II SA/Bd 712/05

II SA/Bd 712/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Włodarska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
I OSK 230/06 - Wyrok NSA z 2006-10-11
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 86 poz 789
par. 1, par. 2 ust. 1 pkt 3
Rozporządzenie MInistra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród  rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.
Dz.U. 2002 nr 120 poz 1029
par. 6 pkt 3
Rozporządzenie MInistra Spraw Wewnetrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach  służbowych przez przełożonych
Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
art. 39 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 19 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi S. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...]2004r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji w A. rozkazem personalnym nr [...]z [...]2004 r. na podstawie § 1 ust. 2, w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789) oraz art. 42 ust. 6 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), przyznał skarżącemu nagrodę roczną za 2003 r. w wysokości [...] jednomiesięcznego uposażenia.
W uzasadnieniu rozkazu wskazano na fakt, iż policjant w związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji, został z dniem 27 listopada 2003 r. przywrócony do służby. Stwierdzono dalej, że za okres pozostawania poza służbą przyznano świadczenie pieniężne w wysokości 6-ciu jednomiesięcznych uposażeń, a okres za który przyznano świadczenie pieniężne, w oparciu o art. 42 ust. 6 ustawy o Policji traktuje się za równorzędny ze służbą i nie uważa się za przerwę w służbie, której skutkiem byłaby utrata uprawnień uzależnionych od nieprzerwanej służby. W dalszej części uzasadnienia powołano się na przepis § 1 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, zgodnie z którym nagrodę roczną przyznaje się proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych w przypadku, gdy służba pełniona jest przez część roku kalendarzowego.
Od orzeczenia tego skarżący odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B.
W uzasadnieniu odwołania strona nawiązała do wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji w A. rozkazu personalnego nr [...]z dnia [...] 2003 r. o przywróceniu go do służby w policji (od której wniosła odwołanie, wówczas jeszcze nierozpatrzone), wskazując na brak zasadności pozostawienia jej po przywróceniu do służby, w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych, albowiem stan jej zawieszenia wygasł ze skutkiem do chwili obecnej, wobec prawomocnego zakończenia postępowania dyscyplinarnego (o czym orzeczono decyzją ostateczną organu z [...]2003 r.) i zwolnienia jej ze służby (o czym orzeczono decyzją ostateczną - rozkazem personalnym nr [...] z [...]2003 r.) i w tej sytuacji zawieszenie jej. Skarżący podnosił przy tym, że rozkaz personalny nr [...] z [...] 2002 r., (orzekający o przedłużeniu czasu zawieszenia w czynnościach służbowych od [...]2002 r. do czasu ukończenia postępowania karnego), stracił swą moc prawną.
Ponadto skarżący zarzucił, że nie jest mu znana kwota bazowa przyznanego jej świadczenia, której wysokość winna wynosić 1760 zł. z uwagi na fakt, iż nie będąc zawieszonym w czynnościach służbowych, przysługuje mu podwyżka świadczenia do początku 2003 r.
W jego ocenie, ustalony w rozkazie organu I instancji ułamek 6/12 jednomiesięcznego uposażenia nie jest prawidłowy gdyż nie obowiązuje, w jego ocenie stan zawieszenia w czynnościach służbowych.
Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr 101 z dnia 24 lutego 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania orzekł o uchyleniu zaskarżonego rozkazu w części dotyczącej wysokości nagrody rocznej, przyznając nagrodę ją za 2003 r. w wysokości [...]jednomiesięcznego uposażenia, w pozostałym zaś zakresie rozkaz utrzymał w mocy.
Rozstrzygnięcie swoje organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania:
Policjant od początku 2003 r. do chwili zwolnienia go ze służby z dniem 28 marca 2003 r. pozostawał w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych. W związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny rozkazu o zwolnieniu, Komendant Powiatowy Policji w A. w dniu [...]2003 r. wydał rozkaz personalny nr [...], zgodnie z którym przywrócił skarżącego do służby w Policji z jednoczesnym pozostawieniem go w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych. Od tego rozkazu policjant odwołał się.
Komendant Wojewódzki Policji w B. uznając za zasadne zarzuty podnoszone w odwołaniu, w dniu 6 lutego 2004 r. wydał rozkaz personalny nr [...], zgodnie z którym uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej wysokości uposażenia zasadniczego, pozostawaniu policjanta w zawieszeniu w czynnościach służbowych oraz terminu powstania prawa do uposażenia, ustalając, iż prawo to policjant nabył z dniem przywrócenia do służby tj. z dniem 27 listopada 2003 r. Rozstrzygnięcia zawarte we wspomnianym rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. mają wpływ na ustalenie okresów służby pełnionej w 2003 r., a tym samym na wysokość przysługującej za ten rok nagrody rocznej.
Policjant w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 28 marca 2003 r. pozostawał w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych. W oparciu o § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg w sytuacji skarżącego okresu tego nie wlicza się do jego okresu służby w 2003 r. za który przyznana jest nagroda roczna, chyba, że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne, będące przyczyną zawieszenia zostanie umorzone bądź też policjant zostanie uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku.
Organ I instancji uwzględnił jako okres służby w 2003 r. jedynie okres pozostawania poza służbą w wymiarze 6 miesięcy, za które przyznano świadczenie pieniężne, traktując, że w oparciu o rozkaz personalny o przywróceniu do służby policjant po przywróceniu nadal będzie w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych.
Uwzględniając rozstrzygnięcie zawarte w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., organ odwoławczy stwierdził, iż policjant po przywróceniu do służby nie będzie pozostawał w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych, należy zatem okres służby od dnia 27 listopada 2003 r. tj. od dnia przywrócenia do służby do końca 2003 r. zaliczyć do okresu służby w 2003 r. za który przysługuje nagroda roczna wynosi 7 miesięcy i 4 dni. Uwzględniając zapis § 1 ust. 1, 2 i 3 wskazanego wyżej rozporządzenia, iż nagrodę przyznaje się proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych służby, a okresy, krótsze sumuje się, przy czym każde 30 dni traktuje się jako pełny miesiąc kalendarzowy, w sytuacji skarżącego należy za 2003 r. uwzględnić okres 7 miesięcy służby, za który przysługuje nagroda roczna w wysokości [...] jednomiesięcznego uposażenia.
W skardze wniesionej do Sądu, strona zakwestionowała prawidłowość zaskarżonego rozkazu w części dotyczącej okresu za jaki naliczone jest świadczenie, oraz kwoty bazowej uposażenia zasadniczego od jakiej jest ono naliczone.
Argumenty zawarte w skardze w znacznej części są powtórzeniem argumentów zawartych w odwołaniu, a w szczególności w zakresie zarzutów, iż organ orzekający w drugiej instancji, błędnie ustalił kwotę bazową uposażenia od której naliczane jest świadczenie, a także w sposób niewłaściwy określił okres, za który naliczana jest nagroda roczna. Zdaniem skarżącego nagroda roczna powinna mu przysługiwać w wysokości [...] jednomiesięcznego uposażenia, kwota bazowa zaś do ustalenia wysokości nagrody rocznej powinna wynosić [...] zł.
Skarżący wywodził też, że umorzenie prowadzonego przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w A. z 1 marca 2004 r., oznacza z mocy § 2 ust 3 w/w rozporządzenia z 20.06.2002 r., iż okres wcześniejszego zawieszenia w czynnościach służbowych powinien być zaliczony jako okres normalnej służby.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, uznał iż błędny jest pogląd wyrażony w skardze, jakoby Komendant rozkazem nr 78 z dnia 6 lutego 2004 r., przyznał skarżącemu podwyżkę uposażenia zasadniczego od dnia 1 stycznia 2003 r., albowiem w rozkazie tym wskazano, iż przywrócenie do służby nastąpiło z dniem 27 listopada 2003 r., w związku z uchyleniem decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, przez Naczelny Sąd Administracyjny, i z tym też dniem, z uwagi na przywrócenie do służby bez zawieszenia w czynnościach służbowych przyznano podwyżkę uposażenia zasadniczego do kwoty 1.760 zł. Podwyżka uposażenia za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia zwolnienia ze służby z Policji, wypłacona zostanie dopiero gdy skarżący zostanie, prawomocnym wyrokiem sądu karnego, uniewinniony od stawianego mu zarzutu. Natomiast kwotą bazową do wypłaty 6 miesięcznego świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą jest kwota wynikająca z rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia[...] 2004 r., a więc 1.760 zł. Taka też kwota jest podstawą wypłacenia skarżącemu przedmiotowego świadczenia.
Komendant Wojewódzki Policji w B. podniósł również, iż błędny jest pogląd jakoby, w związku z umorzeniem przez Komendanta Powiatowego Policji w A. postępowania dyscyplinarnego, okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych powinien być zaliczony jako normalny okres służby. W momencie zwolnienia skarżącego z Policji, w dniu [...] 2003 r., powodem zawieszenia w czynnościach służbowych nie było postępowanie dyscyplinarne a postępowanie karne, co jednoznacznie wynika z rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w A. nr [...] z dnia [...] 2002 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, choć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, lecz nie zachodziły przesłanki do uchylenia powyższych decyzji z uwagi na treść przepisu art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Według zaprezentowanych w sprawie stanowisk stron, istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia wysokości nagrody rocznej przyznanej skarżącemu za 2003 r. Tymczasem w ocenie Sądu, organy obu instancji w ogóle nie miały podstaw do przyznania tejże nagrody.
Zagadnienie dochodzonego przez skarżącego żądania reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z dnia 26 czerwca 2002 r., Nr 86, poz. 789). Z przepisów § 1 w/w rozporządzenia wynika, że warunkiem koniecznym do przyznania nagrody rocznej jest pełnienie przez funkcjonariusza służby przez okres pełnego roku kalendarzowego lub pełnienie jej przynajmniej przez część roku kalendarzowego, przy czym pełnieniem jej nie jest okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, co wynika z przepisu § 2 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia. Stanowi on bowiem, że do okresu służby, o którym mowa w § 1, nie wlicza się okresu zawieszania w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.
Z niespornego stanu faktycznego sprawy wynika, że decyzjami ostatecznymi organów I instancji, skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres od 24.06.2002 r. do 24.09.2002 r. (decyzja z [...] 2002 r.), a następnie od 25.09.2002 r. do czasu ukończenia postępowania karnego (rozkaz personalny nr [...] z [...]2002 r.), a postępowanie to do czasu wydania zaskarżonej decyzji nie zostało prawomocnie zakończone.
Organom policji w widoczny sposób nastręczało trudności ustalenie, czy po uchyleniu wyrokiem NSA z 14.10.2003 r. (sygn. SA/Bd 2024/03) rozkazu personalnego nr [...] z [...]2003 r. o zwolnieniu skarżącego z dniem [...] 2003 r. ze służby, jest on, czy też nie jest zawieszony w czynnościach służbowych. W rozkazie personalnym nr [...] z [...]2003 r. o przywróceniu do służby, orzeczono o pozostawieniu go w stanie zawieszenia; w rozkazie zaś [...] z [...]2004r., częściowo uchylającym powyższy rozkaz orzeczono, że strona została przywrócona do służby bez zawieszenia. Tak też ostatecznie przyjęto w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, co otworzyło drogę do przyznania nagrody rocznej.
W ocenie Sądu organy jednak błędnie uznały, że zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych przestało obowiązywać z momentem przywrócenia go do służby, a podstawą do tego był w/w rozkaz personalny [...]. Błąd ten był niewątpliwie konsekwencją błędnego przyjęcia przez nie, że po wyroku NSA z 14.10.2003 r. uchylającym rozkaz [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby, skutki tego zwolnienia, nadal obowiązywały i zachodziła potrzeba ich przezwyciężenia poprzez wydanie rozkazu o przywróceniu do służby, jak też wypowiedzenia się o stanie zawieszenia w czynnościach służbowych.
Przepis § 6 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. z dnia 29 lipca 2002 r.) przewiduje wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych w przypadku zwolnienia policjanta ze służby, co oznacza, że każdorazowym skutkiem zwolnienia policjanta ze służby jest wygaśnięcie stanu w/w zawieszenia.
Organy nie wzięły jednak pod uwagę okoliczności, że wyeliminowanie wyrokiem sądu z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu ze służby policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych oznacza, że decyzja ta wraz z jej skutkami prawnymi przestaje obowiązywać od dnia wydania tego wyroku. Od tego czasu następuje więc reaktywacja stosunku służbowego, z jego wszystkimi konsekwencjami, w konsekwencji czego nie jest dopuszczalnym orzekanie o nich przez organy policji, albowiem od daty wyroku funkcjonariusz znajduje się w takiej sytuacji służbowej w jakiej znajdował się w dniu zwolnienia ze służby. Potwierdza to orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego. W wyroku 13.09.2001 sygn. akt II SA 3288/00 (publ. Lex nr 51037), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że od dnia wyroku decyzja o zwolnieniu ze służby przestała obowiązywać, a skarżący od tej daty znajdował się w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał w dniu zwolnienia ze służby. Skutkiem uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby jest zatem "reaktywowanie" stosunku służbowego z dniem ogłoszenia wyroku. Taki wyrok wywołuje skutki na przyszłość ("ex nunc"), czyli na przyszłość licząc od daty uchylenia, a nie wstecz ("ex tunc"). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.05.1999 r., sygn. akt II SA 459/99 (publ. Lex nr 47392), stwierdzono: "Ani w orzecznictwie Sądu Najwyższego, ani w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wątpliwości, że skutkiem uchylenia przez NSA decyzji w sprawie o zwolnienie ze służby jest "reaktywowanie" stosunku służbowego z dniem ogłoszenia lub doręczenia wyroku."
W świetle więc powyższego stan zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego nie został przerwany ani rozkazem o zwolnieniu ze służby z uwagi na jego uchylenie przez sąd, ani też poprzez rozkaz personalny [...], orzekający o braku zawieszenia, który był sprzeczny z prawem i skutkiem tego został wyrokiem sądu uchylony.
Biorąc powyższe pod uwagę nie jest zasadne prezentowane przez skarżącego w odwołaniu stanowisko, że stan jego zawieszenia wygasł ze skutkiem do chwili obecnej, wobec prawomocnego zakończenia postępowania dyscyplinarnego (o czym orzeczono decyzją ostateczną organu z [...]2003 r.) i zwolnienia go ze służby (o czym orzeczono decyzją ostateczną - rozkazem personalnym nr [...] z [...]2003 r.) i w tej sytuacji zawieszenie go w czynnościach służbowych wymagało odrębnej decyzji.
Równie niezasadne jest zawarte w jego odwołaniu twierdzenie, że rozkaz personalny nr [...] z [...]2002 r., (orzekający o przedłużeniu czasu zawieszenia w czynnościach służbowych od [...]2002 r. do czasu ukończenia postępowania karnego), stracił swą moc prawną. Jakkolwiek strona nie wyjaśniła z uwagi na jaką okoliczność rozkaz ten został wyeliminowany z obrotu prawnego, skoro ani decyzją organów, ani też wyrokiem sądu nie został uchylony, to jednak można przypuszczać, że skarżący wiązał swe twierdzenie ze skutkami rozkazów: - [...], oraz - [...] o zwolnieniu go ze służby. Jak to już jednak wyjaśniono wyżej, rozkazy te, jak i ich skutki zostały wyeliminowane z obrotu prawnego z dniem wydania wyroku sądu uchylającego te rozkazy.
W swej skardze strona zawarła natomiast wywód, że umorzenie prowadzonego przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w A. z [...]2004 r., oznacza z mocy § 2 ust 3 (skarżącemu chodziło zapewne o przepis § 2 ust 1 pkt 3) w/w rozporządzenia z [...]2002 r., iż okres wcześniejszego zawieszenia w czynnościach służbowych powinien być zaliczony jako okres normalnej służby.
Powyższy pogląd nie znajduje jednak uzasadnienia w treści w/w cytowanego już wyżej przepisu. Wynika z niego, że uchylenie skutków zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych następuje rzeczywiście w następstwie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, jak miało to miejsce w stosunku do skarżącego. Uszła jednak jego uwadze okoliczność, że niezbędnym warunkiem zastosowania skutków tego przepisu do jego sytuacji, jest wymóg istnienia takiej mianowicie zależności, iż przedmiotem umorzonego postępowania musi być czyn pozostający w związku z aresztowaniem (co nie dotyczy strony) lub zawieszeniem w czynnościach służbowych. Analizując decyzje organów policji w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych oraz przedłużenia czasu zawieszenia, należy stwierdzić, że oba orzeczenia odnoszą się do jedynej ich podstawy faktycznej w postaci wszczęcia przeciwko stronie postępowania karnego a ich podstawę prawną stanowi przepis art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy o policji, odnoszący się również wyłącznie do postępowania karnego, przewidując, iż w razie wszczęcia takiego postępowania przeciwko policjantowi w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, to policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych z możliwością przedłużenia zawieszenia do czasu zakończenia tego postępowania. Na marginesie dodać trzeba, że obie te decyzje nie wspominają nawet o postępowaniu dyscyplinarnym.
Z powyższego jasno wynika, że przedmiotem umorzonego postępowania dyscyplinarnego, na które powołuje się skarżący nie był czyn pozostający z związku z zawieszeniem strony w czynnościach służbowych. Dlatego też fakt umorzenia tego postępowania nie uchyla skutków zawieszenia strony w czynnościach służbowych.
Reasumując, niesporne okoliczności faktyczne sprawy, jak i przytoczone przepisy nie dawały podstaw do dokonania ustaleń, że skarżący w 2003 r., pełnił w jakimkolwiek jego okresie służbę. Dlatego też nie zachodziły warunki do przyznania mu za tenże rok nagrody rocznej.
Pomimo jednak wydania wadliwych decyzji przez organy obu instancji, nie zachodziły przesłanki do ich uchylenia z uwagi na przepis art. 134 w/w ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten bowiem przewiduje zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego w stosunku do ustalonej w zaskarżonej decyzji - zakaz reformationis in peius, chyba że decyzja ta dotknięta jest naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności. Przepis art. 156. § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej zwany kpa) przewiduje następujące sytuacje nieważności decyzji, która: - wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, - wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, - dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, - została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, - była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, - w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, - zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W ocenie Sądu nie zachodził żaden wyżej wskazany przypadek wadliwości zaskarżonej decyzji, a w szczególności wydaniem jej z rażącym naruszeniem prawa. Powołany bowiem przez skarżącego przepis § 2 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia z 20.06.2002 r. mógł bowiem nastręczać pewne trudności interpretacyjne z uwagi na uregulowanie w nim skutków prawnych związanych nie tylko z postępowaniem karnym, ale i z postępowaniem dyscyplinarnym, które obok postępowania karnego toczyło się również przeciwko stronie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 151 w zw. z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.