II SA/BD 787/04

II SA/Bd 787/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Marzenna Linska-Wawrzon /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Jarzembski
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 4 ust.1, art. 10, art. 18 ust. 2, art. 24 ust. 1, art. 33
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi B. W. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, 2. zasądza od Rady Miejskiej w K. na rzecz skarżącego kwotę 540 (pięćsetczterdzieści ) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Bd 787/04
UZASADNIENIE
Rada Miejska w K. uchwałą nr [...] z dnia [...] odrzuciła zarzut wniesiony przez B. W. odnoszący się do zapisu ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego § 8 ust. 2 pkt 19, dotyczącego terenu oznaczonego symbolem 21 UW/M.
W zakwestionowanej części projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wypoczynku i rekreacji nad Jeziorem M. w K. zawiera następujące ustalenia:
a) pozostawia się istniejącą na terenie zabudowę letniskową na okres do 31 grudnia 2005r.
bez prawa do przebudowy, dopuszczając w tym okresie przeprowadzenie remontów
zachowawczych,
b) po upływie okresu wymienionego w pkt a) zakłada się następujące zasady
zagospodarowania terenu:
likwidacja istniejącej zabudowy i powstanie w granicach określonych nieprzekraczalnymi
liniami zabudowy nowych obiektów składających się z zespołu wolno stojących
budynków letniskowych lub jednego, w skład którego wchodzić będą mieszkania
letniskowe; zabudowa realizowana przez jednego inwestora,
likwidacja istniejącej na terenie zabudowy i włączenie całego terenu w teren sąsiedni
oznaczony symbolem 5 UW i wykorzystywanie zgodnie z ustaleniami określonymi dla
tego terenu,
c) w przypadku pozostawienia terenu na cele zabudowy letniskowej, nowe obiekty powinny
spełniać następujące warunki: zabudowa jednokondygnacyjna z poddaszem mieszkalno-
użytkowym, dach wysoki dwuspadowy o pochyleniu połaci powyżej 70%, pokrycie
dachowe nie rozprzestrzeniające ognia, poziom posadzki maksymalnie 0,6m npt, wysokość
obiektów liczona do górnej krawędzi kalenicy maksymalnie 7,0m npt, kalenica prostopadła
do istniejącego lasu oznaczonego symbolem 2 ZL,
d) wskazane przy realizacji zagospodarowania terenu rozdzielenie funkcji sportowej i
wypoczynkowej.
Nadto w § 8 ust. 4 projektu zawarto unormowanie:
"Uchwala się przeznaczenie na cele publiczne terenów oznaczonych symbolami - 1 US, 2 ZL, 3 KD, 4 Kp, 5 UW, 6 UW/M, 7 KD, 8 ZL, 12 NO, 14 KD, 16 Kp, 18 ZL, 19 ZL, 20 KD".
B. W. w piśmie z dnia 22 marca 2004r. zawarł zarzut do wskazanej części planu podnosząc, iż naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia realizuje się poprzez powyższe zapisy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które dotyczą go jako właściciela domku letniskowego oraz posiadacza samoistnego nieruchomości gruntowej położonego na terenie oznaczonym w projekcie planu symbolem 21 UW( na mapce stanowiącej załącznik do uchwały symbol 21 UW/M), w ten sposób, iż po dniu 31 grudnia 2005 roku przewidują likwidację zabudowy letniskowej, na której zlokalizowany jest przedmiotowy budynek letniskowy.
Uzasadniając zgłoszony zarzut skarżący wskazał, że jest właścicielem domku letniskowego położonego nad jeziorem M. w K., który został postawiony za zgodą i wiedzą ówczesnego Naczelnika Miasta i Gminy K. Zabudowa realizowana na przedmiotowej działce oznaczonej na mapce stanowiącej załącznik do projektu planu symbolem 21 UW/M, rozpoczęła się od 1972 roku i zapoczątkowana została przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S., które w tym właśnie roku postawiło 3 domki letniskowe. Dalsza zabudowa odbywała się na wniosek osób zainteresowanych i doprowadziła do lokalizacji 10 domków letniskowych, które z biegiem czasu były przebudowywane jak i modernizowane. Corocznie Urząd Miasta K. wystawia decyzję dotyczącą wymiaru podatku od nieruchomości gruntowej oraz od budynku letniskowego, która uiszczana jest w tutejszym urzędzie.
De facto strony od tegoż 1972 roku wiąże umowa o bezpłatnym użytkowaniu gruntu.
Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu nad jeziorem M. w obecnym kształcie, który przewiduje likwidację istniejącej zabudowy letniskowej pozostaje w rażącej sprzeczności z projektem planu z 2003 roku, który przewidywał zalegalizowanie istniejącej zabudowy letniskowej i dostosowanie jej do wymagań architektonicznych określonych w projekcie.
Fakt nagłej zmiany decyzji budzi poważne wątpliwości co do intencji zarówno Burmistrza jak i Rady Miejskiej i jest sprzeczny z podstawowymi zasadami porządku prawnego. Postępowanie takie stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, w postaci art. 25 w związku z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999r. nr 15 poz. 139), poprzez nie uwzględnienie obowiązku dokonania szczegółowych uzgodnień, ogłoszeń oraz wyłożenia projektu zgodnie z cyt. art. 18 ust. 2 ustawy. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze treść art. 27 cyt. Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym należy stwierdzić, iż podjęta w takim kształcie uchwała tknięta jest wadą nieważności i to z mocy samego prawa. Nadto stan taki narusza art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym oraz art. 8 kpa statuujący, iż organy administracji obowiązane do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa. Zupełnie niezrozumiałym jest przewidziana likwidacja istniejącej zabudowy domków letniskowych, w miejsce której dopuszcza się zabudowę wolnostojącymi budynkami letniskowymi lub jednego budynku z mieszkaniami letniskowymi, a jako argument likwidacji naszych domków podaje się, iż teren ten służyć powinien całej społeczności lokalnej.
Ustalenia projektu planu, przewidujące likwidację istniejącej zabudowy letniskowej oraz wprowadzające alternatywne, sprzeczne ze sobą rozwiązania planu pozostają w sprzeczności z art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1994r. nr 89 poz. 415 z późń. zm.), art. 7 i 40 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. 1990 nr 16 poz. 95 z późń. zm.), gdyż brak jest uprawnień ustawowych dopuszczających zawieranie powyższych ustaleń w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.
Skarżący przytoczył pogląd Trybunału Konstytucyjnego zgodnie z którym zagadnienia dotyczące treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uregulowane są w art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a wyliczenie spraw zawarte w art. 10 ust. 1 i 2 tej ustawy ma charakter wyczerpujący, co oznacza, że gmina nie może zamieszczać w miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego regulacji dotyczących spraw nie wymienionych w tym przepisie. Tym samym swoboda regulacyjna przysługująca gminom w dziedzinie zagospodarowania przestrzennego nie jest absolutna (Wyrok Trybunału Konstytucyjnego OTK ZU 2001/2 poz. 29).
Rada Miejska w K. uzasadniając podjętą uchwałę w sprawie zarzutu wniesionego przez B. W. stwierdziła co następuje:
Z mocy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 ust. 1) - ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania przestrzennego terenu należy do zadań własnych gminy.
Działając na podstawie przepisów cytowanej ustawy, gmina, w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego samodzielnie decyduje o przeznaczeniu danego terenu dla realizacji określonych celów. Plan miejscowy nie rozstrzyga i nie narusza stosunków własnościowych ani stanu posiadania. Określa jedynie przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu.
Projekt miejscowego planu zagospodarowania terenu wypoczynku i rekreacji nad Jeziorem M., część terenu działki nr [...] będącej własnością Gminy, oznaczoną symbolem 21 UW/M - przeznacza na usługi wypoczynku i mieszkalnictwa letniskowego. Ustalenia planu nie precyzują dokładnie rodzaju usług wypoczynku. Z zapisu punktu b) wynika, że teren 21 UW/M w całości może być włączony do terenu przyległej plaży oznaczonej symbolem 5 UW a wtedy jego zagospodarowanie będzie realizowane w oparciu o ustalenia dotyczące terenu 5 UW. Dopuszcza również, jako rozwiązanie wariantowe, po szczegółowym przeanalizowaniu przez organ wartości ekonomicznej przestrzeni oznaczonej symbolem 21 UW/M, przeznaczenie terenu na cele zabudowy letniskowej lecz nastawionej na obsługę ruchu wypoczynkowo - turystycznego (domki letniskowe pod wynajem lub pawilon z pokojami wypoczynkowymi). Jednak biorąc pod uwagę położenie terenu w bardzo eksponowanym miejscu przy ogólno dostępnej plaży i kąpielisku celem zachowania ładu przestrzennego i zachowania walorów krajobrazowych tego rejonu, istniejące domki powinny ulec likwidacji. Nowa zabudowa będzie natomiast służyć większej liczbie korzystających z walorów wypoczynkowych i turystycznych tej części miasta.
Biorąc pod uwagę, że istniejąca na terenie zabudowa letniskowa:
1) nie została do obecnej chwili zlikwidowana - zgodnie z ustaleniami prawomocnie obowiązującego od 15 lutego 1996 roku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu budownictwa letniskowego i wypoczynku (uchwała Rady Miejskiej nr VIII/58/95 - Dz. Urz. Woj. Bydg. Nr 2, poz. 11 z 1996r.),
2) pomimo zapisanego w wymienionym planie miejscowym obowiązku likwidacji wymienionej zabudowy wykonano do niej podłączenia sieci infrastruktury technicznej (wodociąg, kanalizacja),
3) ład przestrzenny terenu wspomnianej zabudowy letniskowej i wygląd estetyczny poszczególnych budynków zasadniczo nie zmienił się od czasu sporządzania poprzednich planów miejscowych z 1985r. i 1996r.
które to plany, każdorazowo przewidywały likwidację istniejącej zabudowy, która stanowi swego rodzaju zakłócenie przestrzeni pomiędzy istniejącą plażą publiczną, kąpieliskiem oraz fragmentem lasu przybrzeżnego, pewne wątpliwości może również budzić stan techniczny niektórych budynków.
Rada Miejska w sporządzonym obecnie projekcie planu miejscowego w oparciu o art. 37 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określiła tymczasowy sposób zagospodarowania spornego terenu, do czasu jego zagospodarowania w sposób określony w planie miejscowym (po 31 grudnia 2005r.) oraz możliwość wariantowego zagospodarowania spornego terenu zależnie od możliwości finansowych budżetu gminy.
Rada Miejska w niniejszym projekcie planu miejscowego - przez zapis § 8 ust. 2 pkt 19 - wybór sposobu zagospodarowania terenu 21 UW/M.
Ponadto wskazano, że obecna Rada Miejska przejmując po poprzedniej nie zakończony ostatecznym rozstrzygnięciem w postaci uchwały zatwierdzającej, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu rekreacji nad Jeziorem M. zobowiązana jest brać pod uwagę zarówno interes prawny jednostki, ale również nie może pomijać interesów ogółu społeczeństwa. Teren 21 UW/M stanowi własność gminy a tym samym własność wszystkich jej mieszkańców, oraz osób z poza gminy korzystających z wypoczynku na tym terenie. Jednocześnie dotychczasowe wykorzystywanie tego terenu tylko przez określoną liczbę osób ogranicza jego wykorzystywanie na rzecz ogółu społeczeństwa.
Podniesiona przez wnoszącego zarzut sprawa braku pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wynikająca ze sposobu i toku prowadzonego postępowania w sprawie niniejszego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wynikająca z przepisu art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z p. zm.) nie ma zastosowania w niniejszym przypadku. Projekt planu miejscowego terenu wypoczynku i rekreacji był wykładany do publicznego wglądu trzykrotnie. Zgodnie z art. 18 ust. 5 i 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdorazowo zainteresowani byli zawiadomieni o terminie wyłożenia, mieli prawo wnoszenia protestów i zarzutów do wykładanego projektu planu. Rada Miejska na sesji na której miał być uchwalony projekt planu stwierdziła konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu zagospodarowania przestrzennego i ponowienia czynności, o których mowa w art. 18 ust. 2 ustawy w zakresie niezbędnym do dokonania zmian (art. 25 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
Rada Miejska - obserwując potrzeby mieszkańców gminy związane z czynnym wypoczynkiem na terenie jedynej nad Jeziorem M. urządzonej plaży oraz jedynego kąpieliska, biorąc pod uwagę zaplecze usługowe przedmiotowego terenu - stoi na stanowisku, że należy wnieść zmiany w zapisie i rysunku przedstawionego projektu planu miejscowego, umożliwiające pozostawienie terenu 21 UW/M do dyspozycji władz administracyjnych gminy i zagospodarowanie w sposób zapisany w projekcie planu. Tym samym Rada Miejska postanowiła odrzucić zarzut wniesiony przez B. W.
W dalszej części uzasadnienia uchwały przedstawiono szczegółowo przebieg prac i czynności podjętych na poszczególnych etapach przygotowania projektu planu. Rada Miejska podała ponadto, że projekt planu miejscowego został uzgodniony stosownie do zakresu z odpowiednimi podmiotami stosownie do przepisów art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, więc należy przyjąć, że projekt planu wykonano poprawnie.
B. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na przedstawioną wyżej uchwałę Rady Miejskiej w K., wnosząc o jej uchylenie.
Skarżący podniósł zarzut:
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego wyrażonego:
- art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15 poz. 139 ze zm., poprzez nie ustosunkowanie się do wszystkich argumentów faktycznych i prawnych zawartych w zarzutach do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zawarcie w uzasadnieniu faktycznym uchwały postanowień sprzecznych z treścią obowiązującego projektu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania,
- art. 25 u.z.p. poprzez nie dokonanie ponownych uzgodnień w trybie art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nie dokonanie nałożonych tymże przepisem ponownych uzgodnień z Wojewodą [...] oraz innymi organami pomimo wprowadzenia zmian w projekcie planu po uzyskaniu uprzedniej, pozytywnej opinii tego i innych organów,
- art. 10 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez załączenie do projektu planu nieaktualnej prognozy oddziaływania skutków planu na środowisko, pomimo wprowadzania zmian w tymże projekcie planu, co czyni tą prognozę nieadekwatną w stosunku do stanu faktycznego kreowanego w planie zagospodarowania,
- art. 7 u.z.p. poprzez zawarcie w projekcie miejscowego planu zagospodarowania norm zindywidualizowanych do wąskiej grupy posiadaczy nieruchomości i zmierzających do odebrania im posiadania, podczas gdy przepisy gminne winny być ogólne i abstrakcyjne, skierowane do ogółu społeczeństwa,
- art. 10 ust. 1 u.z.p. poprzez wprowadzanie alternatywnych, wzajemnie się wykluczających rozwiązań na projektowanym terenie oznaczonym 21 UW/M,
II. Naruszenie przepisów postępowania w postaci:
- art. 27 ust. 1 u.z.p. poprzez nie rozpatrzenie w ustawowym terminie zgłoszonych zarzutów oraz naruszenie przepisów o właściwości polegające na przekazaniu Komisjom Rady Miejskiej kompetencji w zakresie rozpatrzenia tychże zarzutów oraz przygotowanie zmian do projektu planu.
W uzasadnieniu skargi zawarta została zasadniczo argumentacja zbieżna z tą, jaka przedstawiona została w zarzucie do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Ponadto skarżący wskazał, iż de facto Rada Miejska nie dopełniła obowiązku sporządzenia uzasadnienia podjętej uchwały, gdyż uzasadnienie to nie jest podpisane przez uprawnioną osobę. Nadto Rada nie ustosunkowała się do wszystkich podniesionych zarzutów.
Według skarżącego w sprawie miał miejsce niedopuszczalny proceder zastępowania Burmistrza w sporządzeniu projektu planu przez Komisje Rady Miejskiej, które wprowadzały poprawki do istniejącego projektu planu.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz 1270) oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) Sąd zobligowany był do kontroli zaskarżonej uchwały wyłącznie pod względem zgodności z prawem - zarówno w kontekście zarzutów skargi (ewentualnego naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia), a więc w kategoriach publicznych praw podmiotowych, jak i w kontekście tego, czy w sprawie nie naruszono obiektywnego porządku prawnego.
Kontroli Sądu nie podlegała zatem celowość ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kwestionowanym przez skarżącego § 8 ust. 2 pkt 19.
Z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139) mającej zastosowanie w niniejszym przypadku z uwagi na treść art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U. nr 80, poz. 717) wynika, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy, a więc gmina posiada planistyczną swobodę działań w tym zakresie. Swoboda ta jest jednak ograniczona przepisami ustawy. Przede wszystkim przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego konieczne jest zachowanie wymogów bardzo sformalizowanej procedury określonej w art. 18 ust. 2.
Nadto ustawa z dnia 7 lipca 1994r. w art. 1 ust. 2 pkt 5 gwarantuje ochronę prawa własności, jakkolwiek tę samą ochronę zapewnia już sama Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1) z tym, że ochrona ta nie jest absolutna, gdyż może być ograniczona w drodze ustawy (art. 64 ust. 3 Konstytucji).
Z treści art. 1 ust. 2 wymienionej ustawy wynika również nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym takich okoliczności, jak wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, walory ekonomiczne przestrzeni itp.
Z kolei w art. 10 wskazano warunki podlegające uwzględnieniu w planie, a tym samym wcześniej w jego projekcie.
Przepis art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym daje możliwość wniesienia zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonego do publicznego wglądu, przedstawiającego racje wnoszącej zarzut osoby. Prawo wniesienia takiego zarzutu służy podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienia zostaną naruszone przez ustalenia uchwalonego w przyszłości, względnie zmienianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez ustalenia przyjęte w projekcie planu lub jego zmiany stanowią zatem przesłankę umożliwiającą wniesienie zarzutu do tego projektu, a w przypadku odrzucenia zarzutu, wniesienia skargi do sądu.
W razie wniesienia zarzutu do planu, obowiązkiem rady gminy jest rozważenie, czy doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia osoby zgłaszającej zarzut, a następnie skonfrontowanie zaistniałego naruszenia z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie planu, przy uwzględnieniu okoliczności, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy.
Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy owo naruszenie jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa proceduralnego lub materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy naruszenie interesu dzieje się w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - z mocy art. 4 ust. 1 ustawy - władztwa planistycznego. W takim wypadku odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może później skutkować stwierdzeniem nieważności podjętej w tym zakresie przez gminę uchwały.
W świetle materiałów sprawy bezsporne jest, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wypoczynku i rekreacji nad jeziorem M. w zakresie ustaleń § 8 ust. 2 pkt 19 odnoszących się do terenu oznaczonego symbolem 21 UW dotyczy uprawnienia B. W., który jest właścicielem wzniesionego na tym terenie domku letniskowego. Jest też niewątpliwe, że w wyniku kwestionowanej zmiany planu jego uprawnienie do posiadania domku letniskowego zostanie naruszone, skoro w projekcie planu przewidziano likwidację tej zabudowy.
Nie oznacza to jeszcze, że Rada Miasta w K. zobowiązana była z tego powodu do uwzględnienia zarzutu.
Ustawodawca bowiem dozwala radzie gminy na zmianę przeznaczenia terenu, tym bardziej stanowiącego jej własność. Trzeba zwrócić uwagę, że ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym należy do ustaw dopuszczających naruszenie cudzej własności w przypadku, gdy planowane rozwiązania nie dadzą się zrealizować wyłącznie w granicach terenów należących do gminy, czy Skarbu Państwa (art. 33). Tym bardziej możliwość taka zachodzi w niniejszym przypadku, gdzie nie chodzi o grunt, lecz zabudowę w postaci domku letniskowego.
Nadto wprowadzenie do projektu planu rozwiązania w postaci likwidacji zabudowy letniskowej znajdującej się na terenie oznaczonym symbolem 21 UW, w tym obiektu należącego do skarżącego, uzasadnione było koniecznością uwzględnienia interesu prawnego jednostki samorządowej oraz interesu ogółu społeczeństwa (dotychczasowe zagospodarowanie terenu ogranicza wykorzystanie go na cele wypoczynku przez ogół społeczeństwa, jakkolwiek teren ten stanowi własność gminy, a tym samym wszystkich mieszkańców), jak również potrzebą zachowania ładu przestrzennego oraz walorów krajobrazowych, zwłaszcza z uwagi na położenie tego terenu w bardzo eksponowanym miejscu przy ogólnodostępnej plaży i kąpielisku.
Trudno odmówić jednostce samorządowej racji w tym, że uwzględniając potrzeby społeczności, zwłaszcza miejscowej, ujęła w projekcie planu powyższe ustalenia.
W ocenie Sądu, w powyższym zakresie Rada Miejska w K. nie naruszyła przepisów prawa materialnego.
Z materiałów sprawy nie wynika też, aby w kwestionowanym postępowaniu planistycznym naruszone zostały przepisy prawa wynikające z ustawowo określonej w art. 18 ust.2 procedury planistycznej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, stosownie do art. 25 ustawy, w związku z koniecznością dokonania zmian w poprzednim, wyłożonym do wglądu w okresie od 10 marca do 7 kwietnia 2003r. projekcie planu, Rada Miejska w Kamieniu Krajeńskim ponowiła wymaganą procedurę niezbędną do dokonania tych zmian. W świetle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i uregulowań Statutu Gminy K. nie doszło też do wskazanych w skardze naruszeń w zakresie kompetencji organów gminy działających przy sporządzaniu projektu planu. Nie wystąpiły też inne uchybienia w procedurze poprzedzającej wydanie zaskarżonej uchwały, które skutkowałyby jej nieważnością.
Za słuszny natomiast należało uznać zarzut odnoszący się do naruszenia prawa materialnego. Zastrzeżenia budzi bowiem zapis planu objęty § 8 pkt 19 "b"- stanowiący o likwidacji istniejącej zabudowy i powstaniu zabudowy nowych obiektów (...), realizowanej przez jednego inwestora bądź likwidacji istniejącej zabudowy i włączeniu całego terenu w teren sąsiedni oznaczony symbolem 5 UW oraz wykorzystywaniu go zgodnie z ustaleniami określanymi dla tego terenu.
Powyższe wariantowe rozwiązanie Rada Miejska uzasadniła z jednej strony wynikami przeprowadzonej analizy wartości ekonomicznej przestrzeni, a z drugiej - możliwościami finansowymi budżetu gminy. W tymi miejscu zaznaczyć trzeba, że plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego ustalającym przeznaczenie terenów na cele odpowiadające lokalnym oraz ponad lokalnym, a także określającym zasady ich zagospodarowania. Z istoty tego aktu wynika, że zawarte w nim rozwiązania muszą być jasne, jednoznaczne i precyzyjne. Dowodzi tego wyszczególnienie w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2004r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.) warunków, jakie winna spełniać treść planu. Właściwa interpretacja tego przepisu nie pozwala na przyjęcie, iż ustawodawca dopuszcza możliwość ujęcia w planie, a tym samym jego projekcie, wariantowego sposobu zagospodarowania określonego terenu, gdyż oznaczałoby to pozostawienie wyboru w kwestii zagospodarowania organowi wykonującymi postanowienia tego aktu.
W ocenie Sądu przedmiotowe ustalenia projektu planu zagospodarowania przestrzennego terenu wypoczynku i rekreacji nad jeziorem M., pozostają w sprzeczności ze wskazanym wyżej art.. 10 ust. 1 ustawy.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, zgodnie z art. 147§1, art. 152 i art. 200 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.