez organ II instancji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji zaniechanie wydania postanowienia o zawieszeniu przedmiotowego postępowania w sytuacji gdy jego wynik zależy m.in. od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, które dotychczas nie zapadło, a w którym będzie rozstrzygana skarga na postanowienie WINB-WOP.7722.68.2018.TK/MK, utrzymujące w mocy postanowienie PINB w T. z dnia 7 sierpnia 2018r. wstrzymujące roboty budowlane związane z rozbudową salonu samochodowego przy ul. [...] i nakładające na skarżącą obowiązek przedstawienia określonych dokumentów legalizacyjnych, co ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, albowiem wskutek rozpoznania skargi może okazać się, że A. Sp. z o.o. nie słusznie była zobowiązana do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w kontekście podniesionych w skardze zarzutów;
9) obrazę art. 153 p.p.s.a. przez organ II instancji poprzez nieuwzględnienie zarzutu skarżącej, że organ I instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie zastosował się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wynikających z wyroku WSA w Bydgoszczy sygn. II SA/ Bd 34/19 w sytuacji gdy A. Sp. z o.o. w odwołaniu od decyzji I instancji wykazała, że organ ten nie poczynił żadnych dodatkowych ustaleń w niniejszej sprawie poza tymi, które były wskazywane przez organ przed wydaniem wyroku WSA, a w szczególności organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazał czy zrealizowane "obiekty" w jakikolwiek sposób ingerują w substancję budynku stanowiącego salon samochodowy, jeśli tak, to w jaki sposób i czy salon samochodowy i badane "obiekty" są powiązane konstrukcyjnie w jakikolwiek sposób, a w szczególności organ nie wykazał, czy badany "obiekt" jest w ogóle połączony z salonem samochodowym, jeśli tak, to w jaki sposób i czy ewentualnie użyty rodzaj "połączenia" wyczerpuje definicję rozbudowy, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, zwłaszcza że przedłożona do niniejszej sprawy opinii biegłego Z. Z. i M. Z. dostarcza wiedzy przeciwnej i wskazuje na nieprawidłowość wydania zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej również z technicznego punktu widzenia;
10) obrazę art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez organ I instancji poprzez uchybienie zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym i zaniechanie umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie przed wydaniem decyzji, poprzez zaniechanie pouczenia strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie;
11) obrazę art. 84 § 1 k.p.a. przez organ II instancji poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i koresponduje ze stanem faktycznym, w sytuacji gdy słuszny był zarzut A. Sp. z o.o. podniesiony w odwołaniu, a polegający na zaniechaniu przez organ I instancji powołania biegłego posiadającego fachową i specjalistyczną wiedzę techniczną z zakresu materiałoznawstwa celem dokonania oględzin spornego obiektu i wydania opinii, w sytuacji gdy sam organ I instancji w uzasadnieniu własnej decyzji stwierdza, że "brak było możliwości oceny materiału, z którego wykonano ściany zewnętrzne" - vide str. 4 uzasadnienia decyzji, "niemożliwym było jednoznaczne stwierdzenie sposobu fundamentowania" - vide str. 8 uzasadnienia, w sytuacji gdy strona antycypuje aby badane elementy stanowiły ściany czy przegrody w rozumieniu pojęć prawa budowlanego, jak również skarżąca zaprzecza stanowczo aby na kanwie analizowanej sprawy występowały fundamenty w rozumieniu prawa budowlanego, a nadto w sytuacji gdy organ poczynił ustalenia w uzasadnieniu decyzji co do konstrukcji, nośności, to powinien dokonać przeliczenia obciążeń, albowiem bez tych przeliczeń nie jest możliwe ustalenie czy badane elementy opierają się konstrukcyjnie na dotychczasowym budynku w sensie przenoszenia sił, czy jedynie opierają się o istniejący budynek, stąd brak było również podstaw na obecnym etapie do stwierdzenia czy mamy w ogóle do czynienia z rozbudową, jak również z uwagi na istotne braki w ustaleniach faktycznych wbrew twierdzeniom organu II instancji brak było możliwości prawidłowego zakwalifikowania przedmiotu postępowania, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia;
12) obrazę art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. przez organ II instancji poprzez nieuwzględnienie zarzutu skarżącej polegającego na zaniechaniu powołania biegłego z dziedziny budownictwa o specjalności w zakresie konstrukcji, posiadającego fachową i specjalistyczną wiedzę techniczną przy jednoczesnym oparciu rozstrzygnięcia na potocznych definicjach ze Słownika Języka Polskiego, w sytuacji gdy okoliczności sprawy uzasadniały pozyskanie wiadomości specjalnych, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy uzasadniało powołanie biegłego;
13) obrazę art. 80 k.p.a. przez organ II instancji poprzez stwierdzenie, że organ I instancji prawidłowo stwierdził samowolę budowlaną i w konsekwencji prawidłowo wydał decyzję o nakazaniu rozbiórki , w sytuacji gdy jak sam ustalił organ I instancji na stronie 6 uzasadnienia decyzji "uprawniony Inspektor PINB stwierdził, że istnieje możliwość rozbiórki każdej z badanych części bez negatywnego wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji istniejącego budynku salonu samochodowego" co wbrew ostatecznym ustaleniom organu II instancji dostarcza wiedzy o tymczasowości badanych elementów i podważa prawidłowość ustaleń co do samowoli budowlanej i zasadności nakazu rozbiórki;
14) obrazę art. 84 § 1 i § 2 k.p.a. przez organ II instancji poprzez faktyczne uznanie w ślad za organem I instancji de facto za biegłego w niniejszej sprawie pracownika PINB, który wydawał "ekspertyzę techniczną", w sytuacji gdy w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego uprawnienia budowlane pracownika PINB bez ograniczeń, również w zakresie konstrukcji, w sytuacji gdy "analiza techniczna", na którą powołują się organu obu instancji nie jest poparta żadnymi obliczeniami co do wytrzymałości konstrukcji, przenoszenia ciężarów, jak również nie znajduje merytorycznego uzasadnienia enigmatyczne dla adresata decyzji stwierdzenie zawarte w ekspertyzie technicznej, że żadna z części oznaczonych nr 1 (a, b, c,) 2, 3 i 4 na załączniku graficznym do protokołu nie jest samoistnym obiektem budowlanym, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia;
15) obrazę art. 107 § 3 k.p.a. przez organ II instancji poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn dla których odmówił zasadności podnoszonego w odwołaniu zarzutu dotyczącego oceny waloru wiarygodności opinii technicznej dr inż. Z. Z. i dr inż. MBA M. Z., którzy na potrzeby niniejszej sprawy dokonali oficjalnej, fachowej ekspertyzy technicznej w opracowaniu ze stycznia 2019r., którym osoby z uprawnieniami dokonały kwalifikacji przedmiotu niniejszej decyzji jako wiaty, w sytuacji gdy z uwagi na kategoryczność, kompletność i fachowość powyższego opracowania technicznego brak było wątpliwości co do tego, że na kanwie niniejszej sprawy mamy do czynienia z wiatą, co do której nie jest i nie było wymagane ani pozwolenie na budową, ani zgłoszenie bez względu na treść obowiązujących w chwili orzekania przepisów prawa, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia;
16) obrazę art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez organ II instancji poprzez nieuwzględnienie zarzutu odwołania i zaniechanie merytorycznego odniesienia się do podnoszonego zarzutu, a sprowadzającego się do wadliwego sporządzenia uzasadnienia decyzji I instancji z zaniechaniem wskazania i wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji stosownie do wymogów wynikających z op. cit. przepisów prawa, a zwłaszcza zarzutu zaniechania wyjaśnienia przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji czy na A. Sp. z o.o. wydano nakaz rozbiórki z tego powodu, że nie dopełniła obowiązku pozyskania pozwolenia na budowę, czy też z tego powodu, że zaniechała dokonania zgłoszenia prac, jak również poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu decyzji w którym roku rzekome prace budowlane były wykonywane i w jakim trybie A. Sp. z o.o. powinna postępować w związku planowaniem takich prac przed organami nadzoru budowlanego. Brak opisania powyższych okoliczności stanowił istotny brak uzasadnienia decyzji organu I instancji i w zasadzie uniemożliwiał skarżącej podjęcie merytorycznej polemiki z wydanym rozstrzygnięciem, co miało wpływ na treść orzeczenia organu I instancji, natomiast zaniechanie przez organ II instancji jakiegokolwiek odniesienia się do ponoszonego w odwołaniu od decyzji zarzutu opisanego powyżej powoduje, że odwołanie od decyzji organu I instancji nie zostało rozpoznane co do meritum, że nie rozpatrzono wszystkich podniesionych zarzutów, a samo uzasadnienie decyzji organu II instancji obarczone jest brakami formalnymi, które uniemożliwiają merytoryczną polemikę z zaskarżonym rozstrzygnięciem przed sądem administracyjnym;
17) obrazę art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. przez organ II instancji poprzez uznanie, za odpowiadającą prawu decyzję organu I instancji, w której zaniechano wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a które miały istotny wpływ na wyniki sprawy i były podnoszone w odwołaniu od decyzji jako zarzuty zaniechania wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zarzuty uchybienia zasadzie prawdy obiektywnej poprzez:
- zaniechanie ustalenia, w którym konkretnie roku miało dojść do wykonania prac objętych nakazem rozbiórki, zwłaszcza że wydruki zdjęć lotniczych z geoportalu z 2006r., 2011r. i 2016r. nie dostarczają wiedzy jak wyglądał obiekt w latach od 2006r. do 2011r., a okoliczność ta ma istotne znaczenie dla ustalenia daty powstania "zmian" na badanej nieruchomości, albowiem od ustalenia tej daty zależy możliwość prawa wydania nakazu rozbiórki lub brak takiej możliwości, nadto nie ustalono z jakiego miesiąca pochodzą zdjęcia z 2006r., jak również brak jest danych co do stanu nieruchomości w okresie od 2006r. do 2011r.;
- organ II instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji czy w latach 2007r. do 2010r. "zmiany budowlane" stanowiące przedmiot decyzji organu I instancji już istniały czy też nie, co miało wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie;
- organ II instancji nie odniósł się w ogóle do podnoszonego w odwołaniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji, a polegającego na błędnym ustaleniu, niezgodnym z okolicznościami faktycznymi, że w części 1b i 1c występuje fundament, albowiem fundamenty tam nie występują w ogóle, czego dowodem była załączona do odwołania od decyzji organu I instancji dokumentacja fotograficzna, z której wynika ponad wszelką wątpliwość, że w części 1b jest układ słupków, które z technicznego punktu widzenia nie mają nic wspólnego z definicją fundamentu, która występuje w szeroko pojętym prawie budowlanym;
- organ II instancji nie odniósł się w ogóle do podnoszonego w odwołaniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji, a polegającego na błędnym ustaleniu, niezgodnym ze stanem faktycznym i prawnym, że w części 1b i 1c występuje ściana lub trwała przegroda w rozumieniu pojęć i definicji prawa budowlanego, w sytuacji gdy te elementy potraktowane jako ściana przez organ I instancji, są de facto tymczasowymi, nietrwałymi przegrodami ze styropianu, na co w ogóle organ I instancji nie zwrócił uwagi podczas oględzin i czego w ogóle nie ustalił, a do okoliczności tej mimo wyraźnie podnoszonego zarzutu nie odniósł się organ II instancji w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji co oznacza, że nie rozpoznał sprawy co do istoty;
- organ II instancji nie odniósł się w ogóle do podnoszonego w odwołaniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji, a polegającego na nieprawidłowym ustaleniu przez organ I instancji, że brak było po stronie organu w toku oględzin możliwości ustalenia z jakiego materiału wykonane są ściany, albowiem ponad wszelką wątpliwość organ I instancji taką możliwość posiadał, a po wtóre jeśli nawet organ uznał, że taka możliwość w zakresie ustaleń nie istniała, to powinien powołać biegłego albowiem jest istotna okoliczność dotycząca niniejszej sprawy, która miała wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a do której mimo wyraźnego zarzutu nie odniósł się organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji;
- organ II instancji nie odniósł się w ogóle do podnoszonego w odwołaniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, że aby uzyskać stateczność to należało zbudować fundamenty w sytuacji gdy zarówno z technologicznego punktu widzenia, jak również opierając się na prawach fizyki należy zwrócić z całą mocą uwagę, że do uzyskania stateczności nie jest konieczne posadowienie fundamentów, zatem wniosek organu I instancji nie dość, że nie koresponduje ze stanem faktycznym gdyż fundamenty nie zostały posadowione w ogóle , to również jest zbyt daleko idącym wnioskiem z punktu widzenia wiedzy fachowej, albowiem istnieją powszechnie znane technologie, które zapewniają stateczność, a nie wymagają użycia fundamentów;
- organ II instancji nie odniósł się w ogóle do podnoszonego przez A. Sp. z o.o. w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, że w badanym "obiekcie" co do którego wydano nakaz rozbiórki zastosowano płatwie na które organ powołuje się w załączniku nr 4, w sytuacji gdy takie elementy nie zostały zastosowane i nie istnieją w badanym przez organ obszarze, albowiem elementy opisywane przez organ jako płatwie nie są elementami stalowymi (natomiast cechą odróżniającą płatwie jest materiał, z którego są wykonywane, bowiem płatwie są elementami stalowymi) a na kanwie badanej sprawy mamy do czynienia jedynie z blachą trapezową, która jest charakterystyczna dla konstrukcji tzw. lekkich, tymczasowych, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy gdyż organ II instancji w ogóle nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do powyższego zarzutu, co miało wpływ na treść orzeczenia;
- organ II instancji nie odniósł się w ogóle do podnoszonego w odwołaniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, że na badanym obiekcie zlokalizowane są fundamenty, w sytuacji gdy przy granicy działki spornej z działką przy ul. [...] w ogóle nie ma fundamentów, ani żadnych elementów wyglądających podobnie do fundamentów, a w pozostałym zakresie opisywane przez organ słupy są mocowane do podłoża jedynie śrubami, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;
- organ II instancji nie odniósł się w ogóle do podnoszonego w odwołaniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegający na zaniechaniu przez organ I instancji ustalenia w części 1a, 1b, 1c oraz 2 i 3 czy widoczne przegrody są w ogóle ścianami bądź przegrodami trwałymi, jak również organ zaniechał ustalenia w jaki sposób oparto konstrukcję o ścianę główną salonu samochodowego, a przede wszystkim organ zaniechał ustalenia czy konstrukcja jest demontowalna bez naruszenia substancji salonu, co miało wpływ na treść orzeczenia, ponieważ brak odniesienia się do powyższych okoliczności przez organ II instancji pozbawia stronę możliwości merytorycznej polemiki z zaskarżonym rozstrzygnięciem;
- organ II instancji nie odniósł się w ogóle do podnoszonego w odwołaniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych organu I instancji polegającego na nieuwzględnieniu istotnej okoliczności, że blachy trapezowe badanej konstrukcji są oparte na kątownikach przytwierdzonych za pomocą odkręcanych śrub do ściany salonu samochodowego, co zupełnie zostało pominięte przez organ I instancji, a dowodzi tymczasowości obiektu i tym samym miało to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji, a zaniechanie odniesienia się do tego zarzutu podnoszonego w odwołaniu przez organ II instancji ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji i powoduje nierozpoznanie sprawy z odwołania co do istoty;
18) obrazę art. 48 ust. 1 oraz ust. 3 i ust. 4 p.b. poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu prawa i w konsekwencji w ślad za decyzją organu I instancji nieprawidłowe uznanie, że na kanwie niniejszej sprawy mamy do czynienia z rozbudową w sytuacji gdy na obecnym etapie stwierdzenia powyższe są co najmniej przedwczesne, choćby z tego powodu że podczas kontroli organ nie ustalił masy całkowitej badanego "obiektu", ani rozmiarów badanej konstrukcji w czasie kontroli, tym samym organ nie mógł poczynić wiążących ustaleń czy wykonane roboty budowlane wpłynęły na parametry techniczne budynku salonu samochodowego, a tym samym czy mamy do czynienia z rozbudową istniejącego obiektu budowlanego czy też nie, zwłaszcza że nie jest prawdą aby konstrukcja zadaszenia badanego "obiektu" opierała się na ścianach salonu samochodowego, a organ nie obliczył w jakim zakresie, z jaką siłą dochodzi do obciążenia ścian salonu samochodowego i czy ma to istotne znaczenie dla dotychczasowej konstrukcji salonu samochodowego, zwłaszcza że z opinii Z. Z. i M. Z. , która zawiera precyzyjne dane techniczne wynika jednoznacznie, że wykonane roboty budowlane nie wpłynęły na parametry techniczne istniejącego budynku (vide strona 13 opinii), co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, albowiem nie dawało podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, a dodatkowo organ II instancji nie odniósł się do tego zarzutu podnoszonego w odwołaniu od decyzji organu I instancji jako błąd w ustaleniach faktycznych;
19) obrazę przez organ II instancji art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe oznaczenie w decyzji przedmiotu postępowania, a ściślej nieruchomości, której dotyczy decyzja, co sugeruje że decyzja dotyczy innej nieruchomości, albowiem z decyzji organu II instancji wynika adres nieruchomości [...], a przedmiotem postępowania była decyzja dotycząca nieruchomości położonej w T. pod adresem [...], co miało wpływ na treść orzeczenia, gdyż nie wiadomo którą de facto nieruchomość miał na myśli organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję w sprawie;
20) obrazę przez organ II instancji art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wskutek podniesionych w odwołaniu zarzutów uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania jej do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji gdy zachodziła uzasadniona potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co miało wpływ na treść orzeczenia organu II instancji ponieważ zostało utrzymane w mocy orzeczenie organu I instancji gdy wydane zostało na podstawie pobieżnie ustalonych okoliczności faktycznych i ustaleń nie odpowiadających w ogóle rzeczywistemu stanowi faktycznemu.
Skargę na powyższą decyzję złożył również pełnomocnik spółki, który wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie decyzji organu I i II instancji i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
1) obrazę art. 3 ust. 3 p.b. poprzez jego niezastosowanie. Gdyby organ administracyjny zastosował ww. przepis uznał by, że obiekt wykonany przez skarżącą stanowi budowle, ponieważ obiekt ten nie jest budynkiem, gdyż nie jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;
2) obrazę art. 3 ust. 2 p.b. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, iż obiekt wykonany przez skarżącą stanowi budynek - albowiem stanowi on obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;
3) obrazę art. 3 ust. 6 p.b. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że roboty wykonane przez skarżącą stanowią rozbudowę salonu samochodowego;
4) obrazę art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 81 ust. 1 p.b. poprzez błędne zastosowanie i nakazanie skarżącemu dokonania rozbiórki - opisanej w decyzji - części budynku salonu samochodowego mimo, iż prace budowlane wykonane przez skarżącego nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, ani nie wymagały zgłoszenia, ponieważ stanowiły wykonanie budowli, a nie budynku;
5) obrazę art. 24 § 1 13 k.p.a. poprzez niezastosowanie i w konsekwencji nie wyłączenie od udziału w niniejszej sprawie pracowników organu sporządzających protokół oględzin z dnia 23 maja 2021r. R. B. - Powiatowego Inspektora PINB PGT i M. G.-K. - Inspektora Nadzoru Budowlanego PINB PGT - mimo, iż zachodziły okoliczności, które podważały bezstronność ww. osób;
6) art. 81 k.p.a. przez dokonanie przez organ administracyjny błędnej (dowolnej) oceny materiału dowodowego, a w szczególności protokołu kontroli z dnia 23 lipca 2017r. wraz z załącznikami, protokołu kontroli z dnia 13 listopada 2017r. wraz z załącznikami, ekspertyzy nr [...] ze stycznia 2019r., protokołu kontroli z dnia 23 marca 2021r. wraz z załącznikami oraz analizy technicznej, czego konsekwencją były następujące błędne ustalenia:
- przy części 1 a):
- konstrukcja nie jest połączona z istniejącym budynkiem salonu w sposób, który uniemożliwiałby jego rozbiórkę bez uszkodzenia budynku salonu samochodowego;
- brak możliwości ustalenia materiału, z którego wykonano ściany zewnętrzne;
- jedna ze ścian wspólna z budynkiem salonu samochodowego
- przy części 1 b):
- ściany zewnętrzne wykonane w technologii murowanej;
- jedna ze ścian wspólna z budynkiem salonu samochodowego;
przy części 1 c).:
- z uwagi na stateczność i bezpieczeństwo konstrukcji zakłada się, że słupy muszą być utwierdzone w fundamencie;
przy części 2:
- z uwagi na stateczność i bezpieczeństwo konstrukcji zakłada się, że słupy muszą być utwierdzone w fundamencie;
- konstrukcję nośną obiektu tworzą słupy stalowe rozpięte na siatce prostokątów oraz ściana nośna - zewnętrzna salonu samochodowego;
przy części 3:
- z uwagi na stateczność i bezpieczeństwo konstrukcji zakłada się, że słupy muszą być utwierdzone w fundamencie; gdyby jednak organ dokonał swobodnej oceny materiału dowodowego doszedłby do innych wniosków a mianowicie: obiekt - wiata może istnieć samodzielnie, jednak warunkiem istnienia tej wiaty jest zachowanie wspólnej przegrody z częścią 2 - układ słupów i kratownic - brak połączenia z obiektem pierwotnym. Słupy nośne nie są zabetonowane, ich podstawa jest natomiast przytwierdzona do posadzki za pomocą śrub. Wiata przylega do ściany budynku pierwotnego. Fakt że jedna z kratownic jest przymocowana do ściany za pomocą śrub przelotowych nie przesądza tego, że ta część nie może funkcjonować samodzielnie. Możliwe jest podparcie kratownicy na dodatkowym słupie, bez obecnego jej podparcia na ścianie. Demontaż też części jest możliwy, bez jakiegokolwiek naruszenia ścian budynku pierwotnego, a tym bardziej elementu konstrukcyjnego. Rozbiórka obiektu nie powodowałaby uszkodzenie budynku salonu samochodowego. Organ nie przeprowadził żadnych oględzin w tym zakresie, nie stwierdził, czy ściany te są połączone ze sobą. Ściana o lekkiej konstrukcji jest dobudowana do ściany salonu - więc jej rozbiórka nie powoduje uszkodzenia budynku. Organ sam sobie zaprzecza twierdząc, że "brak możliwości ustalenia materiału z jakiego wykonano ściany zewnętrzne", skoro pod 1b stwierdza, że ściany wykonano w technologii murowanej. Nie jest to stwierdzenie prawdziwe, ponieważ zastosowano układ konstrukcyjny słupowo analogicznie jak w części 2. Ściana zewnętrzna stanowi podparcie blachy trapezowej (kalenica); podparcie to zrealizowane jest na przykręconych przelotowe przez ścianę śrubach mocujących kątownik 100 x 100 mm , na którym oparta jest blacha trapezowa stanowiąc poszycie dachu. Ewentualna rozbiórka nie naruszy obiektu salonu samochodowego. Słupy nie są posadowiona na fundamencie. Konstrukcja dachu nie jest oparta na ścianie istniejącego budynku salonu, albowiem - co widać na zdjęciach - blaszany dach oparty jest na kątownikach 100 x 100 mm i przytwierdzonych do ściany salonu śrubami przelotowo. To rozwiązanie można zastąpić układem słupowo - kratownicowym - a taka wiata będzie przylegać do ściany salonu. Rozbieralność - nie narusza budynku salonu; (sposób posadowienia słupów i oparcia kalenicy dachu/ blachy trapezowej widoczny na zdjęciach organu z kontroli 21 marca 2021r.). Nie jest widoczne zatopienie słupów w posadzce betonowej - to co widać to tzw. nadlewki wyrównujące posadzkę przy niektórych słupach. Wiata postawiona jest na lekkiej konstrukcji słupowo-kratownicowej, miejscami podparta (w szczególności płyty trapezowe dachu) do ściany budynku salonu. Organ powinien dokonać obliczenia masy konstrukcji, na jaką się powołuje. Wymiary elementów kratownic i słupów są dostępne, tak samo jak użytych profili, co widać na zdjęciach, to są znormalizowane wyroby hutnicze i gdyby wykonano pomiary tych elementów to na podstawie masy poszczególnych wyrobów można z dużą dokładnością obliczyć masę, a tego nie zrobiono. Przyjęło a priori, że masa jest duża - co nie jest prawdą. Masa poszczególnych elementów konstrukcji jest na tyle mała, że przy jej montażu nie zachodziła konieczność stosowania dżigów, czy innych maszyn i urządzeń, montaż był możliwy w sposób tradycyjny. Obiekty nie są trwale połączone, są jedynie "przystawione" do istniejącego budynku, wykorzystano podparcie blachy trapezowej dachu i kilku kratownic na ścianach. Oparcie kratownic, czy oparcie blachy trapezowej na ścianie nie stanowi połączenia w sensie konstrukcyjnym, budowlanym. W przypadku, gdyby zaszła konieczność rozbiórki tych wiat - jedynymi pracami jakie należałoby wykonać byłaby naprawa elewacji budynku salonu - uzupełnienie ścian, styropianu/ocieplenia i położenie nowej warstwy tynku. Budowle te nie mają trwałego powiązania z budynkiem salonu np. wspólnych ścian (dobudowanie do ściany, to nie to samo co wspólna ściana (np. w mieszkaniu między pokojami), wspólnego dachu - tylko dach wiaty w niektórych miejscach , nie wszędzie przylegający lub nietrwale podparty na ściankę;
7) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sprawie, którą w części rozstrzygnięto inną decyzją ostateczną administracyjną - tj. decyzją z dnia 30 sierpnia 2018r. PINB.450.90.2017.EF Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. przez organ II instancji: decyzja Kujawsko Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 18 października 2018r. WINB-WOP.7721.110.2018.PJ, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 września 2019r. sygn.. akt II SA/Bd 1421/18) w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego o konstrukcji stalowej, obitej płytą warstwową z dachem jednospadowym z blach na dźwigarach stalowychkratowych, opartych na konstrukcji obiektu salonu samochodowego (w części użytkowej jako magazyn i usytuowanej na terenie dz. nr [...] w Obr. [...], w zbliżeniu do granicy z dz. nr [...] w obr. [...]; w kształcie zbliżonym do litery "T"), o wymiarach zewnętrznych 5,00 m x 17,30 m i wysokości max - 4,20 m (mierzonej wewnątrz od poziomu 0 do zadaszenia z blachy), usytuowanego na terenie dz. nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w T. w zbliżeniu do granicy z dz. nr [...] w obr. [...], pobudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę - w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji w części opisowej analizy technicznej z dnia [...] marca 2021r. oraz w załączniku graficznym do analizy (część 4), czego konsekwencją jest nieważność zaskarżonej decyzji.
9. W odpowiedzi na skargi organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o ich oddalanie.
10. Postanowieniem z dnia [...] października 2022 r. tut. Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie.
11. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2024 r. Sąd podjął zawieszone postepowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
12. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl natomiast art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
13. Zgodnie z art. 48 ust. 1 p.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 września 2020 r., organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:
1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo
2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 48 ust. 2 p.b.).
Stosownie do art. 48 ust. 3 p.b., w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:
1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.
W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4 p.b.). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art.48 ust. 5 u.p.b.).
Zdaniem Sądu, z powyższych przepisów jasno wynika, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych postanowieniem, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b., tj. nieprzedłożenia przez zobowiązanego wymaganych prawem dokumentów, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części.
Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. działając na podstawie art. 123 k.p.a. i art. 48 ust. 2 i 3 p.b. wstrzymał roboty budowlane związane z rozbudową salonu samochodowego usytuowanego przy ul. [...] w T., zlokalizowaną na terenie dz. nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] od strony dz. nr [...] i [...] w obr. [...] i nałożył na inwestora przedmiotowej rozbudowy - A. Sp. z o.o. w T. obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 30 listopada 2018 r. następujących dokumentów:
- zaświadczenia Prezydenta Miasta T. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego,
- czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, opracowanych przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego;
- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Na skutek zażaleń A. sp. z o.o. w T. oraz V. sp. z o.o. w T., Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy postanowieniem z 14 listopada 2018 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu I instancji. Wyrokiem z 14 lipca 2020 r. sygn. II SA/Bd 34/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, uwzględniając skargę A. sp. z o.o. w Toruniu, uchylił zaskarżone postanowienie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy postanowieniem z 26 maja 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 7 sierpnia 2018 r. Powyższe orzeczenie podlegało kontroli tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 27 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 996/21 oddalił skargę spółki na ww. postanowienie. Powyższy wyrok wskutek wywiedzionej przez skarżącą skargi kasacyjnej podlegał ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 7 maja 2024 r. sygn. akt II OSK 693/23 oddalił skargę kasacyjną. Wyrok ten jest prawomocny i zgodnie z art. 170 p.p.s.a. wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Podkreślić należy, że specyfika postępowania legalizacyjnego powoduje, że po wydaniu przez organ I instancji postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 p.b., zakres zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uzależniony jest w całości od aktywności strony zobowiązanej do przedłożenia odpowiednich dokumentów. Niespełnienie w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 p.b. stanowi podstawę obligującą organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o nakazie rozbiórki.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie wykonała obowiązków nałożonych na nią powołanym wcześniej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. z dnia 7 sierpnia 2018 r. Nie wystąpiła także o zmianę terminu wykonania tych obowiązków. Zasadnie zatem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę wskazanego obiektu budowlanego.
14. W ocenie Sądu, zarzuty skarg w istocie zmierzały do ponownego rozpatrzenia sprawy obecnie zakończonej już prawomocnym wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 27 lipca 2022 r., co z uwagi na art. 170 p.p.s.a. nie było możliwe. W kontekście sformułowanych zarzutów wyjaśnić zatem należy, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Otóż postępowanie zakończone ostateczną decyzją WINB z dnia 18 października 2018 r., nr WINB-WOP.7721.110.2018.PJ utrzymującej w mocy decyzję PINB z dnia 30 sierpnia 2018 r., nr PINB.450.90.2017.EF o nakazie E. sp. z o.o. w T. rozbiórki obiektu budowlanego o konstrukcji stalowej (...) w części użytkowanej jako magazyn i usytuowanej na terenie dz. nr [...] obr. [...] w zbliżeniu do granicy z dz. nr [...] w kształcie zbliżonym do litery "T", o wymiarach zewnętrznych 5,00 x 17,30 m (...) usytuowanego na terenie dz. nr [...] przy ul. [...] w T. w zbliżeniu do granicy z dz. nr [...], pobudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę - dotyczy innego obiektu stanowiącego rozbudowę istniejącego salonu samochodowego wybudowanego na działce nr [...] (por. pismo WINB z 23 lutego 2022 r. wraz z załącznikiem graficznym k. 86-88 akt sądowych II SA/Bd 996/21). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawomocnym wyrokiem z dnia 24 września 2019 r. sygn. II SA/Bd 1421/18 oddalił skargę inwestora – E. sp. z o.o. na powyższą decyzję. Powyższe orzeczenia podlegało kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 6 czerwca 2023 r. oddalił skargę kasacyjną.
Zaskarżona obecnie do Sądu decyzja rozbiórkowa dotyczy natomiast innych części rozbudowanego bez pozwolenia na budowę salonu samochodowego usytuowanego przy ul. [...] w T. (rozbudowa o kształcie zbliżonym do litery "T" w zestawieniu do protokołu z 13 listopada 2017 r. oznaczonych jako 1a, 1b, 1c, 2 i 3) zlokalizowanej na terenie dz. nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w T., od strony dz. nr [...] i [...] w obr. [...] tj.:
- części budynku o wymiarach ok. 6,45 m x 18,5 m wraz z pomieszczeniem o wymiarach ok. 2,0 m x 3,55 m, usytuowanych w odległości ok. 5 m od granicy z dz. nr [...] w obr. [...] (mierzonej w najbliższym punkcie); częściowo murowane, a częściowo wykonane w konstrukcji stalowej (układ słupowo-wiązarowy) - ściany z płyt warstwowych; z dachem częściowo wykonanym w konstrukcji lekkiej z płyt trapezowych, a częściowo z dachem jednospadowym w konstrukcji stalowej, krytym blachą trapezową;
- części budynku w kształcie zbliżonym do litery L o długości ścian zewnętrznych (licząc od ściany najkrótszej w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara) ok.: 4,70 m, 13,55 m, 17,20 m, 10,55 m i 21,90 m, usytuowanej w odległości ok. 20 cm - 30 cm od ogrodzenia z dz. nr [...] w obr. [...], przy granicy z dz. nr [...] w obr. [...] oraz w odległości powyżej 5 m od granicy z dz. nr [...] w obr. [...]; wykonana w konstrukcji stalowej (układ słupowo-wiązarowy), ściany z płyt warstwowych; z dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej, krytym blachą trapezową,
- części budynku o wymiarach ok. 1,2 m x 5,15 m wykonanej w konstrukcji stalowej (układ słupowo-wiązarowy), ściany z płyt warstwowych, z dachem jednospadowym konstrukcji stalowej, krytym blachą trapezową; usytuowanej w odległości ok. 8 m od granicy z dz. nr [...] w obr. [...], stanowiącej powiększenie pomieszczenia myjni.
Ponadto w kontekście powyższych ustaleń wyjaśnić również należy, że brak było podstaw do zawieszenia niniejszego postepowania, o co wniósł na rozprawie pełnomocnik uczestnika postepowania. Otóż z przedłożonego na rozprawie wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2653/24 wynika, że przedmiotem zaskarżenia w tym postepowaniu spółka E. uczyniła postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 grudnia 2023 r. utrzymującego w mocy postanowienie tego organu z dnia 20 października 2023 r. o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w T. z dnia 30 sierpnia 2018 r., nr PINB.450.90.2017.EF o nakazie E. sp. z o.o. w T. rozbiórki obiektu budowlanego. Wynik tego postepowania pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postepowania, bowiem dotyczy ono postepowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 24 września 2019 r. sygn. II SA/Bd 1421/18, a zatem innej części rozbudowanego salonu samochodowego.
Zaakcentowania również w tym miejscu wymaga, że kwalifikacji wykonanych robót dokonał już tut. Sąd w przywołanym wcześniej prawomocnym wyroku z dnia 27 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 996/21, który przesądził, że samowolnie zrealizowane roboty budowlane doprowadziły nie do powstania nowego obiektu budowlanego (wiaty), konstrukcyjnie odrębnego od budynku salonu samochodowego, ale rozbudowy tego ostatniego. Zarówno w sensie konstrukcyjnym, jak i użytkowym, nie ulega bowiem wątpliwości, że w następstwie robót stanowiących przedmiot przeprowadzonego postępowania doszło do zapewnienia możliwości przemieszczania się pomiędzy starymi i nowymi częściami budynku pełniącymi funkcje komplementarne względem przeznaczenia podstawowego obiektu (salonu samochodowego). Wyrazem tego była zmiana bryły budynku powodująca zwiększenie jego długości i szerokości. Zrealizowanie robót objętych postępowaniem, jak wskazał Sąd, podzielając stanowisko KPWINB, wiązało się z budową dachu i przegród budowlanych skutkujących tym, że rozbudowana część została wydzielona z przestrzeni stając się obiektem kubaturowym, której to cechy budowla będąca wiatą jest pozbawiona. Zatem formułowane w tym zakresie zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Ponadto wyjaśnienia wymaga, że pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w ramach prowadzonych postepowań nie działają jako biegli tylko jako wyspecjalizowani pracownicy organu budowlanego. Ponadto odnosząc się do eksponowanego w skardze zarzutu braku powołania w niniejszym postepowaniu biegłego wskazać należy, że jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 693/23 oddalającym skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z dnia 27 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 996/21, którymi to wyrokami Sąd jest związany (...) odrzucić należy, jako nieuwzględniający podstawowych zasad prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania wyjaśniającego (dowodowego), pogląd skarżącej zakładający, że "przedmiot sprawy", odnoszony do oznaczenia rozbudowanej części obiektu budowlanego, powinien zostać określony przez biegłego, ponieważ jego udokumentowanie przez pracownika organu nie jest możliwe, jeżeli jego "postanowienia i decyzje są kwestionowane w administracyjnym toku instancji i przed sądami administracyjnymi". Czynnikiem determinującym zasadność skorzystania przez organ ze środka dowodowego, jakim jest opinia biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.), jest zaistnienie w sprawie kwestii, których rozważenie wymaga posłużenia się "wiadomościami specjalnymi", nie jest nim natomiast sporność określonych faktów, będąca wynikiem odmiennej ich oceny przez organ i stronę postępowania.
Ponadto organy prawidłowo wskazały, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy Prawa budowlanego sprzed nowelizacji, co również zostało przesądzone przez tut. Sąd w wiążącym wyroku z dnia 27 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 996/21.
Nie są zasadne także pozostałe zarzuty skargi. W ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie nie naruszało ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury, w tym art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., bowiem decyzja wydana w sprawie oparta jest na dokładnie i wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a nadto jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organy zastosowały właściwą podstawę prawną, którą prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Ponadto organ odwoławczy dochował zasady z art. 15 k.p.a., bowiem dokonał ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając kompleksową ocenę całego zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu organ w sposób właściwy ustalił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, nie pomijając żadnego ważkiego wątku. Powyższe stanowi o prawidłowym przeprowadzeniu postępowania. Natomiast okoliczność, że ocena zgromadzonych dowodów doprowadziła organy do odmiennych wniosków od oczekiwanych przez skarżącą, w realiach rozpatrywanej sprawy, nie może uzasadniać zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Przy czym zaakcentowania wymaga, że organ odwoławczy nie ma obowiązku odnoszenia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Z uwagi na treść skargi, należy podkreślić, że również Sąd nie jest zobowiązany do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów w niej podniesionych, a tylko do tych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co też uczynił.
15. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
J. Janiszewska-Ziołek A. Klotz M. Pawełczak