II SA/Bd 81/04

II SA/Bd 81/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Ireneusz Fornalik /sprawozdawca/
Marzenna Linska-Wawrzon
Wiesław Czerwiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 71 poz 838
art. 19
Ustawa dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 80 art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 5 października 2004 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T. na podstawie art. 19 ust. 5, art. 36 i art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838, ze zmianami) oraz § 1 ust. 3a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 6, poz. 33, ze zmianami), zarządzenia nr 78 Prezydenta Miasta Torunia z dnia 19 lutego 2003 r. i art. 104 kp.a. odmówił D. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą F. ul. [...] w T., wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod kiosk kwiatowy na ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż przyczyną odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest zły stan techniczny kiosku, co zostało potwierdzone w czasie wizji lokalnej w dniu [...] 2003 r., w której uczestniczył pełnomocnik skarżącej H. S., który nie wniósł żadnych zastrzeżeń do sporządzonego protokołu z wizji lokalnej. Wszyscy właściciele kiosków kwiatowych oprócz skarżącej D. S. zobowiązali się do wymiany starych parasoli przeciwsłonecznych na nowe, których kolorystyka uzgodniona została z Miejskim Konserwatorem Zabytków. D. S. jako jedyna odmówiła ich wymiany, pozostając przy starych, które są zniszczone, różnorodne, różnokolorowe i nie korzystnie wpływają na wizerunek miasta T.
Od decyzji tej wniosła odwołanie D. S. podnosząc, że w dniu usunięcia kiosku kwiatowego z zajmowanego pasa drogowego z [...] był on w dobrym stanie technicznym, a po otrzymaniu zgody na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego zakupi ona parasole w kolorystyce uzgodnionej z Miejskim Konserwatorem Zabytków.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując na treść art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, który umożliwia w szczególnie uzasadnionych wypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń lub obiektów niezwiązanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu, a decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego jest wydana w oparciu o instytucję uznania administracyjnego. Powodem odmowy wydania zezwolenia przez organ I instancji był zły stan techniczny kiosku kwiatowego oraz fakt, iż strona nie posiadała parasoli w kolorach ustalonych z Miejskim Konserwatorem Zabytków, które to stanowisko w pełni podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, wskazując ponadto, że strona może w postępowaniach odrębnych dochodzić kto i kiedy dokonał zniszczenia kiosku.
Powyższa decyzja stanowi przedmiot skargi wniesionej do Naczelnego Sadu Administracyjnego przez D. S., która kwestionując stawiany jej zarzut odmowy zakupu nowych parasoli jako niezgodny z prawdą wskazała ponadto, że nie stwierdzono "stanu fatalnego kiosku", który jej zdaniem był w dobrym stanie technicznym.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując na argumentację prezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności naruszony został art. 7 k.p.a. wobec niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy spowodowanego niedopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego znajdującego się w sprawie, a wynikającego z dyspozycji przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Treść art. 19 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838, ze zmianami) stanowi, iż organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi i w myśl § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 6, poz. 33, ze zmianami), zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z budową, modernizacją, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi.
Jak wynika z akt sprawy, decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego jest wydana w oparciu o instytucję uznania administracyjnego, co wyraża się w swobodnej ocenie istniejącego stanu faktycznego.
Nie mniej powoływanie się przez organ administracji na treść zarządzenia nr 78 Prezydenta Miasta Torunia z dnia 19 lutego 2003 r. wobec braku przedmiotowego zarządzenia w aktach administracyjnych, ( co również odnosi się do braku przedłożenia dokumentacji związanej z ustaleniami kolorystyki parasoli uzgodnionych z Miejskim Konserwatorem Zabytków) nie może skutkować prawidłowością jego oceny w odniesieniu do stawianych zarzutów.
Zatem jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści.
Zatem odnosząc się do instytucji uznania administracyjnego w świetle powyższych ustaleń uznać należy, iż przytoczona przez organ administracyjny argumentacja nie jest przekonująca.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Oz.U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził koszty postępowania na rzecz skarżących na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy, prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.