II GSK 21/08

II GSK 21/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kisielewicz /przewodniczący/
Cezary Pryca /sprawozdawca/
Małgorzata Korycińska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II SA/Bd 760/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2006-10-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Kamil Lissowski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 760/06 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 760/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
Decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] Prezydent Miasta T., działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), dalej: ustawa o transporcie drogowym, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., orzekł o cofnięciu M. S. licencji nr 0038347 na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Prezydent Miasta T. przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania i wyjaśnił, że w dniu 9 stycznia 2006 r. wszczęte zostało z urzędu postępowanie w sprawie udzielonej M. S. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób w związku z przekazaną przez Miejski Zakład Komunikacji Sp. z o.o. w G. informacją (pismo z dnia 30 grudnia 2005 r.), iż uchyla się ona od regulowania zobowiązań wobec kontrahenta. Na potwierdzenie powołanego zarzutu do pisma dołączona została kopia wyroku sądowego z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt [...]nakazującego wymienionej zapłatę na rzecz Miejskiego Zakładu Komunikacji Sp. z o.o. w G. kwoty 11.195,90 zł z ustawowymi odsetkami. Ponadto, M. S., zobowiązana do przedstawienia aktualnego zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego, przedłożyła zaświadczenie z dnia 7 lutego 2006 r., z którego wynikało, że została prawomocnie skazana czterema wyrokami Sądu Rejonowego w G. za przestępstwa przeciwko mieniu oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu. Sytuacja ta, zdaniem organu, wyczerpuje dyspozycję art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy o transporcie drogowym, jak również świadczy o niespełnianiu wymogu tzw. dobrej reputacji dotyczącej wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, co stosownie do art. 15 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, skutkuje koniecznością cofnięcia wydanej licencji.
M. S. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego. Prezydentowi Miasta T. zarzuciła naruszenie art. 7, art. 9 i art. 73 § 1 k.p.a. Skarżąca podała, że pozbawiono ją możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu i zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpatrzeniu wymienionego odwołania, decyzją z 25 maja 2006 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta T. Organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu I instancji dotyczące niespełniania przez skarżącą wymogu dobrej reputacji wobec skazania jej prawomocnymi wyrokami sądu za przestępstwa umyślne przeciwko mieniu i obrotowi gospodarczemu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, że strona postępowania miała zapewnioną możliwość udziału w postępowaniu i zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, na co wskazuje sporządzony w dniu 12 stycznia 2006 r. protokół z przesłuchania skarżącej. Kolegium wyjaśniło ponadto, że akcentowana przez skarżącą okoliczność pozostawania w sporze z Miejskim Zakładem Komunikacji w G. pozostawała bez związku z przedmiotem rozstrzygnięcia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., M. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] marca 2006 r. i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy tym organom do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonym decyzjom naruszenie prawa materialnego - art. 15 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przez błędną wykładnię, a także naruszenie przepisów postępowania przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Oddalając powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. stwierdził, że jest ona niezasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd I instancji wyjaśnił, że dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy podstawowe znaczenie ma unormowanie zawarte w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, odnoszące się do sytuacji, w której posiadacz licencji nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Wymagania te kompleksowo określone zostały w art. 5 cyt. ustawy, którego ust. 3 wskazuje, iż przedsiębiorcy udziela się licencji m.in., jeżeli: 1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji, przy czym wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli: a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, b) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.
Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że bezspornie ustalony stan faktyczny sprawy, potwierdzony m.in. zaświadczeniem z Krajowego Rejestru Karnego wskazywał, że skarżąca skazana została prawomocnymi orzeczeniami sądu za przestępstwa przeciwko mieniu i obrotowi gospodarczemu. Świadczą o tym wyroki Sądu Rejonowego w G.: z dnia 31 lipca 2003 r. (sygn. akt [...]), na podstawie przepisu art. 284 § 2 k.k. (prawomocny z dniem 8 stycznia 2004 r.), z dnia 4 lipca 2005 r. (sygn. akt [...]), na podstawie przepisu art. 300 § 2 k.k. (prawomocny z dniem 12 lipca 2005 r.), z dnia 25 października 2005 r. (sygn. akt [...]), na podstawie przepisu art. 286 § 1 k.k. (prawomocny z dniem 3 listopada 2005 r.) oraz wyrok z dnia 29 grudnia 2005 r. (sygn. akt [...]), na podstawie przepisu art. 286 § 1 k.k. (prawomocny z dniem 6 stycznia 2006 r.). Analiza podlegającego zastosowaniu, wobec powyższych okoliczności, przepisu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym, zdaniem Sadu, prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż wymienione przez ustawodawcę rodzaje przestępstw wykluczające spełnianie wymogu dobrej reputacji, nie są dookreślone przez użyty in fine tego przepisu zwrot - "albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu". Użyty spójnik "albo" ma charakter alternatywy rozłącznej, co implikuje konieczność uznania istnienia odrębnej grupy przepisów dotyczących wykonywania zawodu, których naruszenie, potwierdzone skazaniem prawomocnym wyrokiem sądu, skutkować będzie także koniecznością stwierdzenia niespełniania wymogu dobrej reputacji.
Zdaniem Sądu, zwrot "albo inne" w rozstrzyganym przypadku nie oznacza, że wszystkie przestępstwa wymienione w przepisie art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym muszą być związane z wykonywaniem zawodu. Tym samym istnieją podstawy do uznania, że jeżeli naruszenie nie jest związane z wykonywaniem zawodu, a dotyczy innych przypadków związanych z naruszeniem wymienionych przepisów, to taka sytuacja nie jest obojętna dla oceny czy osoba ubiegająca się o uzyskanie licencji spełnia wymóg dobrej reputacji.
Sąd wskazał, że pojęcie dobrej reputacji jest kategorią moralną i etyczną. Skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwa umyślne wymienione w rozważanym przepisie, obiektywnie podważa uznanie danego podmiotu za wzór określonych norm moralnych i etycznych. W tej sytuacji, wykładnia funkcjonalna przemawia również za tym, by w ramach wymienionych kategorii przestępstw nie zawężać zakresu pojęciowego wyłącznie do przestępstw dotyczących wykonywania zawodu. Odwrotna interpretacja prowadziłaby bowiem do uznania, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko dobrom wymienionym w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a cyt. ustawy, lecz popełnionym w sytuacji niezwiązanej bezpośrednio z wykonywaniem zawodu, spełniałaby wymóg dobrej reputacji na równi z osobą nigdy nieskazaną.
Przedstawiony stan faktyczny i prawny kontrolowanej sprawy, w opinii Sądu I instancji, jednoznacznie zatem potwierdzał, że ujawnione przez organ okoliczności stanowiły niezbędną ale i wystarczającą przesłankę zastosowania przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, upoważniającego właściwy organ do cofnięcia licencji z uwagi na niespełnianie wymogu dobrej reputacji.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, M. S. zaskarżyła w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi, stosownie do art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarżąca zarzuciła naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym, polegającą na przyjęciu, że nie została spełniona przesłanka wymogu dobrej reputacji przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą, skutkująca cofnięciem licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz art. 22, art. 31 ust. 3 i 32 Konstytucji RP, polegające na ograniczeniu swobody działalności gospodarczej i wolnej konkurencji poprzez odebranie decyzją organu I instancji licencji na wykonywanie transportu drogowego osób podmiotowi konkurencyjnemu na lokalnym rynku dla MZK Sp. z o.o. w G.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni zarzucanych przepisów, albowiem wykładnia art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym wskazuje, iż nie każde przestępstwo wymienione w tym przepisie skutkuje brakiem dobrej reputacji i cofnięciem licencji. W opinii wnoszącej skargę kasacyjną, przy omawianej regulacji chodzi o takie przestępstwa, które mają bezpośredni związek z wykonywaną działalnością, z popełnienia których można wysnuć wniosek, że posiadacz licencji może stanowić zagrożenie w bezpieczeństwie wykonywania transportu, może zagrażać przewożonemu mieniu czy bezpieczeństwu przewożonych osób. Zdaniem skarżącej, taka interpretacja wynika ze stenogramów zapisów prac w komisjach sejmowych i z sesji plenarnych sejmu. Taka interpretacja jest logiczna i jednocześnie zgodna z zasadami powszechnego rozumienia roli dobrej reputacji w prowadzeniu działalności gospodarczej. Powiązana jest ona przy tym z zakazem nadmiernego ograniczania praw obywateli (art. 22 i art. 32 Konstytucji RP), a tak właśnie jest, gdy interpretuje się wymieniony przepis zupełnie literalnie.
Skarżąca podała jednocześnie, że nie kwestionuje, iż została skazana prawomocnymi wyrokami sądu karnego, jednak jej dotychczasowa postawa - spłacone kary oraz zadośćuczynienie za wyrządzone szkody, zachowanie po wydaniu wyroku i przestrzeganie porządku prawnego pozwalają na przyjęcie, że postępowanie o ułaskawienie, o które się zwróciła do Prezydenta RP, zakończy się dla niej korzystnie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest bezzasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że stosownie do treści art.174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna złożona w rozpatrywanej sprawie oparta została na podstawie kasacyjnej wymienionej w treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że nie została spełniona przesłanka wymogu dobrej reputacji przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą a tym samym, że zachodzi podstawa do cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego. Ponadto w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) polegający na ograniczeniu swobody działalności gospodarczej i wolnej konkurencji poprzez cofnięcie licencji na wykonywanie transportu drogowego podmiotowi stanowiącemu konkurencję na lokalnym rynku dla MZK Spółki z o.o. w G.
Przechodząc do oceny zasadności zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 174 pkt.1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Wskazując na naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni należy mieć na uwadze, iż w literaturze i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozumie się przez to mylne rozumienie treści określonej normy prawnej (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2006, wyd.II, wyrok NSA z dnia 13 września 2005 r., II OSK 16/05 niepublikowany, wyrok NSA z dnia 8 września 2005 r., OSK 1950/04 niepublikowany).
Stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji w zakresie wykładni powołanych w skardze kasacyjnej norm prawnych nie budzi żadnych wątpliwości. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wskazał, że podstawy do wykonywania działalności gospodarczej w postaci transportu drogowego stwarza licencja wydawana przez właściwy organ administracji publicznej, podmiotom spełniającym wszystkie ustawowe przesłanki uprawniające do ubiegania się o wydanie stosownej licencji. Przesłanki określające wymogi wobec przedsiębiorców ubiegających się o wydanie licencji w celu podjęcia i wykonywania transportu drogowego zostały wymienione w art. 5 ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Stosownie do treści art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a powołanej wyżej ustawy, przedsiębiorcy ubiegającemu się o przyznanie licencji, przyznaje się licencję jeżeli między innymi "spełnia wymóg dobrej reputacji". Jednocześnie w tej samej normie prawnej ustawodawca wyjaśnił, iż wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez osoby ubiegające się o przyznanie licencji lub posiadające określoną licencję jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Zasadnie więc Sąd I instancji uznał, że mamy do czynienia ze spełnieniem negatywnej przesłanki wyłączającej wymóg dobrej reputacji w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie licencji lub posiadająca licencję została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za jedno z umyślnych przestępstw określone w katalogu opisanym w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej powołany wyżej przepis prawa nie daje żadnych podstaw do uznania, iż wolą ustawodawcy było powiązanie przestępstw wymienionych w opisanym katalogu z wykonywaną działalnością zawodową, a tym samym przyjęcie, że tylko skazanie za przestępstwa opisane w treści przytoczonego przepisu prawa, które pozostają w związku z wykonywaną działalnością mogą prowadzić do skutku w postaci utraty wymogu dobrej reputacji. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której ustalony i niekwestionowany stan faktyczny odpowiada powołanej normie prawa, a tym samym uzasadnia to stosowanie językowej wykładni do wskazanej normy prawnej. Akceptując stanowisko Sądu I instancji należy w tym miejscu podkreślić, że pozytywne ustalenie, iż osoba posiadająca licencję została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu bądź przeciwko obrotowi gospodarczemu, bądź za oba rodzaje przestępstw, jest wystarczającą podstawą do uznania, iż osoba taka nie legitymuje się niezbędną przesłanką do dysponowania licencją zezwalającą na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Strona składająca skargę kasacyjną nie kwestionuje okoliczności związanych ze skazaniem jej prawomocnymi wyrokami sądu za umyślne przestępstwa przeciwko mieniu i przeciwko obrotowi gospodarczemu.
Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, organ administracji publicznej jest zobligowany do cofnięcia licencji jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Brak wymogu dobrej reputacji jest wystarczającym powodem do tego aby uznać, że posiadacz licencji nie spełnia wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego.
W tym stanie rzeczy także jako bezzasadne należy uznać te zarzuty skargi kasacyjnej, które odnoszą się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów Konstytucji RP Cofnięcie licencji osobie prowadzącej działalność w postaci transportu drogowego, stosownie do zasad określonych w ustawie o transporcie drogowym nie może stanowić naruszenia zasad określonych w art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP. Działanie sądów administracyjnych zgodnie z ustawowymi regułami odnoszącymi się do zasad wykładni prawa i zgodnie z przepisami dotyczącymi postępowania sądowoadministracyjnego należy ocenić jako zachowanie na podstawie i w granicach prawa.
Ponadto należy także stwierdzić, iż działanie skarżącej zmierzające do odroczenia rozprawy z uwagi na złożony do Prezydenta RP wniosek o zastosowanie wobec niej prawa łaski nie mogło wywołać zamierzonego skutku i odroczenia rozprawy z tego powodu. Przypomnieć jedynie należy, że stosownie do treści art. 139 Konstytucji RP Prezydent Rzeczypospolitej stosuje prawo łaski. Akt łaski oznacza całkowite lub częściowe darowanie sprawcy skutków kary orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu i nie powoduje uchylenia prawomocnego wyroku skazującego ani uniewinnienia skazanego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.