II SA/BD 804/22

II SA/Bd 804/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-03-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak /sprawozdawca/
Grzegorz Saniewski
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant sekretarz sądowy Elżbieta Kloska po rozpoznaniu na rozprawie zdalnej w dniu 7 marca 2023 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Bd 804/22
UZASADNIENIE
W dniu [...] lipca 2021 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek J. N. o przywrócenie do ruchu po czasowym wycofaniu samochodu ciężarowego marki MAN 8.100 o nr. rej. [...]. Do wniosku dołączona została decyzja o czasowym wycofaniu ww. pojazdu z ruchu od dnia [...] listopada 2020 r. do dnia [...] czerwca 2021 r. oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] czerwca 2021 r. wystawione przez P. M. (dalej: skarżący). Powyższą decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2020 r. pojazd został wycofany z ruchu zgodnie z wnioskiem właściciela, który do wniosku dołączył oświadczenie o zgubieniu dowodu rejestracyjnego, kartę pojazdu oraz tablice rejestracyjne. Organ wówczas zatrzymał w depozycie tablice rejestracyjne, umieścił informację o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu w adnotacjach urzędowych karty pojazdu, zaś kartę zwrócił właścicielowi pojazdu.
Wskutek ww. wniosku Starosta [...] w dniu [...] sierpnia 2021 r. przeprowadził kontrolę przedmiotowej okręgowej stacji kontroli pojazdów i w ramach czynności kontrolnych m.in. przesłuchał skarżącego oraz J. N.. Ustalono, że w dniu [...] czerwca 2021 r. skarżący wykonał okresowe badanie techniczne pojazdu marki MAN 8.100 o nr. rej. [...], z wynikiem pozytywnym odnotowując dwie usterki drobne. Skarżący zeznał, że osoba, która zgłosiła się z ww. pojazdem na badanie oświadczyła, że ma w Starostwie Powiatowym do odebrania dowód rejestracyjny, jednak żeby go odebrać musi mieć wykonane aktualne badanie techniczne. Skarżący wskazał, że nie mógł odnotować kolejnego terminu badania z uwagi na brak dowodu rejestracyjnego. Skarżący zeznał także, że na samochodzie były zamontowane tablice rejestracyjne, jednak nie sprawdził czy były one zalegalizowane, zaś w Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEP) jego zdaniem nie było informacji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu.
Z zeznań J. N. wynika, że osobiście udał się na stację kontroli pojazdów, zaś pojazd oznakował tablicami, które wykonał sam z blachy i naklejek samoprzylepnych. Na badaniu nie okazał dowodu rejestracyjnego, gdyż nie był w jego posiadaniu. Nie pamiętał, czy diagnosta wymagał od niego okazania dowodu rejestracyjnego i czy zwrócił uwagę na tablice rejestracyjne.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r., skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył wniosek o niewszczynanie postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów lub o jego umorzenie. W jego ocenie pojazd można zidentyfikować na podstawie cech identyfikacyjnych wynikających z art. 66 ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm. – dalej "p.r.d."), tj. nr VIN albo nr nadwozia, podwozia lub ramy. Wskazał też, że zgodnie z pkt 0.2 ppkt 2 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 776 z późn. zm. – dalej "rozporządzenie z dnia 26 czerwca 2012 r.") jako sposób identyfikacji określa się oględziny i pomiar poprzez porównanie zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia ze stanem faktycznym, alternatywnie identyfikacja może polegać na ustaleniu faktycznych danych pojazdu na podstawie oględzin i badań. Skarżący wniósł także o umorzenie postępowania z uwagi na ciężar uchybienia nieadekwatny do rozmiaru kary, w razie negatywnej oceny materiału dowodowego.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak: [...], Starosta [...] cofnął diagnoście P. M. uprawnienie o nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty był materiał dowodowy wskazujący na wykonanie przez skarżącego okresowego badania technicznego niezgodnie ze sposobem i zakresem określonym w rozporządzeniu z dnia 26 czerwca 2012 r. i wydanie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania pomimo że badany pojazd posiadał usterkę istotną kwalifikującą wynik badania jako negatywny, co stanowi przesłankę do cofnięcia uprawnienia zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d.
Dalej organ wskazał, że skarżący nie dokonał identyfikacji pojazdu poprzez sprawdzenie prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu oraz sprawdzenie zgodności z danymi zgromadzonymi w centralnej ewidencji pojazdów, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 8 p.r.d, tj. niezgodnie z zakresem określonym w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b-c rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. Organ podkreślił, że skarżący zawęził czynności identyfikacyjne jedynie do organoleptycznego sprawdzenia numeru rejestracyjnego pojazdu celem wyszukania w CEP, tj. niezgodnie z pkt 0.1. tabeli działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r.
Organ pierwszej instancji wskazał, że w wyniku badania skarżący odnotował dwie usterki drobne, tj. uszkodzone źródło światła i brak lub znaczące uszkodzenie osłon gumowych. Na tej podstawie skarżący określił wynik badania jako pozytywny. W ocenie organu wynik badania należało zakwalifikować jednak jako negatywny, tj. niezgodny z § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. z uwagi na brak zalegalizowanych tablic rejestracyjnych w pojeździe. Zdaniem organu skarżący powinien był dokonać identyfikacji pojazdu poprzez wykonanie oględzin i pomiarów tablic rejestracyjnych i w przypadku stwierdzenia tablic nielegalizowanych uznać to za usterkę istotną, zgodnie z załącznikiem nr 1, działem I, pkt. 0.1 lit. d rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r.
Ponadto w ocenie organu skarżący powinien dokonać identyfikacji pojazdu poprzez sprawdzenie zgodności z danymi w CEP o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 8 p.r.d. w sposób określony w pkt. 0.2 ppkt 2 działu I zał. nr 1 do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r., tj. poprzez porównanie zapisów w dokumencie z danymi w CEP i w razie niezgodności wpisać tę niezgodność do zaświadczenia o badaniu technicznym.
Organ wyjaśnił, że gdyby skarżący dokonał oględzin tablic rejestracyjnych, to stwierdziłby, że tablice są nielegalizowane, gdyż posiadając uprawnienia diagnosty byłby on w stanie stwierdzić, że tablice wykonane z blachy i naklejek nie odpowiadają wytycznym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. poz. 2355 z późn. zm.). Ponadto diagnosta nie dokonał porównania danych (dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu), gdyż właściciel pojazdu nie był w ich posiadaniu, a diagnosta nie żądał ich okazania. Organ wskazał także, że w jego ocenie art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. stanowiący podstawę prawną cofnięcia uprawnień ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie określonych w nim uchybień skutkuje obowiązkiem zastosowania przewidzianej w nim sankcji.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w całości lub zwrot sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wskazał, że możliwe było prawidłowe zidentyfikowanie pojazdu na podstawie jedynie jego cech identyfikacyjnych określonych w art. 66 ust. 3a p.r.d., tj. nr VIN albo nr nadwozia, podwozia lub ramy, nawet pomijając treść oznaczeń na tablicach rejestracyjnych lub zawartych w jego dokumentach rejestracyjnych.
Ponadto skarżący wskazał, że w pkt 0.2. ppkt 2 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. jako sposób wykonania czynności określono oględziny i pomiary poprzez porównanie zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia ze stanem faktycznym, ale alternatywnie identyfikacja może polegać na ustaleniu faktycznych danych pojazdu na podstawie oględzin i badań, czego dokonał skarżący. W ocenie skarżącego doszło zatem do prawidłowej identyfikacji pojazdu stosując lex specialis zawarty w tabeli załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r., tj. na podstawie oględzin i badań. Wskazał, że cechą odróżniającą pojazdy jest nr VIN, nr nadwozia lub ramy zgodnie z art. 66 ust. 3a p.r.d.
Ponadto w ocenie skarżącego, odnosząc się do orzecznictwa oraz art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP, proporcjonalność i adekwatność sankcji administracyjnej nakładanej na podstawie art. 84 ust. 3 p.r.d. pozostaje w związku ze stanem faktycznym. Zdaniem skarżącego jego ewentualny czyn należy kwalifikować z art. 84 ust. 3 pkt 1, a nie pkt 2, zaś w przypadku przyjęcia takiej kwalifikacji w jego ocenie organ powinien rozważyć ocenę ciężaru popełnionego uchybienia i czy daje on podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. nie daje możliwości miarkowania odpowiedzialności diagnosty w zależności od ciężaru stwierdzonych naruszeń. Wskazał, że od diagnosty wymaga się szczególnej staranności w wykonywaniu swoich czynności. Organ wskazał także, że skarżący wykonał badanie techniczne pojazdu niezgodnie z zakresem § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b-c rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r., zawężając czynności jedynie do odczytania numeru rejestracyjnego pojazdu i jego wyszukania w CEP, tj. niezgodnie z pkt 0.1 tabeli działu I załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia. Następnie określając wynik jako pozytywny wystawił zaświadczenie o badaniu, odnotowując jedynie dwie drobne usterki, pomimo że pojazd nie był wyposażony w zalegalizowane tablice rejestracyjne, co powinno skutkować wynikiem negatywnym, czyli niezgodnie z § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia.
Ponadto organ drugiej instancji podkreślił, że w ramach identyfikacji pojazdu zgodnie z zakresem określonym w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r., skarżący powinien prawidłowo sprawdzić oznaczenia i stan tablic rejestracyjnych w sposób określony w tabeli stanowiącej załącznik nr 1, tj. poprzez wykonanie oględzin i pomiary tablic, a w przypadku stwierdzenia oznaczenia pojazdu tablicami nielegalizowanymi zgodnie ze wskazaniami w tabeli powinien uznać to za usterkę istotną.
Organ wskazał jednocześnie, że zgodnie z zakresem określonym w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia skarżący powinien dokonać identyfikacji pojazdu poprzez porównanie danych z dokumentów z danymi w CEP, a w przypadku stwierdzenia niezgodności zgodnie z § 5 ust. 8 ww. rozporządzenia wpisać tę niezgodność do zaświadczenia.
Organ podkreślił, że z uwagi na stwierdzenie usterki istotnej, skarżący powinien określić wynik badania technicznego jako negatywny. Z uwagi na to, że skarżący nie dokonał oględzin i pomiaru tablic, a tablice te nie były zalegalizowane, a także z uwagi na to, że diagnosta nie dokonał porównania danych z dokumentów, gdyż kierowca tych dokumentów nie miał, a skarżący ich nie zażądał, w ocenie organu odwoławczego doszło do wydania przez diagnostę zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. poprzez:
- nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r.,
- nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat, co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji starosty.
Skarżący zarzucił również naruszenie procedury administracyjnej, tj. art. 7, 7a, 8, 77, 80 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm. – dalej "k.p.a.") poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście także złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia ww. przepisów prawa materialnego i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat.
Uzasadniając swoją skargę skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację wskazane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa, na podstawie art. 15 zzs(4) ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) została rozpoznana w formie rozprawy zdalnej przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga jest bezzasadna.
Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2022 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak: [...], którą cofnięto skarżącemu uprawnienie o nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. do wykonywania badań technicznych pojazdów. Orzekające w sprawie organu uznały, że skarżący wykonał okresowe badanie techniczne pojazdu marki MAN 8.100 o nr. rej. [...] niezgodnie ze sposobem i zakresem określonym w rozporządzeniu z dnia 26 czerwca 2012 r., a w konsekwencji wydał zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania pomimo że badany pojazd posiadał usterkę istotną kwalifikującą wynik badania jako negatywny, co w ocenie organów stanowi przesłankę do cofnięcia skarżącemu uprawnienia diagnosty zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d.
Odnosząc się do istoty sporu powstałego w przedmiotowej sprawie, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje m.in. identyfikację pojazdu, w tym:
a) sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi w:
– dowodzie rejestracyjnym,
– pozwoleniu czasowym,
– pokwitowaniu, o którym mowa w art. 132 ust. 2 ustawy, łącznie z danymi i informacjami, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1 i 13 ustawy,
– centralnej ewidencji pojazdów, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1, 9-13, 15, 15a, 17 i 21 ustawy, w przypadku pojazdu, któremu zatrzymano dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe),
b) sprawdzenie prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu; sprawdzenie nie dotyczy badania, o którym mowa w art. 81 ust. 3 ustawy, z wyjątkiem pojazdów zarejestrowanych czasowo na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy,
c) sprawdzenie zgodności z danymi zgromadzonymi w centralnej ewidencji pojazdów, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1, 8-10, 12, 13 oraz 15 ustawy, z wyjątkiem danych o pojazdach, o których mowa w art. 73 ust. 3 ustawy, oraz danych osobowych właściciela, posiadacza lub użytkownika pojazdu.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że skarżący wystawił przedmiotowe zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wypisując wynik pozytywny, jednocześnie stwierdzając jedynie dwie drobne usterki nie mające wpływu na wynik badania. Niezaprzeczalnym faktem jest jednak, że pojazd w trakcie kontroli nie miał zalegalizowanych tablic rejestracyjnych, gdyż te były zdeponowane przez organ. Skarżący nie zaprzeczył tej okoliczności wskazując, że w trakcie badania pojazdu nie sprawdził autentyczności tablic rejestracyjnych, zaś jedynie spisał z tablic numer rejestracyjny.
Zgodnie z powyżej przytoczonym przepisem § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. na prawidłowo przeprowadzoną identyfikację pojazdu składa się m.in. sprawdzenie prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu. Przepis ten został uzupełniony załącznikiem nr 1 do ww. rozporządzenia, który stanowi o wymaganiach dotyczących kontroli oraz wytycznych dotyczących oceny usterek podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu. Stosownie do zapisów w tabeli w dziale I ww. załącznika kontroli tablic rejestracyjnych dokonuje się metodą organoleptyczną. Stwierdzić należy, że skarżący w niniejszym stanie faktycznym takiej kontroli nie przeprowadził, gdyż nie dokonał organoleptycznie kontroli prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu, zaś jedynie odczytał z nich numer rejestracyjny. Ponadto zgodnie z ww. załącznikiem w razie ozdobienia tablic rejestracyjnych, za co należy uznać w niniejszej sprawie naklejanie naklejek na blachę celem imitowania przedmiotowych tablic, należało uznać taką sytuację za poważną usterkę. Stosownie do § 6 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki poważne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny.
Odnosząc się do kwestii identyfikacji pojazdu na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i c rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r., wskazać należy, iż przepis ten został doprecyzowany załącznikiem nr 1 do ww. rozporządzenia. Zgodnie z przedmiotowym załącznikiem identyfikacji pojazdu dokonuje się m.in. na podstawie numeru identyfikacyjnego pojazdu (VIN) lub numeru nadwozia, podwozia lub ramy. Identyfikację na tej podstawie przeprowadza się organoleptycznie poprzez porównanie zapisów zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia ze stanem faktycznym lub poprzez ustalenie faktycznych danych pojazdu na podstawie oględzin i badań.
Należy uznać za słuszne stanowisko skarżącego, że z uwagi na alternatywę zawartą w powyższym przepisie skarżący mógł dokonać identyfikacji pojazdu ograniczając się do ustalenie faktycznych danych pojazdu na podstawie oględzin i badań, czego skarżący dokonał.
Powyższa okoliczność jednak nie zmienia sytuacji prawnej skarżącego w tym zakresie, że skarżący powinien był, jak wspomniano powyżej, dokonać kontroli tablic rejestracyjnych poprzez sprawdzenie prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych. Skarżący nie zadośćuczynił temu obowiązkowi, tym samym przeoczając poważną usterkę w postaci ozdobienia tablic rejestracyjnych.
Stosownie do art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Mając na względzie powyżej przedstawione okoliczności należy zgodzić się ze stanowiskiem organów przedstawionym w zaskarżonych decyzjach, że skarżący wydając przedmiotowe zaświadczenie naruszył przepisy p.r.d. regulujące procedurę przeprowadzania badania technicznego pojazdu, doprowadzając do wydania zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym. Organy prawidłowo oceniły, że stosownie do przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. należało skarżącemu cofnąć uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Nie sposób zgodzić ze skarżącym także co do kwestii stopniowania ciężaru popełnionego uchybienia i ewentualnego odstąpienia od wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego stopień zawinienia, czy ciężar popełnionego uchybienia nie ma wpływu na odpowiedzialność diagnosty, która jest "niestopniowalna". Ustawodawca w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy p.r.d. nie przyznaje organowi kompetencji do badania umyślności czynu, istotności czy "ciężaru" popełnionego uchybienia. Trafnie podnosi się w orzecznictwie, że analiza treści art. 84 ust. 3 ustawy prowadzi do wniosku, że odpowiedzialność diagnosty za stwierdzone naruszenia ma charakter zobiektywizowany, co oznacza, że poniesienie przez niego odpowiedzialności oparte jest wyłącznie na przypisaniu sprawcy naruszenia przepisów prawa administracyjnego. Natomiast strona podmiotowa czynu, czyli stopień zawinienia sprawcy czy jego motywacje, pozostają bez znaczenia, gdyż przy określeniu konsekwencji tego naruszenia żaden przepis ustawy nie uwzględnia okoliczności leżących po stronie sprawcy naruszenia (vide: wyroki NSA z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 1177/18; z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 305/19; z dnia 6 października 2022 r., sygn. akt II GSK 859/19; z dnia 6 października 2022 r., sygn. akt II GSK 747/19 – dostępne na https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Reasumując, Sąd uznał, że skarżący nie dokonał prawidłowej identyfikacji pojazdu. Skarżący powinien był stwierdzić użycie w badanym pojeździe niezalegalizowanych tablic, co stanowiło poważną usterkę w myśl załącznika do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r., wobec czego należało określić wynik badania technicznego jako negatywny. Z okoliczności tych wynika, że przed wydaniem zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym skarżący nie dokonał organoleptycznie sprawdzenia prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu co stanowiło naruszenie przepisów ww. rozporządzenia. Oznacza to, że skarżący wydał zaświadczenie niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami, co stosownie do art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. stanowi przesłankę cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.