II SA/Bd 695/08

II SA/Bd 695/08 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2008-12-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2008-09-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Saniewski
Renata Owczarzak
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
I OSK 568/09 - Wyrok NSA z 2009-12-04
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
art. 71 ust. 1, art. 76 ust. 1, ust. 4, art. 153
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 grudnia 2008r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika I Okręgowych Warsztatów Technicznych z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [..] Kierownik l Okręgowych Warsztatów w G., działając na podstawie art. 104 § 1 Kpa, art. 94 ust. 1 pkt 3, ust. 2, art. 95 pkt 2 i 3 w zw. z art. 83 ust. 2 i 5, art. 97. art. 85 ust. 1 pkt 2 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2004 r., Nr 127, poz. 1325), orzekł o przyznaniu J. M. następujących należności z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej:
1) odprawa w wysokości 3.525,46 zł stanowiącej różnicę pomiędzy równowartością należnej odprawy równowartości 460 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym ustalonej na dzień ostatniego dnia pełnienia służby, tj. w kwocie 13.358,40 zł pomniejszonej o wypłaconą w dniu 30 września 2005 r. kwotę 9.832,94 zł tytułem odprawy,
2) ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 5.299,02 zł, stanowiącej różnice pomiędzy ustaloną na dzień ostatniego dnia pełnienia służby wojskowej równowartością ekwiwalentu za 64 dni urlopu wypoczynkowego w kwocie 8.448,00 zł pomniejszoną o równowartość wypłaconego ekwiwalentu w dniu 30 września 2005 r. w kwocie 3.148,98 zł,
3) dodatkowe uposażenie roczne w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych, za które wypłacono uposażenie, tj. 6/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, tj. w kwocie 1.452,00 zł,
4) nagrodę jubileuszową w wysokości 100 % miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby wojskowej tj. w kwocie 2.904,00 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że sierż. szt. J. M. rozkazem personalnym Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [..] został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 stycznia 2005 r. W związku ze zwolnieniem w/w przyznano i wypłacono należności wynikające z ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w tym m.in. odprawę w kwocie 9 832,84 zł i ekwiwalent pieniężny za 31 dni niewykorzystanego urlopu w kwocie 3 148,98 zł. Nadto decyzją Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] stwierdzono nieważność decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] i J. M. z dniem 15 stycznia 2007 r. został przyjęty na ewidencję i zaopatrzenie Wojskowej Komendy Uzupełnień w O. Zdaniem organu, stwierdzenie nieważności decyzji jak wyżej spowodowało, że wypłacone w wyniku wykonania decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] należności należy uznać w rozumieniu art. 410 §2 KC za świadczenia nienależne, skoro podstawa ich przyznania i wypłaty stały się nieważne, a nienależność tych świadczeń zachodziła od chwili ich spełnienia. Z chwilą uznania decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej za nieważną żołnierz winien liczyć się, jak wskazuje organ, ze wszelkimi konsekwencjami, które powodują stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności z faktem, że odpadły jej podstawy prawne, które w związku z dokonanym uprzednio zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej uprawniały go do otrzymania należności przysługujących żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej. Ponadto organ podniósł, iż sierż. szt. J. M. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, z dniem [...]. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego, w związku z czym żołnierz pełnił nieprzerwanie służbę wojskową od dnia 1 grudnia 1988 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. tj. przez okres 18 lat 6 miesięcy i 30 dni. W związku z powyższym organ orzekający stwierdził, że stosownie do treści art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługuje stronie odprawa w wysokości 460% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby tj. w kwocie 13.358,40 zł, a skoro bez podstawy prawnej unieważnioną jak wyżej decyzją otrzymał już odprawę w wysokości 9 832,94 zł, do której zwrotu jest zobowiązany (wypłacona kwota odprawy nie została do dnia ponownego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej zwrócona), to w związku z ponownym zwolnieniem ze służby zawodowej strona nabyła prawo do wypłaty odprawy w wysokości różnicy pomiędzy należną mu odprawą a kwotą odprawy już wypłaconej a nie zwróconej tj. w kwocie 3 525,46 zł. Podkreślono, że odprawa z art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 cyt. ustawy ponad wątpliwość ma charakter jednorazowy.
Od powyższej decyzji sierź. szt. J. M. wniósł odwołanie w części dotyczącej dokonywania potrąceń, zarzucając wydanie jej z naruszeniem prawa materialnego poprzez uchybienie art. 77 w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 9 oraz art. 94 i 95 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędne przyjęcie, iż należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2005 r. są należnościami nienależnymi i organ może samowolnie dokonać potrącenia z należnego uposażenia przysługującego w dniu ponownego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w 2007 r. Wobec tak przestawionych zarzutów, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w części dokonywania potrąceń i wydanie polecenia natychmiastowej wypłaty 12.981,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami.
Dowódca [...] Okręgu Wojskowego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie odwołujący się pierwotnie został zwolniony ze służby woskowej w dniu 31 stycznia 2005 r. Z uwagi jednak na stwierdzenie nieważności tej decyzji (na wniosek odwołującego się), zwolnienie ze służby wojskowej nie było skuteczne, a brak skutecznego zwolnienia ze służby spowodował, iż odwołujący się nie nabył prawa ani do odprawy, ani do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, tym samym należności wypłacone na mocy nieważnej decyzji są nienależne. Podkreślono, że świadczenia, o których mowa w art. 94 i 95 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych są świadczeniami przysługującymi żołnierzowi w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, przy czym przepis art. 77 ustawy, stanowiący, iż należności pobrane przez żołnierza zawodowego nie podlegają zwrotowi, dotyczy należności przysługujących w dniu zwolnienia ze służby, a zatem, z uwagi na to, że w dniu 31 stycznia 2005 r. nie doszło do zwolnienia odwołującego się ze służby wojskowej, wypłacone należności nie przysługiwały mu i tym samym przepis art. 77 ustawy nie będzie miał zastosowania. Zdaniem organu, stwierdzenie nieważności decyzji jak wyżej spowodowało, że wypłacone w wyniku wykonania decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] należności, należy uznać w rozumieniu art. 410 §2 KC za świadczenia nienależne, skoro podstawa ich przyznania i wypłaty stały się nieważne, a nienależność tych świadczeń zachodziła od chwili ich spełnienia, w związku z czym z chwilą uznania decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej za nieważną żołnierz winien liczyć się, jak wskazuje organ, ze wszelkimi konsekwencjami, które powodują stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności z faktem, że odpadły jej podstawy prawne. Podkreślono również, że odprawa przysługująca żołnierzowi z tytułu zwolnienia ze służby obwarowana jest kryterium jednorazowości, a jej wysokość jest uzależniona od czasokresu pełnienia służby, wskazując przy tym, że istota tego świadczenia polega na tym, że przechodzący na emeryturę lub rentę otrzyma ją tylko jeden raz. Na tej podstawie organ uznał, że zarówno osobie, która podjęła służbę, jak i osobie, która ponownie podjęta pracę, może przysługiwać jedynie odprawa uzupełniająca, jeżeli w dacie kolejnego zwolnienia posiada ona staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości. Powyższe zasady wskazujące na jednorazowy charakter świadczeń emerytalno - rentowych powinny mieć zastosowanie także do żołnierzy zawodowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy J. M. wniósł o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika 1 Okręgowych Warsztatów Technicznych, zarzucając ich wydanie z naruszeniem przepisów prawa materialnego, zwłaszcza art. 77 i art. 103 w zw. z art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i 3 oraz art. 95 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza zaś art. 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie dotyczącej przyznania uprawnień żołnierzowi zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej w ogóle nie mogą mieć zastosowania żadne przepisy Kodeksu cywilnego, ponieważ sprawa ma charakter administracyjny i nie mają w niej zastosowania przepisy prawa cywilnego, a nadto w sprawie mają zastosowanie tylko i wyłącznie przepisy ustawy szczególnej jaką jest ustawa z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ze szczególnym uwzględnieniem zapisów art. 77 tej ustawy. Ponadto skarżący stwierdził, że skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., było wyeliminowanie decyzji wypowiadającej stosunek służbowy z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym, albowiem traktuje się jako nieważną od samego początku tj. od kiedy została ona wydana, co oznacza, że anulowanie wszystkich wywołanych przez tą decyzję skutków prawnych i traktowanie jej jako nigdy nie wydanej w związku z czym przyjąć należy, że skarżący nigdy nie został skutecznie zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji skarżący podniósł również, że skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu było przyjęcie wszelkiego rodzaju zaopatrzenia jako przez zawodowego żołnierza i z tego tytułu należą mu się wszelkie należności za okres od 1 października 2005 r. do dnia poprzedzającego, w którym zaliczono go do stanu ewidencyjnego oraz przyjęto na wszelkiego rodzaju zaopatrzenie na ostatnio zajmowanym przed zwolnieniem ze służby stanowisku służbowym. Wskazał też, że bezspornym jest, iż świadczenia te były świadczeniami należnymi i wypłata ich została dokonana zgodnie z przepisami prawa i co jest istotne - przepisy nie wskazują na jednorazowość tego świadczenia. Zdaniem skarżącego nie istnieje prawny obowiązek zwrotu pobranych należności przez odwołującego, ponieważ zapisy art. 77 ustawy pragmatycznej wskazują jednoznacznie, iż świadczenia wypłacone w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej nie podlegają zwrotowi, a żaden przepis ustawy o służbie żołnierzy zawodowych nie zawiera upoważnienia do wstecznego działania niektórych jej przepisów, ani żadne okoliczności szczególne nie usprawiedliwiają wykładni pozwalającej na ich stosowanie do zdarzeń związanych ze zwrotem pobranych należności. Zwrócił również uwagę, że brak było podstaw do dokonania potrąceń w świetle art. 103 ustawy pragmatycznej w związku z art. 87 § 1 pkt. 2 K.p., skoro należności te nie były utrwalone w tytule wykonawczym sądowym, czy administracyjnym, ani nie wyrażono na nie zgody. Skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie czynność prawna potrącenia jako sprzeczna z przepisami art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 87 § 1 K.p., jest nieważna i nie wywołuje skutku w postaci umorzenia wierzytelności.
W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa.
Zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych określone zostały w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2008r., Nr 141, poz.892), w przepisach art. 71 - 104 (Rozdział 5 ustawy). Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy art. 94 ust. 1 pkt 3, ust. 2, art. 95 pkt 2 i 3 w zw. z art. 83 ust. 2 i 5, art. 97. art. 85 ust. 1 pkt 2 i art. 104 ust. 1 wymienionej ustawy
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, iż sierż. szt. J. M. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, z dniem 30 czerwca 2007 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego.
Skutki tej decyzji odnośnie uprawnień związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej są w sprawie bezsporne jedynie w zakresie uznania, że skarżącemu przysługiwało uprawnienie do należności określonych w art. 94 ust. 1 pkt 3, ust. 2, art. 95 pkt 2 i 3 w zw. z art. 83 ust. 2 i 5, art. 97. art. 85 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy.
Natomiast istota sporu sprowadza się do kwestii, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa z należności z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej, można było dokonać potrącenia kwoty świadczeń wypłaconych skarżącemu w związku z wadliwym (jak się okazało później) zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2004r.
Nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, że przyznanie skarżącemu w/w należności pieniężnych w wysokości pomniejszonej o kwoty wypłacone w dniu 30.09.2005r. znajduje uzasadnienie wobec skutecznego potrącenia z tych należności ze świadczeń wypłaconych skarżącemu w związku z wadliwym (jak się okazało później) zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2004r.
Zwrócić uwagę należy, że pojęciem "uposażenia" ustawa pragmatyczna nakazuje obejmować także świadczenia z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej, co wynika z art. 103 ust. 2 ustawy pragmatycznej. W konsekwencji uznać należy, że przewidziana w art. 103 ust. 1 ustawy pragmatycznej ochrona uposażenia żołnierza, na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę, nie obejmuje świadczeń związanych ze zwolnieniem żołnierza ze służby.
Wyjaśnić zatem należy, że potrącenie (art. 498-500 Kodeksu cywilnego) w cywilnoprawnym ujęciu dotyczy wzajemnie wymagalnych wierzytelności, a przedmiotowa sprawa rozpatrywana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulującej władcze stosunki administracyjne. Nadto instytucję potrącenia z uposażenia żołnierza reguluje art. 103 ustawy pragmatycznej, który stanowi, że potrąceń z uposażenia żołnierza zawodowego dokonuje się w granicach i na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę, czyli w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zaś przepis art. 87 § 1 pkt 2 tego Kodeksu wymaga posiadania tytułu wykonawczego w celu potrącenia z wynagrodzenia sum egzekwowanych na pokrycie innych należności niż świadczenia alimentacyjne, o ile pracownik nie wyrazi pisemnej zgody na potrącenie (art. 91 § 1 Kodeksu pracy). Dochodzenie zwrotu nienależnego świadczenia wymaga zatem, w razie negatywnego stanowiska bezpodstawnie wzbogaconego, uzyskania odpowiednio wyroku sądu powszechnego w wyniku wniesionego w tym zakresie powództwa o zapłatę. Jedynie tytuł wykonawczy w postaci prawomocnego wyroku sądowego mógł stanowić przy braku zgody skarżącego podstawę do dokonania odpowiedniego potrącenia z jego uposażenia.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że przy rozstrzyganiu sprawy doszło do nieprawidłowej interpretacji przepisów prawnych mających tu zastosowanie, w związku z czym zaskarżone orzeczenie, jak i poprzedzające je orzeczenie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Wskazania do ponownego rozpatrzenia sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt l lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.
O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy.