II SA/BD 682/06

II SA/Bd 682/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Ewa Kruppik-Świetlicka
Grażyna Malinowska-Wasik /sprawozdawca/
Wiesław Czerwiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 59 ust. 1, 2 i 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 71
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 173 poz 1807
art. 18
Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
art. 376 w zw. z art. 378
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania i przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] 2006 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
II SA/Bd 682/06
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Burmistrz Miasta C. po rozpatrzeniu wniosku T. D. odmówił nakazania właścicielowi działki nr [...] położonej w C. przy ul. B. wstrzymania użytkowania terenu i przywrócenia poprzedniego sposobu jego zagospodarowania na podstawie art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż przepis art. 59 cyt. ustawy, dotyczy wstrzymania użytkowania terenu lub nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości w sytuacji, gdy nie ma aktualnego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, tymczasem działka nr 2213 usytuowana jest na obszarze, dla którego obowiązuje plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej C. z dnia [...]1998 r. ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Jednocześnie organ wskazał, że w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego z roku 1982 r. obszar ten oznaczony był jako teren upraw ogrodniczych z dopuszczeniem zabudowy związanej z rolnictwem, zaś w planie z 1988 r. obok wspomnianej funkcji dopuszcza się na nim również budownictwo jednorodzinne z usługami nieuciążliwymi. W związku z tym wymienione we wniosku budowle - utwardzenie terenu i waga samochodowa powodujące zmianę w zagospodarowaniu terenu, nie należą do inwestycji pozostających w sprzeczności z obowiązującym planem miejscowym. Nie jest także sprzeczne z planem stworzenie pomieszczenia biurowego w budynku o innym przeznaczeniu. Z uzasadnienia decyzji wynika nadto, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Powiatowego w A. na podstawie zawiadomienia Burmistrza prowadzi postępowanie w sprawie zgodności z prawem budowlanym powstania wskazanych budowli.
W odwołaniu od powyższej decyzji T. D. podniósł, iż organ I instancji nie wziął pod uwagę, iż w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego z 21 grudnia 1998 r., dla terenów objętych granicami planów od Nr 12 do Nr 20 wprowadza się zakaz lokalizacji obiektów usług handlu hurtowego, a działka nr [...], na której funkcjonuje skład opałowy leży w granicach Planu Nr [...]. Zdaniem odwołującego się Burmistrz wymijająco w swej decyzji wypowiada się jedynie o utwardzonym terenie i wadze samochodowej na działce nr [...], podczas gdy postępowanie administracyjne dotyczy zgodności funkcjonowania składu opałowego z planem miejscowym. Odwołującemu się chodzi o rozwiązanie problemu istnienia powyższego składu niezależnie od tego w oparciu o jakie przepisy i akty prawne miałoby to nastąpić. Jeśli jednak Urząd Miasta wymusił na nim wskazanie jako podstawy żądań artykułu 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to wydając decyzję winien kierować się wykładnią celowościową tego przepisu. Niniejszą sprawą mógł się zająć również Wydział Budownictwa i Inwestycji Starostwa Powiatowego w A., który w zaświadczeniu z 8 września 2005 r. stwierdził, że nie zarejestrowano sprawy zmiany sposobu użytkowania obiektu w zakresie składu opałowego przy ul. Bema 57. Wydział ten został jednak pominięty, a Burmistrz C. w decyzji swej do wskazanego zawiadomienia się nie odniósł. Nie wzięto też pod uwagę art. 101a ustawy ustrojowej – o samorządzie gminnym. Odwołując się podkreślił przy tym, iż działalność gospodarcza w zakresie handlu opałem przy ul. B. została dopisana do wcześniej prowadzonej działalności w 2001 r., a w 2005 r. poszerzono ją o handel paliwami stałymi. Tak więc zgodę na prowadzenie składu opałowego Urząd Miasta wyraził w trakcie obowiązywania aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego z 1998 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, iż art. 59 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w oparciu, o który strona domagała się wydania rozstrzygnięcia ma zastosowanie jedynie w przypadku, zmiany zagospodarowania terenu na obszarze nie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] położona w C. przy ul. B. znajduje się zaś na terenie, na którym obowiązuje plan miejscowy przyjęty uchwałą Rady Miejskiej C. z dnia [...] 1998 r. W związku z tym Burmistrz nie mógł wydać decyzji o wstrzymaniu użytkowania terenu ani też o przywróceniu poprzedniego sposobu zagospodarowania. Ponadto SKO zaznaczyło, iż przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w A. prowadzone było postępowanie w spawie zagospodarowania działki nr [...] polegającego na utwardzeniu części jej powierzchni i budowy wagi samochodowej.
Zaskarżając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego T. D. zarzucił, iż organy obydwu instancji ograniczają się jedynie do stwierdzenia, iż powołał się on na niewłaściwy przepis, pomijają zaś istotę sprawy, jaką jest ustalenie zgodności względnie niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta funkcjonowania w strefie B uzdrowiska składu opałowego. SKO wskazuje przy tym, że organem właściwym w sprawie wzniesienia obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie bierze natomiast pod uwagę, iż niniejsza sprawa dotyczy działalności gospodarczej. Skarżący jednocześnie zauważył przy tym, iż wspomniany organ nadzoru w piśmie z dnia 7 czerwca 2006 r. stwierdził, iż sprawę powinien rozstrzygnąć burmistrz miasta. Poza tym ani organ I instancji ani II instancji nie odniósł się do pisma Wydziału Budownictwa i Inwestycji Starostwa Powiatowego w A. z dnia [...] 2005r., w którym stwierdzono, że prowadzący działalność nie dokonał zmiany sposobu użytkowania obiektu na skład opałowy. Żaden z organów nie skorzystał też z możliwości dokonania wykładni celowościowej art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nawiązując do znajdującej się w dokumentach PINB w A. decyzji burmistrza C. z [...] 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dot. działki nr [...] skarżący podniósł, że nie zawierała ona zgody na funkcjonowanie tamże składu opałowego. Niezależnie od tego skarżący zarzucił, że SKO nie ustosunkowało się do wszystkich poruszonych w odwołaniu kwestii, m.in. do zakazu lokalizacji obiektów handlu hurtowego na omawianym terenie wynikającego z planu z 1998 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269) sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że kontrola ta sprowadza się do oceny, czy wydając decyzję organ nie naruszył prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób wpływający na jej treść. W razie zaś stwierdzenia takiego naruszenia sąd wydaje wyłącznie orzeczenie kasacyjne, nie będąc uprawniony do rozstrzygnięcia co do meritum sprawy, to jest o przyznaniu uprawnienia lub nałożeniu obowiązku.
Poza tym w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd nie będąc przy ocenie legalności rozstrzygnięcia co do zasady związany granicami skargi, to jest mając uprawnienie wykroczenia poza podnoszone w skardze zarzuty i reagowania na niedostrzeżone przez skarżącego wadliwości kontrolowanej decyzji, jest jednak związany granicami sprawy. Granice zaś sprawy w zakresie orzekania wyznacza, jak przyjęto w orzecznictwie sądowym, jej przedmiot, przez który należy rozumieć treść określanych praw i obowiązków oraz ich podstawę faktyczną i prawną.
Oznacza to, że rozpoznając skargę sąd nie może wykraczać swoimi ocenami prawnymi poza granice sprawy określone przez przedmiot zaskarżonej, konkretniej decyzji, a zatem ogranicza się do zbadania legalności tejże decyzji niezależnie od tego, czy rozwiązanie problemów osoby skarżącej wykracza poza zawarte w decyzji rozstrzygnięcie i wymaga podjęcia przez organy administracji publicznej innych działań, czy też nawet wydania decyzji na gruncie innych aktów prawa materialnego.
Jak wynika z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) zadanie polegające na kształtowaniu i prowadzeniu polityki przestrzennej jest na terenie gminy realizowane przede wszystkim poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dokonuje się ustalenia przeznaczenia terenów oraz określa się sposób ich zagospodarowania i zabudowy. Zatem zagospodarowanie terenu nieruchomości winno być zgodnie z obowiązującym planem.
Z uwagi na fakultatywny charakter planowania przestrzennego w gminie, w sytuacji braku planu i potrzeby dokonania zmiany sposobu zagospodarowania terenu, wskazana wyżej ustawa przewiduje w art. 59 w określonych w nim przypadkach wydawanie decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy. Ustęp 1 tego artykułu zawiera podstawę prawną dla tego rodzaju decyzji w razie zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Z kolei w ustępie 2 unormowano decyzyjną zmianę zagospodarowania terenu nie wymagającą pozwolenia na budowę z wyłączeniem tymczasowej jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu trwającej do roku.
Warunkiem możliwości rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy jest w obydwu przypadkach brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania. Inaczej mówiąc powyższą możliwość wyłącza fakt istnienia takiego planu dla terenu, dla którego przewidziana jest zmiana sposobu zagospodarowania.
Oczywistym jest, że w razie braku planu wydanie decyzji winno każdorazowo poprzedzać taką zmianę. Na wypadek jednak dokonania zmiany zagospodarowania bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, ustawodawca przewidział dla sprawcy samowoli określone konsekwencje.
Jeśli samowolnie zmieniono sposób zagospodarowania terenu w sytuacji wskazanej w art. 59 ust. 1, to zgodnie z przepisami prawa budowlanego nie będzie możliwe udzielenie pozwolenia na budowę oraz nakazana zostanie rozbiórka zrealizowanego obiektu.
Natomiast w przypadku samowolnej zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 59 ust. 2, organ samorządu może w drodze decyzji nakazać wstrzymanie użytkowania tego terenu lub przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.
Zastosowanie sankcji określonej w art. 59 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. jak wskazuje nawiązanie tego przepisu do ustępu 2 i 1 wymienionego artykułu, podobnie jak wydanie decyzji o warunkach zabudowy, dopuszczalne jest tylko przy braku obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro nadal obowiązuje obejmujący między innymi teren działki nr [...] położonej przy ul. B. w C. uchwalony w 1998 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to Burmistrz tego miasta nie był władny wydać w oparciu o art. 59 ust. 3 ustawy decyzji – ani pozytywnej ani negatywnej w zakresie sprecyzowanego przez skarżącego w dniu 27 września 2005 r. wniosku w związku z samowolną zmianą przez B. R. zagospodarowania tejże działki poprzez uruchomienie na niej w 2001 r., po utwardzeniu terenu, składu opałowego, jakkolwiek pokrycie płytami betonowymi podwórza i usytuowanie na nim wagi samochodowej nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę.
Nadmienić również trzeba, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera żadnych regulacji na wypadek nie wymagającej pozwolenia na budowę naruszającej ustalenia planu miejscowego zmiany sposobu zagospodarowania terenu.
Skoro, wobec obowiązywania planu zagospodarowania z 1998 r., nie było możliwe nakazanie właścicielowi działki nr [...] - w trybie art. 59 ust. 3 ustawy – wstrzymania jej użytkowania na cele handlu opałem lub przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania, to nie miało żadnego znaczenia dla wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, jakie są ustalenia wymienionego planu dla terenu tejże działki i czy prowadzenie składu opałowego jest zgodne z tymi ustaleniami, czy też nie [zwłaszcza w zakresie ocenianego pojęcia dopuszczalnych usług nieuciążliwych - § 10 ust. 1 pkt 2a planu, czy też podnoszonej przez skarżącego zakazanej w § 10 pkt 9 ppkt 7 planu, lokalizacji obiektów handlu hurtowego, której to części tekstu planu nie załączono do akt administracyjnych].
Także zbędne było wypowiadanie się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji z dnia 23 marca 2006 r. na temat zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego realizacji, dla celów handlu opałem, obiektów budowlanych na działce nr [...] w postaci wagi samochodowej i utwardzenia płytami nawierzchni. Zwrócić bowiem należy uwagę, że oceny w tym zakresie dokonuje inny organ – powiatowy inspektor nadzoru budowlanego prowadzący odrębne postępowanie tzw. legalizacyjne na gruncie przepisów prawa budowlanego, bowiem przynajmniej wykonanie betonowej nawierzchni, objęte było obowiązkiem uprzedniego zgłoszenia wymienionemu organowi.
Nietrafne jest wskazywanie przez skarżącego zarówno w skardze jak i wcześniej w odwołaniu, iż niniejszą sprawą mógł się zająć także Wydział Budownictwa i Inwestycji Starostwa Powiatowego w A. Pismo Starostwa z 8 września 2005 r., na które powołuje się skarżący miało charakter informacyjny, zaś skarżący błędnie zinterpretował jego treść. Sprawa zmiany sposobu użytkowania obiektu na skład opałowy wymagałoby zarejestrowania w tym organie, o ile chodziłoby o zezwolenie na zmianę w użytkowaniu już istniejącego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016) na skład opałowy, zaś nieutwardzona do 2001 r. powierzchnia terenu obiektem handlowy o którym mowa w art. 71 nie jest.
Rację ma natomiast skarżący, że prowadzenie przy ul. B. handlu opałem jest w istocie prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednakże zarejestrowanie tego rodzaju działalności gospodarczej jest tylko czynnością materialno – techniczną mającą charakter ewidencyjny. Zgodnie z ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. nr 173, poz. 1808) do 31 grudnia 2006 r. obowiązują unormowania ustawy z 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. nr 101 poz. 1178 ze zm.), dotyczące ewidencjowania działalności, zgodnie z którymi organ samorządu potwierdza wpis do ewidencji wydając zaświadczenie (art. 76), jakkolwiek jest on warunkiem podjęcia działalności. Tylko natomiast odmowa wpisu wymaga formy decyzji, lecz wśród przypadków, w których należy wydać taką decyzję (art. 7c) nie przewiduje się braku zgodności działalności z planem zagospodarowania przestrzennego.
W myśl jednak art. 18 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) przedsiębiorca, a jest nim także właściciel składu handlu opałem, obowiązany jest spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności dotyczące ochrony przed zagrożeniem życia, zdrowia ludzkiego , a także ochrony środowiska. Z kolei art. 78 wskazanej ustawy przewiduje, że w razie powzięcia wiadomości o wykonywaniu działalności gospodarczej niezgodnie z przepisami ustawy, a także w razie stwierdzenia między innymi naruszenia środowiska w wyniku wykonywania takiej działalności, organ samorządu niezwłocznie zawiadamia właściwe organy administracji publicznej. Stąd też, jakkolwiek skarżący to kwestionuje, Burmistrz Ciechocinka nie postąpił niewłaściwie zawiadamiając – w związku z dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem o zapyleniu i hałasie wywoływanym prowadzeniem handlu opałem – Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w B. Delegatura we W. o otrzymanej informacji dotyczącej niezgodnego z warunkami art. 18 ustawy prowadzenia działalności gospodarczej.
Jakkolwiek skład sądu orzekający w niniejszej sprawie uznał, że organy obydwu instancji – Burmistrz C. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w uzasadnieniach decyzji z dnia [...] 2006 r. i [...] 2006 r. dokonały właściwej interpretacji art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jednak wydanie przez organ I instancji, kończącej postępowanie odmownej decyzji merytorycznej i utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji było nietrafne, zachodziły bowiem przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 kpa jako bezprzedmiotowego.
Bezprzedmiotowość postępowania ma między innymi miejsce, gdy brak jest podstaw prawnych do rozpoznania sprawy [w niniejszym przypadku – dot. wstrzymania użytkowania terenu i przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania] w drodze postępowania administracyjnego, to jest gdy zachodzi brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkiem czego nie jest możliwe załatwienie sprawy poprzez rozstrzygnięcie co do istoty.
W omawianej sprawie elementem stanowiącym przeszkodę do wydania decyzji odmawiającej nakazania właścicielowi działki położonej przy ul. B. postąpienia w sposób określony w punktach 1 i 2 ustępu 3 art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. było i jest obowiązywanie uchwalonego w 1998 r. planu zagospodarowania przestrzennego C. obejmującego między innymi działkę nr [...]. W sytuacji istnienia planu miejscowego, jak już wyżej wskazano, w świetle treści art. 59 nie można wydać jakiejkolwiek decyzji – ani pozytywnej ani negatywnej zarówno w przedmiocie warunków zabudowy, jak i likwidującej zmianę zagospodarowania terenu bez uzyskania wymaganej decyzji o warunkach zabudowy. Zajęcie w powyższym zakresie na gruncie art. 59 ust. 3 innego stanowiska oznaczałoby, iż w razie nakazania przy obowiązującym planie wstrzymania niezgodnego z tymże planem użytkowania terenu, winien być jednocześnie wyznaczony termin do złożenia wniosku o wydanie warunków zabudowy (vide ust. 3 pkt 1), a – jak wiadomo – podjęcie tego rodzaju decyzji jest dopuszczalne tylko w sytuacji braku planu.
Podnieść należy, że konieczność umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego ukierunkowanego na zastosowanie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż nie należało go w ogóle wszczynać, skoro - mając na uwadze treść wymienionego przepisu – z góry wiadomym było, iż nie może doprowadzić ono do "załatwienia" zgłoszonej przez skarżącego sprawy funkcjonowania uciążliwego dla otoczenia (hałas, zapylenie) przy ul. B. składu opałowego.
Intencją dokonanego przez skarżącego w dniu 25 maja 2005 r. telefonicznego zgłoszenia było doprowadzenie do likwidacji wymienionej działalności gospodarczej. Zamiast oczekiwać na wskazanie przez skarżącego materialnej podstawy prawnej wszczęcia postępowania, organ który przyjął zgłoszenie winien w pierwszym rzędzie rozważyć, czy jest kompetentny do podjęcia skutecznych działań w tej sprawie, a jeśli nie – wskazując zgłaszającemu organ właściwy do jej załatwienia przekazać ją niezwłocznie temu organowi stosownym postanowieniem. Do takiego postępowania obliguje organ administracji publicznej przepis art. 65 § 1 kpa. Przepis ten nakłada na organ obowiązek kontroli swej właściwości (w tym rzeczowej), chroniąc w ten sposób stronę przed skutkami nieznajomości prawa w zakresie między innymi formułowania i kierowania żądań do właściwych organów .
Jakkolwiek nie można uznać za błędne, jak już wyżej wskazano, zawiadomienia przez Burmistrza Ciechocinka – na podstawie art. 78 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej – Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. o powzięciu wiadomości o uciążliwościach w obszarze istniejącego punktu sprzedaży opału, jednakże – wobec kwestionowania przez skarżącego zgodności funkcjonowania uciążliwego składu także z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego (pismo z 23 sierpnia 2005 r. – K.9 akt) oraz niezwiązania z błędnie powołaną przez niego podstawę prawną (nie powinno budzić wątpliwości, iż organ administracji publicznej nie jest związany z podstawą prawną podawaną przez zgłaszającego czy też wnoszącego podanie), Burmistrz winien rozważyć, czy zgłoszonej sprawy nie mógłby rozpatrzyć, uwzględniając żądanie skarżącego, organ administracji publicznej do spraw ochrony środowiska (nie należy bowiem zapominać, że przy planowaniu przestrzennym uwzględnia się między innymi wymogi ochrony środowiska). Takim organem właściwym do ingerencji w prowadzoną działalność gospodarczą jest – zgodnie z art. 376 w związku z art. 378 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902) – starosta, a w niniejszym przypadku Starosta Aleksandrowski.
W myśl bowiem art. 362 ust. 1 cyt. ustawy, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska (a jest nim niewątpliwie podmiot prowadzący skład opałowy) negatywnie oddziałuje na środowisko, starosta może w drodze decyzji nałożyć obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia lub nawet przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Przepis ten przedmiotowo odnosi się do każdej działalności, która pogarsza stan środowiska.
Zwrócić, także należy w tym miejscu uwagę na treść art. 66 § 1 kpa, z którego wynika, iż jeśli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu prze różne organy, organ administracji publicznej, jeśli nawet uczyni przedmiotem rozpoznania sprawę należącą do jego właściwości, winien zawiadomić autora podania, że w pozostałych sprawach trzeba wnieść odrębne podanie (zawiadomienie następuje w formie postanowienia).
Nierozważenie przez organ I instancji możliwości postąpienia w sposób określony w wymienionych wyżej przepisach kpa spowodowało, że mimo upływu półtora roku od dokonania przez skarżącego zgłoszenia, sprawa funkcjonowania składu opałowego wróciła do punktu wyjścia.
Niewątpliwie przy rozpatrywaniu przez Burmistrza Miasta C. przedmiotowej sprawy doszło również do naruszenia zasad ogólnych postępowania przewidzianych w art. 8 i 9 kpa.
Uznając, iż orzeczenie w niniejszej sprawie przez Burmistrza Miasta C. w oparciu o art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., co do meritum nastąpiło z naruszeniem przepisów procedury mającym wpływ na treść decyzji, a tym samym również nie może się ostać utrzymujące tę decyzję w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.