II SA/Bd 606/04

II SA/Bd 606/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący/
Marzenna Linska-Wawrzon /sprawozdawca/
Mirella Łent
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 133 par. 1, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA: Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Asesor WSA: Mirella Łent Protokolant: Magdalena Flinik po rozpoznaniu w dniu 29 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Katarzyny G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Katarzyny G. kwotę 32 zł ( trzydzieści dwa ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na oryginale właściwe podpisy
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2004 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Katarzyny G. od decyzji Starosty R. z dnia [...] 2004 r. znak [...] w sprawie uznania z dniem [...] 2004 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na podstawie dokumentów w sprawie ustalono, iż Katarzyna G. zarejestrowana została w PUP w R. w dniu [...] 2000 r. i nabyła status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku od dnia [...] 2002 r. Decyzją z dnia [...] 2001 r. Starosta R. orzekł o utracie przez zainteresowaną od dnia [...] 2001 r. prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Następnie decyzją z dnia [...] 2004 r. Katarzyna G. została pozbawiona z dniem [...] 2002 r. statusu osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W dniu [...] 2004 r. Katarzyna G. przedłożyła w PUP w R. protokół ugody sądowej; zaświadczenie z ZUS-u o zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu pracy, pobieraniu zasiłku chorobowego oraz zasiłku macierzyńskiego oraz podanie o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Po przeanalizowaniu dokumentów w sprawie Starosta R. decyzją z dnia [...] 2004 r. orzekł o uznaniu zainteresowanej z dniem [...] 2004 r. za osobę bezrobotną jednocześnie odmawiając przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od tej decyzji Katarzyna G. wniosła odwołanie podnosząc w nim, iż z dniem [...] 2002 r. podjęła pracę, podpisała umowę na czas nieokreślony; nie wyrejestrowała się z PUP ponieważ fizycznie w sklepie, w którym podjęła pracę, pracowała tydzień. Uważała więc, że jest bezrobotna. Pracodawca zamknął sklep z przyczyn osobistych. Ponadto strona podniosła, iż w sierpniu 2002 roku dowiedziała się, że przez cały czas były składane deklaracje ZUS przez osobę prowadzącą księgowość. Od sierpnia 2002 r. do marca 2003 r. przebywała strona na zwolnieniu lekarskim, a po chorobowym przebywała na zasiłku macierzyńskim.
Organ odwoławczy zważył, co następuje:
Katarzyna G. nie spełniła żadnego z wymogów określonych przepisem art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i bezrobociu, ponieważ nie posiadała w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. dzień [...] 2004 r. 365 dni z żadnych warunków określonych wymienionym przepisem, a zatem nie można było przyznać zainteresowanej prawa do zasiłku dla bezrobotnych po przedłożeniu świadectwa pracy i zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z przedłożonych dokumentów wynika, iż Katarzyna G. w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2003 r. zatrudniona była w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym "R." w G., następnie do [...] 2003 r. pobierała zasiłek chorobowy, a od [...] 2003 r. do [...] 2003 r. pobierała zasiłek macierzyński.
Po przeanalizowaniu okresu 365 dni poprzedzających dzień rejestracji (biorąc pod uwagę podnoszoną przez stronę okoliczność bycia w PUP w dniu [...] 2004 r.) tj. okresu od [...] 2002 r. do [...] 2004 r. ustalono, że zainteresowana udokumentowanych okresów zaliczanych na poczet zasiłku dla bezrobotnych posiada 298 dni.
Organ dodał, że przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie określają żadnego terminu, w którym ma się zgłosić do rejestracji osoba bezrobotna. O tym, w jakim czasie i w jakiej sytuacji należy stawić się do rejestracji w urzędzie pracy postanawia wyłącznie osoba, która chce uzyskać status osoby bezrobotnej.
Wynikająca z przepisu art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przesłanka okresu 365 dni zatrudnienia (lub innych wymienionych w tym przepisie zdarzeń) w okresie 18 miesięcy przed datą zarejestrowania bezrobotnego nie pozostawia rozstrzygającym sprawę organom administracji strefy uznaniowości. Zatem żadne szczególne okoliczności o charakterze społecznym, związane z sytuacją osobistą i materialną bezrobotnego nie pozwalają na odstąpienie od stosowania wynikającego z powyższego przepisu wymogu i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobie nie mogącej wykazać spełnienia omawianych przesłanek.
Z tych względów organ odwoławczy uznał zaskarżoną decyzję za zasadną.
Katarzyna G. złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając:
1. rażące naruszenie przepisu art. 23 ust. 6 i art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z póżn. zm.) przez jego pominięcie,
2. obrazę przepisów artykułów: 7, 9 i 10 oraz art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
Wskazując na powyższe skarżąca wniosła:
1. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I Instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
2. o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W wywodach skargi podniesiono, że uzasadnienie decyzji jest bardzo obszerne, ale niezrozumiałe. Opiera się głównie na przepisaniu art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zaskarżone decyzja narusza zdaniem strony rażąco art. 23 ust. 6 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten stanowi, że bezrobotnemu, który udokumentuje okres uprawniający do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, ale w okresie posiadania statusu bezrobotnego - prawo do zasiłku przysługuje po udokumentowaniu tego prawa. Okres pobierania zasiłku jest taki sam, jak osób, które zarejestrowały się w terminie 7 dni od rozwiązania umowy o pracę (art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14.12.1994 r.). Te przepisy powód pominął w zaskarżonej decyzji.
Ponadto skarżąca zarzuca organowi naruszenie art. 7, 9, 10 i art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w następujący sposób:
w toku postępowania organy administracji powiatowej powinny dążyć do wyjawienia stanu faktycznego, mając na względzie nie tylko interes społeczny, ale także słuszny interes strony. Delegatura [...] Urzędu Wojewódzkiego we W.. tego nie uczyniła,
Delegatura [...] Urzędu Wojewódzkiego we W. nie udzieliła stronie żadnych wskazówek czy wyjaśnień, by nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, tym bardziej że sprawa nie jest typowa i należy do bardzo skomplikowanych,
Urząd nie pozwolił wypowiedzieć się skarżącej co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, co jest jego obowiązkiem,
efektem działań [...] Urzędu Wojewódzkiego w B. - Delegatury we W. jest wydanie nieważnej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Wbrew twierdzeniom Delegatury [...] Urzędu we W. w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. w dniu [...] 2004 r. skarżąca udowodniła okresy, od których zależy nabycie prawa do zasiłku wynoszące ponad 365 dni. Pozwany nie uwzględnił, że skarżąca świadectwo pracy otrzymała w wyniku orzeczenia Sądu Rejonowego w W. z [...]2004 r. (sygn. akt IV [...]) - kserokopia w załączeniu. Wcześniej tego dokumentu nie mogła dostarczyć PUP w R. Dlatego skarga jest uzasadniona.
Wojewoda [...] podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Dokonując na mocy art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem należało uznać, że wydana ona została z naruszeniem przepisów proceduralnych, mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy.
Zauważyć w tym miejscu należy, że w myśl przepisu art. 133 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwanej p.p.s.a.) - Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.
Dla kontroli legalności zaskarżonej decyzji szczególne znaczenie ma jej uzasadnienie.
W niniejszej sprawie zarówno organ pierwszej instancji, jak i drugiej instancji nie zawarły w uzasadnieniach swych decyzji treści odpowiadających wymogom art. 107 § 3 Kpa. Zadecydowało to o wadliwości zwłaszcza zaskarżonej decyzji, albowiem organ drugiej instancji obowiązany do rozpoznania sprawy merytorycznie w jej całokształcie, powinien w sposób wyczerpujący przedstawić motywy rozstrzygnięcia ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu.
Tymczasem w uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy zawarł ogólnikowe stwierdzenie, że w sprawie nie zostały spełnione przez stronę wymogi z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, warunkujące przyznanie zasiłku dla bezrobotnych.
W szczególności organ uznając, że z badanego okresu tj. od [...]2002 r. do [...] 2004 r. udokumentowanych okresów zaliczonych na poczet zasiłku dla bezrobotnych strona posiada 298 dni, nie wyjaśnił jednocześnie jak liczba 298 dni została wyliczona. Organ powinien konkretnie przedstawić, jaka ilość dni z tytułu poszczególnych okresów zatrudnienia i pobieranych zasiłków została uwzględniona, a jakie okresy i z jakich przyczyn nie podlegały zaliczeniu.
Nie wyjaśnił też organ drugiej instancji powstałej różnicy w wyliczeniu ilości dni zaliczonych na poczet zasiłku dla bezrobotnych (298 dni), w stosunku do ilości dni przyjętej przez organ pierwszej instancji (275 dni).
Z pisemnych motywów rozstrzygnięcia nie wynika także, jak została przez organ potraktowana okoliczność ustalenia w drodze ugody sądowej daty ustania stosunku pracy i obowiązku pracodawcy wystawienia świadectwa pracy.
Wymienione braki uzasadnienia uniemożliwiają w istocie kontrolę przyjętej przez organ oceny stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c". art. 152 i art. 200 p.p.s.a.