II SA/Bd 733/06

II SA/Bd 733/06 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2007-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak
Grażyna Malinowska-Wasik /sprawozdawca/
Krzysztof Gruszecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 154 par. 1, art. 286 par. 2 w zw. z par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 3 par. 1 pkt 8, art. 52 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 22 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 roku sprawy ze skargi W. B. w przedmiocie wymierzenia Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. grzywny z powodu bezczynności po wyroku postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku st. sierż. szt. W. B. Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. decyzją nr [...] z dnia [...] 2003 r. odmówił na podstawie art. 155 k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r.
o uposażeniu żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w związku z § 8 ust. 3 pkt 2 i § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz.U. nr 90, poz. 1005 ze zm.) uchylenia wydanej w dniu 1 października 2002 r. przez Komendanta 1 Ośrodka Szkolenia Kierowców w G. decyzji ostatecznej o zachowaniu wyżej wymienionemu dodatku za uzyskanie M klasy kwalifikacyjnej w wysokości 18 % uposażenia bazowego do czasu uzyskania na nowym stanowisku służbowym uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami
o charakterze stałym co najmniej równego z dotychczas otrzymywanym.
W wyniku wniesionego przez W. B. odwołania Dowódca Wojsk Lądowych w W. decyzją nr [...] z dnia [...] 2003 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania z uwagi na sprzeczność zawartego w tej decyzji rozstrzygnięcia z jej uzasadnieniem oraz brak w aktach sprawy dokumentów potwierdzających posiadanie przez odwołującego się klasy specjalisty wojskowego.
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2004 r., sygn. II SA 4703/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego, wskazując, iż organy obydwu instancji przy rozpatrywaniu sprawy ograniczyły się jedynie do badania legalności decyzji Komendanta 1 Ośrodka Szkoleniowego Kierowców w G. z dnia [...] 2002 r., o której uchylenie w trybie art. 155 k.p.a. wnioskował skarżący, podczas gdy wyżej wspomniany przepis odnosi się również do sytuacji, w której decyzja uchylana lub zmieniana nie jest dotknięta żadnymi wadami, a za jej wzruszeniem przemawiają względy interesu społecznego lub słusznego interesu strony.
W przekazanej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skardze na bezczynność Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w B. w przedmiocie wykonania prawomocnego wyroku tegoż sądu z dnia 5 listopada 2004 r., W. B. wniósł o wymierzenie wymienionemu organowi grzywny. Skarżący podniósł, iż organy wojskowe przejawiają całkowitą bezczynność w sprawie, mimo iż interweniował pismem z 7 października 2005 r. u Dowódcy Wojsk Lądowych.
W odpowiedzi na skargę Dowódca [...] Okręgu Wojskowego wniósł
o jej oddalenie, wywodząc, iż bezzasadny jest zarzut niewykonania wyroku WSA w Warszawie, gdyż niezależnie od tego wyroku i bez posiadanej wiedzy
o skardze złożonej przez W. B. na decyzję nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych w W. z dnia [...] 2003 r., uwzględnił wniosek W. B. z dnia [...]2003 r. i decyzją nr [...] z dnia [...] 2003 r. uchylił w całości decyzję Komendanta [...] Ośrodka Szkolenia Kierowców w G.nr [...] z dnia [...] 2002 r., przekazując mu jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dowódca [...] Okręgu Wojskowego zaznaczył przy tym, iż ani Dowódca Wojsk Lądowych, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wstrzymali wykonania wspomnianej wyżej decyzji nr 70 z dnia 3 listopada 2003 r. uchylającej decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zważył, co następuje:
Przez niewykonanie wyroku sądu administracyjnego należy rozumieć pozostawanie przez organ administracji publicznej w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub innej formie przewidzianej prawem.
Skarga z żądaniem wymierzenia organowi grzywny za niezastosowanie się do wyroku sądu administracyjnego może zatem być w świetle treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skuteczna, gdy właściwy organ po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność zaskarżonego aktu lub czynności, nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosownej czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu tego wyroku w terminach w prawie określonych.
Warunkiem dopuszczalności wniesienia w trybie wskazanego przepisu skargi jest przy tym uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Przyjmuje się, iż wezwanie także może być skierowane do organu w każdym czasie po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Instytucja wezwania ma służyć temu, aby organ administracji publicznej wykonał wyrok lub załatwił sprawę zanim będzie konieczna interwencja sądu administracyjnego.
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2004 r. uchylone zostały decyzje obydwu instancji, co jest równoznaczne z przekazaniem sprawy z wniosku W. B. o uchylenie decyzji ostatecznej Komendanta [...] OSK w G. do ponownego rozpoznania organowi I instancji, to jest Dowódcy [...] Wojskowego w B.
Jak wynika z akt wymienionego Sądu, odpis sentencji prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi przesłano Dowódcy Wojsk Lądowych w W. przy piśmie z dnia 18 lutego 2005 r., zaś adresat pokwitował odbiór przesyłki w dniu 25 lutego 2005 r.
Z kolei W. B. odpis prawomocnego wyroku otrzymał 22 marca 2005 r. (zwrotne poświadczenie odbioru).
Stosownie do art. 286 § 2 w związku z § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. określony w przepisach prawa termin do załatwienia przez organ administracji publicznej sprawy liczy się od dnia zwrotu (doręczenia) akt organowi po uprawomocnieniu się orzeczenia sądowego.
Zgodnie zaś z art. 35 kpa, który w przypadku niniejszej sprawy miał zastosowanie, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym w I instancji nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane w ciągu dwóch miesięcy.
Do skargi z dnia 7 listopada 2005 r. W. B. załączył odpis skierowanego w dniu 7 października 2005 r. do Dowódcy Wojsk Lądowych pisma wzywającego go do spowodowania wykonania wydanego niemal przed 12 miesiącami wyroku i uprzedzającego, iż w razie dalszej bezczynności organów wojskowych wystąpi do sądu administracyjnego o wymierzenie grzywny.
Dodatkowo na żądanie Sądu o doręczenie wezwania o podobnej treści wystosowanego do organu I instancji skarżący przedłożył odpis pisma z dnia
10 kwietnia 2005 r. do Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego przesyłającego temu organowi odpis prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2004 r. w sprawie II SA 4703/03 celem jego realizacji poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej.
Powyższe pismo w przeciwieństwie do adresowanego do Dowódcy Wojsk Lądowych, zdaniem składu orzekającego Sądu, nie może być uznane za wezwanie Dowódcy POW do zaniechania bezczynności w rozumieniu wymogu przewidzianego w art. 154 § 1 p.p.s.a.
Poza jego treścią, tego rodzaju wniosek uzasadnia okoliczność, iż wezwanie,
o którym mowa w cyt. przepisie musi być skierowane do organu będącego w zwłoce, czyli po upływie terminu do załatwienia sprawy, gdy tymczasem organ i to drugiej instancji otrzymał z Sądu akta 25 lutego 2005 r., czyli półtora miesiąca wcześniej.
W celu zaś wykonania wyroku WSA w Warszawie, to jest wydania przez Dowódcę POW nowej odpowiadającej zawartym w nim wskazaniom decyzji w związku
z wnioskiem W. B. z dnia 20 lipca 2003 r. niezbędne jest uprzednio wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu nr 54 z dnia 26 listopada 2003 r. i uchylenie tej decyzji (procedura ta winna być następnie ponowiona w odniesieniu do decyzji Komendanta [...] OSK w G.).
Należy przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z art. 35 § 5 kpa do terminu załatwienia sprawy, który w przypadku organu I instancji wynosi co prawda maksymalnie dwa miesiące, nie wlicza się okresów opóźnień spowodowanych z przyczyn niezależnych od organu.
Niewątpliwie więc przedwczesność skierowania wskazanego wyżej pisma wyklucza możliwość potraktowania go za wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a.
Uznając, iż przed wniesieniem w oparciu o wskazany wyżej przepis do Sądu skargi skarżący nie spełnił wymogu będącego warunkiem sine qua non jej dopuszczalności - w postaci wezwania do wykonania wyroku będącego w zwłoce w wydaniu nowej decyzji organu, orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) o odrzuceniu tejże skargi, nie ustosunkowując się do niej pod względem merytorycznym.
Nie pozbawia to jednak skarżącego możliwości korzystania z przysługujących mu jako stronie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie uprawnień do podejmowania dalszych czynności w celu doprowadzenia do wydania przez Dowódcę POW w trybie art. 155 kpa nowego rozstrzygnięcia w przedmiocie dodatku za klasę specjalisty wojskowego, w tym również do wniesienia do sądu administracyjnego skargi, o której mowa w art. 3 § 1 pkt 8 ustawy p.p.s.a., po wykorzystaniu trybu postępowania przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 tej ustawy w związku z art. 37 kpa, skoro w istocie sytuacja, jaką przewiduje art. 154 p.p.s.a., oznacza bezczynność w postępowaniu administracyjnym powstałą po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku uwzględniającego skargę.