II SA/Bd 650/06

II SA/Bd 650/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak
Grzegorz Saniewski /sprawozdawca/
Wojciech Jarzembski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
art. 42 ust. 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 12 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 12 września 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w B. orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z dnia [...] 2004 r. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w I. nr [...] z dnia [...] 2004 r. w przedmiocie wymierzenia sierż. szt. M. K. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
Następnie rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w I. nr [...] z dnia 12 października 2004 r. utrzymanym w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] 2004 r. M. K. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 13 października 2004 r.
W rezultacie zaskarżenia przez Marka K. orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] z dnia [...] 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lutego 2005 r. (sygn. akt II SA/Bd 1165/04) uchylił zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego z dnia 4 października 2004 r. oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego z dnia 21 lipca 2004 r. Wniesiona od tego wyroku skarga kasacyjna Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 630/05).
Mając na względzie uchylenie orzeczenia z dnia 4 października 2004 r. i poprzedzającego go orzeczenia organu pierwszej instancji Komendant Wojewódzki Policji w B. postanowieniem z dnia [...] 2006 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną – rozkazem personalnym o wydaleniu ze służby z dnia [...] 2004 r. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia 21 marca 2006 r. uchylił swój rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] 2004 r. oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w I. nr [...] z dnia [...] 2004 r. Rozstrzygnięcia te doręczono skarżącemu (w dniu 27 marca 2006 r.) wraz z egzemplarzem pisma Komendanta Wojewódzkiego do Komendanta Powiatowego w I. z dnia [...], w którym Komendant Wojewódzki wskazał na konieczność przywrócenia Marka K. do służby w związku z wydanymi rozstrzygnięciami.
Komendant Powiatowy pismem z dnia 31 marca 2006 r. poinformował skarżącego, iż zostaje przywrócony do służby na stanowisko dzielnicowego Komisariatu Policji w J. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] 2006 r. nr [...] zwolnił M. K. ze służby w Policji z dniem [...], wskazując, iż został on skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w I. z dnia [...] 2005 r. (sygn. akt II K 323/04), co jest przesłanką zwolnienia ze służby określoną w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji.
Pismo z dnia 31 marca oraz rozkaz personalny nr 139 zostały doręczone skarżącemu jednocześnie w dniu 1 kwietnia 2006 r. (k. 119 akt administracyjnych).
Wnosząc odwołanie skarżący podniósł, że pomimo informacji zawartej w piśmie, które doręczono mu wraz z rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2006 r., że zostanie powiadomiony o dalszym toku postępowania związanego z jego przywróceniem do służby, do 1 kwietnia takiego powiadomienia nie otrzymał. Dopiero 1 kwietnia otrzymał pismo z dnia 31 marca, z którego wynika, że został przywrócony do służby. Skarżący nie był następnie powiadamiany o konieczności stawienia się do pracy. Co więcej, po skontaktowaniu się ze swoim przełożonym (Komendantem Komisariatu Policji J.) dowiedział się, że tenże Komendant także nie otrzymał informacji o konieczności stawienia się skarżącego do pracy, a Komisariat nie ma etatu dzielnicowego. Przywrócenie do pracy na takie stanowisko jest zatem niemożliwe.
Skarżący podniósł także w odwołaniu, że w związku z toczącym się postępowaniem karnym, zakończonym wyrokiem Sądu Rejonowego w I. z dnia [...] 2005 r., złożył zażalenie do Sądu Okręgowego w B. Ponieważ nie zapadło jeszcze żadne postanowienie odnośnie tego zażalenia, zdaniem skarżącego sprawa karna nie została definitywnie zakończona.
Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2006 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w I. z dnia [...] 2006 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby.
W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki podkreślił, że skarżący został zwolniony ze służby w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, który nakazuje obligatoryjne zwolnienie policjanta, co oznacza, że zwolnienie powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki.
Zastosowanie tego trybu zwolnienia wymaga spełnienia jednocześnie dwóch przesłanek:
- popełnienia przez funkcjonariusza przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ściganego z oskarżenia publicznego i
- skazania go za nie prawomocnym wyrokiem sądu.
Zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w I. z dnia [...] 2005 r. (sygn. akt [...]) M. K. został uznany winnym popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 271 § 1 kk, za które wymierzono karę grzywny. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 4 października 2005 r. Wyczerpane zostały zatem przesłanki określone w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Twierdzenie odwołującego się, że sprawa karna nie została jeszcze zakończona jest natomiast nieprawdziwe. Złożenie zażalenia do Sądu Okręgowego nie podważa wiarygodności uprawomocnienia się wyroku.
Komendant Wojewódzki podniósł także, że zgodnie z 42 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby policjanta okaże się, iż mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do nie dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że istnieje inna podstawa prawna. Skarżący był przywrócony do służby w Policji z dniem 27 marca 2006 r. na stanowisko, które zajmował przed zwolnieniem do służby. Następnie w oparciu o prawomocny wyrok sądowy został niezwłocznie zwolniony ze służby.
Komendant zwrócił przy tym uwagę, że przywrócenie do służby w Policji nie jest tożsame z podjęciem służby. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy skarżący pomimo przywrócenia do służby w Policji nie mógł być do niej dopuszczony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. K. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego
w B. z dnia [...] 2006 r. oraz poprzedzającego go rozkazu Komendanta Powiatowego Policji w I.,
Skarżący podtrzymał swoje zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wskazując, iż o przywróceniu do służby w Policji z dniem 27 marca 2006 r. poinformowano go pismem wydanym w dniu 31 marca 2006 r. tj. w dacie niezgodnej z samym przywróceniem. Pismo to doręczono w dniu 1 kwietnia 2006 r., skarżący zatem – pomimo zapowiedzi wynikającej z wcześniejszego pisma (nr [...] z dnia 22 marca) – nie wiedział jakie zostały podjęte czynności w celu przywrócenia go do służby. Zdaniem skarżącego o przywróceniu do służby powinien być poinformowany z odpowiednim wyprzedzeniem, najpóźniej w dniu przywrócenia.
Skarżący zarzucił także, że nie miał możliwości zapoznania się z dokumentami, które były podstawą jego zwolnienia, a w szczególności dokumentów takich nie okazali pracownicy kadr, którzy doręczyli mu w dniu 1 kwietnia rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.
Ponadto wyjaśnił, iż informacja o zapadłym wyroku karnym została przekazana Komendzie Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy w dniu 28 października 2005 r., jednakże zwolnienie na tej podstawie nie miało racjonalnych podstaw z uwagi na obowiązujący w tym czasie rozkaz wydalenia skarżącego ze służby, aż do momentu przywrócenia do służby z dniem 27 marca 2006 r.
Zwrócił uwagę, iż próba doręczenia zaskarżonego rozkazu nastąpiła już 31 marca, jednakże pomimo dużego wysiłku nie powiodła się.
Zdaniem Komendanta nie ciążył na nim - jako na organie – obowiązek udostępnienia skarżącemu kopii wyroku karnego, na mocy którego został on prawomocnie skazany. Gdyby jednak skarżący dołożył choćby najmniejszej staranności, mógłby się zapoznać się z aktami dotyczącymi jego osoby, znajdującymi się w gestii organu, czego jednak nie uczynił.
Zaprzeczył jakoby Komisariat Policji w J. nie posiadał etatu, na który skarżący miał zostać zatrudniony. W opinii Komendanta okoliczność ta nie ma ponadto związku z zaskarżonym orzeczeniem,
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Wobec uchylenia wyrokiem sądu administracyjnego z dnia 16 lutego 2005 r. (sygn. akt II SA/Bd 1165/04) orzeczenia dyscyplinarnego wymierzającego skarżącemu karę wydalenia ze służby i uchylenia (w wyniku wznowienia postępowania) opartego na tym orzeczeniu rozkazu o wydaleniu ze służby, zaszła podstawa przywrócenia sierż. szt. Marka K. do służby w Policji.
Przywrócenie to powinno nastąpić na stanowisko równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem (art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; tekst jednolity Dz. U. z 2002r. Nr 7 poz. 58; z późn. zm.). Obowiązkiem przywracanego do służby policjanta jest jedynie zgłoszenie w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby gotowości niezwłocznego jej podjęcia. Brak takiego oświadczenia traktowany jest na równi ze zgłoszeniem wystąpienia ze służby i skutkuje zwolnieniem ze służby (art. 42 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji). Wynika z tego, że przywrócenie do służby następuje na mocy samego rozkazu o przywróceniu do służby (w przedmiotowej sprawie opatrzonego rygorem natychmiastowej wykonalności).
Skarżący nie kwestionuje, że formalnie został przywrócony do służby na poprzednio przez niego zajmowane stanowisko, a jedynie poddaje w wątpliwość, czy rzeczywiście obecnie takie stanowisko istnieje. Zarzut ten odnosi się jednakże nie do zaskarżonej decyzji, ale do decyzji ją poprzedzającej, co do której skargi do sądu administracyjnego nie wniesiono.
Słusznie podkreśla Komendant Wojewódzki, że przywrócenie do służby nie jest jednoznaczne z dopuszczeniem do służby, o czym wyraźnie stanowi przepis art. 42 ust. 3 ww. ustawy. Zgodnie z jego treścią, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Jeżeli zatem nawet zgłoszenie gotowości do służby nie jest przeszkodą do rozwiązania stosunku służbowego, to tym bardziej nie jest taką przeszkodą brak wyraźnego oświadczenia co do gotowości podjęcia służby, który w przypadku skarżącego objawiał się kwestionowaniem możliwości przywrócenia go do służby na określonym stanowisku. Istotne jest wystąpienie w okresie pomiędzy zwolnieniem a przywróceniem do służby okoliczności powodujących niemożność pełnienia służby, które skutkują koniecznością rozwiązania stosunku służbowego ze względu na ważny interes służby (art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy) bądź też w oparciu o inną podstawę.
W rozpatrywanej sprawie taka właśnie sytuacja zaistniała.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w I. z dnia [...] 2005 r. skarżący został uznany winnym popełnienia występku z art. 271 § 1 Kodeksu karnego, za co wymierzono mu karę grzywny. Odpis tego wyroku, opatrzony pieczęcią i adnotacją Sądu Rejonowego o jego uprawomocnieniu się z dniem 4 października 2005 r., znajduje się w aktach sprawy. Nie jest zatem zasadny zarzut skarżącego, iż postępowanie karne względem jego osoby nie zostało jeszcze zakończone. Wskazany przez Sąd Rejonowy w ww. wyroku występek, którego dopuścił się skarżący, ma charakter przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Wobec tego zaistniały przesłanki innej niż określonej w art. 41 ust. 2 pkt 5 podstawy obligatoryjnego zwolnienia skarżącego ze służby tj. podstawy wskazanej w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji.
Odnosząc się do zarzutu braku możliwości zapoznania się z dokumentami stanowiącymi podstawę wydania zaskarżonych decyzji, który należy sprecyzować jako zarzut braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (naruszenie zasady postępowania określonej w art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.) Sąd stwierdza, że w aktach sprawy administracyjnej brak jest dokumentów potwierdzających, że stosownie do wspomnianego przepisu strona miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Jak wskazał jednak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 25 kwietnia 2005r. (sygn. akt FPS 6/04, opublikowana w "Orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych" z 2005 r. Nr 4 poz. 66 oraz w elektronicznym Systemie Informacji Prawnej LEX po nr 150133) zapadłej na tle analogicznego do w/w przepisu artykułu 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60) nie każde naruszenie wyżej opisanego prawa strony skutkuje uchyleniem decyzji, ale zależy od oceny, czy wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie naruszenie tego przepisu postępowania tj. brak powiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy nie miało wpływu na wynik postępowania. Podstawowym dowodem będącym podstawą wydania zaskarżonych decyzji był wyrok sądu karnego w sprawie, w której skarżący był oskarżonym. Postępowanie karne przed sądem prowadzone jest z zapewnieniem udziału oskarżonego (art. 374 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego; Dz. Nr 89, poz. 555; z późn. zm., zwany dalej "kpk"), wyrok ogłaszany jest publicznie (art. 418 § 1 kpk); skarżący ma także zapewniony udział w postępowaniu w przypadku jeżeli wyrok sądu pierwszej instancji tj. w przedmiotowym przypadku sądu rejonowego, jest kwestionowany (art. 448 § 1 kpk, art. 450 § 3 kpk). Trudno zatem przyjąć, że skarżący w momencie wydania zaskarżonej decyzji nie znał treści wyroku i nie był świadomy, iż jest on prawomocny.
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) Sąd oddalił skargę.