II SA/Bd 744/23

II SA/Bd 744/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Janiszewska - Ziołek
Renata Owczarzak
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 988
art. 130a ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska - Ziołek sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą za usunięcie pojazdu oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent M. B., na podstawie artykułu 130a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 . poz. 988 z późn. zm., zwanej w skrócie "P.r.d."), decyzją z [...] lutego 2023 r. nr [...] obciążył M. K. (tj. Skarżącego) opłatą w wysokości [...] zł powstałą w wyniku usunięcia na parking strzeżony pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...].
Prezydent ustalił, ze [...] grudnia 2022 r. funkcjonariusz Straży Miejskiej w B. wydał na podstawie art. 130a ust. 4 P.r.d. dyspozycję usunięcia ww. pojazdu z powodu postawienia go na ul. [...] w B. w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Usunięty pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym a następnie odebrany w pierwszej dobie przechowywania, bez uiszczenia opłaty za jego usunięcie i przechowywanie. Skarżący został poinformowany o obowiązku uiszczenia opłaty przy odbiorze samochodu.
W związku z brakiem uiszczenia opłaty Skarżący został wezwany do uregulowania należności w wysokości [...] zł (wezwanie doręczono [...] stycznia 2023 r.). W odpowiedzi wpłynęło pismo Skarżącego, w którym wniósł o reasumpcję stanowiska Prezydenta w związku z wezwaniem do uregulowania należności. Organ wskazał, że pismem z [...] stycznia 2023 r. wystąpił do Straży Miejskiej o przesłanie dokumentacji fotograficznej z przeprowadzonej [...] grudnia 2022 r. interwencji, a w kwestiach nie dotyczących sprawy usunięcia pojazdu zawartych w piśmie Skarżącego przekazał jego kopię do Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B., Dyrektora Sądu Okręgowego w B., Dyrektora Sądu Rejonowego w B. oraz do Dyrektora Biura ds. Zdrowia i P. Społecznej Urzędu M. B., o czym Skarżący został powiadomiony.
Organ podniósł, że otrzymana od Straży Miejskiej dokumentacja fotograficzna potwierdziła zasadność wydania dyspozycji usunięcia pojazdu.
Prezydent wskazał że zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5 P.r.d. pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaków wskazującego że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Pojazd taki zgodnie z artykułem 130a ust. 5c P.r.d. zostaje umieszczony na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i przechowywanie, z tym że art.130a ustęp 5c częściowo został uznany za niezgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 5 grudnia 2018 roku sygn. K 6/17 z dniem 13 września 2019r. Zgodnie z tym wyrokiem ww. przepis traci moc w zakresie w jakim przewiduje, że pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w artykule 130a ust. 1 i 2 P.r.d. pozostaje na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Zgodnie z powyższym wyrokiem możliwy jest odbiór pojazdu z parkingu bez konieczności uiszczenia opłaty za usunięcie i przechowywanie w dniu jego odbioru.
Prezydent wskazał, że stosownie do uchwały Rady M. B. Nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Kujawsko – P. z 2021r. poz. 6116) wysokość opłaty za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony wynosi [...] zł, a za przechowywanie takiego pojazdu na parkingu [...] zł za dobę. Całkowita należność za usunięcie pojazdu [...] oraz jego przechowywanie na parkingu strzeżonym przez jedną dobę wynosi zatem łącznie [...] zł.
W złożonym odwołaniu Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") poprzez rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia wszelkich istotnych jej elementów i wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony i oparcie się na przepuszczeniach, w sytuacji, gdy w toku postępowania organy administracji publicznej winny stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, ponadto organy winny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
2) art 8, 12 oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wadliwą, wybiórczą interpretację stosowanych przepisów "ustawy o cudzoziemcach", a także ogólnych zasad postępowania, w szczególności zasad, które nakazują organom administracji publicznej działać wnikliwie i szybko, w sposób budzący zaufanie do organów państwa i uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również innych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy;
3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający poznanie motywów jej wydania jak i przesłanek faktycznych którymi kierował się organ na skutek braku odniesienia w treści uzasadnienia do całokształtu okoliczności faktycznych mających znaczenie w niniejszej sprawie;
4) art. 10 w zw. z art. 75 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności zaniechanie przesłuchania przez organ sąsiadów strony z zachowaniem rygoru z art. 83 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu odwołania Skarżący zaznaczył, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, o czym wie organ pierwszej instancji gdyż w postępowaniu o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego przedkładał swoje orzeczenie o niepełnosprawności.
Podkreślił, że przy ul. [...] nie ma ani jednego miejsca parkingowego przeznaczonego dla osób niepełnosprawnych, przy czym to organ pierwszej instancji jest zarządcą tej drogi.
Zdaniem Skarżącego w zaskarżonej decyzji wskazano jedynie ogólną podstawę z Prawa o ruchu drogowym, a nie wskazano konkretnego punktu.
Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 130a ust. 2 P.r.d. pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób. Skarżący podniósł, że nie był nietrzeźwy ani jego pojazd nie zagrażał bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Zgodnie natomiast ze zdiagnozowanym stanem zdrowia może przejść jedynie 130 m. Sąd Rejonowy w B. jest jego miejscem pracy i brak miejsc parkingowych wyklucza możliwość świadczenia przez niego pracy.
Skarżący zaznaczył, że nie rozumie takiej sytuacji, że inni adwokaci oraz inne osoby – klienci Sądu oraz funkcjonariusze organów takich jak Straż Miejska mogą parkować w okolicach Sądu na miejscach niedozwolonych bez konsekwencji w postaci odholowania ich pojazdu. Skarżący podkreślił, że jego pojazd jest oznakowany jako pojazd osoby z niepełnosprawnością, a za przednią szybą znajduje się stosowna karta parkingowa osoby z niepełnosprawnością.
Odwołujący wskazał również na konkretne przykłady braku stosownych rozwiązań dla osób z niepełnosprawnością w budynku Sądu Rejonowego w B..
W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 5 P.r.d., decyzją z [...] kwietnia 2023 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji oraz obciążyło Skarżącego opłatą w wysokości [...] zł powstałą w wyniku usunięcia na parking strzeżony pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...].
Kolegium wskazując na zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, w szczególności dyspozycję usunięcia pojazdu oraz dokumentację fotograficzną ustaliło, że [...] grudnia 2022 r. samochód osobowy marki T. nr rejestracyjny [...] znajdujący się we władaniu Skarżącego (będącego właścicielem pojazdu) został pozostawiony przy ul. [...] w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Pojazd ten został odholowany na parking strzeżony, z którego w tym samym dniu został odebrany.
Wobec tego zdaniem Kolegium wystąpiła ustawowa przesłanka uzasadniająca wydanie decyzji o obciążeniu Skarżącego opłatą powstałą w wyniku usunięcia pojazdu na parking strzeżony w wysokości [...] zł tj. w wysokości określonej w § 1 pkt 1 lit. c uchwały Nr [...] Rady M. B. z dnia [...] listopada 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym. Nie ma natomiast podstaw do obciążania Skarżącego opłatą za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym, gdyż pojazd został odebrany w dniu jego odholowania na parking, a ww. uchwała w § 2 pkt 1 lit. c) określa opłatę za każdą dobę przechowywania pojazdu, a nie za każdą rozpoczętą dobę przechowywania. Pojazd zaś nie był przechowywany przez całą dobę.
Kolegium stwierdziło ponadto, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 130a ust. 2 P.r.d., gdyż konieczność odholowania pojazdu wynikała z faktu pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, o czym mowa w art. 130a ust. 1 pkt 5 P.r.d.
W ocenie Kolegium nieprawidłowe parkowanie pojazdów przez innych uczestników ruchu drogowego oraz brak miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych nie stanowi okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Kierujący pojazdem parkujący swój pojazd w miejscu zabronionym nie może bowiem usprawiedliwiać swojego postępowania zachowaniem innych uczestników ruchu.
Z kolei brak miejsc parkingowych dla osób z niepełnosprawnościami nie upoważnia do parkowania pojazdu w miejscu obowiązywania zakazu zatrzymywania się z tabliczką wskazującą, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Zgodnie z art. 8 ust. 1 P.r.d. osoba niepełnosprawna legitymująca się kartą parkingową kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym tą kartą może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami o których mowa w art. 7 ust. 3a. Z kolei w § 33 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2022 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2310 ze zm.) wskazano, że osoby o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy mogą pod warunkiem zachowania szczególnej ostrożności nie stosować się do znaków wyrażonych znakami: B-1, B-3, B-3a, B-4, B-10, B-35, B-37, B-38 i B-39, z uwzględnieniem ust. 3. Wyjątek ten nie dotyczy więc pojazdu zaparkowanego na znaku B-36 (zakaz zatrzymywania się), tym bardziej z tabliczką T-24 wskazującą, że pozostawiony pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela.
W skardze do sądu administracyjnego M. K. decyzji Kolegium zarzucił naruszenie :
1) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia wszelkich istotnych jej elementów i wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony i oparcie się na przepuszczeniach, w sytuacji, gdy w toku postępowania organy administracji publicznej winny stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, ponadto organy winny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
2) art 8, 12 oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wadliwą, wybiórczą interpretację stosowanych przepisów "ustawy o cudzoziemcach", a także ogólnych zasad postępowania, w szczególności zasad, które nakazują organom administracji publicznej działać "wnikliwie i szybko", w sposób budzący zaufanie do organów państwa i uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również innych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy;
3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający poznanie motywów jej wydania jak i przesłanek faktycznych którymi kierował się organ na skutek braku odniesienia w treści uzasadnienia do całokształtu okoliczności faktycznych mających znaczenie w niniejszej sprawie;
4) art. 10 w zw. z art. 75 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności zaniechanie przesłuchania przez organ sąsiadów strony zachowaniem rygoru z art. 83 § 1 k.p.a.
5) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:
a. braku ustalenia właściwości kierowcy odholowanego pojazdu,
b. braku ustalenia czy organizacja ruchu w rejonie Sądu Rejonowego w B. ul. [...] została ustalona zgodnie z prawem,
c. braku ustalenia odrębnych reguł traktowania osób niepełnosprawnych w zakresie przysługujących im nadzwyczajnych uprawnień.
Ponadto Skarżący zarzucił decyzji Kolegium naruszenie:
- art. 8 ust. 1 P.r.d. poprzez jego niezastosowanie,
- art. 69 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie,
- art. 21 ust. 1 i art. 26 Traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej i Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569),
- art. 3, art. 4 (D) art. 16 ust. 1 i ust. 2 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych z dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169).
Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Skarżący zasadniczo powtórzył swoje stanowisko prezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podkreślił, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i adwokatem. W krytycznym dniu był obrońcą w procesie karnym odbywającym się w sądzie przy ul. [...]. Jego niestawiennictwo na rozprawie mogło być ukarane grzywną w wysokości nawet [...] zł. W związku z tym był zobligowany do stawienia się w sądzie o określonej godzinie. Skarżący podkreślił, że pomimo iż wyjechał z ponad półgodzinnym zapasem czasu, krążył wokół parkingów zlokalizowanych przy sądzie bezskutecznie poszukując miejsca parkingowego. We wskazanym okresie ze względu na stan zdrowia mógł przejść jedynie około 100 metrów, wobec tego nie mógł zaparkować dalej niż 100 metrów od sądu.
Skarżący podniósł, że w toku postepowania administracyjnego nie poddano analizie tego, czy organizacja ruchu w rejonie sądu jak i sam sąd spełniają wymogi prawne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący podniósł, że przed Sądem Rejonowym w B. przy ul. [...] nie jest przewidziane ani jedno miejsce dla osób z niepełnosprawnościami. Brak takiego miejsca wyklucza go z możliwości wykonywania zawodu adwokata.
Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 130a ust. 2 P.r.d. pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób. Skarżący podniósł, że nie był nietrzeźwy ani jego pojazd nie zagrażał bezpieczeństwu w ruchu drogowym.
Skarżący podniósł, że w jego ocenie rolą niezawisłego i niezależnego sędziego, a w szczególności sędziego Sądu Administracyjnego jest możliwość swobodnego wydania orzeczenia, a nie jak w przypadku SKO zasłanianie się tym, że organ musi wydać decyzję związaną, a nie opartą na uznaniu administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
W pierwszej kolejności, mając na względzie podnoszoną przez Skarżącego możliwość "swobodnego wydania orzeczenia" przez sąd administracyjny należy zauważyć, że jak wskazuje art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia orzekając w inny sposób niż organ (tj. w sposób "swobodny" a nie "związany"), lecz ma jedynie ocenić (skontrolować) działalnie organu administracyjnego.
Przechodząc do mertium sprawy należy zaś przede wszystkim zauważyć, że Skarżący nie kwestionuje stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia, że [...] grudnia 2022 r. pozostawił swój samochód w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Taki stan faktyczna odpowiada hipotezie wskazanego przez organ art. 130a ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym zgodnie z którym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela.
Przy tak ustalonym stanie faktycznym niezasadny jest sformułowany w uzasadnieniu skargi zarzuty naruszenia art. 130a ust. 2 P.r.d. Zgodnie z tym przepisem pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy:
1) kierowała nim osoba:
a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu,
b) nieposiadająca przy sobie wymaganych dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu;
2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska.
Zestawienie treści art. 130a ust. 1 i 2 P.r.d. wskazuje, że przepis art. 130a ust. 2 dotyczy innych przypadków, niż wymienionych w art. 130a ust. 1 P.r.d. W przypadkach wskazanych w ust. 1 ustawodawca nakazuje usunięcie pojazdu ("pojazd jest usuwany"), w przypadkach wskazanych w ust. 2 ustawodawca dopuszcza taką możliwość ("pojazd może być usunięty"). Skoro zatem stan faktyczny w sprawie odpowiadał hipotezie z art. 130 ust. 1 pkt 5, to organ winien był zastosować ten przepis, który nie uzależnia obowiązku usunięcia pojazdu ani od stanu nietrzeźwości kierowcy ani od oceny czy pojazd ten zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 P.r.d. Zgodnie z tym przepisem osoba niepełnosprawna legitymująca się kartą parkingową kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym tą kartą, może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami o których mowa w art. 7 ust. 3a. Słusznie zatem Kolegium powołało się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2022 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, które zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 7 ust. 3a P.r.d. Tak jak podnosi Kolegium zgodnie z § 33 ust. 2 ww. rozporządzenia osoby o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy mogą pod warunkiem zachowania szczególnej ostrożności nie stosować się do znaków wyrażonych znakami: B-1, B-3, B-3a, B-4, B-10, B-35, B-37, B-38 i B-39, z uwzględnieniem ust. 3. Wskazany ust. 3 stanowi, że umieszczona pod znakami, o których mowa w ust. 2, tabliczka z napisem "Dotyczy także" i symbolem osoby niepełnosprawnej, określonym na tabliczce T-29, wskazuje, że znaki te obowiązują również osoby, o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy. W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane, że pojazd Skarżącego został zaparkowany w miejscu oznaczonym znakiem B-36 tj. zakazu zatrzymywania się z tabliczką T-24 wskazującą, że pozostawiony pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Taka sytuacja nie jest zatem objęta normą art. 8 ust. 1 P.r.d.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych przez Skarżącego przepisów postępowania tj. Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy, krótko i zwięźle go ocenił w świetle konkretnie wskazanego przepisu prawa, odniósł się także do zarzutów Skarżącego. Ustalił właściwości kierowcy odholowanego pojazdu tj. że jest on osobą niepełnosprawną i dokonał oceny tej okoliczności w świetle art. 8 ust. 1 P.r.d. i rozporządzenia wykonawczego tj. ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2022 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Na podstawie tych przepisów ustalił określił istnienie i granice przepisów ustanawiających odrębne reguły traktowania osób niepełnosprawnych i trafnie ocenił, że przedmiotowy przypadek nie odpowiada treści tych przepisów.
Nie mógł odnieść skutku także zarzut naruszenia art. 69 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej. Stosując ten przepis trzeba mieć na względzie, że zgodnie z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. W cytowanym art. 69 ust. 2 Konstytucja zaś wyraźnie wskazuje, że określony w nim obowiązek udzielania przez władze publiczne osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej ma być realizowany "zgodnie z ustawą". Tak więc to ustawa stanowi o granicach pomocy udzielanej przez władze publiczne osobom niepełnosprawnym – tak jak to ma miejsce w przedmiotowym przypadku poprzez ograniczenie możliwości pozostawienia przez osoby niepełnosprawne pojazdu w miejscach oznaczonych znakiem B – 35 "zakaz postoju" (§ 33 ust. 2 w zw. z § 28 ust. 1 rozporządzenia). Określona ustawą pomoc niepełnosprawnym nie obejmuje natomiast możliwości parkowania w miejscu oznaczonym, jak w przedmiotowym przypadku, znakiem B – 36 "zakaz zatrzymywania się" (por. § 28 ust. 2 rozporządzenia), jako że znak ten nie został wymieniony w § 33 ust. 2 rozporządzenia.
W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów umów międzynarodowych odnoszących się do praw osób niepełnosprawnych należy zauważyć, że niniejsza sprawa ogranicza się do kontroli przez Sąd postępowania organu będącego następstwem niezastosowania się przez Skarżącego do zakazu wyrażonego znakiem drogowym. Kontrolowana sprawa dotyczy zatem egzekwowania od obywatela zachowania zgodnego z przyjętą organizacją ruchu. W samym egzekwowaniu od Skarżącego pewnego zachowania zgodnego z ustaloną organizacją ruchu drogowego (ustanowioną stosownie do art. 10 ust. 10b pkt 2 P.r.d.) nie sposób dopatrzeć się - w oderwaniu od treści samej organizacji ruchu - naruszenia jego prawa jako osoby niepełnosprawnej. Aby uznać, że takie naruszenie nastąpiło, należałoby wcześniej zakwestionować samą organizację ruchu drogowego jako środek, który uniemożliwia realizację praw osób niepełnosprawnych zgodnie ze wskazanymi przez Skarżącego normami umów międzynarodowych. Do wyrażania tego rodzaju oceny organ w ramach niniejszej sprawy nie miał kompetencji. Sąd administracyjny jako powołany do kontroli administracji nie może zatem zarzucić organowi wadliwego działania w tym zakresie, w tym z naruszeniem praw Skarżącego jako osoby niepełnosprawnej.
Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), Sąd oddalił skargę.