II SA/Bd 622/22

II SA/Bd 622/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Brzezińska
Joanna Janiszewska - Ziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Mariusz Pawełczak
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1899
art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi A. O., S. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2022r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpatrzenia zażalenia A. i S. O. (Skarżących) utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza T. z [...] marca 2022r. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących uwarunkowaniach prawnych i faktycznych.
Wnioskiem z [...] lutego 2022r. Skarżący wystąpili do Burmistrza T. z żądaniem wszczęcia postępowania o podział nieruchomości oznaczonej geodezyjnie nr [...], położonej w obrębie S., o powierzchni 3,0004 ha na działki nr [...] o powierzchni 0,2991 ha i nr [...] o powierzchni 2,7013 ha. Jako cel proponowanego podziału wskazali oni "wydzielenie działki gruntu na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] lutego 2015r.". Do wniosku dołączono wstępny projekt podziału działki oraz inne dokumenty – w tym ww. decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Burmistrza T. (obejmującą budowę budynku mieszkalnego, budynku garażowego, silosu zbożowego oraz budynku inwentarskiego – jako zagrody rolnej na działce nr [...] w m. S.) oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Skarżącym pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] w ramach tworzenia siedliska rolnego na działce nr [...] – jako I etap zamierzenia budowlanego określonego w całości ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy.
W dniu [...] marca 2022 r. Burmistrz T. wydał postanowienie nr [...], którym przyjmując w podstawie prawnej art. 93 ust. 1, 4 i ust. 5 w związku z art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm. – dalej powoływanej jako "u.g.n.") negatywnie zaopiniował przedłożony wstępny projekt podziału nieruchomości, przedstawiony w załączniku graficznym na mapie w skali 1:500, stanowiący integralną część postanowienia.
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że na proponowanej do podziału działce nr [...] posadowiony jest budynek mieszkalny jednorodzinny w budowie, a zatem wydzielenie tej działki, w takim stanie faktycznym, zmierza do wydzielenia działki budowlanej, a nie zagrody rolnej. Organ powołał się przy tym na decyzję zatwierdzającą projekt budowlany dla budynku mieszkalnego i przyjął, że realizacja zaprojektowanego w I etapie zamierzenia budowlanego wypełnia definicję działki budowlanej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze na skutek złożonego zażalenia badało sprawę w trybie odwoławczym i wydało zaskarżone postanowienie (opisane na wstępie), którym przyjmując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. uznało prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji.
W uzasadnieniu postanowienia SKO przedstawiło przebieg postępowania i przytoczyło przepisy art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1 u.g.n. Wyjaśniło też, że nieruchomość objęta wnioskiem nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO zaakceptowało stanowisko organu I instancji i stwierdziło, że wydzielenie działki nr [...] nie jest zgodne z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla zagrody rolnej, albowiem zmierza do wydzielenia odrębnej działki budowlanej.
W skardze wywiedzionej na postanowienie SKO Skarżący, reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, zarzucili naruszenie:
1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, w której postanowienie to zawierało błędy,
2. art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w zw. z art. 93 ust. 1 zd. 2 u.g.n poprzez:
- ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis dopuszcza ocenę wstępnego projektu podziału wyłącznie pod kątem aktualnego stanu zagospodarowania nieruchomości, podczas gdy przepis ten daje podstawę oceny wstępnego projektu podziału pod kątem możliwości zrealizowania na nieruchomości inwestycji określonej w decyzji o warunkach zabudowy,
- ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organy mogą dokonywać oceny realizacji warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy z przepisu wynika wyłącznie prawo do oceny możliwości zagospodarowania działki zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy,
- ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dopiero realizacja inwestycji w postaci zagrody rolnej ze wszystkimi elementami wymienionymi w decyzji o warunkach zabudowy umożliwi wydanie postanowienia opiniującego dopuszczalność podziału zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, podczas gdy z naruszonego przepisu wynika kompetencja organu do oceny samej dopuszczalności realizacji inwestycji,
3. art. 20 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 4 u.g.n oraz w zw. z art. 28 ust. 1a i art. 80 Prawa budowlanego polegające na dokonaniu przez organy oceny sposobu realizowania inwestycji budowlanej mimo, ze uprawnienie do dokonania tej oceny nie leży we właściwości organu podziałowego,
4. art. 16 k.p.a. poprzez dokonywanie przez organy oceny sposobu realizacji inwestycji w sytuacji, gdy ten sposób został już oceniony w drodze zatwierdzenia projektu budowlanego,
5. art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę dowodów w postaci projektu podziału, informacji z kartoteki budynków, informacji z rejestru gruntów oraz decyzji o warunkach zabudowy – skutkującą przyjęciem, że z zaistnienia na wydzielonej działce wyłącznie budynku mieszkalnego wynika przeznaczenie mieszkalne projektowanej do wydzielenia działki, a podział zmierza do wydzielenia działki budowlanej, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że celem podziału jest powstanie działki zagrodowej z dopuszczalna funkcją mieszkalną, w związku z czym istnienie budynku mieszkalnego nie przesądza o braku możliwości zrealizowania inwestycji określonej w decyzji o warunkach zabudowy i zmianie przeznaczenia nieruchomości.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r. poz. 329).
Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonego postanowienia należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzona przez Sąd, w wyżej określonych granicach kognicji, kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji wykazała, że nie naruszają one prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Wniesiona skarga, w ocenie Sądu, nie zasługiwała zatem na uwzględnienie.
Wobec sformułowania przez Skarżących zarzutów naruszenia przepisów postępowania, na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej zaskarżonych rozstrzygnięć. Co więcej stwierdzone ewentualne naruszenia muszą mieć cechę istotności - co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłoby rozstrzygnięcie o innej treści.
Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, że w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienia nie naruszają ww. przepisów w stopniu mogącym wpływać na dokonanie w sprawie ustaleń faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał bowiem na rozstrzygnięcie sprawy, a ustalone przez organy na jego podstawie okoliczności faktyczne są w sprawie bezsporne. Bezsporne jest bowiem, że Skarżący zmierzają do wydzielenia z działki ewidencyjnej nr [...] działki gruntu o powierzchni 0,2991 ha. Bezspornie działka ta stanowi grunty orne i wchodzi w skład gospodarstwa rolnego prowadzonego przez Skarżących. Organy obu instancji bezspornie ustaliły także, że: dla działki nr [...] ustalono warunki dla zabudowy zagrodowej (decyzja Burmistrza T. z [...] lutego 2015r.), obejmujące budowę: budynku mieszkalnego, budynku garażowego, silosu zbożowego oraz budynku inwentarskiego, a Skarżący uzyskali i zrealizowali pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach siedliska rolnego na ww. działce – jako I etap zamierzenia budowlanego określonego w decyzji ustalającej warunki zabudowy (decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2018r.).
Z przytoczonych okoliczności faktycznych, wynikających z materiału dowodowego sprawy wynika, że budowa budynku mieszkalnego realizowana jest przez Skarżących w ramach gospodarstwa rolnego – siedliska. Sąd zauważa, że w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, i na taki dokument nie wskazały też organy, że doszło do zmiany przeznaczenia budowanego budynku (gruntu na którym realizowany jest budynek). W świetle zaś art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 1326) grunt pod budynkiem mieszkalnym związanym z gospodarstwem rolnym stanowi zaś grunt rolny, a zatem budowa na takim gruncie budynku mieszkalnego nie powoduje zmiany jego przeznaczania i w efekcie nie powoduje jego wyłączenia z produkcji rolniczej. Budowa takiego budynku następuje bez wydawania decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, skoro grunt pod takim budynkiem stanowi grunt rolny, a zatem nie następuje zmiana przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze. Z naruszeniem zatem art. 80 k.p.a. organy przyjęły, że w skutek dokonania proponowanego podziału nastąpi wydzielenie działki budowlanej. Zdaniem Sądu naruszenie tego przepisu nie wpłynęło jednak na wynik sprawy i prawidłowość negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału – o czym będzie mowa w dalszej części rozważań.
Skarżący zarzucili także naruszenie art.16 k.p.a (należy wnosić, że zarzutem objęto ust. 1 tego przepisu – co nie zostało wyraźnie wskazane) oraz art. 20 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się naruszenia tych wymienionych w skardze przepisów procesowych.
Z treści uzasadnienia zaskarżonych rozstrzygnięć nie sposób wywieść twierdzenia, że organy zakwestionowały prawidłowość decyzji ustalającej warunki zabudowy, czy też udzielającej pozwolenia na budowę. Nie zakwestionowały też dopuszczalności etapowania inwestycji obejmującej budowę siedliska rolnego. Opinię w przedmiocie zgodności projektowanego podziału nieruchomości z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wydał także organ właściwy rzeczowo (Burmistrz T.) – zgodnie z art. 93 ust. 4 u.g.n. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnej i do wydania rozstrzygnięcia przekraczającego zakres właściwości rzeczowej wyznaczonej przepisami art. 20 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 4 u.g.n. Sąd zauważa oczywiście, że organy obu instancji odwołały się do istniejącej w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę i okoliczności częściowego zrealizowania budowy objętej decyzją o warunkach zabudowy. Okoliczności te (tj. istnienie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i rozpoczęcie budowy budynku mieszkalnego) są jednak irrelewantne do przesłanek wydania postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości, wynikających z przepisów art. 94 ust. 1 u.g.n. Jeżeli organy powołały się na te okoliczności w motywach rozstrzygnięć to uznać należy, że przedstawiono częściowo błędne uzasadnienie co do podstaw zastosowania w sprawie art. 94 ust. 1 pkt 1 u.g.n. Sama nietrafność argumentacji, przy zgodności rozstrzygnięcia z przepisami prawa nie daje podstaw do formułowania skutecznych zarzutów naruszenia przepisów procesowych - tj. nie prowadzi do konieczności wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Sąd uznał zatem, że samo błędne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie może mieć wpływu na wynik sprawy.
Przystępując zatem w tym miejscu do oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, na wstępie tej części rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 93 ust. 1 u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Według art. 93 ust. 4 u.g.n. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1.
W myśl art. 94 ust. 1 u.g.n. w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli:
1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo
2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z przytoczonych przepisów wynika, że jedną z najistotniejszych kwestii, którą organy miały obowiązek zbadać rozpoznając wniosek Skarżących o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału nieruchomości było jego zestawienie z warunkami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...], określonymi w decyzji Burmistrza T. z [...] lutego 2015r.
Dopuszczalność wydzielenia działek gruntu w ramach podziału nieruchomości należy oceniać zawsze pod kątem możliwości zagospodarowania każdej z mających być nowo wydzielonej działki według zasad określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że skoro Skarżący przedłożyli wraz z wnioskiem decyzję określającą warunki zabudowy dla całej działki o nr ew. [...] to rolą organu było skontrolowanie, czy warunki te będą mogły zostać spełnione dla każdej z wydzielonych działek. Ustalone warunki zabudowy dla wskazanej przez stronę inwestycji muszą być możliwe do zrealizowania na wydzielonych w przyszłości działkach. Inaczej mówiąc w sprawie nie jest istotne badanie zgodności możliwości zabudowy i zagospodarowania działki nr [...] (takowa bowiem przestanie istnieć), lecz możliwości zabudowy i zagospodarowania nowo powstałych działek z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy.
Rację mają organy, że zaproponowany przez Skarżących podział nieruchomości nie jest zgodny z ww. decyzją ustalającą warunki zabudowy dla siedliska rolnego. W rozpatrywanej sprawie doszłoby bowiem do wydzielenia działki zabudowanej już budynkiem mieszkalnym w zabudowie zagrodowej (siedliskowej). Zagospodarowanie terenu drugiej z działek powstałych po podziale zgodnie z decyzją z [...] lutego 2013r. oznaczałoby zaś budowę kolejnego siedliska z budynkiem mieszkalnym. Tymczasem decyzja ustalająca warunki zabudowy dla działki nr [...] przewiduje dla działki zagrodowej budowę jednego budynku mieszkalnego. Skarżący nie wykazali też aby uzasadnione było (np. powierzchnią gospodarstwa rolnego) wybudowanie dwóch sąsiadujących ze sobą siedlisk niezbędnych w prowadzeniu tego gospodarstwa rolnego.
W realiach rozpoznawanej sprawy istotne jest również to, że Skarżący jako cel podziału nieruchomości wskazali we wniosku: "wydzielenie działki gruntu na podstawie decyzji o warunkach zabudowy". W tym miejscu należy więc przypomnieć, że ustawodawca w art. 92 u.g.n. określił zakres stosowania regulacji dotyczących podziału nieruchomości i w ust. 1 wyłączył ich zastosowanie wobec określonego rodzaju nieruchomości. Jednocześnie wskazał okoliczności, których wystąpienie umożliwia jednak zastosowanie przepisów u.g.n. do podziału nieruchomości rolnych i leśnych. W konsekwencji dopuszczenia możliwości podziału gruntów rolnych i leśnych, w przepisie art. 93 u.g.n., ustawodawca określił zasady warunkujące ten tzw. podział rolny. Zgodnie bowiem z art. 93 ust. 2a u.g.n. podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny - pod warunkiem, że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami.
Powyższe prowadzi do wniosku, że co do zasady nie jest wykluczony podział nieruchomości rolnych i leśnych na działki mniejsze niż 0,3000 ha. Został on jednak uzależniony od spełnienia przesłanek wskazanych w art. 93 ust. 2a u.g.n. Przy czym, zgodnie z art. 93 ust. 3a u.g.n., ograniczeń związanych z wydzieleniem działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, nie stosuje się do działek gruntu projektowanych do wydzielenia pod drogi wewnętrzne.
Jeżeli podział nieruchomości rolnej lub leśnej powoduje wydzielenie przynajmniej jednej działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha (jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie), to wydzielenie takich działek jest możliwe tylko z zastosowaniem procedury administracyjnej określonej w u.g.n. i tylko w przypadkach wskazanych w art. 93 ust. 2a i 3a oraz art. 95 u.g.n. Wydzielenie z nieruchomości rolnych lub leśnych działek o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha jest więc możliwe tylko:
- na powiększenie sąsiedniej nieruchomości,
- dla dokonania regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami,
- pod drogi wewnętrzne,
- w przypadkach wskazanych w art. 95 u.g.n.
Odnosząc powyższe do okoliczności fatycznych i prawnych niniejszej sprawy należy wskazać, że zamiarem Skarżących, wyrażonym we wniosku, jest podział działki nr [...] o powierzchni 3,0004 ha na dwie działki – w tym działkę nr [...] o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha. Celem zaś proponowanego przez Skarżących podziału działki nie jest ani powiększenie sąsiedniej nieruchomości, ani też regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami - a tylko w tych przypadkach jej podział byłby dopuszczalny.
Sąd zauważa też, że brzmienie art. 92 ust. 2 u.g.n. w końcowej części wskazuje, że mimo tego, iż nieruchomość jest wykorzystywana na cele rolne, to ustalenie dla niej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu niweluje ograniczenia podziałowe o których mowa w art. 93 ust. 2a u.g.n., a jej zagospodarowanie jest możliwe na inne cele wynikające z decyzji o warunkach zabudowy. W tej sprawie decyzja Burmistrza T. z [...] lutego 2015r. ustalająca warunki zabudowy dla działki nr [...] nie wywołała jednak skutku, o którym mowa w art. 92 ust. 2 in fine u.g.n. gdyż dotyczy ona zabudowy zagrodowej, a więc funkcjonującej na terenach rolnych. Istotą decyzji o warunkach zabudowy budynku mieszkalnego i gospodarczego w zabudowie zagrodowej, jest kontynuacja funkcjonowania gospodarstwa rolnego, zatem taka decyzja nie niweluje ograniczeń związanych z podziałem nieruchomości rolnych, o których mowa w art. 93 ust. 2a u.g.n.
Sąd stwierdza zatem, że weryfikacja zaproponowanego przez Skarżących projektu podziału z mającymi zastosowanie w sprawie ww. przepisami prawa prowadzi do wniosku o jego niedopuszczalności. Co prawda zaskarżone rozstrzygnięcie podjęte zostało w przedmiocie zgodności podziału z decyzją ustalającą warunki zabudowy to jednak trzeba zauważyć, że postanowienie podejmowane w trybie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n., opiniujące projekt podziału nieruchomości, jest częścią postępowania administracyjnego o zatwierdzenie podziału nieruchomości i co ważne - organ zatwierdzający podział nieruchomości związany jest opinią o podziale. W realiach rozpoznawanej sprawy uzasadnione byłoby więc nawet pominięcie etapu opiniowania wstępnego projektu podziału.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w świetle powołanych wyżej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jako podstawowego kryterium oceny zgodności proponowanego przez Skarżących podziału nieruchomości, organ I instancji zasadnie negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału działki nr [...]. Zaskarżone postanowienia, mimo ich częściowo błędnego uzasadnienia, nie naruszają art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n., a ponadto nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w sposób istotny dla wyniku sprawy.
W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.