II SA/BD 750/24

II SA/Bd 750/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący/
Katarzyna Korycka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 61  ust. 1  pkt 1,  ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz G. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] Wójt Gminy T., na wniosek W. S., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na utwardzeniu kostką brukową terenu nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb [...], położonej w miejscowości C., gmina T..
Od powyższej decyzji skarżąca G. P. wniosła odwołanie, w którym domagając się uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła:
1. obrazę art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej "upzp") w zw. z § 2 pkt 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej "rozporządzanie MI") poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowym przeprowadzeniem analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 upzp;
2. obrazę § 4 rozporządzenia MI poprzez wyznaczenie linii zabudowy w nieprawidłowy sposób;
3. obrazę art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 13 upzp i art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że powierzchnia, sposób planowanej zabudowy, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4. naruszenie art. 106 § 5 kpa w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 upzp poprzez dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy w drodze pisma, co stanowiło usiłowanie ominięcia obowiązku orzekania w sprawie w drodze postanowienia.
W uzasadnieniu skarżąca w szczególności podniosła, że na działce objętej decyzją nie jest możliwe utwardzenie terenu, że inwestor nie określił sposobu odprowadzania wód opadowych i z terenu utwardzonego, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu skierowania ich na teren nieruchomości sąsiedniej jest zabronione, że organ nie uwzględnił przepisu art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, że zamierzenie inwestycyjne wymagało przeprowadzenie oceny jego oddziaływania na środowisko i inwestor powinien przedłożyć decyzję o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, że nie jest znany cel utwardzeniu terenu, że przedsięwzięcie nie uwzględnia wymogów ładu przestrzennego, że w sprawie nie oceniono wymogu spełnienia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, oraz że na terenie działki inwestycyjnej znajdują się odpady, w stosunku do których wydany został nakaz ich usunięcia, który nie został należycie wyegzekwowany.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("SKO") we [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
SKO wskazało, że organ I instancji prawidłowo stwierdził, że w sprawie brak było obowiązku badania spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp z uwagi na to, że w stosunku do zamierzonej inwestycji znajdował zastosowanie przepis art. 61 ust. 2 upzp. Dlatego też organ nie wyznaczał obszaru analizowanego i nie badał czy inwestycja stanowi kontynuację istniejącej zabudowy sąsiedniej pod względem funkcji i parametrów zabudowy. Zarzuty dotyczące tej materii są więc jak stwierdziło SKO niezasadne. SKO wskazało również, że z uwagi na przedmiot inwestycji w decyzji organu I instancji w adekwatnym zakresie zostały ustalone warunki i wymagania nowej zabudowy. Podniosło, że decyzja organu I instancji precyzuje także wymagania w zakresie zapewnienia właściwego odprowadzenia ścieków, a także że dołączona do niej analiza szczegółowo ocenia spełnienie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 upzp. Ponadto SKO podkreśliło, że w sprawie w sposób zgodny z prawem przeprowadzono wymagane uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, oraz że inwestycja nie jest zaliczana do katalogu inwestycji, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko.
Na powyższą decyzję SKO skarżąca wniosła skargę, w której powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodatkowo podnosząc zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak należytego wyjaśnienia sprawy, przeprowadzenie postępowania dowodowego w niepełnym zakresie oraz błędną ocenę materiału dowodowego. Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie wszystkim właścicielom i posiadaczom działek zlokalizowanych w oddziaływaniu inwestycji został zapewniony udział w postępowaniu, a także że przedmiotowa inwestycja przyczyni się do utraty wartości jej działki i przyczyni się do pogorszenia jakości życia okolicznych mieszkańców. Skarżąca wniosła o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja nie odpowiadają prawu.
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy upzp (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm) z uwzględnieniem przepisów przejściowych zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustawy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688, dalej "ustawa zmieniająca"), która weszła w życie w dniu 24 września 2023 r. W myśl art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy zmieniającej - do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. W przedmiotowej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony do organu w dniu [...] lutego 2024 r., co oznacza że w sprawie należało zastosować przepisy upzp w wersji nadanej ustawą zmieniającą z uwzględnieniem jednak przytoczonego art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy.
Stosowanie do art. 61 ust. 1 upzp w zw. z art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy organ bada zatem czy wnioskowana przez stronę zainteresowaną zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego jest zgodna z wymienionymi warunkami z art. 61 ust. 1 upzp. Łączne spełnienie tych warunków stanowi, poza - co należy podkreślić -wyłączeniami ustawowymi, warunek konieczny wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jedno z takich wyłączeń przewidziane zostało w art. 61 ust. 2 upzp, który to przepis stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, tj. stosownie do tego ostanie przepisu - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139 ze zm.). W myśl art. 67 ust 1 wskazanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1995 r.), tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie do art. 87 ust. 3 upzp obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (11 lipca 2003 r.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.
W przedmiotowej sprawie orzekające organy stwierdziły, że w sprawie ma zastosowanie przewidziane w art. 61 ust. 2 upzp wyłącznie od wymogu spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, w związku z czym w sprawie nie oceniono czy zamierzenie inwestycyjne spełnia tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Stanowisko to orzekające organy oparły na stwierdzeniu, że według postanowień ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy T. z dnia [...] kwietnia 1992 r., który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. z dniem 31 grudnia 2003 r. teren planowanej inwestycji znajdował się w obszarze przeznaczonym pod zabudowę produkcyjną – oznaczonym na rysunku planu symbolem 3 PU/URz. Ponadto organy stwierdziły, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem, będzie realizowane na terenie, w sąsiedztwie którego prowadzona jest działalność produkcyjna i usługowa (w tym przez wnioskodawcę) i ma ono stanowić element towarzyszący istniejącemu zakładowi, który produkuje materiały budowlane.
Wobec powyższego wskazać należy, że w świetle art. 61 ust. 2 upzp brak jest wymogu badania przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, gdy spełnione są dwa warunki. Po pierwsze zamierzenie inwestycyjne musi stanowić inwestycję produkcyjną, po drugie powinno być ono zlokalizowane na terenach przeznaczonych na ten cel (cel produkcyjny) w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Wystąpienie okoliczności przewidzianych w hipotezie normy zawartej w art. 61 ust. 2 upzp prowadzi do wyjątkowego odstąpienia od przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, będącej zasadą, zatem brak jest podstawę do poszerzanie ustawowego wyjątku i dokonywania w tym zakresie wykładni rozszerzającej.
Termin "inwestycje produkcyjne", użyty w art. 61 ust. 2 upzp, na gruncie upzp nie posiada definicji legalnej, a zatem jest tzw. terminem nieostrym. Termin ten musi być więc każdorazowo definiowany przez organ administracji publicznej z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. W przedmiotowej sprawie orzekające organy uznały, że objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycja spełnia warunek inwestycji produkcyjnej, o której mowa w art. 61 ust. 2 upzp, z tego jedynie powodu, że jest położona w sąsiedztwie terenów produkcyjnych i usługowych, w tym w sąsiedztwie zakładu produkującego materiały budowlane, prowadzonego przez wnioskodawcę. Organ I instancji stwierdził również, że planowana inwestycja jest formą rozbudowy istniejącego zakładu produkcyjnego.
Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycją produkcyjną jedynie z tego powodu, że zlokalizowana jest ona w sąsiedztwie terenów produkcyjnych i usługowych. Akta sprawy nie dają również podstaw do stwierdzenia, że zamierzenie inwestycyjne stanowi formę rozbudowy istniejącego zakładu produkcyjnego. Podkreślić należy, że wnioskodawca w złożonym wniosku o ustalenie warunków zabudowy określił charakter inwestycji jedynie poprzez wskazanie, że stanowi ona "utwardzenie działki kostką brukową na działce nr [...] C.". Ani we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, ani w nazwie inwestycji, ani też w toku postępowania administracyjnego wnioskodawca nie wskazał, że zamierzone utwardzenie terenu stanowi rozbudowę zakładu produkcyjnego czy też inwestycję jemu towarzyszącą. Rację ma skarżąca, że wnioskodawca nie podał żadnych informacji odnośnie charakteru planowanej inwestycji, celu, funkcji i przeznaczenia zamierzonego utwardzenie terenu. W tych okolicznościach nie zaistniały przesłanki uprawniające do stwierdzenia w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, że w sprawie mamy do czynienia z inwestycją produkcyjną. W konsekwencji oznacza to, że w sprawie nie wykazano podstaw do zastosowania art. 61 ust. 2 upzp, a w efekcie do odstąpienia od wymogu zbadania przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, tj. tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Stanowiło to podstawę do uchylenia wydanych w sprawie decyzji z uwagi na naruszenie art. 61 ust. 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, co było konsekwencją niewyjaśnienia charakteru zamierzonej inwestycji, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa.
Ponadto w decyzji organu I instancji w sposób niejasny i nieodpowiadający treści wniosku uregulowano kwestię odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji. W pkt 5 lit. c decyzji o warunkach zabudowy wskazano bowiem, że wody opadowe i roztopowe z połaci dachowych i powierzchni utwardzonych i zanieczyszczonych winny być odprowadzane w sposób określony przepisami odrębnymi poprzez separatory tłuszczu – do "projektowanego" przyłącza kanalizacji deszczowej. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy wnioskodawca określił zaś, że odprowadzenia wód opadowych i roztopowych odbywać się będzie poprzez przyłącze do kanalizacji deszczowej z zaznaczeniem rubryki "istniejące". Poza tym w pkt 3 lit. c decyzji wskazano, że wody odpadowe i roztopowe określone jako ścieki opadowe i roztopowe (co nie jest zgodne treścią ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne), odprowadzane będą do istniejących i projektowanych szczelnych zbiorników na wody opadowe i roztopowe, które wykorzystywane będą następnie do celów technologicznych, a nadmiar wód odprowadzanych będzie do stawu retencyjnego i rowu melioracyjnego. Zdaniem Sądu powyższe unormowania decyzji o warunkach zabudowy nie regulują w sposób jasny i spójny (w tym z wnioskiem) sposobu odprowadzania wód opadowych i roztopowych. W sprawie zachodzi także niezgodność treści wniosku i decyzji o warunkach zabudowy w kwestii podłączenia terenu inwestycji do mediów infrastruktury technicznej w zakresie przyłącza elektroenergetycznego. W decyzji o warunkach zabudowy w pkt 5 lit. a określono bowiem, że inwestycja nie wymaga podłączenia do mediów takich jak przyłącze elektroenergetyczne. Natomiast w treści wniosku wskazano, że dostęp do energii elektrycznej nastąpi poprzez projektowane przyłącze do sieci.
Odnosząc się zaś do zarzutu skargi nieprawidłowego przeprowadzenia uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, wskazać należy że w sprawie procedura uzgodnienia decyzji została przeprowadzono zgodnie z wymogami art. 53 ust. 4 pkt 2a i pkt 6 oraz ust. 5 upzp. Stosownie do art. 53 ust. 5 upzp uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W myśl art. 106 § 5 kpa zajęcie stanowiska przez organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. W sprawie przeprowadzono uzgodnienia ze Starostą R., Dyrektorem Zarządu Zlewni we [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w R.. Postpowaniem z dnia [...] marca 2024 r. Starosta R. w zakresie swoje właściwości uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy. Dyrektor Zarządu Zlewni we [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie zajęli natomiast w ustawowym terminie stanowiska w sprawie, stąd należało uznać uzgodnienie za dokonane i dlatego też w aktach sprawy nie ma postanowień tych organów. Co do natomiast poruszonej w sprawie kwestii podniesienia poziomu terenu działki nr [...], naruszenia stosunków wodnych, gromadzenia na terenie działki odpadów i ich nie usunięcia, wskazać należy, że kwestie te nie stanowią przedmiotu bania w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Także kwestia utraty wartości sąsiednich do inwestycji gruntów, czy hałasu związanego z funkcjonowaniem inwestycji nie podlega badaniu na etapie ustalenia warunków zabudowy. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut skarżącej pominięcia w postępowaniu właścicieli nieruchomości sąsiednich, gdyż taki zarzut może podnieść jedynie strona pominięta. Ponadto w związku z tym, iż w sprawie organ nie wyznaczał obszaru analizowanego (art. 61 ust. 5a upzp) i tym samym nie stosował przepisów rozporządzenia MI, zarzut błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego i nieprawidłowego zastosowanie przepisów rozporządzenia MI nie zasługiwał na uwzględnianie. Odrębną natomiast kwestią jest brak prawidłowego wykazania zaistnienia w sprawie przesłanek z art. 61 ust. 2 upzp, w oparciu o które wyłączony jest wymóg spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, dla oceny której wyznacza się obszar analizowany, dokonuje analizy zabudowy sąsiedniej i w powiązaniu w wynikami przeprowadzonej analizy ustala wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób określony szczegółowo w rozporządzeniu MI.
W tym stanie rzeczy, uwzględniając wszystkie poczynione uwagi, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu należy prawidłowo, w oparciu o złożony wniosek (ewentualnie zmieniony, w tym w zakresie opisu inwestycji), wyjaśnienia inwestora oraz zgromadzony materiał dowodowy określić charakter zamierzenia inwestycyjnego celem ustalenia czy stanowi ono inwestycję produkcyjną, co będzie warunkowało możliwość zastosowania w sprawie art. 61 ust. 2 upzp i tym samym konieczność weryfikacji przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, a ponadto może mieć wpływ na ocenę zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym z zakresu ochrony środowiska. Ponadto należy wyeliminować wskazane przez Sąd nieprawidłowości i niejasności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 ww. ustawy.