II SA/Bd 684/05

II SA/Bd 684/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-10-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grażyna Malinowska-Wasik
Wiesław Czerwiński
Wojciech Jarzembski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Grażyna Malinowska - Wasik Protokolant Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 12 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w B. z [...]2005r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatkowego wynagrodzenia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w C. z dnia [...] 2005r., Nr [...] 2. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w B. na rzecz skarżącego kwotę 26 ( dwadzieścia sześć) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SA/Bd 684/05
UZASADNIENIE
Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w C. decyzją nr [...] z [...]2005r. na podstawie art. 104 kpa oraz art. 25 ust 1 i art. 88 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), § 2 pkt 1 i § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. z 2004r., nr 108, poz. 1141) postanowił nie przyznać R. P. dodatkowego wynagrodzenia za czasowe pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku dowódcy obsługi przewidzianego dla podoficera zawodowego.
Uzasadniając swą decyzję wskazano ww. pełni obowiązki na stanowisku dowódcy plutonu. Dowódca obsługi jest to stanowisko podległe dowódcy plutonu, a z analizy kart opisu stanowisk obu stanowisk wynika, że obaj żołnierze mają w swoich obowiązkach utrzymywanie w ciągłej sprawności technicznej powierzonego sprzętu. Dlatego nieuzasadnionym jest wypłacenie wynagrodzenia za takie same obowiązki na dwóch stanowiskach.
Od powyższej decyzji R. P. odwołał się do organu drugiej instancji. W odwołaniu wskazał, że w związku z brakiem obsady etatowej na stanowisku dowódcy obsługi Zenit - 10 w 2krt został wyznaczony rozkazem Dowódcy JW. ( nr [...]z dnia [...]2004r.) do czasowego pełnienia dodatkowych obowiązków na stanowisku dowódcy obsługi systemu. Jego zdaniem uzasadnienie decyzji o nie przyznaniu dodatkowego wynagrodzenia stoi w sprzeczności z artykułem 88. 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz z § 2.1 pkt 2 rozporządzenia MON z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia ponieważ te przepisy prawne jasno i przejrzyście określają, że należy mu się dodatkowe wynagrodzenie za czasowe pełnienie dodatkowych obowiązków na stanowisku nie obsadzonym.
Organ drugiej instancji - Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w B. - decyzją nr [...] z [...] 2005r. ( brak wskazania daty dziennej) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 88 ust 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia ( Dz. U. z 2004r. Nr 108, poz. 1141) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do art. 88 ust 1 ww. ustawy z 11 września 2003r. żołnierzowi, któremu powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku nie obsadzonym przysługuje dodatkowe wynagrodzenie w wysokości określonej w przywołanym rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. Jednakże taka sytuacja nie występuje w przypadku odwołującego się. Ww. jest dowódcą plutonu, którego obowiązki zostały szczegółowo opisane w zakresie jego działania oraz w karcie opisu stanowiska. Do nich należy m.in. utrzymywanie w gotowości sprzętu plutonu, dbałość o jego stan techniczny, utrzymanie i prawidłową eksploatację mienia plutonu czy też sprawowanie nadzoru nad jego eksploatacją. W związku z tym odwołujący się z racji zajmowanego stanowiska oraz przełożeństwa zobligowany jest do wykonywania wszelkich czynności związanych z mieniem i sprzętem jego plutonu. To skutkuje również i tym, że w razie czasowej nieobecności podległego mu żołnierza musi pewne czynności wykonać samodzielnie, bądź zorganizować inny system umożliwiający prawidłowe funkcjonowanie jego pododdziału. Wykonywanie więc przez R. P. obowiązków wynikających z nieobsadzonego stanowiska dowódcy obsługi [...]mieści się w zakresie jego obowiązków, a ślad za tym brak jest podstaw do przyznania mu żądanego dodatkowego wynagrodzenia. Roszczenia odwołującego się byłyby zasadne tylko wówczas, gdyby powierzono mu czasowe wykonywanie obowiązków służbowych na stanowisku nie obsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz czasowo nie wykonuje zadań służbowych i stanowiska te nie znajdują się w jego podległości służbowej.
Na powyższą decyzję R. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Bydgoszczy zarzucając, że uzasadnienie odmowy przyznania dodatku stoi w sprzeczności z art. 88.1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z dnia 20 października 2003r.) oraz z § 2.1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia ( Dz. U. Nr 108, poz. 1141 z dnia 11 maja 2004r.), ponieważ zgodnie z tymi przepisami prawa przysługuje mu dodatkowe wynagrodzenia. Art. 88.1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z dnia 20 października 2003r.) oraz z § 2.1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia ( Dz. U. Nr 108, poz. 1141 z dnia 11 maja 2004r.), określa jasno, precyzyjnie i zrozumiale, że należy mu się dodatkowe wynagrodzenie a wyżej wymienione akty prawne nie określają żadnych dodatkowych wymagań do wypłaty dodatkowego wynagrodzenia i na pewno nie wykluczają wypłaty tegoż wynagrodzenia z racji przełożeństwa nad nieobsadzonym stanowiskiem służbowym.
W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie oświadczając, że w pełni podtrzymuje swoje stanowisko i jego uzasadnienie zawarte w decyzji Nr [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącego fakt przełożeństwa oraz zakres obowiązków skarżącego i opis jego stanowiska ma decydujące znaczenie. Niewątpliwie bowiem okoliczności zajmowania stanowiska dowódcy plutonu z przypisanym mu zakresem obowiązków zobowiązywała go między innymi do wykonywania czynności na podległym mu stanowisku, celem utrzymania w gotowości sprzętu dowodzonego pododdziału. Przełożeństwo powoduje, że skarżący w przypadku pełnej obsady etatowej wykonuje głównie czynności o charakterze dowódczo - nadzorczym, lecz w razie braków etatowych zmuszony jest wykonywać dodatkowe czynności na "wakującym" stanowisku, względnie czynności te rozdzielić pomiędzy innych, podległych mu żołnierzy. W świetle powyższego wykonywanie przez R. P. niektórych obowiązków nieobsadzonego stanowiska dowódcy obsługi [...] jest faktycznie wykonywaniem obowiązków wynikających z zajmowania podstawowego stanowiska dowódcy plutonu. W tym stanie rzeczy rozkaz Nr [...]z dnia [...] 2004r. Dowódcy [...] w C. wyznaczających skarżącego do czasowego pełnienia dodatkowych obowiązków na stanowisku dowódcy obsługi [...] można byłoby uznać za zbędny, gdyż jak wskazano i tak obowiązki te wykonywane byłyby przez skarżącego do czasu obsady stanowiska lub powierzenia ich wykonywania innemu żołnierzowi zawodowemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 z późn, zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do 133 § 1 oraz art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy oraz w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z akt sprawy wynika, że rozkazem Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]Nr [...] z [...] 2004r. skarżącego wyznaczono do pełnienia dodatkowych obowiązków na stanowisko dowódcy obsługi [...] przyznając z tego tytułu w oparciu o rozporządzenie MON z 7 kwietnia 2004r. - § 2 pkt 1 ppkt 2 dodatkowe wynagrodzenie. Z akt sprawy nie wynika też aby ta decyzja wyeliminowana została z obrotu prawnego w trybie i na zasadach określonych w ust 16 § 1 kpa.
Tymczasem zarówno w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w ogóle się nie ustosunkowano się do faktu istnienia decyzji z [...]2004r. o przyznaniu dodatku. Uczyniono to dopiero w odpowiedzi na skargę stwierdzając iż rozkaz ten można byłoby uznać za zbędny". Stwierdzenie takie ignoruje wyrażoną w art. 16 § 1 2 zasada trwałości decyzji.
Skoro rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...]2004r. Dowódcy Jednostki wojskowej [...] wyznaczono skarżącego do czasowego pełnienia dodatkowych obowiązków i przyznano jemu z tego tytułu dodatkowe wynagrodzenie wskazane w § 2 pkt 1 ppkt 2 rozporządzenie MON z 7 kwietnia 2004r. w sprawie wypłacenia żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, to nie można było drugą decyzją w tej samej sprawie rozstrzygać o odmowie przyznania tego samego dodatku, gdyż ten został już ostateczną decyzją przyznany.
Z powyższych względów Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdza, że decyzja organu I instancji rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tegoż organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów kpa, jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa ( res iudicata).
Dla stwierdzenia, iż nastąpiło naruszenie rei iudicatae, istotne znaczenie ma stwierdzanie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami.
Tożsamość musi dotyczyć więc tych samych podmiotów oraz też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony.
W rozpatrywanej sprawie nie można mieć wątpliwości, że organy obydwu instancji nie wzięły pod uwagę okoliczności, że w sprawie już raz została wydana decyzja merytorycznie rozstrzygająca co do istoty sprawy.
Organ wydając w tej samej sprawie drugą decyzją spowodował, że została ona dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W świetle powyższego Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 26 kwietnia 2005r. z uwagi na wadę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania oparto na art. 200 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002r.