II SA/Bd 681/04

II SA/Bd 681/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Mirella Łent
Wojciech Jarzembski
Symbol z opisem
6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne
Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ
Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 133 par. 1 art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Michała G. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
II SA/Bd 681/04
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] 2002 r. nr [...] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w B., rozpoznając u Michała G. przebyty uraz stawu kolanowego prawego w okresie diagnozowania (§78 wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, Dz. U. nr 57 poz. 278 ze zm.) uznała go za czasowo niezdolnego do służby wojskowej na okres sześciu miesięcy, zaliczając go do kategorii zdrowia "B".
Decyzją z dnia [...] 2003 r. nr [...] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska, po rozpoznaniu u Michała G. przebytego bez następstw urazu stawu kolanowego (bez §) uznała go za zdolnego do służby wojskowej i zaliczyła go do kategorii zdrowia "A".
Skarżący odwołał się od tego orzeczenia wnosząc o przekwalifikowanie kategorii zdolności do służby wojskowej lub zwolnienie ze służby wojskowej do czasu całkowitego wyleczenia. Wskazał, że komisja lekarska pomimo stwierdzenia istnienia schorzenia uznała, iż jego stan zdrowia nie przeszkadza w odbywaniu służby wojskowej. Zdaniem Mariusza G. było to krzywdzące, ponieważ dziesięć dni po wydaniu przez komisję orzeczenia, tj. [...] 2003 r. został zakwalifikowany do leczenia operacyjnego.
Ponadto zalecono skarżącemu wykonywanie ćwiczeń rehabilitacyjnych, kontrole w poradni ortopedycznej, ostrożne chodzenie przy pomocy ortopedycznej laski łokciowej oraz kontynuację kuracji.
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska decyzją z dnia [...] 2003r., po rozpoznaniu świeżo przebytego, częściowego usunięcia błony maziowej i fałdu maziówkowego stawu kolanowego prawego, w okresie wczesnej rehabilitacji (§78 załącznika nr 1 do wyżej wskazanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej) anulowała orzeczenie nr [...] z dnia [...] 2003 r. i uznała Mariusza G. za czasowo niezdolnego do służby wojskowej na okres sześciu miesięcy, zaliczając go do kategorii zdrowia "D".
Decyzją z dnia [...] 2004 r. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska, rozpoznając u skarżącego przerost błony maziowej stawu kolanowego prawego leczonego operacyjnie z bolesnością w końcowej fazie zgięcia (§78 pkt 8 załącznika) ponownie uznała go za zdolnego do służby wojskowej zaliczyła go do kategorii zdrowia "A".
Mariusz G. odwołując się od tego orzeczenia podniósł, że komisja lekarska pomimo stwierdzenia schorzenia i ułomności uznała, iż nie ma przeszkód w odbywaniu przez niego służby wojskowej. Skarżący wskazał, że Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska wydając dnia [...] 2004 r. skierowanie do badań lekarsko-specjalistycznych zakwalifikowała go do rehabilitacji pooperacyjnej. Lekarz prowadzący rehabilitację zalecił Mariuszowi G. jej kontynuację, gdyż przerwanie groziłoby pogorszeniem sprawności fizycznej wyżej wymienionego. Skarżący powołując się na te okoliczności domagał się przekwalifikowania zdolności do pełnienia służby wojskowej.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. rozpoznając odwołanie, orzeczeniem z dnia [...] 2004 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. nr 21 poz. 205 ze zm.) oraz §6 pkt 1, §32 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 57 poz. 278 ze zm.) uchyliła zaskarżone orzeczenie i po rozpoznaniu przerostu błony maziowej stawu kolanowego prawego leczonego operacyjnie bez upośledzenia sprawności kończyny uznała skarżącego za zdolnego do służby wojskowej przyznając mu kategorię zdrowia "A".
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że lekarz ortopeda badający skarżącego dla potrzeb Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej stwierdził, iż stawy kolanowe były bez wysięku i obrzęku, zwarte, występował pełny zakres ruchu, mięśnie czworogłowe były bez zaników. Ze względu na ustalenie płaskostopia Komisja uchyliła orzeczenie, uważając, że stan przedmiotowy uzasadniał do zastosowania kwalifikacji orzeczniczej jak jej w orzeczeniu. Organ wskazał, że poborowy od czasu orzekania przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską przedstawił jeden mało czytelny wpis od lekarza rehabilitacji, nie wskazujący na inny stan zdrowia, niż określony w orzeczeniu Komisji. Organ wyjaśnił również, że dolegliwości bólowe zgłaszane podczas czynności komisyjnych nie znajdowały odzwierciedlenia w stanie przedmiotowym oraz w przeszłości, w badaniu artroskopowym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Mariusz G. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu. Podniósł również, iż lekarz ortopeda badający go dla Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej przyznając mu kategorię zdrowia "A" podważył swoją pierwotną opinię, ponieważ jego zdaniem 6 miesięcy koniecznej rehabilitacji nie jest dowodem natychmiastowego wyleczenia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, zgodnie za art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) Sąd zwrócił uwagę na uchybienie, które nie było objęte zarzutami skarżącego, związane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z przepisem art. 133 §1 wskazanej wyżej ustawy sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i przedstawionych mu akt sprawy. W niniejszej sprawie organ przedstawił sądowi akta niekompletne, ponieważ brak w nich zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego orzeczenia organu pierwszej instancji. Ma to istotne znaczenie dla ustalenia legalności zaskarżonego orzeczenia, gdyż w myśl przepisu art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. organ odwoławczy ma obowiązek ustalenia, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia odwołania skutkuje tym, że decyzja organu I instancji staje się ostateczna. W takiej sytuacji organ odwoławczy rozstrzygałby sprawę zakończoną decyzją ostateczną organu pierwszej instancji. Zgodnie z przepisem art. 156 §1 pkt 2 kpa skutkowałoby to nieważnością decyzji organu II instancji. Brak w aktach administracyjnych dowodu doręczenia skarżącemu orzeczenia organu I instancji uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność, co w przypadku naruszenia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia.
W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §1 pkt 1lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.