II SA/Bd 708/21

II SA/Bd 708/21 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2021-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Grzegorz Saniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Janiszewska - Ziołek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1494/22 - Wyrok NSA z 2023-11-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 35 ust 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi [...][...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 października 2020 r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. Etap 1: Budowa zabudowy wielorodzinnej wraz z podziemną halą garażową wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną (na działkach zlokalizowanych w [...] przy [...] nr ewidencyjny [...]) oraz wewnętrzną: instalacją gazu, instalacją wentylacji mechanicznej, instalacją elektryczną, instalacją teletechniczną, instalacją wod-kan, instalacją c.o. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zgodny jest z obowiązującym dla obszaru inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uzyskał wymagane uzgodnienia, pozwolenia i opinie, zaś projekt zagospodarowania działki zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi i przedstawia obszar oddziaływania obiektu na działki sąsiednie.
W odwołaniu od powyższej decyzji K. G. (skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie:
- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na budowę wobec inwestycji niespełniającej wymogów obowiązującego m.p.z.p., w szczególności jego rozdziału 2,
- art. 38 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu budowę pomimo braku pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, wymaganego wskutek wpisania do rejestru zabytków sgraffito wykonanego na ścianie frontowej budynku łącznika przyległego od północy do willi przy ul. [...], oraz pomimo prowadzenia postępowania w sprawie wpisania do tego rejestru willi [...] zlokalizowanej przy ul. [...],
- art. 33 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. a rt. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla etapu 1. bez zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego,
- art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § 13, § 57 i § 60 oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, dalej "rozporządzenie techniczno-budowlane") poprzez wydanie pozwolenia na budowę wbrew zasadzie poszanowania interesów osób trzecich, przy jednoczesnym przedłożeniu nieprawidłowej analizy przesłaniania oraz zaprojektowanie minimalnej liczby miejsc postojowych bez uwzględnienia miejsc dla samochodów użytkowników przebywających okresowo i stanowisk postojowych dla niepełnosprawnych,
- art. 5 ust. 1 pkt 4 i 4a w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez brak przewidzenia w projekcie budowlanym obowiązku zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania z inwestycji przez osoby niepełnosprawne, w tym starsze,
- art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji,
- art. 6, 7, 8 i 77 § 1 k.p.a.
Decyzją z dnia [...] 2021 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przytoczeniu stanu faktycznego oraz treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej "p.b."), organ odwoławczy opisał parametry zamierzonej inwestycji i odniósł je do obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując, że inwestycja jest zgodna z założeniami m.p.z.p. Podkreślił, że z uwagi na objęcie terenu inwestycji strefą ścisłej ochrony konserwatorskiej oraz ochrony uzdrowiskowej inwestycja została pozytywnie zweryfikowana pod względem wymogów dostosowania do historycznej kompozycji urbanistycznej istniejącej na tym obszarze. Potwierdził, że w projekcie przewidziano wymaganą przepisami m.p.z.p. liczbę miejsc postojowych, oraz że inwestycja spełnia wymogi dotyczące dostosowania budynków do korzystania przez osoby niepełnosprawne. Wyjaśnił, że inwestycja nie narusza przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych, przede wszystkim przepisów o zakazie budowy parkingów naziemnych, albowiem w projekcie przewidziano parking podziemny. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów techniczno-budowlanych Wojewoda potwierdził, że projekt zawiera prawidłową analizę zacienienia, z której wynika, że normy w tym zakresie zostaną zachowane. Wskazał, że pozwolenie wydane zostało dla pierwszego etapu inwestycji, nieobejmującego obiektów wpisanych do rejestru zabytków (willi [...] oraz sgraffito [...] wykonanego na łączniku przylegającego do willi), przy czym roboty budowlane związane z realizacją etapu pierwszego inwestycji zostały uzgodnione z wojewódzkiego konserwatora zabytków postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2020 r.
W skardze na powyższą decyzję K. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzuciła naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 35 ust. 1 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na wadliwe uznanie, że inwestycja zgodna jest z właściwym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, że projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi, oraz że zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia,
2) art. 39 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. oraz art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r., poz. 282, dalej "u.o.z.") i w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez "utrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę polegające na błędnym przyjęciu", że nie było wymagane pozwolenie konserwatorskie dla całości inwestycji, a uzgodniono jedynie I etap inwestycji, podczas gdy z korespondencji Naczelnika Wydziału Architektury Budownictwa i Inwestycji w Starostwie Powiatowym w [...] wynika, że pierwszy etap obejmuje również łącznik ze sgraffitem,
3) art. 36 ust. 1 pkt 5 u.o.z. w zw. art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. polegające na braku przedłożenia decyzji organu konserwatorskiego o pozwoleniu na prowadzenie badań archeologicznych, z uwagi na lokalizację działek inwestycyjnych w strefie ochrony archeologicznej,
4) art. 33 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla etapu I bez zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego oraz pomimo braku pozwolenia konserwatorskiego dla łącznika ze sgraffitem,
5) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 6 ust. 3-5, § 34 pkt 15 i 16 m.p.z.p. poprzez zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji niespełniającej wymogów tego m.p.z.p.,
6) art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zw. z § 13, § 57 i § 60 oraz § 18 rozporządzenia techniczno-budowlanego, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji wbrew zasadzie poszanowania interesów osób trzecich, przy jednoczesnym naruszeniu przepisów techniczno-budowlanych przejawiającym się przedłożeniem nieprawidłowej analizy przesłaniania, w oparciu o którą nie można przesądzić, czy istniejąca zabudowa sąsiednia nie jest przez nią przesłaniania, oraz zaprojektowanie minimalnej liczby miejsc postojowych bez uwzględnienia miejsc dla samochodów użytkowników okresowych i osób niepełnosprawnych ,
7) art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez:
- utrzymanie decyzji w sytuacji niewykazania przez organ odwoławczy, że pomimo braku o tym mowy w sentencji decyzji zatwierdzony został projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego,
- zaniechanie poczynienia wszelkich istotnych ustaleń i pominięcie istotnych kwestii sprawy, tj. brak pozwolenia konserwatorskiego dla całości inwestycji, pozwolenia na prace archeologiczne, brak jednoznacznego ustalenia zakresu inwestycji (ilości budynków), brak oceny dotyczącej spełnienia przez przedłożony projekt wymogów m.p.z.p., brak oceny spełnienia § 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, czy braki odniesienia się do tego, że inwestycja nie będzie naruszała uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.,
- dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego,
- sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom k.p.a., w tym nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania,
- naruszenie zasady zaufania organów do organów administracji publicznej i zasady prawdy obiektywnej przejawiające się w braku obiektywizmu ze strony organu z uwagi na treść korespondencji emailowej pomiędzy pracownikiem organu a inwestorem.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że decyzja I instancji nie została prawidłowo doręczona, albowiem skierowana została do jednego z jej czterech pełnomocników, który nie był uprawniony do odbioru korespondencji w sprawie. Uzasadniając merytoryczne zarzuty względem zaskarżonej decyzji podniosła kolejno, że organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania ograniczając się do kontroli decyzji I instancji, że projekt zagospodarowania terenu nie obejmuje całej inwestycji, że w sprawie wymagane było uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego dla całej inwestycji, a nie tylko dla części, przy czym konserwator odmówił uzgodnienia dla części dotyczącej sgraffita, a więc w tym zakresie, w ocenie skarżącej, inwestor winien uzyskać pozwolenie konserwatorskie. Zarzuciła, że organ pomija treść art. 36 u.o.z. odnoszącą się do robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, prowadzonych w otoczeniu zabytku oraz podejmowania działań mogących prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru. W ocenie skarżącej przeszkodę do wydania pozwolenia na budowę stanowiło nadto wszczęcie postępowania dotyczącego wpisania do rejestru zabytków willi [...], oraz brak pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie badań archeologicznych. Zarzuciła, że nieprawidłowo wyłączono spod zakresu projektu budowlanego sieci i przyłącza. Odnosząc się do kwestii zgodności z m.p.z.p. skarżąca wskazała, że zaprojektowany zespół narusza opisane w nim nakazy dotyczące zachowania proporcji, usytuowania, formy i wykończenia realizowanej zabudowy w kontekście historycznej zabudowy istniejącej. Kwestionując prawidłowość dokonanej analizy nasłonecznienia wskazała, że nie wskazano w niej kierunków świata, poziomu porównawczego i wysokości zacienienia dla pokoju mieszkalne na parterze budynku zlokalizowanego przy ul. [...], przyjęto okres równonocy na dni 21.03 i 21.09 nie wskazując podstawy tych założeń, nie określono, czy określenie godzin dotyczy czasu letniego czy zimowego, nie wskazano długości geograficznej dla jakiej przeprowadzono analizę oraz nie wskazano, czy dla parterowego pomieszczenia w budynku na działce nr ewid.[...] zachowane są warunki nasłonecznienia. Zakwestionowała prawidłowość wyznaczenia minimalnej ilości miejsc postojowych, uznając je za niezgodne z § 18 rozporządzenia techniczno-budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2021 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentów w postaci postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] 2021 r., nr [...] uchylającego, we wznowionym postępowaniu, postanowienie własne z [...], zażalenia skarżącej na to postanowienie oraz pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] Delegatura w [...] z dnia [...] 2021 r. przekazującego zażalenie do Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz .U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") doprowadziła Sąd do wniosku, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zakres postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę został określony w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (publ. jak wcześniej wskazano). Zgodnie z nim przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie Sądu decyzja o pozwoleniu na budowę została podjęta na podstawie prawidłowo zweryfikowanego projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania teren pod względem ich kompletności i zgodności z prawem. W tej sytuacji organy rozpoznające sprawę z wniosku inwestora zobowiązane były do rozstrzygnięcia sprawy w sposób przez niego oczekiwany (art. 35 ust. 4 p.b.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji w mocy stanowi zaś o prawidłowym, powtórnym rozpoznaniu sprawy wraz z wyjaśnieniem kwestii stanowiących podstawę zarzutów odwołania. Argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy i nie budzą wątpliwości Sądu.
Sąd nie dostrzegł również naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.
Merytoryczne rozważania dotyczące zasadności rozbudowanych zarzutów wniesionej skargi rozpocząć należy od podkreślenia, że przedmiotowe pozwolenie na budowę dotyczy pierwszego z dwóch etapów inwestycji polegającej na budowie zabudowy wielorodzinnej wraz z podziemną halą garażową wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną zewnętrzną i wewnętrzną na działkach zlokalizowanych w [...] przy [...], nr ewidencyjny [...]. Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego, pierwszy etap obejmuje budowę budynków A (zlokalizowanego na działce nr [...]) oraz B (zlokalizowanego na działce nr [...]). Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu załączonego do projektu budowlanego, a nadto z całokształtu akt administracyjnych sprawy, etap drugi w założeniu polegać ma na rewitalizacji i dostosowaniu do funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej istniejącej willi wraz z łącznikiem, zlokalizowanych na działce [...] (z nieznaczną częścią łącznika wchodzącą na obszar działki nr [...]).
Istniejąca willa [...] została wpisana do rejestru zabytków zgodnie z decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] 2020 r., nr [...] (nr rej. zabytków [...]). Podobnie do rejestru zabytków włączono obiekt w postaci sgraffita pt. [...] wykonanego na ścianie frontowej łącznika przyległego od północy do ww. willi, zgodnie z decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] 2020 r., nr [...] (nr rej. zabytków [...]).
Na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] dla obszaru "[...]", przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] 2017 r. (publ. Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...] – dalej "m.p.z.p."). Teren objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę leży w obszarze oznaczonym symbolem [...], dla którego szczegółowe ustalenia przewidziano w § 34 planu. I tak, zgodnie z ww. przepisem prawa miejscowego, teren oznaczony symbolem [...] przeznacza się na cel zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy usługowej:
1) dopuszcza się realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej;
2) dopuszcza się realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej;
3) dopuszcza się realizację zabudowy usługowej;
4) wysokość zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej do 4 kondygnacji nadziemnych oraz maksymalnie 16,0 m;
5) wysokość zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej do 3 kondygnacji nadziemnych oraz maksymalnie 12,0 m;
6) wysokość zabudowy usługowej do 2 kondygnacji nadziemnych oraz maksymalnie 11,0 m;
7) dachy o nachyleniu od 1,5° do 45°;
8) dopuszcza się realizację wolnostojących garaży o wysokości do 5,0 m;
9) obowiązuje zakaz budowy garaży o konstrukcjach blaszanych;
10) dopuszcza się wydzielenie funkcji usługowej w budynkach mieszkaniowych tak by strefa uciążliwości usług nie wpływała na funkcję mieszkaniową z wyłączeniem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, zgodnych z przepisami odrębnymi;
11) powierzchnia funkcji usługowej w budynku mieszkalnym nie może przekraczać 45% powierzchni całkowitej;
12) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej – 50%;
13) powierzchnia zabudowy do 50% powierzchni działki lub terenu (łącznie z terenem utwardzonym);
14) wskaźnik intensywności zabudowy od 0,1 do 2,5;
15) teren znajduje się w strefie ochrony uzdrowiskowej B;
16) teren znajduje się w strefie "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej.
Po pierwsze stwierdzić należy – w obliczu zarzutu braku zgodności spornej inwestycji z ustaleniami ww. m.p.z.p .–, że parametry inwestycji mieszczą się w wytycznych określonych w § 34 tego planu. Jak wynika z załączonego do projektu architektoniczno-budowlanego projektu zagospodarowania terenu zamierzona inwestycja (etap 1) polegać ma na realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (pkt 1), o wysokości 14,5 m i czterech kondygnacjach naziemnych (pkt 4), z dachami o nachyleniu połaci 2-3 stopnia (pkt 7), o udziale powierzchni biologicznie czynnej (pkt 12) na poziomie 50,88% (dla działki nr [...]) i 50,08% (dla działki nr [...]), o powierzchni zabudowy łącznie z terenem utwardzonym w wartości 42,54% pow. działek (pkt 13) i wskaźniku intensywności zabudowy określonym na 1,32 (pkt 14).
W § 6 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p. prawodawca lokalny wskazał warunki obowiązujące dla zabudowy powstającej w strefie "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej, wskazując m.in. na: - obowiązek zachowania zasadniczych proporcji wysokościowych zabudowy kształtujących sylwetę zespołu,
- utrzymania historycznych linii zabudowy kubaturowej nadziemnej oraz wysokości i proporcji budynków, geometrii dachów, materiałów wykończeniowych,
- zachowania charakteru wnętrz urbanistycznych,
- zachowania historycznego podziału działek, ewentualnie nawiązanie do dawnych podziałów,
- zachowania towarzyszącej historycznej zieleni komponowanej, w tym przedogródków,
- dostosowanie nowej, wprowadzanej w obszarze zabudowy, do historycznej kompozycji urbanistycznej w zakresie sytuacji skali, bryły, podziałów architektonicznych, proporcji powierzchni muru i otworów wraz z nawiązaniem form współczesnych do lokalnej tradycji architektonicznej, oraz
- dostosowanie współczesnych funkcji do wartości zespołu zabytkowego poprzez nawiązanie do historycznego programu mieszkaniowo - usługowego i eliminacja funkcji uciążliwych.
Spełnienie powyższych wytycznych podlegało ocenie organów architektoniczno-budowlanych, które w niniejszej sprawie przywołały tym zakresie postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] 2020 r., nr [...], uzgadniające wnioskowaną inwestycję (w odniesieniu do etapu pierwszego), a więc weryfikujące ją zgodnie z wiedzą specjalistyczną tego organu dotyczącą m.in. cech właściwych zabudowie realizowanej w danej strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej. Oceniając spełnienie warunków z § 6 ust. 5 m.p.z.p. organ odwoławczy wypowiedział się jednoznacznie, że projektowana zabudowa zachowuje zasadnicze proporcje wysokościowe sąsiedniej zabudowy wielorodzinnej, projektowane budynki dostosowane są do historycznej kompozycji urbanistycznej w zakresie sytuacji skali, bryły, podziałów architektonicznych, proporcji powierzchni muru i otworów i nawiązuje do lokalnej tradycji architektonicznej tego terenu. W ocenie Sądu całokształt sprawy, a przede wszystkim założenia projektu budowlanego oraz stanowisko wojewódzkiego konserwatora zabytków nie dają powodów do kwestionowania powyższego stanowiska organu odwoławczego, zarzuty skarżącej były zresztą w tym zakresie nader lakoniczne i zasadniczo gołosłowne.
Mając na uwadze zarzut skargi dotyczący braku pozwolenia na realizację inwestycji wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, stwierdzić należy, że przedmiotowa inwestycja w zakresie, w jakim została objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, pozwolenia takiego nie wymagała. Zgodnie z art. 39 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor zobowiązany jest uzyskać pozwolenie wydane przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Etap I inwestycji nie obejmuje obiektów wpisanych do rejestru zabytków, ani ich otoczenia rozumianego zgodnie z art. 3 pkt 15 u.o.z. jako teren wokół lub przy zabytku wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabytków w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych. Ani teren wokół sgraffito, ani teren wokół willi [...] nie zostały wpisane do rejestru zabytków, a co wynika z właściwych decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków o wpisie tych obiektów do rejestru zabytków. Nie znajdują uzasadnienia twierdzenia skarżącej, jakoby dla inwestycji etapowanej, tak jak w niniejszej sprawie, wymagane było uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego również dla tej części inwestycji, która nie obejmuje obiektów wpisanych do rejestru zabytków.
Bez znaczenia przy tym dla wniosku o nieobjęciu etapem pierwszym inwestycji obiektów zabytkowych pozostaje przywołana w skardze korespondencja mailowa inwestora z Naczelnika Wydziału Architektury Budownictwa i Inwestycji w Starostwie Powiatowym w [...], z której wynikać miało, że etap I inwestycji obejmuje również obiekty wpisane do rejestru zabytków (a konkretnie sgraffito wykonane na łączniku). Nieoficjalne stanowisko pracownika organu architektoniczno-budowlanego nie może mieć wpływu na zakres inwestycji opisanej we wniosku inwestora, zwłaszcza, że przeczy mu w sposób oczywisty załączony do projektu architektoniczno-budowlanego projekt zagospodarowania terenu dla całej inwestycji (etap I i II), gdzie liniami oznaczono zasięg obu etapów, i z których jednoznacznie wynika, że obszar wyznaczony przez zabytkową willę [...] oraz łącznik ze spornym sgraffito nie jest ujęty w etapie I inwestycji.
W tym kontekście za niezasadny uznać należy również zarzut, jakoby decyzja o pozwoleniu na budowę dla pierwszego etapu inwestycji nie zatwierdzała projektu zagospodarowania terenu dla całej inwestycji. Zgodnie z art. 33 ust. 1 zdanie trzecie p.b. jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Taki też projekt – spełniający wymogi art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. - został przedstawiony przez inwestora (str. A-46 projektu budowlanego). Nawiązując w tym miejscu do stanowiska skarżącej prezentowanego na etapie odwołania od decyzji I instancji Sąd wyjaśnia, że w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie wymaga się zawarcia dodatkowej formuły o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działku lub terenu (por. załącznik nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. – Dz. U. z 2016 r., poz. 1493). Decyzję należy rozpatrywać łącznie z projektem, który w niniejszym przypadku zawiera wymagany projekt zagospodarowania terenu dla całej inwestycji (obu etapów).
W sprawie nie doszło do zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla inwestycji niespełniającej przywołanych przez skarżącą norm techniczno-budowlanych, zawartych w § 13, 57, 60 i 18 ust. 1 rozporządzenia techniczno-budowlanego.
W projekcie zawarto analizę zacieniania, nasłonecznienia oraz przesłaniania właściwą projektowanej inwestycji (strony A.67-69 proj. bud.). W kontekście zarzutów dotyczących zacienienia sąsiedniej zabudowy stwierdzić należy, że zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. Przedstawiona analiza zacienienia wskazuje, że w okresach równonocy wiosennej i jesiennej zacienienie okien pomieszczeń budynku przy ul. [...] (dz. [...]) od strony południowo-wschodniej następuje w godzinach od 7:00 do 12:00, zaś budynku przy ul. [...] (dz. [...]) od zachodniej strony następuje w godzinach 15:00-17:00. Spełniony jest zatem warunek minimalnego nasłonecznienia – 3 godziny w dniach równonocy. Powyższe prawidłowo przeanalizował organ, przedstawiając stosowne wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniesione kwestie braku na analizach nasłonecznienia, zacienienia i przesłaniania symbolu określającego kierunki świata, ustalenia dni równonocy na 21 marca i 21 września bez uszczegółowienia roku, niewyjaśnienie, czy przyjęte godziny ustalono dla czasu letniego czy zimowego i nieokreślenia długości geograficznej Sąd uznał jako oczywiście nieistotne dla całościowej prawidłowości analiz, a to ze względu na to, że dotyczą one technicznych kwestii nieregulowanych przepisami prawa i wynikających z przyjętej metodyki, a nadto dotyczących albo faktów notoryjnych łatwo weryfikowalnych (kierunki świata, długość geograficzna), albo okoliczności niewpływających na badaną w analizach okoliczność czasu nasłonecznienia (czas letni czy zimowy, 21 lub 20 dzień marca i 21 lub 22 dzień września jako dni równonocy dla danego roku). Co do zarzutu dotyczącego zacienienia pomieszczenia znajdującego się na parterze budynku zlokalizowanego na działce [...] od strony południowej, stwierdzić wystarczy, że wysokość jego zacienienia jest nieistotna (linie wskazują jego zacienienie dla danej godziny z założeniem, że całe pomieszczenie jest zacienione), przy czym pomieszczenie to – jak zauważył organ i co wynika z dokumentacji fotograficznej w aktach sprawy – nasłonecznione jest dodatkowym oknem niezacienionym od strony południowo zachodniej od godziny 12:00 w dniach równonocy.
Niezasadne są też zarzuty dotyczące nieprawidłowej, jak postuluje skarżąca, liczby miejsc postojowych zaprojektowanych dla budynku, w tym miejsc przeznaczonych dla niepełnosprawnych. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia techniczno-budowlanego zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zgodnie zaś z § 18 ust. 2 ww. rozporządzenia liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W § 6 ust. 7 pkt 9 m.p.z.p. stanowi się o obowiązku wydzielenia minimum jednego miejsca parkingowego na każde mieszkanie. Inwestycja przewiduje 56 mieszkań i zgodnie z tym przepisem planu w projekcie ustalono 56 miejsc parkingowych, w tym 3 miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych (str. A.49 proj. bud.). Zaprojektowanie miejsc postojowych na parkingu podziemnym spełnia nadto wymóg, o którym mowa w § 6 ust. 7 pkt 9 in fine m.p.z.p. ("w granicach strefy ochrony uzdrowiskowej A i B ilość miejsc parkingowych zgodnie z przepisami odrębnymi, w tym ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych"), w zw. z art. 38a ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych.
Odnośnie pozostałych zarzutów, podniesionych ad hoc już w ramach skargi do sądu administracyjnego stwierdzić należy, że są one chybione. Inwestycja nie wymagała pozwolenia na wykonywanie badań archeologicznych (art. 36 ust. 1 pkt 5 u.o.z.) albowiem wniosek inwestora nie dotyczył takich badań. Projekt zawiera opinię geotechniczną zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d p.b., a o której mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463). Podniesiona w uzasadnieniu skargi kwestia procesowa w postaci rzekomo wadliwego doręczenia decyzji organu I instancji skarżącej, a co wynikać ma z doręczenia jej egzemplarza jednemu z czterech jej pełnomocników, który nie został wyznaczony do odbioru korespondencji, nie wymaga w zasadzie komentarza wykraczającego ponad to, że doręczenie decyzji pełnomocnikowi strony nieuprawnionemu do odbioru korespondencji z jednoczesnym doręczeniem jej pełnomocnikowi uprawnionemu jest uchybieniem nieistotnym i niemającym wpływu na możliwość skorzystania z uprawnień procesowych przez stronę, w tym przede wszystkim wniesienia odwołania od tej decyzji, co w niniejszej sprawie zaistniało. Wszczęcie postępowania o wpis willi [...] do rejestru zabytków nie miało wpływu na możliwość prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji określonej we wniosku, albowiem inwestycja ta (jej etap 1) nie obejmowała ww. willi. Nie jest nadto prawdą, że z projektu budowlanego wyłączono sieci i przyłącza, co wynika zarówno z sentencji decyzji I instancji, jak i z samego projektu. Brak wskazania w pozwoleniu na budowę ilości budynków jest w niniejszej sprawie uchybieniem nieistotnym, albowiem z całokształtu materiału sprawy wynika, że pozwoleniem objęto dwa budynki wielorodzinne (A i B), pozwolenie na budowę odczytywać zaś należy, jak wcześniej wskazano, wraz z projektem tym pozwoleniem zatwierdzonym.
W kontekście zarzutu dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. wskazać należy, że o ile przepis ten nakazuje poszanowanie interesów osób trzecich przy projektowaniu i budowaniu obiektu budowlanego, to jednak w sytuacji, gdy inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, musiałaby zachodzić jaskrawa sprzeczność prawa własności sąsiednich nieruchomości i inwestora. Prawo zabudowy, o którym mowa w art. 4 p.b., musiałoby uniemożliwiać lub znacznie ograniczać takie samo prawo właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym również w zakresie u użytkowania istniejących obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie zachodzi. Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy, każdy ma bowiem prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a sama inwestycja zgodna jest z przepisami.
Organ przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 k.p.a., rozstrzygając sprawę na podstawie prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego sprawy oraz zapewniając czynny udział w postępowaniu stronom tego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia zaś wymogi art. 107 § 3 k.p.a., zawierając wyjaśnienie powodów podjętego rozstrzygnięcia oraz odniesienie się do zarzutów odwołania. Bezzasadne okazały się zatem zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia prawa procesowego.
Sąd odmówił przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów określonych w piśmie z dnia [...] 2021 r. albowiem w sprawie nie wystąpiły istotne wątpliwości co do jej rozstrzygnięcia, o czym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Kwestia postanowień uzgadniających wojewódzkiego konserwatora zabytków nie ma zasadniczego wpływu na prawidłowość postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę dla pierwszego etapu przedmiotowej inwestycji, albowiem – jak wielokrotnie podkreślono – nie obejmuje on obiektów zabytkowych, ani ich otoczenia.
Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.