II SA/Bd 646/24

II SA/Bd 646/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-11-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Jarosław Wichrowski /przewodniczący sprawozdawca/
Mariusz Pawełczak
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Marlena Krzyżaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.
Uzasadnienie
Burmistrz T. decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. znak [...] na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 1, 3, 4 pkt 8, 9 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej powoływana jako upzp) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 775 ze zm., dalej powoływana jako kpa) po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, Zarządem Dróg Wojewódzkich, Zarządcą Dróg Gminnych - ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] - nr projektu [...] - realizacja inwestycji na działce ewid. nr [...] w m. T., obręb ewidencyjny Miasto T., gm. T., w granicach określonych na załączniku graficznym w skali 1:1000.
Organ określił m.in.:
3. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na rysunku wykonanym na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 - załącznik nr 1, stanowiący załącznik graficzny decyzji.
d) maksymalna powierzchnia zabudowy - 64 m;
e) wysokość całkowita wraz z posadowieniem i odgromnikiem - do 58,5 m n.p.t.
5. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2020 r. poz. 258) po pierwszym uruchomieniu stacji i każdorazowo w razie zmiany warunków pracy urządzeń mogących mieć wpływ na zmianę poziomów promieniowania należy przeprowadzić pomiary kontrolne elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego w otoczeniu stacji bazowej.
II. Warunki ochrony środowiska, zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej
1. Przedmiotową inwestycję należy przeprowadzić w sposób określony w przepisach w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, oszczędności energii i odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
2. W trakcie przygotowania i realizacji inwestycji należy respektować przepisy wynikające z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w szczególności zapewnić oszczędne korzystanie z terenu (art. 74), uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac a szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych (art. 75 ust.1).
3. Planowana inwestycja winna spełniać warunki § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
4. W przypadku odkrycia w trakcie prowadzenia robót budowlanych lub ziemnych przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem, należy wstrzymać wszelkie roboty mogące uszkodzić lub zniszczyć odkryty przedmiot, zabezpieczyć, przy użyciu dostępnych środków, ten przedmiot i miejsce jego odkrycia i niezwłocznie zawiadomić o tym wojewódzkiego konserwatora zabytków, a jeśli nie jest to możliwe Burmistrza T. - art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
5. Podjęcie przez inwestora działalności mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko lub spowodowanie przez niego zanieczyszczenia środowiska zobowiązuje do zapobiegania temu oddziaływaniu oraz ponoszenia kosztów zapobiegania temu zanieczyszczeniu.
6. Projekt budowlany powinien zawierać pozytywne opinie jednostek opiniujących i uzgadniających, wymaganych przepisami odrębnymi dla tego rodzaju inwestycji.
7. Projektowana inwestycja nie jest ujęta w wykazie przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
8. Przedmiotowa inwestycja nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć wyszczególnionych w załączniku nr I i II Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. W związku z tym realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w myśl art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
9. Zgodnie z art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 upzp realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 (poza tym obszarem).
10. Realizacja inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.
11. Wnioskowana działka leży na terenie Otuliny T. Parku Krajobrazowego powołanego uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] grudnia 1985 r. w sprawie utworzenia T. Parku Krajobrazowego zmienianą rozporządzeniami wojewody - ostatnia zmiana rozporządzenie Wojewody [...] Nr [...] z dnia 12 kwietnia 2005 r. zmieniające Rozporządzenie w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części dotyczącej województwa [...]- należy spełnić wymogi w nim zawarte.
IV. Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich
1. Należy zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich:
a) dostępu do drogi publicznej,
b) możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności,
c) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby.
2. Właściciel nieruchomości powinien przy wykorzystaniu swego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych - zgodnie z art. 144 Kodeksu cywilnego.
3. Robót ziemnych nie wolno dokonywać w taki sposób, by groziły one nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia - zgodnie z art. 147 Kodeksu cywilnego.
4. Zakaz zmiany kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na działce wód opadowych lub roztopowych oraz odprowadzania wód i wprowadzania ścieków na grunty sąsiednie - zgodnie z art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 poz. 1478 ze zm.).
5. Należy uzyskać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dokumentując je dołączonym do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczeniem - zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że [...] stycznia 2024 r. [...] sp. z o.o. w W. (dalej określana jako Inwestor) wystąpiła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Rozpatrując wniosek, stwierdzono, że wnioskowane zamierzenie zaliczone jest do inwestycji celu publicznego, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm., dalej powoływana jako ugn).
Zgodnie z art. 53 ust. 1 upzp, o wszczęciu i przebiegu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób zwyczajowo przyjęty ogłoszono przez ogłoszenia na tablicy ogłoszeń, a wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników nieruchomości, której dotyczy inwestycja, zawiadomiono na piśmie.
W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji:
1) Analizując wniosek oraz ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T. stwierdzono że nie zachodzi okoliczność wynikająca z art. 62 ust. 2 upzp, a dotycząca obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego wnioskiem.
2) Teren wnioskowanej inwestycji:
a) nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
b) znajduje się na obszarze objętym ochroną z tytułu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 r. poz. 1336 ze zm.),
c) nie znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej z tytułu ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,
d) nie znajduje się w strefie ochrony terenów górniczych, narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych.
Mając na uwadze, że:
a) przedmiotowa inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] i zaliczana jest do inwestycji celu publicznego;
b) przedmiotowa inwestycja nie jest ujęta w wykazie przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;
c) realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w myśl art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
d) zgodnie z art. 56 upzp nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi;
e) zgodnie z art. 52 ust. 3 upzp nie można uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków
- stwierdzono, że nie zachodzą przesłanki do negatywnego rozpatrzenia wniosku i możliwe jest wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż w rozpatrywanym przypadku spełnione są wymogi prawne oraz nie występuje sprzeczność zamierzenia z przepisami odrębnymi.
W związku z brakiem planu miejscowego na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 upzp określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze ww. decyzji, której sporządzenie powierza się osobom spełniającym wymóg art. 50 ust. 4 w nawiązaniu do art. 5 pkt 3 ww. ustawy. Projekt niniejszej decyzji przygotowała osoba posiadająca kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzyskane na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów.
Stwierdzając zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, Burmistrz orzekł jak w sentencji decyzji.
Odwołanie od ww. decyzji złożyła A. P. (dalej określana jako Skarżąca), zarzucając jej naruszenie:
1) art. 6, 107 § 1 pkt 4, 5 i § 3 kpa w związku z art. 2, 7, 87 ust. 1 Konstytucji w powiązaniu z art. 54 pkt 2 lit. a upzp poprzez wydanie decyzji bez dokonania analizy ładu przestrzennego, bez której nie można określić warunków ochrony ładu przestrzennego a co stanowi obligatoryjny obowiązek nałożony przez ustawodawcę na organy;
2) II załącznika ppkt 10b Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko poprzez jego pominięcie, chociaż zdaniem specjalistów Polskiego Towarzystwa Badań Radiacyjnych winien być stosowany, bo mamy do czynienia z infrastrukturalnym przedsięwzięciem;
3) art. 107 § 1 pkt 4, 5 i § 3 kpa poprzez przywołanie w osnowie decyzji w części niekompletne jednostki prawne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niewskazanie jakiegokolwiek przepisu odrębnego, który służył do analizy zagospodarowania oraz kształtowania, a ponadto sporządzenie decyzji, z której wynika, że wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego to bardzo prosta czynność;
4) art. 79 ust. 1 w związku z art. 2, 7, 87 ust. 1 Konstytucji w powiązaniu z art. 6 kpa poprzez nieposługiwanie się w decyzji pojęciami zdefiniowanymi przez ustawodawcę, co może w znacznym stopniu utrudnić ewentualne złożenie skargi konstytucyjnej po zakończeniu drogi sądowo-administracyjnej, ponieważ Trybunał Konstytucyjny dokonuje oceny konkretnej jednostki prawnej przepisu prawa materialnego zastosowanego przez organ;
5) art. 58 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 upzp poprzez niedokonanie analizy w zakresie przewidzianym ustawę z uwagi na nieokreślenie, czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich tym bardziej, że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach;
6) art. 54 pkt 2 lit. a w związku z art. 2 pkt 1 upzp poprzez przyjęcie, że organy nie muszą podporządkować się woli ustawodawcy i nie określają w decyzji warunków kształtowania, a przede wszystkim ochrony ładu przestrzennego, ponieważ bez dokonania analizy tego zagadnienia wypełnienie wymogu określonego w ww. przepisach jest niemożliwe;
7) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w powiązaniu z art. 54 pkt 2 lit. b w związku z art. 2 pkt 3 upzp poprzez niepodanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 ww. ustawy w związku z art. 3 pkt 39 ustawy Prawo ochrony środowiska - z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ jakiekolwiek elementy środowiska analizował;
8) art. 54 pkt 2 lit. b w związku z art. 2 pkt 10 upzp poprzez niewykazanie, że w odziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej;
9) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26.05.2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez niewskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia; ponadto ww. przepis uwzględnia efekty nietermiczne;
10) art. 38, 39, 74 ust. 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, że ww. akt prawny sporządzony bez udziału lekarzy, naukowców znosi ochronę zdrowia i życia i to w sytuacji, w której Ministerstwo Zdrowia przyznaje, że nie badało wpływu pola elektromagnetycznego o wartościach podanych w rozporządzeniu na środowisko, lecz dostosowało przepisy do zaleceń EU z 1999 r.;
11) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w związku z art. 54 ust. 1 upzp poprzez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP radioliniowych, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa;
12) art. 107 § 1 pkt 4, 5 i § 3 kpa w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp poprzez niewskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby, jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponadlokalnie); ponadto obszar oddziaływania obiektu ustala się na podstawie dwóch rozporządzeń, a nie jednego;
13) art. 54 pkt 2 lit. d upzp, ponieważ z decyzji nie wynika ochrona interesu osób trzecich w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego.
Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] na podstawie art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 1, art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 upzp oraz art.138 § 1 pkt 1 kpa - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że poza sporem pozostaje, że projektowane zamierzenie należy do kategorii inwestycji celu publicznego. Dla tego rodzaju przedsięwzięć wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (art. 54 pkt 2 upzp). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego, organ przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 upzp).
Zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 upzp, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych.
Wniosek złożony w niniejszym postępowaniu czyni zadość wszystkim wymaganiom określonym w art. 52 ust. 2 upzp.
Art. 61 ust. 1 upzp stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w nim warunków.
Ze względu na zakwalifikowanie masztów telefonii komórkowej do katalogu inwestycji celu publicznego i infrastruktury technicznej obiekty te, zgodnie z art. 61 ust. 3 upzp, są zwolnione z obowiązku spełnienia wymogu kontynuacji funkcji i zasady dobrego sąsiedztwa. Nie zwalnia to ich jednak od spełnienia pozostałych przesłanek wynikających z treści art. 61 ust. 1 upzp.
Projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną zgodnie z art. 50 ust. 4 upzp.
Przepis art. 54 upzp wskazuje na obligatoryjne elementy decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego - w tym m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych.
Burmistrz właściwie ustalił rodzaj zabudowy, jej funkcje, zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, zasady dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wszystkie elementy przewidziane w art. 54 upzp zostały uwzględnione w treści zaskarżonej decyzji. Ponadto organ I instancji dokonał niezbędnych uzgodnień.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne parametry planowanej inwestycji, a w obecnie obowiązującej treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko całkowicie wykreślone zostały zapisy dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, co oznacza, że przedsięwzięcia takie jak stacje bazowe telefonii komórkowej nie są już przedmiotem oceny z punktu widzenia ich oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od parametrów danej instalacji.
W ocenie Kolegium, badana decyzja spełnia kryteria i warunki określone w art. 53 ust. 3 i art. 54 upzp. Nie budzą wątpliwości parametry inwestycji, które podano w sentencji decyzji oraz zgodność deklarowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią wniosku inwestora. Projekt decyzji uzyskał również wymagane uzgodnienia. Ponadto został sporządzony przez osobę spełniającą wymagania z art. 5 pkt 3 upzp. W realiach rozpoznawanej sprawy nie zachodzi sprzeczność zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi. Zgromadzony zaś w sprawie materiał, jak również przedstawione w decyzjach rozważania organów, potwierdzają istnienie warunków do akceptacji wniosku inwestora zgodnie z art. 56 upzp.
Reasumując, Kolegium doszło do wniosku, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych merytorycznych argumentów uzasadniających uchylenie decyzji. Mając powyższe na uwadze, orzekło jak w sentencji.
Skargę na ww. decyzję złożyła Skarżąca, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z:
1) art. 107 § 1 pkt 4, 5 i § 3 kpa w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji poprzez niewskazanie w osnowie oraz uzasadnieniu konkretnych wszystkich jednostek prawa materialnego zastosowanych przez organ, a które może w późniejszym czasie ocenić Trybunał Konstytucyjny w zakresie ich zgodności z przepisami;
2) art. 61 ust. 3 upzp poprzez przyjęcie, że literalne brzmienie przepisu wskazuje, że ustawodawca zwolnił również z analizy ładu przestrzennego obiekty infrastruktury technicznej chociaż wymienił tylko urządzenia;
3) art. 107 § 1 pkt 4, 5 i § 3 kpa w związku z art. 53 ust. 6 upzp poprzez niesprawdzenie, czy odwołanie spełniało wymogi formalne w rozumieniu ustawy;
4) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w związku z art. 54 ust. 1 upzp poprzez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP wszystkich planowanych anten;
5) art. 107 § 1 pkt 4, 5 i § 3 kpa poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie podano, z jakimi konkretnymi odrębnymi przepisami prawa analizowano wpływ obiektu na środowisko, na zdrowie i życie ludzi;
6) art. 58 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz 2 upzp poprzez niedokonanie analizy w zakresie przewidzianym ustawę z uwagi na nieokreślenie, czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich tym bardziej, że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach;
7) art. 54 pkt 2 lit. a w związku z art. 2 pkt 1 upzp poprzez przyjęcie, że organy nie muszą podporządkować się woli ustawodawcy i nie określają w decyzji warunków kształtowania, a przede wszystkim ochrony ładu przestrzennego, ponieważ bez dokonania analizy tego zagadnienia wypełnienie wymogu określonego w ww. przepisach jest niemożliwe;
8) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w powiązaniu z art. 54 pkt 2 lit. b w związku z art. 2 pkt 3 upzp poprzez niepodanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 ww. ustawy w związku z art. 3 pkt 39 ustawy Prawo ochrony środowiska - z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organy jakiegokolwiek elementy środowiska analizowały;
9) art. 54 pkt 2 lit. b w związku z art. 2 pkt 10 upzp poprzez niewykazanie, że w odziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej;
10) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26.05.2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez niewskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia; ponadto ww. przepis uwzględnia efekty nietermiczne.
Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
W związku z wnioskiem Inwestora o wydanie decyzji lokalizacyjnej, materialnoprawną podstawą zaskarżonych były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 50 ust. 1 tej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zgodnie z definicją inwestycji celu publicznego, zawartą w art. 2 pkt 5 upzp, należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie zaś do art. 6 pkt 1 ugn, celem publicznym jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Aktualnie w orzecznictwie bezspornie przyjmuje się, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jest to bowiem zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status urządzenia łączności publicznej. Budowa takiej instalacji służy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp. Podkreślenia przy tym wymaga to, że ocena, czy mamy do czynienia z interesem publicznym, winna być dokonywana z uwzględnieniem aktualnego stanu rozwoju społeczeństwa i gospodarki. Rozwój sieci telekomunikacyjnych ma niezwykle istotne znaczenie z punktu widzenia rozwoju gospodarki cyfrowej, a tym samym poprawy konkurencyjności gospodarki. W szczególności, w materiałach Komisji Europejskiej podkreśla się, że sieć 5G jest kluczową technologią sieci nowej generacji, która umożliwi innowacje i będzie wspierać transformację cyfrową (https://digital-strategy.ec.europa.eu/pl/policies/5g). Tym samym, rozwój sieci telekomunikacyjnych, którego niezbędnym elementem jest m.in. budowa i modernizacja infrastruktury obejmującej maszty i anteny, mieści się w kategorii ważnego interesu publicznego (por. np. wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2818/20).
Ustalenie charakteru inwestycji jako inwestycji realizującej cel publiczny, przy jednoczesnym braku planu miejscowego dla obszaru, na którym zaplanowano tę inwestycję (tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie), uzasadniało wystąpienie przez Inwestora o uzyskanie decyzji określonej w art. 50 ust. 1 upzp.
Biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 52 ust. 1 upzp ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, analiza uwarunkowań wynikających z powołanych powyżej przepisów musiała zostać poprzedzona analizą treści wniosku Inwestora, gdyż zakreślał on przedmiot postępowania. I tak, w myśl art. 52 ust. 2 upzp wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:
1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej;
1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem;
2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:
a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko;
3) w przypadku lokalizacji składowiska odpadów:
a) docelową rzędną składowiska odpadów,
b) roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów,
c) sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków,
d) sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego.
Jak wynika z analizy akt sprawy, wniosek Inwestora zawierał wszystkie wymagane elementy. Dotyczył on budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr projektu [...] o wysokości 58,5 m wraz z zasilaniem w energię elektryczną. W skład projektowej stacji bazowej wchodzą zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych, urządzenia zasilające, urządzenia realizujące m.in. funkcje cyfrowego przetwarzania sygnałów umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży, zespoły anten sektorowych i parabolicznych oraz elementy torów antenowych. W przedstawionej przez Inwestora dokumentacji szczegółowo odniesiono się do parametrów technicznych planowanej inwestycji - jej typ, rodzaj i ilość anten, jaka ma być zamontowana na wieży telekomunikacyjnej, wysokość ich zawieszenia na wieży, maksymalne moce nadajników zakresy tilt oraz EIRP, zasięgi występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalne. Wniosek złożony przez Inwestora zawierał wszystkie niezbędne dane i załączniki, spełniając tym samym wymogi wskazane w art. 52 ust. 1 i 2 upzp. Parametry te następnie zostały powtórzone w decyzji Burmistrza, w której w sposób szczegółowy scharakteryzowano poszczególne anteny, jakie mają być zainstalowane na wieży, z dokładnym określeniem parametrów technicznych każdej poszczególnej anteny. W tym kontekście za niezasadny należało uznać zarzut skargi, w którym podnoszono, że nie wskazano mocy EIRP.
Analiza wniosku Inwestora w kontekście ww. wymogów wskazuje, że jest on kompletny.
Przechodząc dalej, należy wskazać, że stosownie do treści art. 53 ust. 4 upzp projekt decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, sporządzony przez uprawnionego urbanistę, podlegał także uzgodnieniom z innymi organami. Z akt sprawy wynika, że projekt decyzji został uzgodniony z odpowiednimi organami (k. 108, 109, 112, 115 akt adm.).
Sąd wskazuje, że część sformułowanych w skardze zarzutów sprowadza się w istocie do braku rzetelnej oceny odnoszącej się do oddziaływania planowanej inwestycji na otoczenie i środowisko, w tym do zasięgu występowania pól elektromagnetycznych i ryzyka jego ponadnormatywnego występowania wskutek kumulacji promieniowania. Tymczasem w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). W konsekwencji, dla tego rodzaju przedsięwzięć nie ma aktualnie obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.), uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednym z powodów, dla których prawodawca zrezygnował z zamieszczenia instalacji radiokomunikacyjnych, radiolokacyjnych i radionawigacyjnych w wykazie zawartym w rozporządzeniu wykonawczym wydanym w oparciu o art. 60 cyt. ustawy było uznanie, że wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowił nadregulację względem postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z 28 stycznia 2012, ze zm.) i utrudniał proces inwestycyjny, niezasadnie wydłużając czas uzyskiwania niezbędnych pozwoleń. Jak wynika z uzasadnienia projektu nowelizacji, prawodawca uznał, że regulacje zawarte w ustawie Prawo ochrony środowiska i przepisach wykonawczych do tej ustawy zapewniają bezpieczeństwo i kontrolę nad emisją pól elektromagnetycznych w środowisku (tak uzasadnienie uchwały NSA w sprawie III OPS 1/22).
Organy obu instancji przeanalizowały wpływ inwestycji na środowisko, uznając że oddziaływanie w zakresie pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności nie będzie przekraczało wartości ustalonych w przepisach prawa (vide dołączone do wniosku dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszarów ponadnormatywnego oddziaływania, z których wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy równych/większych zróżnicowanym wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, a pochodzące od anten sektorowych, wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności). Zdaniem Sądu, ocena ta jest prawidłowa i adekwatna do etapu postępowania, jakim jest etap lokalizacji inwestycji (jej planowania), a nie jeszcze jej realizacji, tj. pozwolenia na budowę.
Jednocześnie należy podkreślić, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego jest wstępnym etapem procesu inwestycyjnego i ma na celu w istocie jedynie ustalenie, czy na danym terenie taka inwestycja jest dopuszczalna i zgodna z przepisami prawa. Dlatego też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie wskazuje się, że protest społeczności lokalnej lub jednej ze stron postępowania wobec planowanego przedsięwzięcia, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Mając to na uwadze, należy wskazać, a na co słusznie zwracały uwagę też organy, że decyzja lokalizacyjna nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. W konsekwencji, właściwy organ jest zobowiązany wydać decyzję zgodną z wnioskiem inwestora, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom, wynikającym z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki, wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Stosownie bowiem do art. 56 upzp, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podobnie, w myśl art. 52 ust. 3 tej ustawy, nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków.
Oczywistym wydaje się, że skoro inwestycja celu publicznego ma służyć szerokiemu gremium beneficjentów, to pojawiać się mogą różne punkty widzenia przedstawicieli tej społeczności. Różnica zdań może dotyczyć lokalizacji inwestycji, jej parametrów, a także zasadności jej realizacji. Jest to zrozumiałe, jednakże ustawodawca w art. 56 upzp wyłączył możliwość brania pod uwagę takich determinant, które w ocenie społeczeństwa mogą przesądzać o trafności rozstrzygnięcia. Na szczególną uwagę zasługuje zdanie 2 powołanego przepisu: "Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". O ile ustawodawca w art. 1 ust. 2 upzp wskazuje naczelne zasady prowadzenia polityki przestrzennej, o tyle ich subiektywne pojmowanie, szczególnie wobec zamierzenia koncentrującego się wokół inwestycji celu publicznego, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do skutecznego zakwestionowania inwestycji. Powoływanie którejkolwiek z wartości z art. 1 ust. 2 upzp w oderwaniu od konkretnych przepisów prawa, które miałyby zostać naruszone na skutek realizacji zamierzonej inwestycji, nie może wywoływać oczekiwanego skutku. W orzecznictwie panuje niekwestionowany pogląd, że sprzeciw mieszkańców, jakoby inwestycja godziła w interes publiczny i nie znajdowała społecznej akceptacji, nie może stanowić samoistnej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (zob. np. wyrok WSA w Rzeszowie w sprawie II SA/Rz 1251/20).
W związku z tym, biorąc pod uwagę że wniosek Inwestora był kompletny, a przedłożona dokumentacja nie wskazywała na przekroczenie wymogów związanych z oddziaływaniem promieniowania emitowanego przez anteny na środowisko i występowanie zagrożenia dla zdrowia ludzi związanego z tym promieniowaniem - organy nie mogły odmówić wydania wnioskowanej decyzji, wobec czego podjęte rozstrzygnięcia należy uznać za prawidłowe.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, wskazać należy:
ad. 1) Wbrew twierdzeniom Skarżącej, organ przywołał zarówno w sentencji decyzji, jak i w jej uzasadnieniu, przepisy prawa, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie.
ad. 2) Brzmienie przepisu art. 61 ust. 3 upzp jest jasne i jego wykładnia w orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalona. Nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja, jako zaliczająca się do urządzeń infrastruktury technicznej, nie wymagała spełnienia przesłanek dobrego sąsiedztwa określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp.
ad. 3) Zgodnie z art. 53 ust. 6 upzp, odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Złożone przez Skarżącą odwołanie zawiera co do zasady wszystkie ww. elementy, więc zarzut zawarty w pkt 3 skargi należało uznać za bezzasadny. Ponadto, jego potencjalne nawet naruszenie nie miałoby wpływu na wynik sprawy.
ad. 4) Wbrew twierdzeniom Skarżącej, w decyzji organu I instancji są wskazane moce EIRP wszystkich planowanych anten sektorowych.
ad. 5) Co prawda zaskarżona decyzja organu II instancji nie wymienia wszystkich przepisów mających zastosowanie do oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, tym niemniej przepisy te zostały wymienione w decyzji organu I instancji, więc niewymienienie ich przez SKO nie miało wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy zaakceptował i uznał za prawidłowe rozważania organu I instancji, więc sprawa została rozpoznana również w tym zakresie.
ad. 6) Skarżąca nie wskazuje na żadne konkretne okoliczności, z których wynikałoby, że planowana inwestycja naruszy interes publiczny oraz osób trzecich, w szczególności że może spowodować obniżenie wartości sąsiedniej nieruchomości lub uniemożliwić korzystanie z niej. Jej zarzut w tym zakresie jest gołosłowny, nie poparty żadną argumentacją i jako taki nie można go uznać za zasadny.
ad. 7) Wbrew twierdzeniom Skarżącej, zasady ładu przestrzennego zostały określone w pkt I decyzji organu I instancji. Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do art. 61 ust. 3 pkt 2 upzp w sprawie nie miał zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, zatem nie było konieczne ustalanie wskazanych w nim parametrów.
ad. 8) Kwestie związane z ochroną środowiska są zawarte w pkt III decyzji organu I instancji. Podkreślenia wymaga, że planowana inwestycja ze swej istoty ma bardzo niewielki wpływ na środowisko, zatem zapisy zawarte w pkt III ww. decyzji są w pełni wystarczające.
ad. 9) Skarżąca poza wskazaniem na treść art. 54 pkt 2 lit. b i art. 2 pkt 10 upzp nie wskazuje na istnienie w obszarze oddziaływania inwestycji jakichkolwiek dóbr kultury współczesnej w rozumieniu ww. przepisów, tym samym zarzut zostać uwzględniony.
ad. 10) Zgodnie z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 1040), przy określaniu usytuowania antenowych konstrukcji wsporczych, wolno stojących masztów antenowych i wolno stojących wież antenowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne. W tym zakresie wskazać należy ponownie podkreślić, że z dołączonych do wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacji obszary ponadnormatywnego oddziaływania wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy równych/większych zróżnicowanym wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448), a pochodzące od anten sektorowych, wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Tym samym zarzut naruszenia wskazanego przepisu § 9 pkt 2 rozporządzenia należało uznać za niezasadny.
Reasumując, organ rozpatrzył całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłową normę prawa materialnego. Organ z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania w toku postępowania odwoławczego dokonał samodzielnej oceny prawnej jak i dowodowej sprawy w jej całokształcie, a motywy swojego działania zawarł w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Tak jak tego wymaga art. 107 § 3 kpa, wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, wyjaśnił również podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zarówno decyzja Burmistrza, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Kolegium nie naruszają art. 2 pkt 5 upzp w zw. z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ugn, a ponadto przeprowadzone zgodnie z regułami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa postępowanie wykazało spełnienie pozostałych przesłanek do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wobec czego należało uznać, że decyzje te nie naruszają art. 50 ust. 1 i art. 53 upzp. Oceny tej nie zdołały natomiast podważyć zarzuty skargi.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne i skarga w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) podlegała oddaleniu.
G. Saniewski J. Wichrowski M. Pawełczak