II SA/BD 878/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę Gminy Miasta I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. dotyczącą opłaty adiacenckiej, uznając, że gmina nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji, gdy jej organ prowadził postępowanie pierwszej instancji.
Gmina Miasta I., reprezentowana przez Prezydenta Miasta, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która uchyliła decyzję Prezydenta o ustaleniu opłaty adiacenckiej i umorzyła postępowanie pierwszej instancji. Skarga dotyczyła interpretacji terminu do ustalenia opłaty. Kolegium wniosło o odrzucenie skargi, argumentując, że organ pierwszej instancji nie może zaskarżyć decyzji. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, stwierdzając, że gmina nie miała interesu prawnego, ponieważ jej organ działał jako władza administracyjna, a nie jako strona postępowania w sprawie majątkowej właścicieli nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznał skargę Gminy Miasta I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r., która uchyliła decyzję Prezydenta Miasta I. z dnia [...] 2005 r. ustalającą opłatę adiacencką dla wspólników spółki "B." oraz umorzyła postępowanie pierwszej instancji. Prezydent Miasta I., działając jako reprezentant Gminy, zarzucił Kolegium błędną interpretację trzyletniego terminu na ustalenie opłaty adiacenckiej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, podnosząc, że niedopuszczalne jest zaskarżenie decyzji przez organ, który orzekał w pierwszej instancji. Sąd, powołując się na art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, uznał, że gmina nie posiadała interesu prawnego do wniesienia skargi. Sąd podkreślił, że w sytuacji, gdy organ jednostki samorządu terytorialnego orzeka w indywidualnej sprawie administracyjnej, reprezentuje interes publiczny, a nie własny interes prawny jako osoba prawna. Ponieważ sprawa dotyczyła obowiązków właścicieli nieruchomości wynikających z prawa własności, a nie majątkowych interesów gminy, skarga została uznana za niedopuszczalną i odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, organ gminy działający w charakterze organu administracji publicznej nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego w sprawie, która dotyczy obowiązków właścicieli nieruchomości, a nie majątkowych interesów gminy.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że gmina, której organ wydał decyzję w pierwszej instancji, nie jest stroną postępowania w rozumieniu posiadania interesu prawnego do zaskarżenia decyzji organu odwoławczego, gdy sprawa dotyczy obowiązków wynikających z prawa własności innych podmiotów, a nie majątkowych interesów samej gminy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (5)
Główne
PPSA art. 50 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Interes prawny istnieje, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego wynika określone prawo lub obowiązek dla danego podmiotu.
PPSA art. 58 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd odrzuca skargę, jeżeli (...) niedopuszczalna jest jej merytoryczna ocena ze względu na przedmiot zaskarżenia.
Pomocnicze
u.g.n. art. 98a § 1
Ustawa o gospodarce nieruchomościami
Określa podstawę prawną do ustalenia opłaty adiacenckiej przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta w drodze decyzji.
u.g.n. art. 144 § 1
Ustawa o gospodarce nieruchomościami
Wskazuje, że do uiszczenia opłat adiacenckich zobowiązani są właściciele podzielonej nieruchomości.
k.p.a. art. 5 § 2
Kodeks postępowania administracyjnego
Definiuje organ administracji publicznej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Gmina Miasta I. nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi, ponieważ jej organ działał jako władza administracyjna, a nie jako strona postępowania w sprawie majątkowej innych podmiotów.
Odrzucone argumenty
Gmina Miasta I. ma interes prawny do wniesienia skargi, podobnie jak w innych sprawach, gdzie gmina występowała jako strona (powołanie się na orzecznictwo NSA i SN).
Godne uwagi sformułowania
Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego.
Skład orzekający
Grzegorz Saniewski
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie, kiedy gmina ma interes prawny do zaskarżenia decyzji administracyjnej, zwłaszcza gdy jej organ prowadził postępowanie pierwszej instancji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy organ gminy działa jako władza administracyjna, a nie jako podmiot prawa cywilnego lub majątkowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia proceduralnego dotyczącego legitymacji procesowej gminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego.
“Czy gmina może skarżyć własne decyzje? Sąd administracyjny wyjaśnia granice legitymacji procesowej.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Bd 878/05 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy Data orzeczenia 2005-10-31 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-09-22 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy Sędziowie Grzegorz Saniewski /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości Hasła tematyczne Odrzucenie skargi Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku odrzucono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 58 par. 1 pkt 6 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 31 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasta I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargę. Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] 2005 r. Prezydent Miasta I. ustalił dla Jerzego B. i Krzysztofa D. – wspólników spółki "B." w I. opłatę adiacencką z tytułu podziału nieruchomości stanowiącej własność ww. osób położonej w I. przy ul. [...], oznaczonej numerem geodezyjnym [...]. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzją z dnia [...] 2005 r. uchyliło w całości ww. decyzję Prezydenta Miasta I. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Decyzję tę doręczono Prezydentowi w dniu 28 lipca 2005 r. Dnia 29 sierpnia występując jako reprezentant Gminy Miasta I. Prezydent Miasta I. złożył skargę na decyzję Kolegium zarzucając, iż błędnie przyjęło ono, że trzyletni okres na ustalenie opłaty adiacenckiej jest dochowany tylko wówczas, jeżeli w okresie trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości zostanie wydana ostateczna decyzja ustalająca opłatę - nie jest zaś dochowany ten termin poprzez wydanie nieostatecznej decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że nie jest dopuszczalne zaskarżenie decyzji przez osobę, która występowała jako organ orzekający w pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Interes prawy skarżącego istnieje wówczas, kiedy możliwe jest wskazanie przepisu prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lipca 2003 r. (sygn. akt I SA 650/03, opublikowane w "Orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2004 r. Nr 2 poz. 82 oraz w elektronicznym Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 109727) w orzecznictwie sądowym, między innymi w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. akt III RN 104/00 (OSNAPiUS 2002, nr 1, poz. 4) oraz w postanowieniu tego Sądu z dnia 9 listopada 2001 r. sygn. akt III RN 189/01 (OSNAPiUS 2002, nr 8, poz. 177) wyrażono poglądy o dopuszczalności wniesienia skargi przez gminę, mimo że decyzje w pierwszej instancji wydal organ gminy. Jednakże w obu tych sprawach gmina jako podmiot prawa własności miała interes majątkowy. Jak zauważał z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 19 maja 2003 r. (opubl. ONSA z 2003 r. Nr 4 poz. 115; LEX nr 79089) rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.; dalej powoływana jako kpa) przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie pozycję Prezydenta Miasta I. w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia Jerzemu B. i Krzysztofowi D. opłaty adiacenckiej wyznaczał art. 98a ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603; z późn. zm.) zgodnie z którym, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Stosownie do art. 144 ust. 1 w związku z art. 98a ust. 1 zdanie ostatnie ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami do uiszczenia opłat adiacenckich zobowiązani są właściciele podzielonej nieruchomości, tzn. w postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją - Jerzy B. i Krzysztof D. Z powyższego wynika, że rozpatrywana sprawa dotyczy obowiązków Jerzego B. i Krzysztofa D. wynikających z przysługującego im prawa własności. Nie jest to więc sprawa majątkowa gminy i gmina nie występuje jako osoba prawna, będąca podmiotem praw majątkowych, lecz jako podmiot administrujący, którego organ (Prezydent Miasta) wykonuje administrację publiczną. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę Gminy Miasta Inowrocław jako niedopuszczalną Sąd odrzucił.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI