II SA/Bd 667/18

II SA/Bd 667/18 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2019-01-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-06-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Leszek Tyliński /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Owczarzak
Symbol z opisem
6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne
Inspekcja pracy
Sygn. powiązane
III OSK 1521/21 - Wyrok NSA z 2022-10-12
Skarżony organ
Inspektor Pracy
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 786
art. 11 pkt 1
Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Inspektor Pracy z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzonych uchybień z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oddala skargę.
Uzasadnienie
W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 28 lutego oraz 9 i [...] marca 2018 r. w Oddziale S. Sp. z o.o. w B. Inspektor Pracy Inspektor Pracy wydał w dniu [...] marca 2018 r. nakaz Nr rej. [...], w którym nakazał kontrolowanemu zapewnić pracownikom świadczącym pracę w głównej hali obiektu zlokalizowanego w B. przy ul. [...], temperaturę odpowiednią do rodzaju wykonywanej pracy, nie niższą niż +14°C. Jako podstawę prawną decyzji Inspektor Pracy wskazał art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2017 r., poz. 786 z późn. zm.), art. 207 § 2 i art. 23715 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2018 r., poz. 108 z późn. zm.) oraz § 30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t. j.: Dz. U. z 2003 r., Nr 169, poz. 1650 ze zm.). Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji uznał, że hala terminala jest pomieszczeniem pracy w rozumieniu rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. W dniu [...].02.2018 r. w trakcie oględzin hali terminala temperatura powietrza wynosiła od 0,00 °C do +0,03°C, w dniu [...].03.2018 r. od +7°C do +7,5°C, a w dniu [...].03.2018 r. od +8,5°C do +9,2°C.
Od ww. nakazu spółka S. odwołała się do Inspektor Pracy wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że Inspektor Pracy wydając nakaz zapewnienia minimalnej temperatury nie wziął pod uwagę specyfiki produkcji stosowanej przez operatorów logistycznych i przewoźników pracujących przy wykorzystywaniu technologii cross docking-u. Spółka wyjaśniła, że w technologii tej wykonywane są wyłącznie czynności przeładunkowe (bez otwierania przesyłek) przy wykorzystaniu wózków podnośnikowych, a składowanie przesyłek ograniczone jest do minimum. Prace wykonywane w terminalu należą do czynności transportowych wykonywanych w skrzyniach ładunkowych pojazdów i wewnątrz terminalu. Zdaniem odwołującej, aby umożliwić załadunek towarów bramy muszą być stale otwarte podczas podstawienia, załadunku i rozładunku pojazdów. Proces ten ma gwarantować klientom, że wykonywane czynności przeładunkowe będą się odbywać w temperaturze minimum +/- 0°C. Spółka podniosła również, że definicja pomieszczenia pracy zawarta w ww. rozporządzeniu nie ma zastosowania do terminala przeładunkowego, który jest częścią procesu transportowego i nie jest przeznaczony na stały pobyt ludzi. Terminale są pomieszczeniami, w których praca wymaga stosowania ocieplanej odzieży w zimie i stosowania odpowiedniego reżimu organizacji pracy wymuszonego temperaturą zewnętrzną. Zdaniem strony odwołującej, gdyby nawet przyjąć, że terminale przeładunkowe stanowią pomieszczenia pracy, to do pracy na terenie hali terminala należy zastosować ww. przepis § 30 rozporządzenia, gdzie zapewnienie temperatury nie niższej niż 14°C nie jest wymagane, gdy względy technologiczne na to nie pozwalają. Spółka podniosła również, że zapewnia pracownikom odzież roboczą ocieplaną (kurtki, spodnie, czapki, obuwie ochronne, rękawice, koszule i podkoszulki), a dodatkowo pracownicy mogą ogrzewać się w przerwach w ogrzewanych pomieszczeniach socjalnych, w których zapewniane są ciepłe napoje oraz posiłki profilaktyczne. Ponadto komfort pracy w terminalu podnoszą nagrzewnice elektryczne, które zapobiegają wystąpieniu ujemnych temperatur. Spółka zakwestionowała również zasadność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., Nr rej. [...], Inspektor Pracy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż główny budynek zakładu zlokalizowanego w B. przy ul. [...] dzieli się na dwie strefy - I strefa to hala terminala, II strefa to część administracyjno-biurowa. Terminal został zaprojektowany w taki sposób, aby z trzech stron można było dokonywać załadunku i rozładunku pojazdów. Halę terminala wyposażono w 41 bram (35 dużych i 6 małych). Bramy posiadają gumowe rękawy oraz zamykane drzwi typu garażowego opuszczane z góry. Podczas dokowania się pojazdu ciężarowego typu TIR gumy uginają się pod naporem obudowy naczepy, uszczelniając dok. W przypadku dokowania się pojazdów ciężarowych o niższej zabudowie lub pojazdów do 3,5 tony, gumy nie sięgają ich obudowy pozostawiając wolną przestrzeń. Otwarcie drzwi powoduje niekontrolowany napływ zimnego powietrza do wewnątrz hali terminala. Dodatkowo w przypadku otwarcia drzwi naprzeciwko siebie pojawia się niekontrolowany przepływ powietrza przez halę. W dniu [...].02.2018 r. w trakcie oględzin głównej hali terminala będącej pomieszczeniem pracy stwierdzono, że temperatura powietrza wynosiła od 0,00 °C do +0,03°C, w dniu [...].03.2018 r. od +7°C do +7,5°C, a w dniu [...].03.2018 r. od +8,5°C do +9,2°C. Ogrzewanie hali terminala zapewniono poprzez 9 nagrzewnic ciepłego powietrza (zasilanych ciepłem miejskim) usytuowanych pod sufitem tej hali. Inspektor pracy ustalił, że w terminalu świadczy pracę około 30 pracowników, a praca odbywa się w rozkładzie trzyzmianowym, zgodnie z zarządzeniem nr [...] szefa Oddziału w B. według następujących godzin: 5.00-13.00 lub 6.00-14.00; 14.00-22.00 lub 15.00-23.00; 22.00-6.00 lub 23.00-7.00. W toku kontroli inspektor stwierdził również, że na czas rozładunku i załadunku samochodów nagrzewnice są wyłączane przez brygadzistów.
Organ odwoławczy podał, że w terminalu przeładunkowym Oddziału S. sp. z o.o. w B. następuje przeładunek towarów (przesyłek) z samochodów dostawczych na samochody liniowe lub odwrotnie przy wykorzystaniu technologii cross docking-u. Oznacza to, że czynności przeładunkowe wykonywane są bez otwierania przesyłek i odbywają się w skrzyniach ładunkowych pojazdów i wewnątrz terminala. W ocenie organu II instancji prawidłowa realizacja tych czynności nie jest uzależniona od temperatury powietrza panującej w hali terminala. Czynności te mogą być poprawnie wykonane zarówno wówczas, gdy temperatura w hali jest niższa niż 14°C, jak również wtedy, gdy temperatura w tym pomieszczeniu wynosi 14°C i więcej. Przyczyną niskiej temperatury panującej w hali terminala są przede wszystkim warunki organizacyjne: pozostawianie otwartych drzwi wejściowych oraz otwartych bram terminala pomimo zakończenia czynności ładunkowych, wyłączanie nagrzewnic w trakcie załadunku i rozładunku samochodów oraz niewłaściwe rozwiązania techniczne (w przypadku dokowania się pojazdów ciężarowych o niższej zabudowie lub pojazdów do 3,5 tony) umożliwiające niekontrolowany napływ zimnego powietrza do wewnątrz. Niska temperatura w hali terminala nie stanowi, zatem koniecznego elementu procesu przeładunku przesyłek, lecz jest wyłącznie niepożądanym skutkiem tego procesu, który można wyeliminować poprzez zastosowanie odpowiednich rozwiązań technicznych i organizacyjnych. Istnieją, bowiem i są powszechnie stosowane rozwiązania techniczne, jak np. kurtyny powietrzne, zabezpieczające przed utratą ciepła.
Zdaniem organu II instancji nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut strony, w myśl którego terminal przeładunkowy nie jest pomieszczeniem pracy. Przedmiotowa hala odpowiada w całości definicji pomieszczenia pracy, o której mowa w § 2 pkt 3 zdanie pierwsze rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Pracodawca zorganizował w terminalu stanowiska prac, na których zatrudnia pracowników. W niniejszej sprawie to nie procesy technologiczne nie pozwalają na zapewnienie odpowiednich warunków przebywania pracowników w hali terminala, a jedynie wskazane powyżej warunki organizacyjne i techniczne.
Na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy spółka S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:
- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez zebranie przez organ materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, wyrażający się w braku podjęcia przez organ czynności weryfikujących, czy możliwym jest zapewnienie przez skarżącą temperatury 14°C w każdym punkcie głównej hali w B.,
- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 oraz art. 84 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy wyrażające się w zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji, w której wystąpiła potrzeba uzyskania informacji specjalistycznych umożliwiających ocenę, czy ze względu na specyfikę procesu cross-docking-u możliwe jest zapewnienie temperatury nie niższej niż 14°C w każdym punkcie głównej hali,
art. 8 oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy wyrażające się w braku odniesienia się przez organ w uzasadnieniu decyzji do części zarzutów podnoszonych w toku prowadzonego postępowania, a w konsekwencji braku wyjaśnienia, czy temperatura, o której mowa w zaskarżonej decyzji, może zostać zapewniona na terenie całej hali,
art. 214 § 2 k.p. w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie przez organ, że główna hala może zostać uznana za pomieszczenie pracy,
§ 30 rozporządzenia wyrażające się w błędnym przyjęciu przez organ, że skarżąca ma obowiązek zapewnić temperaturę na głównej hali nie niższą niż 14°C, podczas gdy względy o charakterze technologicznym uniemożliwiają ogrzanie całego obiektu,
§ 44 załącznika nr 3 do rozporządzenia wyrażające się w niezastosowaniu niniejszego przepisu, a w konsekwencji pominięciu przez organ, że ustawodawca dopuszcza wykonywanie pracy w pomieszczeniach nieogrzewanych, pod warunkiem zapewnienia pracownikom pomieszczenia umożliwiającego im schronienie się przed opadami atmosferycznymi, ogrzanie się oraz zmianę odzieży, a także podgrzewania posiłków.
Powołując te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jak i decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jedną z form sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego jest rozpoznawanie skarg na ostateczne decyzje administracyjne. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie administracyjne.
W opinii Sądu zarówno zaskarżona decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiadają prawu.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy w zw. z art. 207 § 2 i art. 23715 § 1 Kodeksu pracy oraz § 30 cyt. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Zanim jednak Sąd oceni prawidłowość zastosowania tych norm prawa materialnego trzeba przypomnieć, że sprawa - co do stanu faktycznego - dotyczy zapewnienia odpowiedniej temperatury w pomieszczeniach pracy.
Zgodnie z art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. W myśl zaś art. 33 powyższej ustawy nakaz jest wydany w formie decyzji administracyjnej.
Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności obowiązek ten dotyczy organizacji pracy w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy (art. 207 § 2 pkt 1 Kodeksu pracy). Ponadto pracodawca jest obowiązany utrzymywać obiekty budowlane i znajdujące się w nich pomieszczenia pracy, a także tereny i urządzenia z nimi związane w stanie zapewniającym bezpieczne i higieniczne warunki pracy (art. 214 § 2 Kodeksu pracy). Tym samym zgodnie z § 30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy w pomieszczeniach pracy należy zapewnić temperaturę odpowiednią do rodzaju wykonywanej pracy (metod pracy i wysiłku fizycznego niezbędnego do jej wykonania) nie niższą niż 14 °C (287 K), chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają. W pomieszczeniach pracy, w których jest wykonywana lekka praca fizyczna i w pomieszczeniach biurowych, temperatura nie może być niższa niż 18 °C (291 K).
Z wyżej przedstawionych regulacji wynika zatem, że wymóg zapewnienia w pomieszczeniach pracy temperatury minimalnej na poziomie 14°C nie ma charakteru bezwzględnego. Prawodawca dopuścił możliwość niestosowania się do niego, jednakże wyłącznie w przypadku, gdy względy technologiczne powodują konieczność utrzymywania w pomieszczeniu pracy temperatury niższej niż 14°C. W zakładach produkcyjnych sytuacja taka ma miejsce, gdy niska temperatura w miejscu produkcji stanowi warunek prawidłowo przeprowadzonego procesu produkcyjnego np. w przypadku chłodni spożywczych (przetwórstwo mięsa, warzyw, owoców). Nie można natomiast mówić o wystąpieniu przesłanki względów technologicznych w sytuacji, gdy proces produkcyjny może zostać przeprowadzony prawidłowo bez względu na panującą w miejscu produkcji temperaturę powietrza, a niska temperatura w pomieszczeniu pracy jest wyłącznie niepożądanym, możliwym do wyeliminowania, skutkiem stosowanej metody produkcji, przyjętej organizacji pracy czy też wynika z parametrów technicznych i specyficznych cech tego pomieszczenia. Pracodawca obowiązany jest w takiej sytuacji do zastosowania rozwiązań technicznych, a także do wprowadzenia odpowiednich zmian w organizacji pracy, które umożliwią utrzymanie w hali produkcyjnej temperatury powietrza zgodnej z wymogami określonymi w cyt. rozporządzeniu (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 292/11).
Dlatego obowiązek taki wynika nie tylko z przepisu art. 207 § 2 Kodeksu pracy. Na obowiązek zapewnienia warunków pracy w odpowiedniej temperaturze panującej w pomieszczeniach pracy, gdy względy technologiczne nie wymagają, aby produkcja odbywała się w niskich temperaturach, wskazują przepisy rozporządzenia o ogólnych przepisach b.h.p. Związane z wykonaniem tego obowiązku problemy techniczne powinny zostać rozwiązane z uwzględnieniem obecnego poziomu techniki, nawet pomimo konieczności poniesienia przez pracodawcę znacznych nakładów finansowych (por. wyrok NSA OZ w Białymstoku z dnia 20 września 2001 r., sygn. akt SA/Bk 75/01, publ. System Informacji Prawnej LEX nr 51203).
Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena, czy stosowana przez skarżącą technologia cross docking-u tj. wykonywanie wyłącznie czynności przeładunkowych (bez otwierania przesyłek) przy wykorzystaniu wózków podnośnikowych uzasadnia odstępstwo od wymogu zapewnienia w hali produkcyjnej temperatury nie niższej niż 14°C (287 K), określonego w przepisie § 30 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bhp.
Należy również zauważyć, że stosownie zaś do § 2 pkt 3 zd. 1 ww. rozporządzenia pomieszczenie pracy to pomieszczenie przeznaczone na pobyt pracowników, w którym wykonywana jest praca.
W rozpatrywanym przypadku skarżąca stosuje opisaną wyżej technologię cross docking-u. Zdaniem Sądu nie podlega wątpliwości, iż prawidłowa realizacja wymienionych czynności nie jest uzależniona od temperatury powietrza panującej w terminalu przeładunkowym. Czynności te mogą zostać poprawnie wykonane zarówno wówczas, gdy temperatura w hali jest niższa niż 14°C, jak również wtedy, gdy temperatura w tym pomieszczeniu wynosi 14°C i więcej. W sprawie ustalono, że niskie temperatury panujące w okresie zimowym w terminalu przeładunkowym wynikają przede wszystkim z konieczności częstego otwierania bram hali w celu dokonywania załadunku i rozładunku pojazdów. Ponadto znaczne rozmiary tego pomieszczenia utrudniają utrzymanie w jego wnętrzu wymaganej temperatury, zwłaszcza w okresie silnych mrozów na zewnątrz. Tym samym niska temperatura w terminalu przeładunkowym nie stanowi koniecznego elementu procesu przeładunku przesyłek, lecz jest wyłącznie niepożądanym skutkiem tego procesu, który można wyeliminować poprzez zastosowanie odpowiednich rozwiązań technicznych i organizacyjnych. Warto zwrócić uwagę, że inne obiekty wielkopowierzchniowe (np. obiekty handlowe) bez większych problemów są odpowiednio ogrzewane, chyba, że w jakiejś jego części wymagane jest utrzymywanie temperatury poniżej 14°C (chłodnie np. artykułów spożywczych mrożonych).
Nie jest wobec tego trafna argumentacja skarżącej, zgodnie z którą terminal przeładunkowy nie powinien być traktowany jako pomieszczenie przeznaczone na pobyt pracowników w rozumieniu § 2 pkt 3 zd. 1 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bhp, lecz powinien mieć zastosowanie przepis § 44 ust. 1 załącznika nr 3 do ww. rozporządzenia, zgodnie z którym przy pracach wykonywanych na otwartej przestrzeni lub w nieogrzewanych pomieszczeniach należy zapewnić pracownikom w pobliżu miejsc pracy pomieszczenia umożliwiające im schronienie się przed opadami atmosferycznymi, ogrzanie się oraz zmianę odzieży. Pomieszczenia te powinny być zaopatrzone w urządzenia do podgrzewania posiłków. Przedstawiona powyżej analiza wskazuje, iż żadne tego typu procesy technologiczne nie występują w przedmiotowym terminalu przeładunkowym. Istnieje techniczna możliwość zapewnienia pracownikom w nim pracującym odpowiedniej temperatury powietrza bez jakiegokolwiek negatywnego wpływu na proces technologiczny (np. poprzez zastosowanie kurtyn powietrznych zabezpieczających przed utratą ciepła, jak słusznie wskazał organ odwoławczy). Również znajdujące się w terminalu 9 nagrzewnic ciepłego powietrza (zasilanych ciepłem miejskim) wskazuje na to, że została on zaprojektowany, jako ogrzewane pomieszczenie przeznaczone na pobyt pracowników.
Z uwagi na powyższe przyjąć należy, że nie istnieją w przedmiotowej sprawie względy technologiczne uzasadniające niestosowanie się przez skarżącą do wymogu zapewnienia w terminalu przeładunkowym temperatury minimalnej. Uzasadnione było, zatem nałożenie na spółkę obowiązków określonych w zaskarżonej decyzji.
W opinii Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez skarżony organ przepisów postępowania poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Okoliczności przesądzające o konieczności nałożenia na skarżącą kwestionowanych obowiązków zostały ustalone przez organ I instancji w wyniku kontroli przeprowadzonej w należącym do skarżącej terminalu przeładunkowym. Kwestia sporna w przedmiotowej sprawie ogniskowała się wokół odpowiedzi na pytanie, czy stosowana przez spółkę technologia cross docking-u uzasadnia odstępstwo od przestrzegania obowiązku zapewnienia w terminalu przeładunkowym temperatury minimalnej na poziomie 14°C. Zdaniem Sądu kwestia ta nie wymagała, wbrew stanowisku skarżącej, przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego z udziałem podmiotu posiadającego wiedzę fachową. Ocenie podlegały, bowiem jedynie okoliczności związane z procesem załadunku i rozładunku w postaci częstego otwierania bram do terminalu przeładunkowego i jego wentylowania oraz ich wpływu na możliwości utrzymania odpowiedniej temperatury w pomieszczeniu. Są to okoliczności, które można ocenić w oparciu o wiedzę o charakterze powszechnym, wynikającą np. z obserwacji funkcjonowania w okresie zimowym sklepów wielkopowierzchniowych. Potrzeba zasięgnięcia opinii biegłego zachodziłaby natomiast wówczas, gdyby należałoby ocenić, czy temperatura niższa niż 14°C stanowi warunek prawidłowo przeprowadzonego procesu produkcyjnego, mając na uwadze również całoroczny okres pracy terminalu, w tym również okres letni. Takiej potrzeby skarżąca spółka w postępowaniu nie wskazywała.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), skargę oddalił.