II SA/Bd 84/23

II SA/Bd 84/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Leszek Tyliński /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Owczarzak
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2023 r. sprawy ze skargi J. Ś. i Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej granice nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją znak: [...] z dnia [...] września 2013r. Wójt Gminy F. zatwierdził granice nieruchomości działki gruntu nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym S. G., gm. F., stanowiącej własność H. i R. C. z gruntami przyległymi, tj. :
- nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym S. G., gmina F., stanowiącej własność T. i Z. Ś.,
- nr [...], nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym S. G., gmina F., stanowiących własność Gminy F.,
- nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym S. G., gmina F., stanowiącej własność J. C., przez uprawnionego geodetę T. K..
Pismem z dnia [...] lipca 2022r. J. Ś. (zwana dalej skarżącą) złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji. Jako podstawę swojego żądania skarżąca wskazała art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przy czym organ miał się dopuścić rażącego naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W jej opinii dokumentacja techniczna w postaci operatu [...] nie została przed wydaniem decyzji zgłoszona do państwowego zasobu geodezyjno–kartograficznego, a w jej ocenie miała to potwierdzać kontrola dokumentacji przeprowadzona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, co wynika wprost z pisma tego organu z dnia [...] listopada 2021r. znak: [...]. Ponadto według skarżącej, z pisma tego wynika, iż geodeta uprawniony - T. K. złożył zawiadomienie w dniu [...] września 2012r. do Powiatowego Ośrodka Geodezji i Kartografii o zamiarze przeprowadzenia prac w postaci rozgraniczenia nieruchomości, a Starosta dokonał kontroli tej dokumentacji w dniu [...] września 2013r. Według skarżącej z pisma tego wynika także, iż dokumentacja techniczna wymagała dwóch poprawek ( tj. w zakresie zawiadomienia wszystkich stron o zamiarze dokonania pomiarów na gruncie oraz w zakresie prawidłowości przeprowadzenia tych pomiarów ) - co zostało przez geodetę uzupełnione w dniu [...] grudnia 2013r., a operat techniczny nr [...] został w dniu [...] grudnia 2013r. włączony do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego. Wnioskodawczyni wyjaśniła, iż wydanie decyzji z dnia [...] września 2013r. Wójta Gminy F. nastąpiło zatem na podstawie protokołu granicznego sporządzonego przez geodetę uprawnionego T. K., który nie został zgłoszony do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego, co niewątpliwie stanowiło naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2013r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] września 2013 r. zawiera wskazanie właściwych przepisów prawa materialnego, na których oparł się organ, wydając swoje rozstrzygnięcie. Przepisy te , tj. dotyczące procedury administracyjnej oraz przepisy prawa materialnego, jaką była ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. 2010, Nr 193, poz. 1287), stanowiły podstawę prawną do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanej inwestycji (tak SKO). A zatem, rozstrzygnięcie Wójta Gminy F. było umocowane prawnie, a w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] września 2013 r. powołano właściwe normy prawne.
Jeśli chodzi o drugą z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, to SKO wskazało, że nie dopatrzyło się zaistnienia takiej sytuacji w niniejszej sprawie.
SKO podało, że wydanie przez organ I instancji swojego rozstrzygnięcia zostało poprzedzone dokonaniem przez Wójta oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami oraz włączeniem dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Powyższe wypełniło hipotezę normy art. 33 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Skarżąca jako przesłankę do stwierdzenia nieważności w/w decyzji wskazała rażące naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, gdyż dokumentacja techniczna w postaci operatu [...] nie została przed wydaniem decyzji zgłoszona do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego.
Według SKO zarzut ten był nieuzasadniony, a wskazana przez skarżącą przesłanka wzruszenia decyzji ostatecznej nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z dowodów w postaci dokumentów urzędowych pochodzących od Wójta Gminy F., [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz od Starosty [...], wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone zgłoszeniem i przyjęciem dokumentacji geodezyjnej do właściwego ośrodka geodezyjno-kartograficznego:
- z pisemnego stanowiska Wójta Gminy F. z dnia [...] listopada 2022r. znak: [...] wynika, iż dokumentacja geodezyjna została zgłoszona i przyjęta do państwowego ośrodka geodezyjno-kartograficznego przed wydaniem decyzji rozgraniczeniowej. Zgłoszenie to zostało zarejestrowane pod numerem [...], a dokument ten był podstawą do wydania decyzji przez Wójta Gminy F.. Decyzja o zatwierdzeniu granic nieruchomości jest wydawana już po skutecznym dokonaniu zgłoszenia i zatwierdzenia pod względem technicznym operatu przez właściwy ośrodek geodezyjno-kartograficzny. Wójt wydając swoją decyzję opierał się na dokumentach stanowiących część operatu technicznego stwierdzających stan prawny nieruchomości oraz określających położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości - przygotowanych przez geodetę uprawnionego;
- z pisemnego stanowiska [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2022r. znak: [...] wynika, iż to właściwy starosta prowadzi powiatowy zasób geodezyjno-kartograficzny, co oznacza, iż ten właśnie organ będzie kompetentny do wskazania ewentualnych nieprawidłowości w zakresie dokonania zgłoszenia dokumentacji geodezyjnej do zasobów ośrodka geodezyjno-kartograficznego, w tym co odnośnie operatu technicznego [...];
- z pisemnego stanowiska Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2022r. znak: [...] wynika, iż wydanie decyzji przez Wójta Gminy F. w dniu [...] września 2013r. było legalne, gdyż zostało poprzedzone uprzednim zgłoszeniem operatu do zasobów geodezyjno-kartograficznych. Jak wynika bowiem z treści tego pisma, w dniu [...] września 2013r. poprawiony operat ponownie został skontrolowany przez inspektora, który przyjął poprawki i wyjaśnienia geodety, co potwierdza załączona kopia tego dokumentu zawierająca adnotację o dokonanych poprawkach. Następnie, w dniu [...] września 2013r. operat został przyjęty do zasobu i wydane zostały T. K. poświadczone kopie dokumentów (protokołu granicznego i wezwania), celem złożenia ich do organu wydającego decyzję rozgraniczeniową. Następnie, już po wydaniu decyzji przez Wójta Gminy F., w dniu [...] grudnia 2013r. geodeta uprawniony T. K. dostarczył do Starosty [...] egzemplarz prawomocnej decyzji do operatu [...] w celu ostatecznego wprowadzenia operatu do rejestru gruntów i budynków oraz mapę numeryczną zgodnie z wydaną decyzją, co potwierdza załączona kopia tego wniosku geodety z dnia [...] grudnia 2013r. zatwierdzona przez Starostę W. .
Zdaniem SKO obowiązek zgłoszenia i włączenia przez geodetę dokumentacji geodezyjno-kartograficznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie wynika tylko z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Statuuje go również § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości ( Dz. U. 1999, Nr 45, poz. 453 ) zgodnie z którym, w toku prac przygotowawczych geodeta zgłasza pracę geodezyjną w ośrodku dokumentacji. W ocenie SKO w sprawie, geodeta uprawniony dopełnił tego obowiązku zgłoszenia dokumentacji do właściwego starosty - zatem nie nastąpiło z naruszeniem wskazanych przepisów prawa, a tym bardziej z rażącym naruszeniem tychże norm.
Skarżąca oraz skarżący (Z. Ś.) złożyli skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej o uchylenie, bądź o orzeczenie co do istoty sprawy i zobowiązanie organu II instancji do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji oraz zarzucając naruszenie:
art. 7b oraz art. 33 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i przyjęcie, że ustalenia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. nie są wiążące dla ustalenia procedury przyjęcia operatu, stanowiącego z kolei podstawę do wydania przez Wójta Gminy F. zaskarżonej decyzji. Stanowisko Inspektora jest sprzeczne ze stanowiskiem Starosty [...], któremu nie można dać wiary, jako dowodowi w sprawie. Ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej kontroluje dokumentację celem przyjęcia jej do zasobu, a zakres tej kontroli określa § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianiu tych baz. Wg skarżących, analizie dokumentacji dokonanej przez Starostę nie można dać wiary, gdyż przed wydaniem przez Wójta decyzji w aktach sprawy winna znaleźć się informacja, kiedy operat techniczny został przyjęty do zasobu geodezyjnego, jednak szkic graniczny zawierał liczne wady i uchybienia, których uzupełnienie nie zostało udokumentowane. Nie jest bowiem technicznie możliwe, aby w ciągu 7 dni poprawić szereg wad i usterek. Ponadto WINGIK nie otrzymał do analizy dokumentów, z których wynika uzupełnienie wad zgłoszonej dokumentacji technicznej. W przypadku takich uchybień czynności techniczne winny zostać powtórzone w całości, winny zostać dokonane ponowne pomiary,
art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania a w szczególności brak umożliwienia wypowiedzenia się bezpośrednio przed wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2022r., brak możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym,
art. 7, art. 77 , art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez SKO braku kontroli przestrzegania i stosowania przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zarówno przez Wójta Gminy F., jaki i przez Starostę W. w zakresie zgodności wykonywania prac geodezyjnych z przepisami w/w ustawy, brak podjęcia czynności weryfikacyjnych i brak aktywności organu w poszukiwaniu czy sporządzony dokument nosi cechy ważności i prawidłowości.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095).
W przedmiotowej sprawie skarżący poddali kontroli sądowej decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2022 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2013 r., mocą której organ I instancji zatwierdził granice nieruchomości działki gruntu nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym S. , gm. F., stanowiącej własność H. i R. C. z gruntami przyległymi, tj. :
- nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina F., stanowiącej własność T. i Z. Ś.,
- nr [...], nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina F., stanowiących własność Gminy F.,
- nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina F., stanowiącej własność J. C., przez uprawnionego geodetę T. K..
Zaskarżona decyzja SKO została zatem wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, które zostało wszczęte w związku z wnioskiem skarżącej z dnia [...] lipca 2022 r., w którym skarżąca wskazała na zaistnienie podstawy nieważności decyzji Wójta Gminy F., to jest podstawy z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i wystąpiła o jej uwzględnienie przez SKO.
Mając na uwadze treść zawartych w skardze zarzutów naruszenia prawa, w tym także sposób ich sformułowania, a także argumentację, która w ocenie skarżących przemawiała za stwierdzeniem wystąpienia w odniesieniu do decyzji Wójta Gminy F. podstaw jej nieważności, Sąd uznał za zasadne podkreślić na wstępie, że w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności, nie dokonuje się ponownego, merytorycznego, rozpoznania sprawy. Postępowanie nieważnościowe służy bowiem wyłącznie wyjaśnieniu, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadami kwalifikowanymi. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji i tryb odwoławczy nie są trybami konkurencyjnymi. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji nie zastępuje odwołania od decyzji. Zakres kompetencji organu odwoławczego jest znacznie szerszy niż zakres kompetencji organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2000 r., sygn. akt III SA 2619/99; publ. Przegląd Podatkowy 2001/5/61).
Rdzeniem sporu pomiędzy skarżącymi, a SKO jest ustalenie, kiedy operat techniczny nr [...] został włączony do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego oraz czy w przypadku jego niewłączenia do tego zasobu przed wydaniem decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2013r. powoduje to nieważność decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wydanie decyzji poprzedza włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a. Jest to szczególnie istotne zważywszy, że zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego zasada ta uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć więc miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Z uwagi na szczególny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej niedopuszczalne jest przy tym stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów określających zastosowanie tego nadzwyczajnego środka.
Organ administracji publicznej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej już w postępowaniu zwykłym, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Przedmiotem tzw. postępowania nieważnościowego nie jest więc powtórne rozstrzygnięcie sprawy załatwionej decyzją merytoryczną i postępowanie to ma swój własny przedmiot. Nie ma zatem proceduralnej możliwości poszerzania w jego ramach materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi tu w grę poczynienie uzupełniających ustaleń faktycznych. W postępowaniu takim organ ogranicza się bowiem jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości zastosowania prawa. Obowiązkiem organu w postępowaniu nieważnościowym jest dokonanie oceny, czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego w sposób prawidłowy znalazły zastosowanie obowiązujące normy prawne. Nie może rozpatrywać więc sprawy co do jej istoty, w jej całokształcie w zakresie różnych wątków z nią związanych. Przy tym należy pamiętać, że oceny zgodności z prawem, czyli zaistnienia przesłanki nieważnościowej, należy dokonywać według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego i obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2021 r.; sygn. akt I OSK 4431/18; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie można rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym. W postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 marca 2019 r.; sygn. akt III SA/Gd 915/18; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przechodząc do istoty niniejszej sprawy, której przedmiot jest zatem całkowicie odrębny od przedmiotu sprawy rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym, w pierwszej kolejności przytoczyć trzeba pełną treść art. 156 § 1 K.p.a., który wyznacza katalog kwalifikowanych wad decyzji administracyjnej.
Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;
4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Skoro stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji, to może ono mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy (to jest oczywisty) przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Kontrola sądowa decyzji wydanej w postępowaniu nieważnościowym koncentruje się zatem na stwierdzeniu przez sąd administracyjny, czy organ prawidłowo przeanalizował wystąpienie określonych w art. 1561 K.p.a. kwalifikowanych wad decyzji, w tym rozważył wskazane przez stronę argumenty.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przesłanka rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wymaga spełnienia łącznie trzech odrębnych elementów, to jest oczywistości naruszenia prawa, uwzględnienia charakteru przepisu oraz skutków społeczno - gospodarczych decyzji niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności. Przy tym, jako rażącego nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy prawnej. Jeżeli przepis dopuszcza rozbieżną interpretację, nawet mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, jeżeli nawet później zostanie uznany za nieprawidłowy, nie może być oceniany jako ,,rażące" naruszenie prawa (zob. w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 lutego 2017 r.; sygn. akt II OSK 1405/15; z dnia 27 sierpnia 2015 r.; sygn. akt II OSK 2375/13; z dnia 16 stycznia 2014 r.; sygn. akt II GSK 1666/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednolite w tym względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozostawia wątpliwości, iż powołanie się na rażące naruszenie prawa może dotyczyć tylko sytuacji wyjątkowych, gdzie takie naruszenie jest oczywiste i nie wynika z błędnej czy niejednolitej interpretacji przepisów. Należy ponadto wskazać, że również w doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem niebudzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne i bezsporne (zob. w tej materii m.in.: B. Adamiak, J. Jendrośka, ,,Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym", Państwo i Prawo 1986, nr 1, s. 69 i n.). Należy przy tym zaakceptować stanowisko, zgodnie z którym prawo zostaje naruszone w sposób rażący, gdy określony akt administracyjny został wydany wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisach prawa, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub ich stronie w ogóle odmówiono (zob.: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne, Warszawa 2003, s. 818). W związku z tym naruszenie prawa ma cechę rażącego wtedy, gdy czynności postępowania organu lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej, a działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub łamie zakazy w nim ustanowione.
Odnosząc powyższe do wskazania przez skarżących, że SKO powinno stwierdzić nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. upatrując rażącego naruszenia prawa w dokonaniu przez organ I instancji błędnej wykładni art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, wskazany argument nie mógł spowodować podjęcia przez SKO oczekiwanego przez skarżących rozstrzygnięcia.
Jak wskazano wyżej, przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów należy oddzielić od pojęcia rażącego naruszenia prawa, jako niemieszczące się w jego zakresie. Mając na uwadze zarzuty skargi w ocenie Sądu wyjaśnić dodatkowo jednak trzeba, że wskazany przepis art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne nie wzbudzał w ogóle wątpliwości interpretacyjnych organu I instancji. Z akt administracyjnych sprawy nie można uzyskać informacji, kiedy dokładnie operat techniczny nr [...] został włączony do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego. W aktach administracyjnych nadesłanych pocztą elektroniczną przez Starostę W. znajduje się wniosek geodety z dnia [...] grudnia 2013 r. skierowany do Starosty [...] o przyjęcie dokumentacji do zasobu. Przyjmując, że włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nastąpiło po wydaniu decyzji należy rozważyć czy mogło to spowodować nieważność decyzji i miało charakter rażącego naruszenia prawa.
W ocenie Sądu wskazane przez skarżących nieprawidłowości w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o rozgraniczeniu również nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w okolicznościach tej sprawy. Nie można bowiem stwierdzić takiego naruszenia zasad postępowaniaw odniesieniu do momentu, w którym operat geodezyjny przyjęto do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Data przyjęcia do zasobu nie ma doniosłości prawnej, jaką przypisują jej skarżący, w szczególności zaś nie stanowi o wydaniu decyzji z naruszeniem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W ocenie skarżących SKO powinno ponadto stwierdzić nieważność decyzji organu I instancji z uwagi na wydanie jej z naruszeniem prawa procesowego w postaci rażącego naruszenia art. 7, art. 77 K.p.a.
Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozwinięciem zasady praworządności jest art. 77 § 1 K.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero zatem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenia czy dna okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).
Należy podkreślić, ze jako rażące kwalifikowane mogą być nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego, lecz także przepisów kompetencyjnych i przepisów procesowych.
Jednak za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jednak jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2021 r.; sygn. akt III OSK 568/21; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodziła, co zostało prawidłowo dostrzeżone przez SKO.
Uznawszy zatem w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że zaskarżona decyzja SKO narusza prawo (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 - dalej p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.
R. Owczarzak L. Tyliński A. Klotz